4258
- Dhe nga Enesi transmetohet se ka thënë: "Vdiq Zejnebja, e bija e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.). Dola me të dhe e pamë të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) të shqetësuar dhe shumë të pikëlluar. Kështu që nuk i folëm derisa arritëm te varri. Kur ja, ai ende nuk ishte gati me gropën anësore (lahdin). I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u ul dhe ne u ulëm rreth tij. Ai foli me veten për një çast dhe filloi të shikonte drejt qiellit. Pastaj varri u bë gati dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) zbriti në të, dhe pashë se pikëllimi i tij u shtua. Më pas ai mbaroi dhe doli, dhe pashë se iu largua brenga dhe buzëqeshi (s.a.v.s.). I thamë: 'O i Dërguari i Allahut, të pamë të shqetësuar e të pikëlluar dhe nuk mundëm të të flisnim, pastaj pamë se t'u largua brenga, pse ndodhi kjo?' Ai tha: 'Isha duke kujtuar ngushticën e varrit, brengën e tij dhe dobësinë e Zejnebes, dhe kjo më rëndoi shumë. Andaj iu luta Allahut të Madhëruar që t'ia lehtësonte asaj, dhe Ai e bëri këtë. Dhe me të vërtetë, ai (varri) e shtrëngoi atë me një shtrëngim që e dëgjoi çdo gjë mes lindjes dhe perëndimit, përveç xhinëve dhe njerëzve.'"
E transmeton Taberaniu në 'el-Kebir' dhe 'el-Evsat', dhe zinxhiri i tij i transmetimit është i dobët.