6011 - Na ka treguar Fehd, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Nuajmi, i cili ka thënë: Na ka treguar Mis'ar bin Kidam, nga Ebu Avn eth-Thekafi, nga Abdullah bin Shedad bin el-Had, nga Abdullah bin Abasi (r.anhuma), i cili ka thënë: Është haram vera (alkooli) për vetë natyrën e saj, dhe dehja nga çdo pije
(17).
Kështu, Ibn Abasi (r.anhuma) njoftoi se ndalimi ka rënë mbi verën (alkoolin e rrushit) për vetë atë, dhe mbi dehjen nga të gjitha pijet e tjera përveç saj.
Me këtë vërtetohet se ajo që është përveç verës së ndaluar, prej asaj që sasia e madhe e saj të deh, është e lejuar pirja e sasisë së vogël të saj që nuk të deh, duke mbetur në lejueshmërinë e mëparshme para ndalimit të verës, dhe se ndalimi i ri ka ndodhur vetëm për vetë verën në veçanti dhe për dehjen nga pijet e tjera.
Ekziston mundësia që vera e ndaluar të jetë lëngu i rrushit në veçanti, dhe ekziston mundësia që ajo të jetë çdo gjë që fermentohet nga lëngu i rrushit dhe të tjerat.
Kur ekzistoi kjo mundësi, dhe duke qenë se gjërat fillimisht ishin të lejuara në tërësi, e pastaj ndodhi ndalimi për disa prej tyre, nuk del asgjë nga ajo që është rënë dakord për lejueshmërinë e saj, përveçse me një konsensus (ixhma) që vërteton ndalimin e saj.
Ne dëshmojmë për Allahun e Madhëruar se Ai e ka ndaluar lëngun e rrushit kur në të shfaqen cilësitë e verës, por nuk dëshmojmë për Të se Ai ka ndaluar diçka tjetër përveç kësaj kur në të shfaqet një cilësi e tillë.
Ajo që ne dëshmojmë për Allahun e Madhëruar për ndalimin e saj është vera, për tevilin (interpretimin) e së cilës kemi besuar ashtu siç kemi besuar në zbritjen e saj (shpalljen), ndërsa ajo që nuk dëshmojmë për Allahun se e ka ndaluar është pija që nuk është verë.
Pra, çfarëdo që është verë (alkool rrushi), pakica dhe shumica e saj është haram, ndërsa çfarëdo që është nga pijet e tjera, dehja prej tyre është haram, kurse pjesa tjetër (që nuk deh) është e lejuar.
Ky është mendimi (analogjia) sipas nesh, dhe ky është mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamedit (r.h.).
Përveç lëngut të rrushit të tharë (mishi) dhe hurmës në veçanti, të cilat ata i urryen (mekruh). Por kjo sipas nesh në analogji nuk është ashtu siç kanë thënë ata, sepse ne kemi gjetur parimin e rënë dakord se lëngu i papjekur dhe ai i zier janë njësoj, dhe se zierja nuk e bën të lejuar atë që nuk ishte i lejuar para zierjes, përveç zierjes që e nxjerr atë nga kufiri i lëngut derisa të arrijë në kufirin e mjaltit, kështu që gjykimi i tij bëhet si gjykimi i mjaltit.
Ne kemi parë se lëngu i zier i rrushit të tharë dhe i hurmës është i lejuar me pajtimin e tyre.
Analogjia për këtë është që edhe në to të jetë po ashtu, kështu që nebiidhi (pija) i hurmës dhe i rrushit, qoftë i papjekur apo i zier, të jenë njësoj, ashtu siç ishin njësoj në lëngun e rrushit dhe të zierit e tij.
Kjo është analogjia, por shokët tanë e kundërshtuan atë interpretim me të cilin interpretuan hadithin e Ebu Hurejres dhe Enesit (r.anhuma) që përmendëm, me diçka që kanë transmetuar nga Said bin Xhubejri, sepse ai