4731 - Dhe nga Enes bin Maliku, nga Pejgamberi i Allahut - (s.a.v.s.) -: «Dy burra po përshkonin një shkretëtirë; njëri ishte adhurues, ndërsa tjetri ishte mëkatar. Adhuruesi u et aq shumë saqë u rrëzua. Shoku i tij filloi ta shikonte [ndërsa kishte me vete një enë me pak ujë, dhe filloi ta shikonte] atë teksa ishte i shtrirë përtokë. Ai tha: 'Pasha Allahun, nëse ky rob i mirë vdes nga etja ndërsa unë kam ujë, nuk do të gjej kurrë mirësi nga Allahu. E nëse i jap ujin tim, unë do të vdes.' Kështu, ai u mbështet tek Allahu dhe vendosi; i hodhi pak nga uji i tij dhe i dha pjesën tjetër për të pirë. Ata u ngritën dhe e kaluan shkretëtirën. [Në Ditën e Kiametit], ai që ishte mëkatar ndalet për llogari dhe urdhërohet të dërgohet në Zjarr. Ndërsa engjëjt po e çonin, ai sheh adhuruesin dhe i thotë: 'O filan, a nuk më njeh?' Ai i thotë: 'Kush je ti?' Ai thotë: 'Unë jam filani që të dhashë përparësi ndaj vetes sime në ditën e shkretëtirës.' Ai thotë: 'Po, të njoh.' Atëherë ai u thotë engjëjve: 'Ndaluni.' Ata ndalen, dhe ai vjen e qëndron para Zotit të tij të Madhëruar e thotë: 'O Zot, Ti e di mirësinë e tij ndaj meje dhe se si më dha përparësi ndaj vetes së tij. O Zot, ma dhuro atë mua.' Ai (Allahu) i thotë [atij]: 'Ai është i yti.' Atëherë ai vjen, e kap për dore vëllanë e tij dhe e fut në Xhenet».
[Xhafer bin Ebi Sulejmani tha:] I thashë Ebu Dhilalit: A të ka treguar Enesi nga i Dërguari i Allahut
- (s.a.v.s.) -? Ai tha: Po.
E ka transmetuar Taberaniu në el-Evsat. Ebu Dhilalin e ka konsideruar të besueshëm Buhariu dhe Ibn Hibbani, por rreth tij ka diskutime.