5917 - Na ka treguar Ahmed bin Davud, i cili ka thënë: Na ka treguar Ibrahim bin el-Mundhir el-Hizami, i cili ka thënë: Na ka treguar Muhamed bin Talha, i cili ka thënë: Më ka treguar Musa bin Muhamed bin Ibrahim bin el-Harith bin Halid et-Tejmi … pastaj e përmendi me isnadin e tij të ngjashëm
(199).
Në këtë hadith ka diçka që tregon për lejueshmërinë e gjuetisë në Medine. A nuk e sheh se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e udhëzoi Selemen, ndërsa ai ishte aty, për vendin e gjuetisë, e kjo gjë nuk lejohet në Mekë.
A nuk e sheh se nëse një njeri, ndërsa është në Mekë, do ta udhëzonte një tjetër drejt një gjahu për ta gjuajtur, ai do të ishte mëkatar.
Kur Medineja në këtë aspekt nuk ishte si Meka, u vërtetua se gjykimi për gjuetinë në të është ndryshe nga gjykimi për gjuetinë në Mekë - Allahu i Lartësuar e nderofte atë - dhe në këtë hadith ka gjithashtu lejueshmëri për gjuetinë në el-Akik.
Ne kemi transmetuar nga Sa'di në kapitullin e parë nga Pejgamberi (s.a.v.s.) rreth kësaj atë që kemi transmetuar, andaj në këtë ka diçka që e kundërshton atë.
Sa i përket asaj që gjendet në hadithin e Sa'dit rreth lejueshmërisë së marrjes së plaçkës (rrobave) të atij që gjuan në Medine, kjo - sipas nesh, e Allahu e di më së miri - ka qenë në kohën kur ndëshkimet që pasonin për gjynahet ishin në pasuri.
Prej kësaj është ajo që është transmetuar nga Pejgamberi (s.a.v.s.) rreth zeqatit, ku ka thënë: Kush e jep atë me dëshirë, ai ka shpërblimin e saj, e kush nuk e jep, ne do t'ia marrim atë dhe gjysmën e pasurisë së tij.
Dhe ajo që është transmetuar prej tij, për atë që vjedh fruta nga dega, se ai ka për detyrë një gjobë sa dyfishi i tyre, dhe ka shumë shembuj të ngjashëm me këtë, të cilët i kemi përmendur në vendin e tyre në këtë libër tonin.
Pastaj kjo u shfuqizua (u bë naskh) në kohën kur u shfuqizua kamata, kështu që gjërat e marra iu kthyen të ngjashmëve të tyre, nëse kishin të ngjashme, ose vlerës së tyre nëse nuk kishin të ngjashme, dhe ndëshkimet për shkeljen e shenjtërive u lanë në trupa, jo në pasuri.
Kjo është ana e asaj që është transmetuar rreth gjuetisë në Medine.
Sa i përket gjykimit të kësaj nga ana e analogjisë (teorisë), kur shohim se Meka është e shenjtë (haram), dhe gjuetia e saj dhe pemët e saj janë po ashtu, kjo është diçka për të cilën nuk ka mospajtim mes muslimanëve.
Pastaj shohim se kushdo që dëshiron të hyjë në Mekë, nuk i lejohet të hyjë në të përveçse si muhrim (në ihram), kështu që hyrja në Haram nuk e bën të lejuar atë që është hallall, dhe shenjtëria e gjuetisë dhe pemëve të saj ishte si shenjtëria e saj në vetvete.
Pastaj shohim Medinen, ku të gjithë janë pajtuar se nuk ka problem që njeriu të hyjë në të si hallall (pa ihram). Kur ajo nuk ishte e shenjtë (muharreme) në vetvete, gjykimi për gjuetinë dhe pemët e saj ishte si gjykimi për të në vetvete.
Dhe ashtu siç gjuetia e Mekës u ndalua vetëm për shkak të shenjtërisë së saj, dhe meqë Medineja në vetvete nuk ishte e shenjtë (haram), as gjuetia e saj dhe as pemët e saj nuk ishin të ndaluara.
Me këtë u vërtetua mendimi i atij që shkon drejt asaj se gjuetia e Medines dhe pemët e saj janë si gjuetia e vendeve të tjera dhe pemët e tyre, përveç Mekës.
Dhe ky është gjithashtu mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamedit, Allahu i mëshiroftë.