Na tregoi Sufjan ibn Vekiu, i cili tha: Na tregoi Xhumej’ ibn Umer ibn Abdurrahman el-Ixhli, duke na diktuar nga libri i tij, e tha: Më njoftoi një burrë nga Benu Temim, nga pasardhësit e Ebu Hales, bashkëshortit të Hadixhes, i cili mbante ofiqin Ebu Abdullah, nga i biri i Ebu Hales, nga Hasan ibn Aliu, i cili tha:
E pyeta dajën tim, Hind ibn Ebu Halen, i cili ishte përshkrues i zoti, për tiparet e të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të), dhe unë dëshiroja që ai të më përshkruante diçka prej tyre, pas së cilës të lidhesha. Ai tha:
I Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) ishte madhështor dhe i nderuar. Fytyra e tij shkëlqente si ndriçimi i hënës në natën e bedrit. Ishte më i gjatë se mesatarja dhe më i shkurtër se i gjati i tepruar. Kokën e kishte të madhe, ndërsa flokët lehtësisht të dredhur. Nëse flokët i ndaheshin vetvetiu, i mbante të ndara, përndryshe nuk i kalonin butën e veshëve, kur i kishte të gjata.
Ishte bardhosh i ndritshëm, ballëgjerë, me vetulla të harkuara, të plota e të gjata, por të pabashkuara. Mes tyre kishte një damar që i fryhej kur zemërohej. Hundën e kishte të hollë dhe të lartë në mes, mbi të cilën kishte dritë; kush nuk e vëzhgonte me vëmendje, e pandehte hundëpërpjetë.
Ishte me mjekër të dendur, faqe të lëmuara, gojëgjerë, me dhëmbë të ndarë dhe me një vijë të hollë qimesh nga gjoksi te kërthiza. Qafa e tij dukej si qafa e një statuje, e pastër si argjendi.
Ishte me trup proporcional, trupmbushur dhe kompakt. Barkun dhe gjoksin i kishte në një rrafsh. Ishte gjoksgjerë, me shpatulla të gjera dhe kyçe të mëdha. Pjesët e zbuluara të trupit i kishte shumë të ndritshme. Kishte një vijë qimesh që lidhte pjesën e sipërme të gjoksit me kërthizën si një vizë, ndërsa gjinjtë dhe barku ishin pa qime, përveç kësaj. Krahët, shpatullat dhe pjesën e sipërme të gjoksit i kishte me qime.
Parakrahët i kishte të gjatë, pëllëmbët e gjera, ndërsa shuplakat dhe shputat i kishte të mbushura e të forta. Gishtërinjtë i kishte të gjatë. Harkun e shputës e kishte të theksuar, ndërsa shputat i kishte të lëmuara, saqë uji rrëshqiste prej tyre.
Kur ecte, e hidhte hapin me vendosmëri, ecte i përkulur lehtë përpara dhe me lehtësi, por me hapa të gjerë. Kur ecte, dukej sikur zbriste nga një e përpjetë. Kur kthehej, kthehej me tërë trupin. Shikimin e mbante ulur; shikonte më shumë drejt tokës sesa drejt qiellit. Pjesa dërrmuese e shikimit të tij ishte vëzhgim. I linte shokët të ecnin para tij dhe ishte i pari që përshëndeste me selam këdo që takonte.
حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ وَكِيعٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا جُمَيْعُ بْنُ عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْعِجْلِيُّ، إِمْلاءً عَلَيْنَا مِنْ كِتَابِهِ، قَالَ: أَخْبَرَنِي رَجُلٌ مِنْ بَنِي تَمِيمٍ، مِنْ وَلَدِ أَبِي هَالَةَ زَوْجِ خَدِيجَةَ، يُكَنَى أَبَا عَبْدِ اللهِ، عَنِ ابْنٍ لأَبِي هَالَةَ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ، قَالَ: سَأَلْتُ خَالِي هِنْدَ بْنَ أَبِي هَالَةَ، وَكَانَ وَصَّافًا، عَنْ حِلْيَةِ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم، وَأَنَا أَشْتَهِي أَنْ يَصِفَ لِي مِنْهَا شَيْئًا أَتَعَلَّقُ بِهِ، فَقَالَ: كَانَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم فَخْمًا مُفَخَّمًا، يَتَلأْلأُ وَجْهُهُ، تَلأْلُؤَ الْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ، أَطْوَلُ مِنَ الْمَرْبُوعِ، وَأَقْصَرُ مِنَ الْمُشَذَّبِ، عَظِيمُ الْهَامَةِ، رَجِلُ الشَّعْرِ، إِنِ انْفَرَقَتْ عَقِيقَتُهُ فَرَّقَهَا، وَإِلا فَلا يُجَاوِزُ شَعَرُهُ شَحْمَةَ أُذُنَيْهِ، إِذَا هُوَ وَفَّرَهُ، أَزْهَرُ اللَّوْنِ، وَاسِعُ الْجَبِينِ، أَزَجُّ الْحَوَاجِبِ، سَوَابِغَ فِي غَيْرِ قَرَنٍ، بَيْنَهُمَا عِرْقٌ، يُدِرُّهُ الْغَضَبُ، أَقْنَى الْعِرْنَيْنِ، لَهُ نُورٌ يَعْلُوهُ، يَحْسَبُهُ مَنْ لَمْ يَتَأَمَّلْهُ أَشَمَّ، كَثُّ اللِّحْيَةِ، سَهْلُ الْخدَّيْنِ، ضَلِيعُ الْفَمِ، مُفْلَجُ الأَسْنَانِ، دَقِيقُ الْمَسْرُبَةِ، كَأَنَّ عُنُقَهُ جِيدُ دُمْيَةٍ، فِي صَفَاءِ الْفِضَّةِ، مُعْتَدِلُ الْخَلْقِ، بَادِنٌ مُتَمَاسِكٌ، سَوَاءُ الْبَطْنِ وَالصَّدْرِ، عَرِيضُ الصَّدْرِ، بَعِيدُ مَا بَيْنَ الْمَنْكِبَيْنِ، ضَخْمُ الْكَرَادِيسِ، أَنْوَرُ الْمُتَجَرَّدِ، مَوْصُولُ مَا بَيْنَ اللَّبَّةِ وَالسُّرَّةِ بِشَعَرٍ يَجْرِي كَالْخَطِّ، عَارِي الثَّدْيَيْنِ وَالْبَطْنِ مِمَّا سِوَى ذَلِكَ، أَشْعَرُ الذِّرَاعَيْنِ، وَالْمَنْكِبَيْنِ، وَأَعَالِي الصَّدْرِ، طَوِيلُ الزَّنْدَيْنِ، رَحْبُ الرَّاحَةِ، شَثْنُ الْكَفَّيْنِ وَالْقَدَمَيْنِ، سَائِلُ الأَطْرَافِ أَوْ قَالَ: شَائِلُ الأَطْرَافِ خَمْصَانُ الأَخْمَصَيْنِ، مَسِيحُ الْقَدَمَيْنِ، يَنْبُو عَنْهُمَا الْمَاءُ، إِذَا زَالَ، زَالَ قَلِعًا، يَخْطُو تَكَفِّيًا، وَيَمْشِي هَوْنًا، ذَرِيعُ الْمِشْيَةِ، إِذَا مَشَى كَأَنَّمَا يَنْحَطُّ مِنْ صَبَبٍ، وَإِذَا الْتَفَتَ الْتَفَتَ جَمِيعًا، خَافِضُ الطَّرْفِ، نَظَرُهُ إِلَى الأَرْضِ، أَطْوَلُ مِنْ نَظَرِهِ إِلَى السَّمَاءِ، جُلُّ نَظَرِهِ الْمُلاحَظَةُ، يَسُوقُ أَصْحَابَهُ، وَيَبْدَأُ مَنْ لَقِيَ بِالسَّلامِ.
Al-Hasan ibn 'Ali (may Allah be well pleased with him and his father) said:
“My maternal aunt Hind asked the son of Abu Hala, who was a describer of the finery of Allah’s Messenger (Allah bless him and give him peace), to describe something of it that would be of interest to me, so he said:
Allah’s Messenger (Allah bless him and give him peace) was an honored dignitary, whose face shone with the radiance of the moon on the night of the full moon. He was taller than medium-sized, and shorter than the slender giant. His head was grand and impressive, with loosely curled hair. If his forelock became divided, he would part it. Otherwise his hair would not cross over his earlobes, and he would let it grow plentiful and long. He was bright of color, broad of forehead, endowed with arched eyebrows, perfect without being conjoined, with a vein between them that anger would cause to pulsate. The bridge of his nose was curved. He had a light that would rise over him, and someone who did not reflect on him would consider him haughty. He was thickly bearded, endowed with smooth cheeks, a wide mouth, cleft teeth, and a delicate strip of hair from the top of the chest to the navel. It was as if his neck were the neck of a statue shaped in pure silver. He was well proportioned in physique, firmly cohesive, with the stomach and the breast in even balance. He was wide-chested, broad-shouldered, endowed with stout limbs and very shiny bare skin. Between the top of the chest and the navel by a strip of hair like a line of writing, while his breasts and stomach were bare apart from that. He had hair on his arms and shoulders and the upper parts of his chest. His forearms were long. He had a sensitive touch of the hand. The palms of his hands and the soles of his feet were thickset. His extremities were well formed . The hollows of his soles were very deep-set. His feet were so smooth that water bounced off them. When he left a place, he would go away striding decisively. He would tread inclining forward and walk comfortably. His gait was brisk. When he walked, it was as if he were descending a declivity, and when he looked around, he looked around altogether. He lowered his eyesight, and he spent more time looking at the ground than he did looking at the sky. The majority of his looking was observation. He would urge his Companions to proceed ahead of him, and he would be the first to greet anyone he encountered with the salutation of peace.”