615 - Na ka treguar Husejn bin Nasr dhe Ali bin Shejbe, të cilët kanë thënë: Na ka treguar Ebu Nuajm, i cili ka thënë: Na ka treguar Sufjani, nga Firasi dhe Bejani, nga esh-Sha'bi … me isnadin e tij të ngjashëm
(817).
Kur u transmetua nga Aishja (r.a.) ajo që përmendëm nga thënia e saj me të cilën dha fetva pas të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), dhe ishte ajo që përmendëm nga gjykimi për mustahadën (gruan me gjakderdhje jashtë ciklit) se ajo lahet për çdo namaz, dhe ajo që përmendëm se ajo bashkon dy namaze me një larje, dhe ajo që përmendëm se ajo e lë namazin gjatë ditëve të menstruacioneve të saj, pastaj lahet dhe merr abdest për çdo namaz, dhe e gjithë kjo është transmetuar prej saj, u vërtetua me përgjigjen e saj se ky gjykim është shfuqizues (nasikh) për dy gjykimet e tjera, sepse sipas nesh nuk lejohet që ajo ta lërë shfuqizuesin dhe të japë fetva me të shfuqizuarën (mensukh), e po të mos ishte kështu, transmetimi i saj do të binte.
Kur u vërtetua se ky është shfuqizuesi i asaj që përmendëm, u bë obligim të veprohet sipas tij dhe nuk lejohet kundërshtimi i saj.
Kjo është një mënyrë se si mund të jenë kuptimet e këtyre transmetimeve.
Mund të ketë edhe një mënyrë tjetër: mund të jetë që ajo që është transmetuar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) rreth Fatime bint Ebi Hubejsh nuk bie ndesh me atë që është transmetuar prej tij në çështjen e Sehle bint Suhejl, sepse Fatime bint Ebi Hubejsh i kishte ditët e saj të njohura, ndërsa Sehle i kishte ditët e saj të panjohura, përveçse gjaku i saj ndërpritej në disa kohë dhe kthehej pas tyre, dhe ajo e dinte me siguri se nuk kishte dalë nga menstruacionet pas larjes së saj derisa i fali të dy namazet së bashku.
Nëse është kështu, atëherë ne i pranojmë të dy hadithet së bashku, kështu që gjykimin e hadithit të Fatimes e vendosim aty ku e drejtuam, dhe gjykimin e hadithit të Sehles e vendosim aty ku e drejtuam.
Sa i përket hadithit të Umm Habibe (r.a.), ai është transmetuar në mënyra të ndryshme.
Disa prej tyre përmendin nga Aishja (r.a.): se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e urdhëroi atë të lahej për çdo namaz, dhe nuk i përmendi ditët e menstruacioneve të saj.
Mund të jetë që ai e ka urdhëruar me këtë që ky ujë të jetë si mjekim për të; sepse ai e tkurr gjakun në mitër, kështu që ai nuk rrjedh.
Disa të tjerë e transmetojnë nga Aishja (r.a.): se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e urdhëroi atë ta lërë namazin gjatë ditëve të menstruacioneve të saj, pastaj të lahet për çdo namaz.
Nëse është kështu, mund të jetë që ai ka pasur për qëllim mjekimin.
Dhe mund të jetë që ai ka pasur për qëllim atë që përmendëm në kapitullin para këtij; sepse gjaku i saj rridhte vazhdimisht, kështu që nuk ka asnjë namaz veçse ekziston mundësia që ajo të jetë e pastër nga menstruacionet, andaj nuk i lejohet ta falë atë përveçse pas larjes, prandaj ai e urdhëroi me larje për këtë arsye.
Nëse ky është kuptimi i hadithit të saj, atëherë ne kështu themi edhe për atë që i vazhdon gjaku dhe nuk i di ditët e saj.
Kur këto transmetime e bartnin këtë kuptim që përmendëm, dhe ne transmetuam nga Aishja (r.a.) thënien e saj pas të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) ashtu siç e përshkruam, u vërtetua se ky është gjykimi për mustahadën që nuk i di ditët e saj, dhe u vërtetua se ajo që e kundërshton këtë, nga ajo që është transmetuar prej saj nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) rreth një mustahade, ishte për një lloj tjetër gjakderdhjeje ose për një mustahade gjakderdhja e së cilës ishte si gjakderdhja e kësaj.
Megjithatë, cilido qoftë kuptimi, ajo që është transmetuar në çështjen e Fatime bint Ebi Hubejsh është më parësore; sepse me të është përzgjedhja e Aishes pas Pejgamberit (s.a.v.s.), dhe ajo e dinte se çfarë e kundërshtonte dhe çfarë ishte në pajtim me thënien e tij.
Gjithashtu, edhe ajo që transmetuam nga Aliu (r.a.) rreth mustahadës se ajo lahet për çdo namaz, dhe ajo që transmetuam prej tij se ajo bashkon dy namaze me një larje, dhe ajo që transmetuam prej tij se ajo e lë namazin gjatë ditëve të menstruacioneve të saj, pastaj lahet dhe merr abdest për çdo namaz, thëniet e tij ndryshuan në këtë për shkak të ndryshimit të llojeve të gjakderdhjes për të cilat ai dha fetva.
Sa i përket asaj që është transmetuar nga Umm Habibe (r.a.) rreth larjes së saj për çdo namaz, arsyeja e kësaj sipas nesh - e Allahu e di më mirë - është se ajo kurohej me të.
Ky është gjykimi i këtij kapitulli nga ana e transmetimeve, të cilat janë ato me të cilat argumentohet në këtë çështje.
Pastaj u ndanë ata që thanë
(818) se ajo merr abdest për çdo namaz.
Disa prej tyre thanë
(819): Ajo merr abdest për kohën e çdo namazi, dhe kjo është thënia e Ebu Hanifes (r.h.), Zuferit, Ebu Jusufit dhe Muhamed bin el-Hasanit, Allahu i mëshiroftë.
Të tjerë thanë
(820): Përkundrazi, ajo merr abdest për çdo namaz, dhe nuk e njohin përmendjen e kohës në këtë.
Ne dëshiruam të nxjerrim nga këto dy thënie një thënie të saktë.
Pamë se ata kanë rënë dakord se nëse ajo merr abdest në kohën e një namazi, por nuk falet derisa të dalë koha, dhe dëshiron të falet me atë abdest, kjo nuk i lejohet derisa të marrë abdest të ri.
Dhe pamë se nëse ajo merr abdest në kohën e një namazi dhe falet, pastaj dëshiron të falë namaz nafile me atë abdest, kjo i lejohet përderisa është brenda kohës.
Kjo që përmendëm tregon se ajo që e prish pastërtinë e saj është dalja e kohës, dhe se abdestin e saj e bën të detyrueshëm koha e jo namazi. Dhe pamë se nëse asaj i kanë ikur disa namaze dhe dëshiron t'i kompensojë ato, ajo mund t'i bashkojë ato në kohën e një namazi të vetëm me një abdest të vetëm.
Sikur abdesti të ishte i detyrueshëm për të për çdo namaz, do të ishte e detyrueshme që ajo të merrte abdest për çdo namaz nga namazet e kaluara.
Kur ajo i fal të gjitha ato me një abdest të vetëm, u vërtetua me këtë se abdesti që është i detyrueshëm për të është për diçka tjetër veç namazit, e ajo është koha.
Një argument tjetër është se ne kemi parë që pastërtitë prishen nga ndodhitë (hadeth): prej tyre jashtëqitja dhe urina.
Dhe pastërti që prishen me daljen e kohëve, e ajo është pastërtia me mes-h mbi meste, të cilën e prish dalja e kohës së udhëtarit dhe dalja e kohës së vendasit.
Dhe këto pastërti për të cilat ka pajtim, nuk kemi gjetur që namazi t'i prishë ato, por i prish ndodhia (hadeth) ose dalja e kohës.
Është vërtetuar se pastërtia e mustahadës është pastërti që e prish ndodhia dhe diçka tjetër veç ndodhisë.
Një grup tha
(821): Kjo që është tjetër veç ndodhisë, është dalja e kohës.
Të tjerë thanë
(822): Është përfundimi i namazit, por ne nuk kemi gjetur që përfundimi i namazit të jetë ndodhi (hadeth) në asgjë tjetër, ndërsa kemi gjetur se dalja e kohës është ndodhi në diçka tjetër.
Gjëja më e parësore është që t'i referohemi kësaj ndodhie për të cilën ka mospajtim, dhe ta bëjmë atë si ndodhinë për të cilën ka pajtim dhe i është gjetur një bazë, dhe të mos e bëjmë si atë për të cilën nuk ka pajtim dhe nuk i kemi gjetur bazë.
Me këtë u vërtetua thënia e atij që shkoi drejt asaj se ajo merr abdest për kohën e çdo namazi, dhe kjo është thënia e Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamed bin el-Hasanit, Allahu i mëshiroftë.