4384 - Prej Amr bin Hazmit: "se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u shkroi banorëve të Jemenit një letër ku përfshiheshin obligimet (fara'id), sunetet dhe dëmshpërblimet (dijat), dhe e dërgoi atë me Amr bin Hazmin. Ajo iu lexua banorëve të Jemenit dhe ky është kopja e saj: 'Me emrin e Allahut, të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëplotit. Nga Muhamedi, Pejgamberi (s.a.v.s.), drejtuar Shurahbil bin Abd Kulal-it, el-Harith bin Abd Kulal-it dhe Nu'ajm bin Abd Kulal-it, prijësve të Dhu Ru'ajnit, Maghafirit dhe Hamdanit. Më tej: I dërguari juaj u kthye. Ju është dhënë nga preja e luftës e pesta e Allahut (humusi), dhe ajo që Allahu ka obliguar mbi besimtarët si të dhjetën (ushrin) për pronat e paluajtshme, dhe për atë që vaditet nga qielli, ose që është tokë moçalore, ose që vaditet natyrshëm (pa mundim), në të ka një të dhjetën (ushrin) nëse arrin pesë evsuk (pesë barra deveje). Për çdo pesë deve që kullosin, jepet një dele, derisa të arrijnë numrin njëzet e katër. Nëse shtohet një mbi njëzet e katër, atëherë për to jepet një deve femër njëvjeçare (bint makhad). Nëse nuk gjendet deve femër njëvjeçare, atëherë jepet një deve mashkull dyvjeçar (ibn labun), derisa të arrijnë tridhjetë e pesë. Nëse shtohet një, atëherë për to jepet një deve femër dyvjeçare (bint labun), derisa të arrijnë dyzet e pesë. Nëse shtohet një mbi dyzet e pesë, atëherë për to jepet një deve femër trevjeçare (hiqqah) që është e aftë për çiftëzim, derisa të arrijnë gjashtëdhjetë. Nëse shtohet një mbi gjashtëdhjetë, atëherë për to jepet një deve femër katërvjeçare (jadh'ah), derisa të arrijnë shtatëdhjetë e pesë. Nëse shtohet një mbi shtatëdhjetë e pesë, atëherë për to jepen dy deve femra dyvjeçare (bint labun), derisa të arrijnë nëntëdhjetë. Nëse shtohet një, atëherë për to jepen dy deve femra trevjeçare (hiqqah) të afta për çiftëzim, derisa të arrijnë njëqind e njëzet. Nëse shtohet mbi njëqind e njëzet, atëherë për çdo dyzet jepet një deve femër dyvjeçare (bint labun), dhe për çdo pesëdhjetë jepet një deve femër trevjeçare (hiqqah) e aftë për çiftëzim. Për çdo tridhjetë lopë jepet një viç njëvjeçar (tabi') mashkull ose femër, dhe për çdo dyzet lopë jepet një lopë (musinnah). Për çdo dyzet dele që kullosin jepet një dele, derisa të arrijnë njëqind e njëzet. Nëse shtohet mbi njëqind e njëzet dele, atëherë për to jepen dy dele, derisa të arrijnë dyqind. Nëse shtohet një, atëherë për to jepen tri dele, derisa të arrijnë treqind. Nëse shtohet mbi këtë, atëherë për çdo njëqind dele jepet një dele.
Nuk merret si sadaka (zakat) kafsha që ka qumësht të mbledhur në gji (për t'u shitur), as e moshuara, as e dobëta, as ajo me të meta, as dashi i kopesë. Nuk bashkohen kafshët e shpërndara dhe as nuk shpërndahen kafshët e bashkuara për t'iu shmangur sadakasë. Ajo që merret nga dy ortakë, ata e rregullojnë mes tyre në mënyrë të barabartë. Për çdo pesë evkijeh argjend jepen pesë dërhemë, dhe për çdo tepricë, për çdo dyzet dërhemë jepet një dërhem. Nuk ka asgjë për më pak se pesë evkijeh. Për çdo dyzet dinarë (ari) jepet një dinar. Sadakaja nuk i lejohet Muhamedit dhe as familjes së tij; ajo është vetëm zekat me të cilin pastrojnë veten e tyre, dhe është për të varfrit besimtarë dhe në rrugë të Allahut. Nuk ka asgjë (zakat) për skllevërit, as për fermën, as për punëtorët e saj, nëse sadakaja e saj jepet nga e dhjeta (ushri). Dhe vërtet, nuk ka asgjë (zakat) për skllavin e muslimanit dhe as për kalin e tij'.
Në letër thuhej gjithashtu:
'Vërtet, mëkatet më të mëdha tek Allahu në Ditën e Kiametit janë: shoqërimi i dikujt tjetër Allahut (shirku), vrasja e një besimtari pa të drejtë, ikja nga rruga e Allahut në ditën e betejës, mosrespektimi i prindërve, shpifja ndaj gruas së ndershme, mësimi i magjisë, ngrënia e kamatës (riba) dhe ngrënia e pasurisë së jetimit. Vërtet, Umreja është Haxhi i vogël. Kur'anin nuk e prek askush përveç të pastrit. Nuk ka divorc para martesës, dhe nuk ka lirim të skllavit derisa ta blesh atë. Askush prej jush të mos falet me një rrobë të vetme kur një pjesë e trupit i mbetet zbuluar, dhe askush prej jush të mos falet me flokë të lidhur gërshet'."
Thashë: Ai e përmendi hadithin, dhe pjesën tjetër të tij e ka transmetuar en-Nesa'iu.
E ka transmetuar et-Taberaniu në "el-Kebir", dhe në të është Sulejman bin Davud el-Haresi; e ka konsideruar të besueshëm Ahmedi, ndërsa ka folur për të Ibn Meini, por Ahmedi ka thënë: "Vërtet hadithi është i saktë (sahih)". Thashë: Transmetuesit e tjerë janë të besueshëm.