The Book of Marriage - Libri i Martesës - ٧ - كتاب النكاح

3946
- Na ka treguar Ibrahim bin Ebi Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Museded bin Mesrehedi, i cili ka thënë: Na ka treguar Jahja bin
Saidi, nga Ubejdullah bin Umeri, i cili ka thënë: Më ka treguar Nafiu, nga Ibn Umeri, se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.)
ka thënë: "Njeriu nuk duhet të shesë mbi shitjen e vëllait të tij, dhe as të kërkojë dorën (për martesë) mbi kërkesën e vëllait të tij" ⁽¹⁾.

3947 - Na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: na ka njoftuar Ibn Vehbi, se Maliku i ka treguar atij, nga Nafiu, nga Ibn Omari, nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ... ngjashëm me të ⁽²⁾.

3948 - Na ka treguar Junusi dhe Ahmed bin Abdurrahman bin Vehbi, të cilët kanë thënë: Na ka treguar Abdullah bin Vehbi, i cili ka thënë: Më ka treguar Lejthi, i cili ka thënë: Më ka treguar Jezid bin Ebi Habibi, nga Abdurrahman bin Shumasete el-Mehriu,
se ai e ka dëgjuar Ukbe bin Amirin duke thënë mbi minber: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Besimtari është vëllai i besimtarit, nuk i lejohet atij të blejë mbi blerjen e vëllait të tij derisa ai ta lërë atë, dhe as të kërkojë dorën e një gruaje mbi fejesën e vëllait të tij derisa ai ta lërë atë" ⁽³⁾.

3949 - Na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Vehbi, i cili ka thënë: Më ka njoftuar Ibn Lehia, nga Jezid bin Ebi Habibi ... dhe përmendi me zinxhirin e tij të transmetimit të njëjtën gjë ⁽⁴⁾.

3950
- Na ka treguar Ali bin Abdurrahman, i cili ka thënë: Na ka treguar Ali bin el-Xha'd, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Sakhr bin
Xhuvejrije, nga Nafiu, nga Ibn Omeri, i cili ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.): "Asnjëri prej jush të mos shesë mbi shitjen e
tjetrit dhe asnjëri prej jush të mos kërkojë dorën e një gruaje mbi fejesën e vëllait të tij, derisa i fejuari i parë ta lërë atë ose t'i japë leje, e pastaj ai të kërkojë fejesën" ⁽⁵⁾.

3951 - Na ka treguar Ahmed bin Daudi, ka thënë: na ka treguar Jakub bin Humajdi, ka thënë: na ka treguar Abdulaziz bin Muhamedi, nga Daud bin Salih bin Dinari, nga babai i tij, nga Ebu Seid el-Hudriu, se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Njeriu nuk duhet të bëjë ofertë mbi ofertën e vëllait të tij" ⁽⁶⁾.

3952 - Na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Vehbi, i cili ka thënë: Më ka njoftuar Junusi, nga Ibn Shihabi, i cili ka thënë:
Më ka treguar Said bin el-Musejjibi, nga Ebu Hurejra, nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ... ngjashëm me të, domethënë se ai ka thënë:
"Asnjëri prej jush të mos kërkojë dorën e një gruaje që e ka kërkuar vëllai i tij, derisa ai të martohet ose të heqë dorë" ⁽⁷⁾.

3953 - Na ka treguar Ali bin Mabedi, i cili ka thënë: Na ka treguar Abdullah bin Bukajri, i cili ka thënë: Na ka treguar Hisham bin Hasani, nga Muhamedi, nga Ebu Hurejra, nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) se ai ka thënë: "Nuk duhet që burri të kërkojë dorën e një gruaje që është duke u kërkuar nga vëllai i tij, dhe as të mos bëjë pazarin mbi pazarin e vëllait të tij" ⁽⁸⁾.

3954 - Na ka treguar Abu Bakrah, i cili ka thënë: Na ka treguar Abu al-Walid, i cili ka thënë: Na ka treguar Shu'bah, nga al-Ala bin Abdurrahman, nga babai i tij, nga Abu Hurajra, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) ... të njëjtën gjë ⁽⁹⁾.

3955 - Na ka treguar Abu Bakrah, i cili ka thënë: Na ka treguar Abu al-Walid, i cili ka thënë: Na ka treguar Shu'bah, nga Suhayl bin Abi Salih, nga babai i tij, nga Abu Hurayrah, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) ... pastaj përmendi të njëjtën gjë ⁽¹⁰⁾.

3956 - Na ka treguar Rebi el-Muadhini, i cili ka thënë: Na ka treguar Esedi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ibn Ebi ez-Zinadi, nga babai i tij, nga el-A'rexhi, nga Ebu Hurejre, i cili ka thënë: E kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke thënë:
"Asnjëri prej jush të mos kërkojë dorën e një gruaje që e ka kërkuar vëllai i tij, derisa ai të martohet ose të heqë dorë" ⁽¹¹⁾.

3957 - Na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Vehbi se Maliku i ka treguar atij, nga Ebu Zinadi, nga el-A'rexh, nga Ebu Hurejra, se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Asnjëri prej jush të mos kërkojë dorën e një gruaje që e ka kërkuar vëllai i tij" ⁽¹²⁾.

3958 - Na ka treguar Junusi, na ka njoftuar Ibn Vehbi, se Maliku i ka treguar atij, nga Muhamed bin Jahja bin Hibani, nga el-A'rexhi, nga Ebu Hurejra, nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ... ngjashëm me të ⁽¹³⁾.

3959
- Na ka treguar Rebi el-Muadhini, i cili ka thënë: Na ka treguar Bishr bin Bekri, i cili ka thënë: Më ka treguar Evzaiu, i cili ka thënë:
E kam dëgjuar Ebu Kethirin duke thënë: E kam dëgjuar Ebu Hurejrën duke thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.): "Nuk duhet të bëjë ofertë
njeriu mbi ofertën e vëllait të tij derisa ai të blejë ose të heqë dorë, dhe as nuk duhet të kërkojë dorën e një gruaje mbi fejesën e vëllait të tij derisa ai të martohet
ose të heqë dorë" ⁽¹⁴⁾.

3960 - Na tregoi Junusi, i cili tha: Më njoftoi Abdullah bin Nafiu, nga Davud bin Kajsi, nga Ebu Saidi, skllavi i liruar i Abdullah bin Amir bin Kurejzit, nga Ebu Hurejra, i cili ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.): "Asnjëri prej jush të mos shesë mbi shitjen e tjetrit dhe asnjëri prej jush të mos kërkojë dorën e një gruaje mbi fejesën (propozimin) e tjetrit" ⁽¹⁵⁾.

Ebu Xhaferi ka thënë: Një grup njerëzish ⁽¹⁶⁾ kanë shkuar drejt këtij mendimi dhe kanë thënë: Nuk i lejohet askujt të bëjë pazarin e diçkaje për të cilën dikush tjetër ka bërë pazar, derisa ta lërë atë ai që ka bërë pazarin. Po ashtu, nuk i takon atij të kërkojë dorën e një gruaje që dikush tjetër e ka kërkuar, derisa ta lërë atë kërkuesi i saj. Ata argumentuan për këtë me këto transmetime.

Të tjerë i kundërshtuan ata ⁽¹⁷⁾ dhe thanë: Nëse shitësi ose i zoti i punës ka anuar (ka pranuar) ndaj atij që bën pazarin ose kërkuesit, atëherë nuk i lejohet askujt të bëjë pazar mbi pazarin e tij, as të kërkojë dorën mbi kërkesën e tij, derisa ai ta lërë.

Thanë: Ky pazar dhe kjo kërkesë (fejesë) e përmendur në transmetimet e para, për të cilat është ndaluar, ndalimi në to ka të bëjë vetëm me atë që përmendëm.

Sa i përket atij që bën pazar me një burrë për diçka, ose kërkon dorën e një gruaje te kujdestari i saj, por ai (kujdestari/shitësi) nuk ka anuar ende drejt tij, atëherë është e lejuar për të tjerët që të bëjnë pazar për atë që ai ka bërë pazar, dhe të kërkojnë dorën për atë që ai ka kërkuar. Ata argumentuan për këtë me atë që.

3961
- Na ka treguar Jezid bin Sinani, i cili ka thënë: Na ka treguar Abdurrahman bin Mehdiu, i cili ka thënë: Na ka treguar Sufjani, nga
Ebu Bekr bin Ebi el-Xhehmi, i cili ka thënë: E kam dëgjuar Fatime bint Kajsin duke thënë: Se Pejgamberi (s.a.v.s.) i ka thënë asaj:
"Kur të të përfundojë ideti (periudha e pritjes), më njofto", ajo tha: Më kërkuan për martesë disa burra, mes tyre Muaviu dhe Ebu el-Xhehmi,
atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Muaviu është i varfër (nuk ka pasuri), ndërsa Ebu el-Xhehmi i rreh gratë, ose është i ashpër me gratë, por martohu me Usame bin Zejdin" ⁽¹⁸⁾.

3962 - Na ka treguar Sulejman bin Shuajbi, i cili ka thënë: Na ka treguar Abdurrahman bin Zijadi, i cili ka thënë: Na ka treguar Shubeja, nga Ebu Bekr bin Ebi el-Xhehmi, nga Fatima, ngjashëm me të ⁽¹⁹⁾.

3963 - Na ka treguar Fehti, i cili ka thënë: Na ka treguar Ali b. Mabedi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ismail b. Ebi Kethir el-Ensariu, nga Muhamed b. Amri, nga Ebu Seleme, nga Fatimja, nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ... ngjashëm me të ⁽²⁰⁾.

3964
- Na ka treguar Rebi el-Muedhini, i cili ka thënë: Na ka treguar Esedi, i cili ka thënë: Na ka treguar Hammad b. Seleme, nga Muhamed b.
Amër b. Alkame, nga Ebu Seleme, nga Fatime bint Kajsi: Se kur i përfundoi ideti (periudha e pritjes), e kërkuan për martesë
Ebu Xhehmi dhe Muaviu, e për secilin prej tyre i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) thoshte: "Ku je ti në raport me Usamen?" ⁽²¹⁾.

3965 - Na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Vehbi, se Maliku e ka njoftuar atë, nga Abdullah bin Jezidi, skllavi i liruar i Esved bin Sufjanit, nga Ebu Seleme bin Abdurrahman bin Aufi, nga Fatima bint Kajsi, e cila ka thënë:

Kur mbarova idetin ⁽²²⁾, erdha te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe i përmenda atij se Muavije bin Ebi Sufjani dhe Ebu Xhehmi më kishin kërkuar për martesë. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Sa i përket Ebu Xhehmit, ai nuk e heq shkopin nga krahu i tij, ndërsa Muaviu është i varfër ⁽²³⁾ dhe nuk ka pasuri. Por, martohu me Usame bin Zejdin." Ajo tha: "Nuk e pëlqeva atë." Pastaj ai tha: "Martohu me Usamen." Kështu u martova me të, dhe Allahu dha mirësi në të, dhe unë u bëra e lumtur me të ⁽²⁴⁾.

3966
- Na ka treguar Rebi el-Muedhini, i cili ka thënë: Na ka treguar Esedi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ibn Ebi Dhibi, nga el-Harith bin
Abdurrahmani, nga Ebu Seleme dhe Muhamed bin Abdurrahman bin Theubani, nga Fatima bint Kajsi
e cila ka thënë: Kur mbarova idetin ⁽²⁵⁾, më kërkuan për martesë Muaviu dhe një burrë nga Kurejshët. Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më tha: "Martohu me Usamen." Unë e refuzova atë, por ai tha: "Martohu me të." Kështu, unë u martova me të ⁽²⁶⁾.

3967 - Na ka treguar Rebi' el-Muadhin, i cili ka thënë: Na ka treguar Esed, i cili ka thënë: Na ka treguar Jahja bin Zekerija bin Ebi Zaide, i cili ka thënë: Na ka treguar Muxhalid bin Seid, nga Amir, nga Fatima bint Kajs, se një burrë prej Kurejshëve e kishte kërkuar atë për martesë, kështu që ajo erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.), i cili i tha: "A të të martoj me një burrë që unë e dua?" Ajo tha: Po. Atëherë ai e martoi atë me Usamen ⁽²⁷⁾.


Ebu Xhaferri ka thënë: Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e kërkoi Fatimen për Usamen, pasi kishte dijeni për kërkesën e Muaviut dhe Ebu Xhemit për të, kjo ishte një provë se në atë gjendje njerëzit lejohen të kërkojnë për martesë. Është vërtetuar se ajo që është e ndaluar sipas transmetimeve të para është e kundërta e kësaj. Kështu, ajo që përmendëm më parë në këtë kapitull ka të bëjë me rastet kur ka një pëlqim ndaj kërkuesit, ndërsa ajo që përmendëm pas kësaj ka të bëjë me rastet kur nuk ka pëlqim ndaj kërkuesit, në mënyrë që këto transmetime të jenë të sakta, kuptimet e tyre të përputhen dhe të mos bien në kundërshtim.


Po ashtu edhe pazari është në këtë kuptim gjithashtu, këtë e ka sqaruar ajo që

3968
- Na tregoi Muhamed bin Bahr bin Matar el-Bagdadi, ka thënë: Na tregoi Abd el-Vehab bin Ata, ka thënë:
Na njoftoi el-Ahdar bin Axhlani, ka thënë: Më njoftoi Ebu Bekr el-Hanefiu, nga Enes bin Maliku (r.a.) se një burrë nga ensarët erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.), iu ankua atij për varfërinë, pastaj u kthye dhe tha: O i Dërguari i Allahut, kam ardhur nga një familje që nuk mendoj se do të kthehem tek ata derisa disa prej tyre të vdesin nga uria. Ai tha: "Shko, a gjen diçka?" Ai shkoi dhe erdhi me një mbulesë ⁽²⁸⁾ dhe një enë, dhe tha: O i Dërguari i Allahut, këtë mbulesë e shtronin pjesërisht dhe me pjesën tjetër mbuloheshin, ndërsa me këtë enë pinin. Ai tha: "Kush i merr këto prej meje për një dërhem?" Një burrë tha: Unë. Ai tha: "Kush jep më shumë se një dërhem?" Një burrë tha: Unë i marr për dy dërhemë. Ai tha: "Janë tuajat." Pastaj e thirri burrin dhe i tha: "Bli me një dërhem ushqim për familjen tënde, dhe me dërhemin tjetër një sëpatë, pastaj eja tek unë." Ai veproi kështu, pastaj erdhi. Ai i tha: "Shko në këtë luginë dhe mos lë në të as gjemba e as dru, dhe mos më eja vetëm se pas dhjetë ditësh." Ai veproi kështu, pastaj erdhi tek ai dhe tha: Jam bekuar në atë që më urdhërove. Ai tha: "Kjo është më mirë për ty sesa të vish në Ditën e Kiametit me një njollë lypjeje në fytyrën tënde, ose gërvishtje ⁽²⁹⁾ nga lypja." Dyshimi është nga Muhamed bin Bahri ⁽³⁰⁾.
Ka thënë Ebu Xhaferi: Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e lejoi në këtë hadith shitjen me ankand, dhe në këtë ka pazar mbi pazar, përveçse ai pazar që parapriu ishte një pazar pa pëlqim.

Kjo tregon se ajo që Pejgamberi (s.a.v.s.) e ndaloi, që njeriu të bëjë pazar mbi pazarin e vëllait të tij, është ndryshe nga kjo. Kështu u sqarua me këtë hadith kuptimi i asaj që Pejgamberi (s.a.v.s.) ndaloi për pazarin e njeriut mbi pazarin e vëllait të tij. Dhe me hadithin e Fatime bint Kajsit, ajo që ai ndaloi për fejesën e njeriut mbi fejesën e vëllait të tij.

Ky kuptim, mbi të cilin i saktësuam këto transmetime në atë që lejuam nga pazari dhe fejesa, dhe në atë që ndaluam nga pazari dhe fejesa, është mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamedit, mëshira e Allahut qoftë mbi ta.

Gjithashtu është transmetuar lejimi i shitjes për atë që jep më shumë edhe nga ata pas Pejgamberit (s.a.v.s.).

3969 - Na ka treguar Muhamed bin Huzajme, ka thënë: Na ka treguar Jusuf bin Adi, ka thënë: Na ka treguar Ibn el-Mubarak,
nga el-Lejth bin Sa'd, nga Ata bin Ebi Rabah, i cili ka thënë: I kam arritur njerëzit duke i shitur plaçkat e luftës
atij që ofron më shumë ⁽³¹⁾.

3970
- Na ka treguar Muhamed bin Huzajme, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Jusufi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ibnul Mubareku, nga
Ibrahim bin Nafiu, nga Ibn Ebi Nexhihu, nga Muxhahidi, i cili ka thënë: Nuk ka asgjë të keqe që njeriu të bëjë ofertë mbi
ofertën e vëllait të tij nëse kjo ndodh në sheshin e tregut, ku bën ofertë ky e bën ofertë ai, por nëse një burrë veçohet me të,
atëherë nuk duhet të bëjë ofertë mbi të ⁽³²⁾.

3971
- Na ka treguar Junusi, ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Vehbi, ka thënë: Më ka njoftuar Ibn Xhurejxhi, nga Sulejman bin
Musa, nga Ez-Zuhriu, nga Urve, nga Aisha (r.a.), nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i cili ka thënë: "Cila do grua që
martohet pa lejen e kujdestarit të saj, martesa e saj është e pavlefshme. Nëse ai ka kryer marrëdhënie me të, asaj i takon mehri i saj për atë që ka bërë të lejuar nga
organi i saj, e nëse ata kanë mosmarrëveshje, atëherë pushtetari është kujdestar i atij që nuk ka kujdestar." ⁽³³⁾.

3972 - Na ka treguar Fehdi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ahmed bin Junusi, i cili ka thënë: Na ka treguar Zuhejr bin Muavije, i cili ka thënë: Na ka treguar Jahja bin Saidi, nga Ibn Xhurejxhi... dhe e përmendi me zinxhirin e tij të transmetimit të njëjtën gjë ⁽³⁴⁾.

3973 - Na ka treguar Abu Bishr er-Rakkij, i cili ka thënë: Na ka treguar El-Mu'ammer bin Sulejman er-Rakkij, nga El-Haxhaxh bin Ertah, nga Ez-Zuhriu ... dhe përmendi me zinxhirin e tij të transmetimit të njëjtën gjë ⁽³⁵⁾.

3974 - Na ka treguar Rebi el-Muedhini, i cili ka thënë: Na ka treguar Esedi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ibn Lehia, i cili ka thënë: Na ka treguar Xhafer bin Rebia, nga Ibn Shihabi ... dhe e përmendi me zinxhirin e tij të transmetimit të njëjtën gjë ⁽³⁶⁾.

3975 - Na ka treguar Rabi' el-Xhizi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu el-Esved, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Lehi'ah, nga Ubejdullah bin Ebi Xha'fer, nga Ibn Shihabi ... dhe përmendi me isnadin e tij të njëjtën gjë ⁽³⁷⁾.

Ebu Xha'feri ka thënë: Një grup njerëzish ⁽³⁸⁾ kanë ndjekur këtë mendim dhe kanë thënë: Nuk lejohet që gruaja të martojë veten e saj përveçse me lejen e kujdestarit (veliut) të saj. Prej atyre që e kanë thënë këtë janë: Ebu Jusufi dhe Muhamed bin el-Hasani (r.h.), dhe ata argumentuan për këtë me këto transmetime.

Të tjerë i kanë kundërshtuar ata në këtë ⁽³⁹⁾, duke thënë: Gruaja ka të drejtë të martojë veten me kë të dojë, dhe kujdestari i saj nuk ka të drejtë ta kundërshtojë atë në këtë, nëse ajo e vendos veten aty ku i takon ta vendosë.

Argumenti i tyre për këtë ishte se hadithi i Ibn Xhurejxhit që përmendëm nga Sulejman bin Musa, Ibn Xhurejxhi ka përmendur se e ka pyetur Ibn Shihabin për të, por ai nuk e njihte atë.

3976 - Na ka treguar për këtë Ibn Ebi Imran, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Jahja bin Mein, nga Ibn Ulejje, nga Ibn Xhurejxhi për këtë ⁽⁴⁰⁾.
Ebu Xhaferi ka thënë:
Ata e hedhin poshtë hadithin për më pak se kjo, ndërsa për Haxhaxh bin Ertatin nuk vërtetojnë dëgjimin e tij
nga Zuhriu, dhe hadithi i tij prej tij tek ata është mursel, ndërsa ata nuk argumentojnë me murselin. Gjithashtu edhe Ibn
Lehia, ata ia mohojnë kundërshtarit të tyre argumentimin me hadithin e tij, atëherë si mund të argumentojnë me të kundër tyre
në një çështje si kjo? Pastaj, edhe nëse do të vërtetohej ajo që kanë transmetuar nga Zuhriu, do të ishte transmetuar nga Aishja (r.a.)
diçka që e kundërshton atë.

3977 - Na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Vehbi, se Maliku e ka njoftuar atë, nga Abdurrahman bin el-Kasimi, nga babai i tij, nga Aishja, bashkëshortja e Pejgamberit (s.a.v.s.), se ajo e martoi Hafsa bint
Abdurrahmanin me Mundhir bin ez-Zubejrin, ndërkohë që Abdurrahmani ishte i munguar në Sham. Kur u kthye Abdurrahmani, tha: "A kështu i bëhet dikujt si unë dhe veprohet pa pëlqimin tim ⁽⁴¹⁾
ndaj tij?" Atëherë Aishja foli me Mundhirin, ndërsa Mundhiri tha: "Kjo çështje është në dorën e Abdurrahmanit." Atëherë Abdur
rahmani tha: "Nuk do ta ktheja mbrapsht një çështje që ti e ke vendosur." Kështu, Hafsa mbeti tek ai dhe kjo nuk u konsiderua shkurorëzim ⁽⁴²⁾.

3978 - Na tregoi Junusi, tha: Na njoftoi Ibn Vehbi, tha: Më njoftoi Lejthi, nga Abdurrahman bin el-Kasimi … dhe përmendi me zinxhirin e tij të transmetimit të ngjashëm ⁽⁴³⁾.

3979 - Na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Vehbi, i cili ka thënë: Më ka njoftuar Hanzhale dhe Eflehu, nga el-Kasim bin Muhamedi, lidhur me Hafsën... ngjashëm me këtë ⁽⁴⁴⁾.

Pasi Aishja (r.a.) kishte parë se martesa e saj me vajzën e Abdurrahmanit pa urdhrin e tij ishte e lejuar, dhe e kishte parë atë kontratë si të rregullt derisa lejoi në të zotërimin (temlik), i cili nuk ndodh përveçse nga vlefshmëria e martesës dhe vërtetimi i saj, ishte e pamundur sipas nesh që ajo ta mendonte këtë, ndërkohë që ajo e dinte se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Nuk ka martesë pa kujdestar".

Me këtë u vërtetua pavlefshmëria e asaj që është transmetuar nga ez-Zuhriu lidhur me këtë. Gjithashtu, ithtarët e mendimit të parë argumentuan për thënien e tyre me atë që

3980 - Na ka treguar Ibrahim bin Merzuk, i cili ka thënë: Na ka treguar Uthman bin Omer (h) dhe na ka treguar Ebu Bekre dhe Muhamed bin Huzejme, të cilët kanë thënë: Na ka treguar Abdullah bin Rexha, të cilët kanë thënë: Na ka njoftuar Israili, nga Ebu Is'haku, nga Ebu Burde, nga babai i tij, se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Nuk ka martesë pa kujdestar (ueli)" ⁽⁴⁵⁾.

Argumenti kundër tyre në këtë çështje është se ky hadith, sipas parimit të tyre gjithashtu, nuk mund të shërbejë si argument; kjo sepse ata që janë më të saktë se Israili dhe me memorie më të fortë se ai, si Sufjani dhe Shube, e kanë transmetuar këtë nga Ebu Is'haku si të ndërprerë (munkati).

3981 - Na ka treguar Ibrahim bin Merzuk, i cili ka thënë: Na ka treguar Vehb bin Xherir, i cili ka thënë: Na ka treguar Shube, nga Ebu Is'haku, nga Ebu Burde, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) se ai ka thënë: "Nuk ka martesë pa kujdestar" ⁽⁴⁶⁾.

3982 - Na ka treguar Ibn Merzuku, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Amir, i cili ka thënë: Na ka treguar Sufjan eth-Thevriu, nga Ebu Is'haku, nga Ebu Burde, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) … ngjashëm me të ⁽⁴⁷⁾.
Kështu, origjina e këtij hadithi është nga Ebu Burde, nga Pejgamberi (s.a.v.s.), sipas transmetimit të Shubes dhe Sufjanit, dhe secili prej tyre - sipas tyre - është argument kundër Israilit, e si do të ishte atëherë nëse ata bashkohen të dy.
Nëse thonë: Ebu Avane e ka transmetuar atë si merfu' (të ngritur te Pejgamberi), ashtu siç e ka transmetuar Israili. Dhe kanë përmendur lidhur me këtë

3983 - Na ka treguar Fehd, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Gassan, i cili ka thënë: Na ka treguar Israil dhe Ebu Avane (h)
dhe na ka treguar Salih bin Abdurrahman, i cili ka thënë: Na ka treguar Seid bin Mensur, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Avane (h)
dhe na ka treguar Ahmed bin Davud, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu el-Velid et-Tajalisi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Avane, nga Ebu Is'haku, nga Ebu Burde, nga Ebu Musa, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) i cili ka thënë: "Nuk ka martesë pa kujdestar" ⁽⁴⁸⁾.
U është thënë atyre: Kjo është transmetuar nga Ebu Avane ashtu siç e përmendët, por ne kemi parë në origjinën e kësaj, dhe doli se është nga Ebu Avane, nga Israili, nga Ebu Is'haku, kështu që hadithi i Ebu Avanes kthehet gjithashtu te hadithi i Israilit.

3984 - Na ka treguar për këtë Ebu Umeje, i cili ka thënë: Na ka treguar Mu'ala bin Mensur er-Razi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Auane, nga Israili, nga Ebu Is'haku ... dhe e përmendi me isnadin e tij të njëjtën gjë ⁽⁴⁹⁾.
Ebu Xhaferri ka thënë: Me këtë u mohua që Ebu Auane të ketë diçka në këtë (transmetim) nga Ebu Is'haku.

E nëse thonë: Atë e ka transmetuar Kajs bin er-Rebi'i, nga Ebu Is'haku gjithashtu, ashtu siç e ka transmetuar Israili, dhe përmendën në këtë atë që.

3985 - Na ka treguar Fehd, i cili ka thënë: Na ka treguar Muhamed bin es-Salt el-Kufi (h) dhe na ka treguar Ahmed bin Davud, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu el-Velid: Të dy kanë thënë: Na ka treguar Kajs bin er-Rebi', nga Ebu Is'haku, nga Ebu Burde, nga Ebu Musa, se Pejgamberi (s.a.v.s.) ka thënë: "Nuk ka martesë pa kujdestar (veli)" ⁽⁵⁰⁾.

U është thënë atyre: Keni thënë të vërtetën, Kajsi e ka transmetuar atë ashtu siç e keni përmendur, dhe Kajsi - sipas jush - është nën gradën e Israilit. Pra, nëse është mohuar që Israili të jetë në kundërshtim me Sufjanin dhe Shu'ben, atëherë Kajsi është edhe më parësor që të mos jetë në kundërshtim me ata të dy.

Nëse thonë: Disa nga shokët e Sufjanit e kanë transmetuar atë nga Sufjani si merfu' (të ngritur te Pejgamberi), ashtu siç e kanë transmetuar Israili dhe Kajsi. Dhe kanë përmendur në lidhje me këtë atë që.

3986 - Na ka treguar Jezid bin Sinan, ka thënë: Na ka treguar Ebu Kamil, ka thënë: Na ka treguar Bishr bin Mensur, nga Sufjani, nga Ebu Is'haku, nga Ebu Burde, nga Ebu Musa, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) se ai ka thënë: "Nuk ka martesë pa kujdestar (ueli)" ⁽⁵¹⁾.
U është thënë atyre: Keni thënë të vërtetën, këtë e ka transmetuar Bishr bin Mensur nga Sufjani ashtu siç e përmendët, por ju nuk jeni të kënaqur nga kundërshtari juaj me diçka të tillë nëse ata argumentojnë kundër tij me atë që kanë transmetuar shokët e Sufjanit ose shumica e tyre prej tij me një kuptim, ndërsa ai argumenton kundër jush me atë që ka transmetuar Bishr bin Mensur nga Sufjani me atë që bie ndesh me atë kuptim, dhe ju e konsideroni atë që argumenton kundër jush me diçka të tillë si të paditur për hadithin, kështu që si e lejoni për veten tuaj kundër kundërshtarit tuaj atë që nuk e lejoni kundër jush? Kjo padrejtësi është e qartë, dhe fjalët e mia në këtë nuk janë me qëllim për të nënçmuar askënd prej atyre që përmenda, dhe nuk e konsideroj këtë si fyerje, por desha të sqaroj padrejtësinë e këtij argumentuesi dhe ta detyroj atë me argumentin e tij për atë që përmenda, por unë them: Edhe nëse vërtetohet nga Pejgamberi (s.a.v.s.) se ai ka thënë: "Nuk ka martesë pa kujdestar (ueli)", në të nuk do të kishte argument për atë që thanë ata që argumentuan me të për fjalën e tyre në këtë kapitull; sepse ai mund të mbartë disa kuptime.


Ai mund të mbartë atë që tha ky kundërshtar i yni se ai kujdestar (ueli) është asaba (i afërmi nga dega e babait) më i afërt i gruas.

Ai mund të mbartë që ai kujdestar të jetë ai që gruaja e ngarkon nga burrat, qoftë i afërm i saj apo i largët.

Dhe ky mendim vërteton fjalën e atij që thotë: Nuk i lejohet gruas të marrë përsipër lidhjen e kontratës së martesës së saj, edhe nëse kujdestari i saj e urdhëron atë për këtë, as kontratën e martesës së dikujt tjetër, dhe nuk lejohet ta marrë përsipër këtë përveç burrave.

Dhe është transmetuar nga Aisha (r.a.) diçka e tillë.

3987 - Na ka treguar Muhamed bin Huzajme, i cili ka thënë: Na ka treguar Jusuf bin Adij, i cili ka thënë: Na ka treguar Abdullah bin Idris, nga Ibn Xhurejxhi, nga Abdurrahman bin el-Kasimi, nga babai i tij, nga Aisha: Se ajo martoi një burrë prej bijve të vëllait të saj me një vajzë prej bijave të vëllait të saj. Ajo vendosi një perde mes tyre dhe pastaj foli, derisa kur nuk mbeti gjë tjetër veçse akti i martesës (nikahu), ajo urdhëroi një burrë që ta kryente martesën, e pastaj tha: "Gratë nuk e kanë në dorë martesën" ⁽⁵²⁾.

Gjithashtu, ekziston mundësia që thënia e tij: "Nuk ka martesë pa veli (kujdestar)" të nënkuptojë se veliu është ai që ka autoritetin mbi organin gjenital (pudenda), qoftë ai prindi i një të miture, apo pronari i një skllaveje, apo një grua e lirë dhe e rritur për veten e saj. Kështu, kjo do të thoshte se askush nuk mund të lidhë një kontratë martese mbi një pudenda përveç veliut të asaj pudende, dhe kjo është e lejueshme në gjuhë. Allahu i Madhëruar ka thënë: ﴿Le të diktojë veliu (kujdestari) i tij me drejtësi﴾ [el-Bekare: 282].

Disa njerëz kanë thënë: Veliu i të drejtës është ai që e zotëron atë të drejtë. Pra, nëse ai që ka të drejtën quhet veli i saj, atëherë edhe ai që zotëron pudendën quhet veli.

Duke qenë se ajo që kemi transmetuar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) në thënien e tij: "Nuk ka martesë pa veli" i mbart këto interpretime, atëherë është e pamundur që ajo të kufizohet në njërën prej tyre pa një argument që e dëshmon këtë, qoftë nga Libri, nga Suneti apo nga ixhmai.

Ata që thanë: "Nuk ka martesë pa veli" argumentuan për qëndrimin e tyre edhe me atë që...

3988 - Na ka treguar Fehd, i cili ka thënë: Na ka treguar Muhamed bin Seid, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Sherik (h). Dhe na ka treguar Fehd, i cili ka thënë: Na ka treguar El-Hummani, i cili ka thënë: Na ka treguar Sherik, nga Simak bin Harb, nga nipi i Ma'kil-it, nga Ma'kil bin Jesar, se motra e tij ishte nën kurorën e një burri, i cili e divorcoi atë, e pastaj deshi ta kthente atë (të martohej sërish me të),
por Ma'kil-i e kundërshtoi atë, kështu që zbriti ky ajet: ﴿فَلَا تَعْضُلُوهُنَّ أَنْ يَنْكِحْنَ أَزْوَاجَهُنَّ إِذَا تَرَاضَوْا بَيْنَهُمْ بِالْمَعْرُوفِ﴾ [El-Bekare: 232] (Mos i pengoni ato që të martohen me burrat e tyre, nëse merren vesh mes vete sipas rregullave) ⁽⁵³⁾.
Ata (dijetarët) thanë: Kur Allahu i Madhëruar e urdhëroi kujdestarin (velijun) e saj që të linte pengimin (adhlin), kjo tregon se lidhja e martesës së saj është në dorën e tij.
Sipas nesh, kjo mund të mbartë kuptimin e asaj që ata thanë, por mund të mbartë edhe kuptim tjetër. Mund të jetë që pengimi i Ma'kil-it të ketë qenë dekurajimi i motrës së tij për t'u rikthyer, kështu që ajo u ndal tek kjo, andaj ai u urdhërua ta linte këtë veprim.
Pasi që në këto transmetime nuk pati argument për atë që synonte pala e parë, ne shikuam në burime të tjera për të parë nëse gjejmë diçka që tregon se si është gjykimi në këtë kapitull.

3989
- Na ka treguar Junusi, ka thënë: na ka njoftuar Ibn Vehbi, se Maliku i ka treguar atij, nga Abdullah bin el-Fadl, nga Nafi' bin Xhubejr bin Mut'im, nga Ibn Abbasi (r.a.) se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë:
"Gruaja e pashoq (e divorcuar ose e vejë) ka më shumë të drejtë për veten e saj sesa kujdestari i saj, ndërsa virgjëresha duhet të pyetet për veten e saj, dhe pëlqimi i saj është heshtja e saj" ⁽⁵⁴⁾.

3990 - Na ka treguar Ibn Merzuki, i cili ka thënë: Na ka treguar El-Ka'nebi, i cili ka thënë: Na ka treguar Maliku … dhe e përmendi me isnadin e tij të ngjashëm me të ⁽⁵⁵⁾.

3991 - Na ka treguar Husejn bin Nasri, i cili ka thënë: Na ka treguar Jusuf bin Adijji, i cili ka thënë: Na ka treguar Hafs bin Gijathi, nga Ubejdullah bin Abdilah bin Mauhebi, nga Nafi' bin Xhubejri... dhe e përmendi me isnadin e tij të njëjtën gjë ⁽⁵⁶⁾.
Ebu Xhaferi ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e ka sqaruar këtë në këtë hadith me fjalën e tij: "Gruaja pa burrë ka më shumë të drejtë për veten e saj sesa kujdestari i saj", që do të thotë se çështja e martesës së saj i takon asaj dhe jo kujdestarit të saj.

Gjithashtu, është transmetuar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) në këtë kapitull diçka që tregon për këtë kuptim gjithashtu.

3992 - Na ka treguar Ali bin Shejbe, i cili ka thënë: Na ka treguar Jezid bin Harun, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Hammad bin Seleme.
(h) Dhe na ka treguar Ibn Ebi Davud, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Seleme Musa bin Ismail, i cili ka thënë: Na ka treguar Hammad bin Seleme (h)
Dhe na ka treguar gjithashtu Ibn Ebi Davud, i cili ka thënë: Na ka treguar Adem bin Ebi Ijas, i cili ka thënë: Na ka treguar Sulejman bin el-Mugira, që të dy kanë thënë: Na ka treguar Thabiti, nga Ibn Omer bin Ebi Seleme, nga babai i tij, nga Umm Seleme, e cila ka thënë: Hyri tek unë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) pas vdekjes së Ebu Selemes dhe më kërkoi dorën për veten e tij. Unë i thashë: O i Dërguari i Allahut, nuk ka asnjë nga kujdestarët (evlija) e mi të pranishëm. Ai tha: "Nuk ka asnjë prej tyre, qoftë i pranishëm apo i munguar, që do ta urrente këtë".
Ajo tha: Çohu o Omer, dhe martoje Pejgamberin (s.a.v.s.), kështu ai e martoi atë ⁽⁵⁷⁾.
Ebu Xhaferi ka thënë: Në këtë hadith thuhet se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ia kërkoi dorën asaj vetë, dhe në këtë ka argument se çështja e martesës i takon asaj dhe jo kujdestarëve të saj. Kur ajo i tha atij: "Nuk ka asnjë nga kujdestarët e mi të pranishëm", ai tha: "Nuk ka asnjë prej tyre, qoftë i pranishëm apo i munguar, që do ta urrente këtë". Atëherë ajo tha: "Çohu o Omer, dhe martoje Pejgamberin (a.s.)". Ky Omeri ishte djali i saj, i cili në atë kohë ishte një fëmijë i vogël i papubertuar, sepse ajo i kishte thënë Pejgamberit (s.a.v.s.) në këtë hadith: "Unë jam një grua me jetimë" - duke pasur parasysh djalin e saj Omerin dhe vajzën e saj Zejneben - dhe fëmija nuk ka autoritet (vilajet). Kështu, ajo e autorizoi atë që të lidhte kontratën e martesës për të dhe ai e bëri këtë, ndërsa Pejgamberi (s.a.v.s.) e konsideroi këtë si të vlefshme. Omeri, përmes asaj përfaqësimi (vekalet), zuri vendin e asaj që e autorizoi, kështu që Umm Seleme u bë sikur ajo vetë e lidhi kontratën e martesës për veten e saj me Pejgamberin (s.a.v.s.).
Fakti që Pejgamberi (s.a.v.s.) nuk priti praninë e kujdestarëve të saj tregon se e drejta mbi veten e saj i takon asaj dhe jo atyre. Sikur ata të kishin ndonjë të drejtë apo vendim në këtë çështje, Pejgamberi (s.a.v.s.) nuk do të ndërmerrte veprim mbi një të drejtë që u takon atyre para se ata t'ia lejonin atij këtë.
Nëse dikush thotë: Pejgamberi (s.a.v.s.) ishte më parësor për çdo besimtar sesa vetë ata.
I thuhet atij: Ke thënë të vërtetën, ai është më parësor për të sesa vetë ai, njeriu i bindet atij më shumë sesa i bindet vetes së tij. Por, që ai të jetë më parësor për të sesa vetë ai në lidhjen e një kontrate pa urdhrin e tij, qoftë shitblerje, martesë apo diçka tjetër, kjo jo. Rruga e tij (s.a.v.s.) ishte si rruga e gjykatësve pas tij. Sikur të ishte ashtu, atëherë përfaqësimi i Omerit do të ishte nga ana e Pejgamberit (s.a.v.s.) dhe jo nga ana e Umm Selemes, sepse ai do të ishte kujdestari i saj.
Kur kjo nuk ishte ashtu, dhe përfaqësimi ishte vetëm nga ana e Umm Selemes, dhe ai e lidhi martesën me të, dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e pranoi atë, kjo tregon se Pejgamberi (s.a.v.s.) e zotëroi atë martesë me lejen e Umm Selemes ndaj tij (s.a.v.s.) dhe jo për shkak të ndonjë të drejte kujdestarie që ai kishte mbi të.
A nuk e sheh se ajo tha: "Nuk ka asnjë nga kujdestarët e mi të pranishëm", dhe Pejgamberi (s.a.v.s.) i tha asaj: "Nuk ka asnjë prej tyre, qoftë i pranishëm apo i munguar, që do ta urrente këtë". Sikur ai të ishte kujdestari i saj, nuk do t'ia thoshte këtë, por do t'i thoshte: "Unë jam kujdestari yt në vend të tyre". Mirëpo, ai nuk e mohoi atë që ajo tha, por i tha se ata nuk do ta urrenin këtë. Kjo është ana e kësaj teme nga pikëpamja e saktësimit të kuptimeve të transmetimeve.
Kur u vërtetua se lidhja e martesës nga Umm Seleme (r.a.) për veten e saj ishte e vlefshme pa kujdestarët e saj, është e detyrueshme që kuptimet e transmetimeve që përmendëm më parë në këtë kapitull të barten gjithashtu mbi këtë kuptim, në mënyrë që asgjë prej tyre të mos jetë në kundërshtim, as të mos përjashtohet e as të mos ndryshojë.
Sa i përket analogjisë (tefekkuri), ne kemi parë se për vajzën para pubertetit, vendimi i babait të saj është i vlefshëm për të sa i përket martesës dhe pasurisë së saj, kështu që kontrata në të gjitha këto i takon atij dhe jo asaj, dhe gjykimi në të gjitha këto është një i vetëm dhe i pandryshueshëm. Kur ajo arrin pubertetin, të gjithë janë pajtuar se kujdestaria e tij mbi pasurinë e saj pushon, dhe se ajo që i takonte atij nga lidhja e kontratave për pasurinë e saj gjatë vegjëlisë, i është kthyer asaj.
Analogjia mbi këtë kërkon që po ashtu edhe lidhja e martesës së saj të dalë nga dora e babait të saj me arritjen e pubertetit, kështu që ajo që i takonte atij para pubertetit t'i kthehet asaj, dhe gjykimi për të të jetë i barabartë si për pasurinë ashtu edhe për martesën pas pubertetit. Kështu, kjo i takon asaj dhe jo babait të saj, dhe gjykimi për të mbetet i njëjtë pas pubertetit ashtu siç ishte i njëjtë para pubertetit.
Ky është gjykimi i analogjisë në këtë kapitull, dhe ky është gjithashtu mendimi i Ebu Hanifes (r.h.), me përjashtim të asaj që ai thoshte: Nëse gruaja marton veten me dikë që nuk është i përshtatshëm (kufu), kujdestari i saj ka të drejtë ta shfuqizojë atë. Po ashtu, nëse ajo lë pas dore mehrin e saj dhe martohet me më pak se mehri i grave të ngjashme me të (mehrul-mithl), kujdestari i saj ka të drejtë të kundërshtojë derisa t'i bashkëngjitet mehrit të grave të saj.
Ebu Jusufi (r.h.) thoshte se e drejta e martesës i takon gruas për veten e saj pa kujdestarin e saj. Ai thoshte: Kujdestari nuk ka të drejtë të kundërshtojë atë për pakësimin e mehrit me të cilin është martuar në raport me mehrin e grave të ngjashme me të. Më pas, ai u tërhoq nga i gjithë ky mendim i tij drejt mendimit të atij që thotë: Nuk ka martesë pa kujdestar. Ky mendim i tij i dytë është edhe mendimi i Muhamed bin el-Hasanit (r.h.). Allahu e di më së miri të saktën.

3993 - Na ka treguar Sulejman bin Shuajbi, i cili ka thënë: Na ka treguar Jahja bin Hasani, i cili ka thënë: Na ka treguar Abu Shihab el-Hannati, nga el-Haxhaxh bin Artah, nga Muhamed bin Sulejman bin Ebi Hathmeh, nga xhaxhai i tij Sehl bin Ebi Hathmeh, i cili ka thënë:

E pashë Muhamed bin Meslemen duke e ndjekur me shikim Thubejte bint ed-Dahakun mbi tarracën e shtëpisë së saj me një vështrim të fortë. I thashë: "A e bën këtë ndërkohë që ti je nga shokët e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.)?" Ai tha: "Vërtet, e kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke thënë: 'Kur në zemrën e një njeriu hidhet dëshira për t'i kërkuar dorën një gruaje, atëherë nuk ka asgjë të keqe që ai ta shikojë atë.'" ⁽⁵⁸⁾.

3994
- Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Seid bin Sulejman el-Vasiti, nga Zuhejr bin Muavije, i cili ka thënë: Na ka treguar Abdullah bin Isa, nga Musa bin Abdullah bin Jezid, nga Ebu Humajdi, i cili e kishte parë Pejgamberin (s.a.v.s.), ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.): "Kur ndonjëri prej jush kërkon dorën e një
gruaje, nuk ka gjynah nëse e shikon atë, nëse e shikon vetëm për shkak të fejesës, edhe nëse ajo nuk e di" ⁽⁵⁹⁾.

3995 - Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, ka thënë: Na ka treguar El-Vehbiu, ka thënë: Na ka treguar Ibn Is'haku, nga Davud bin El-Husajni, nga Vakid bin Amër bin Sa'd bin Muadhi, nga Xhabir bin Abdullahu, i cili ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.): "Nëse ndonjëri prej jush i kërkon dorën një gruaje, dhe ka mundësi të shohë prej saj atë që e nxit ta pëlqejë atë, le ta bëjë këtë."

Xhabiri tha: "I kërkova dorën një gruaje nga fisi Beni Seleme dhe fshihesha pas trungjeve të palmave derisa pashë prej saj atë që më pëlqeu, pastaj i kërkova dorën dhe u martova me të ⁽⁶⁰⁾."

3996 - Na ka treguar Muhammed bin en-Nu'man es-Sekati, i cili ka thënë: Na ka treguar el-Humejdi, i cili ka thënë: Na ka treguar Sufjani, i cili ka thënë:
Na ka treguar Jezid bin Kejsan el-Jeshkuri, nga Ebu Hazimi, nga Ebu Hurejra, se një burrë dëshironte të martohej me një grua
nga gratë e Ensarëve, dhe Pejgamberi (s.a.v.s.) i tha: "Shikoje atë, sepse në sytë e grave të Ensarëve ka diçka" domethënë vogëlsi ⁽⁶¹⁾.

3997 - Na ka treguar Jezid bin Sinani, ka thënë: Na ka treguar Abdurrahman bin Mehdiu, ka thënë: Na ka treguar Sufjani, nga Asim el-Ahueli, nga Bekr bin Abdullah el-Mezeni, se Mugire bin Shube dëshironte të martohej me një grua, dhe Pejgamberi (s.a.v.s.) i tha: "Shikoje atë; sepse kjo ka më shumë gjasa të krijojë harmoni mes jush" ⁽⁶²⁾.

3998
- Na ka treguar Muhamed bin Amër bin Junus, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Muavije, nga Asimi, nga Bekër bin Abdullah, nga Mugire bin Shube, i cili ka thënë: I kërkova dorën një gruaje, e Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "A e ke parë atë?" Thashë: Jo, ai tha: "Shikoje atë, sepse kjo ka më shumë gjasa të sjellë harmoni mes jush" ⁽⁶³⁾.

Ebu Xhaferi ka thënë: Në këto transmetime ka lejim për të parë fytyrën e gruas për atë që dëshiron të martohet me të, dhe këtë mendim e ka ndjekur një grup njerëzish ⁽⁶⁴⁾.

Të tjerë i kanë kundërshtuar ata në këtë ⁽⁶⁵⁾ dhe kanë thënë: Kjo nuk lejohet për atë që dëshiron të martohet me gruan, e as për dikë tjetër që nuk dëshiron të martohet me të, përveç nëse është bashkëshorti i saj ose mahremi i saj. Dhe ata argumentuan për këtë me atë që

3999
- Na ka treguar Ibrahim bin Marzuk, i cili ka thënë: Na ka treguar Affan bin Muslim, i cili ka thënë: Na ka treguar Hammad bin Seleme,
nga Muhamed bin Is'hak, nga Muhamed bin Ibrahim, nga Seleme bin Ebi Tufejl, nga Ali bin
Ebi Talib (r.a.), se Pejgamberi (s.a.v.s.) i ka thënë atij: "O Ali, vërtet ti ke një thesar në Xhenet dhe ti je
'Dhu Karnejha' (pronari i dy brirëve të tij), prandaj mos e shoqëro shikimin me shikim tjetër, sepse i pari të takon ty, por i dyti nuk të takon ty" ⁽⁶⁶⁾.

4000
- Na ka treguar Ebu el-Avvam: Muhamed bin Abdullah bin Abdyl-Xhabar el-Muradi, i cili ka thënë: Na ka treguar Jahja bin Hasan, i cili ka thënë: Na ka treguar Vuhejb bin Halid dhe Ebu Shihabi, nga Junus bin Ubejdi, nga Amr bin Saidi, nga Ebu Zur'ah bin Amr bin Xheriri, nga Xheriri, i cili ka thënë:
E pyeta të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) për shikimin e papritur, e ai tha: "Largoje shikimin tënd" ⁽⁶⁷⁾.

4001 - Na ka treguar Nasr bin Marzuk, i cili ka thënë: Na ka treguar El-Hasib bin Nasih, i cili ka thënë: Na ka treguar Wuhejb, nga Junusi ... dhe përmendi me zinxhirin e tij të transmetimit të njëjtën gjë ⁽⁶⁸⁾.

4002 - Na ka treguar Fehd-i, i cili ka thënë: Na ka treguar Muhamed bin Seid-i, i cili ka thënë: Na ka treguar Ismail bin Ulejje, nga Junusi ... dhe e përmendi me isnadin e tij të ngjashmen me të ⁽⁶⁹⁾.

4003
- Na ka treguar Fehdi, i cili ka thënë: Na ka treguar Muhamed bin Saidi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Sheriku, nga Ebu Rabia el-Ijadi, nga Ibn Burejde, nga babai i tij, i cili e ka përcjellë atë (nga Pejgamberi) në mënyrë të ngjashme. Domethënë se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i ka thënë Aliut:
"O Ali, mos e pasoni shikimin me shikim (tjetër), sepse të takon ty i pari, por nuk të takon i dyti" ⁽⁷⁰⁾.

4004
- Na ka treguar Abu Umayya, ka thënë: Na ka treguar Ali bin Qadim, ka thënë: Na ka njoftuar Sharik, nga Abu Rabi'a, nga Ibn Burayda, nga babai i tij, nga Aliu, i cili ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më ka thënë: "Shikimi i parë është për ty, ndërsa i dyti është kundër teje" ⁽⁷¹⁾.
Ata kanë thënë: Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e ndaloi shikimin e dytë, sepse ai bëhet me zgjedhjen e shikuesit, dhe bëri dallim mes gjykimit të tij dhe gjykimit të asaj që i paraprin kur është pa zgjedhjen e shikuesit, kjo tregon se askush nuk ka të drejtë të shikojë në fytyrën e gruas, përveç nëse mes tij dhe asaj ka martesë ose afërsi (mahram) që nuk ia ndalon atij këtë.
Argumenti i përkrahësve të mendimit të parë kundër tyre në këtë ishte se ajo që i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e lejoi në transmetimet e para, është shikimi për fejesë dhe jo për diçka tjetër, kështu që ky është një shikim për një shkak që është hallall.
A nuk e sheh se nëse një burrë shikon në fytyrën e një gruaje me të cilën nuk ka martesë për të dëshmuar kundër saj, ose për të dëshmuar në favor të saj, kjo është e lejuar.
Po ashtu, kur ai shikon në fytyrën e saj për ta fejuar, kjo është gjithashtu e lejuar për të.
Ndërsa ajo që është e ndaluar në hadithin e Aliut, Xheririt dhe Burejdës (r.anhum), është shikimi për tjetër gjë veç fejesës dhe për diçka që nuk është hallall, kështu që kjo është e urryer dhe e ndaluar.
Ne kemi parë se ata nuk ndryshojnë në mendim rreth shikimit të burrit në gjoksin e skllaves nëse dëshiron ta blejë atë, se kjo është e lejuar për të, sepse ai e shikon atë vetëm për ta blerë dhe jo për diçka tjetër. Por nëse ai do ta shikonte atë jo për ta blerë, por për diçka tjetër, kjo do të ishte e haram për të.
Po ashtu, shikimi i tij në fytyrën e gruas, nëse e bën këtë për një qëllim që është hallall, kjo nuk është e urryer për të, e nëse e bën për një qëllim që është haram, kjo është e urryer për të. Kur u vërtetua se shikimi në fytyrën e gruas për fejesë është hallall, me këtë gjykimi i saj doli nga gjykimi i avretit, sepse ne pamë se ajo që është avret nuk i lejohet atij që dëshiron martesën ta shikojë atë.
A nuk e sheh se ai që dëshiron të martohet me një grua, e ka të ndaluar të shikojë flokët e saj, gjoksin e saj dhe atë që është më poshtë se kjo nga trupi i saj, ashtu siç i ndalohet kjo atij që nuk dëshiron martesën me të.
Kur u vërtetua se shikimi në fytyrën e saj është hallall për atë që dëshiron martesën, u vërtetua se është hallall edhe për atë që nuk dëshiron martesën, nëse me shikimin e tij nuk synon ndonjë qëllim që është haram.
Është thënë për fjalën e Allahut të Madhëruar: ﴿dhe të mos i shfaqin stolitë e tyre, përveç atyre që janë të dukshme﴾ [An-Nur: 31]: se ky përjashtim është fytyra dhe shuplakat e duarve. Ky interpretim përputhet me atë që përmendëm nga hadithi i të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.).
Prej atyre që kanë ndjekur këtë interpretim është Muhamed bin al-Hasan, mëshira e Allahut qoftë mbi të.
Siç na ka treguar për këtë Sulejman bin Shuajb, nga babai i tij, nga Muhamedi. Dhe e gjithë kjo është thënia e Abu Hanifes, Abu Jusufit dhe Muhamedit, Allahu i mëshiroftë.

4005
- Na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Vehbi, se Maliku i ka treguar atij, nga Ebu Hazimi, nga Sehl bin Sa'd es-Sa'idij, se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i erdhi një grua dhe i tha: O i Dërguari i Allahut, unë t'u fala ty. Ajo qëndroi në këmbë për një kohë të gjatë, pastaj u ngrit një burrë dhe tha: O i Dërguari i Allahut, më marto me të nëse ti nuk ke nevojë për të. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "A ke diçka që t'ia japësh si mehër?" Ai tha: "Nuk kam asgjë tjetër përveç kësaj rrobe sime". I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Nëse ia jep këtë asaj, do të mbetesh pa rrobë, prandaj kërko diçka tjetër". Ai tha: "Nuk po gjej asgjë". Ai tha: "Kërko, qoftë edhe një unazë prej hekuri". Ai kërkoi, por nuk gjeti asgjë. Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha: "A di diçka nga Kur'ani?" Ai tha: "Po, këtë sure dhe atë sure", duke i emërtuar ato. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha: "Të martova me të për atë që di nga Kur'ani" ⁽⁷²⁾.

4006
- Na ka treguar Rebi el-Muedhin, i cili ka thënë: na ka treguar Esed, i cili ka thënë: na ka treguar Sufjan bin Ujejne, nga Ebu Hazimi, nga Sehli, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) … ngjashëm me të, përveç se ai ka thënë: "Të kam martuar me atë që ke prej Kuranit" ⁽⁷³⁾.

4007 - Na ka treguar Muhammed bin Humejd, i cili ka thënë: Na ka treguar Abdullah bin Salih, i cili ka thënë: Më ka treguar el-Lejth, i cili ka thënë: Na ka treguar Hisham bin Sa'd, nga Ebu Hazim, nga Sehl, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) … ngjashëm me të ⁽⁷⁴⁾. El-Lejth ka thënë: Kjo nuk lejohet pas të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), që dikush të martohet me (shpërblim) Kuranin.

Ebu Xha'fer ka thënë: Një grup njerëzish ⁽⁷⁵⁾ kanë mendimin se martesa me një sure të caktuar nga Kurani është e lejuar, dhe kanë thënë: Kuptimi i kësaj është që ai t'ia mësojë asaj atë sure, dhe për këtë kanë argumentuar me këtë hadith.

Të tjerë i kanë kundërshtuar ata ⁽⁷⁶⁾, duke thënë: Kushdo që martohet mbi këtë bazë, martesa është e vlefshme, por ai është në gjendjen e atij që nuk ka caktuar mehër (dhuratë martese). Kështu, asaj i takon mehri i ngjashëm (mehr mithl), nëse ai ka kryer marrëdhënie me të, ose nëse vdesin të dy, ose vdes njëri prej tyre. E nëse ai e shkurorëzon para se të kryejë marrëdhënie, asaj i takon mut'ah (dhuratë ngushëlluese).

Argumenti i tyre kundër ithtarëve të mendimit të parë ishte se ajo që gjendet në hadithin e Sehli-t nga thënia e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.): "Të martova me të për atë që posedon nga Kurani", nëse kjo merret sipas kuptimit të jashtëm.

Po ashtu, medhhebi i ithtarëve të mendimit të parë në raste të tjera përveç këtij, është se kjo bëhet për suren, e jo për mësimin e saj. E nëse kjo bëhet për suren, atëherë bëhet për nderimin e saj dhe nuk konsiderohet pjesë e mehrit në asgjë, ashtu siç u martua Ebu Talha me Umm Sulejm duke u bazuar në pranimin e tij të Islamit.

4008 - Na ka treguar për këtë Ibn Ebi Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar El-Hattab bin Uthman el-Feuzi, i cili ka thënë: Na ka informuar Ismail bin Ajjash, nga Utbe bin Humejd, nga Ebu Bekr bin Ubejdullah bin Enes, nga Enes bin Maliku, se Ebu Talha u martua me Umm Sulejmin mbi pranimin e tij të Islamit, dhe ajo ia përmendi këtë Pejgamberit (s.a.v.s.), i cili e miratoi këtë ⁽⁷⁷⁾.
Ky pranim i Islamit nuk ishte mehri në realitet, por kuptimi i martesës së tij me të mbi Islamin e tij do të thotë: ai u martua me të për shkak të Islamit të tij. Disa kanë shtuar në këtë hadith të Enesit: Enesi ka thënë: "Pasha Allahun, ajo nuk pati mehr tjetër përveç tij."

Kuptimi i kësaj sipas nesh - e Allahu e di më së miri - është: ajo nuk dëshiroi prej tij mehr tjetër përveç tij. I tillë është edhe kuptimi i hadithit të Sehlit rreth gruas që përmendëm.

Një nga argumentet e ithtarëve të këtij mendimi kundër ithtarëve të mendimit të parë është se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka ndaluar që të hahet me Kuran, ose që Kurani të shërbejë si kompensim për diçka nga çështjet e kësaj bote.

4009
- Na ka treguar Abu Umayya, i cili ka thënë: Na ka treguar Abu Asim, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Mugira bin Zijad, i cili ka thënë:
Më ka njoftuar Ubada bin Nusi, nga al-Aswad bin Tha'laba, nga Ubada, i cili ka thënë: Unë u mësoja Kuranin disa njerëzve nga Ehli Suffe, dhe një burrë prej tyre më dhuroi një hark me qëllim që ta pranoja atë në rrugën e Allahut. Ia përmenda këtë të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), e ai tha: "Nëse dëshiron që Allahu të ta vërë atë si gjerdan prej zjarri, atëherë pranoje" ⁽⁷⁸⁾.

4010 - Na ka treguar Ibrahim bin Merzuk, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Amir el-Akadi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ali bin el-Mubarek, nga Jahja bin Ebi Kethir, nga Zejd bin Selam, nga Ebu Selam, nga Ebu Rashid el-Hubrani, nga Abdurrahman bin Shibl el-Ensari (r.a.), i cili ka thënë: E kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke thënë:
"Lexojeni Kuranin dhe mos e teproni me të, mos u largoni prej tij, mos hani me të dhe mos kërkoni shtimin e pasurisë përmes tij" ⁽⁷⁹⁾.

4011 - Na ka treguar Muhamed bin Huzajme, i cili ka thënë: Na ka treguar Muslim bin Ibrahim, i cili ka thënë: Na ka treguar Aban bin Jezid, nga Jahja bin Ebi Kethir (h). Dhe na ka treguar Ibn Ebi Davud, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Seleme Musa bin Ismail, i cili ka thënë: Na ka treguar Aban, i cili ka thënë: Na ka treguar Jahja. Ibn Huzajme ka thënë në hadithin e tij: nga Zejdi. Ndërsa Ibn Ebi Davud ka thënë: Na ka treguar Zejdi. Pastaj u bashkuan të dy dhe thanë: nga Ebu Selam, nga Ebu Rashid el-Hubrani, nga Abdurrahman bin Shibl, se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Lexojeni Kuranin, mos e teproni me të dhe mos hani me të" ⁽⁸⁰⁾.
Ebu Xhaferi ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ua ndaloi atyre që të marrin si shkëmbim për Kuranin diçka nga të mirat e kësaj bote. Kjo kundërshton atë kuptim që kundërshtari i dha hadithit të parë, edhe nëse do të vërtetohej se kuptimi i tij është i tillë, por kjo nuk është vërtetuar përderisa interpretimi i tij mund të jetë ashtu siç e përshkruam ne.
Mund të ketë edhe një kuptim tjetër, që është se Allahu i Madhëruar i lejoi të Dërguarit të Tij (s.a.v.s.) zotërimin e marrëdhënies bashkëshortore pa mehër, dhe këtë nuk e bëri për askënd tjetër përveç tij. Allahu i Madhëruar ka thënë: {Dhe një grua besimtare, nëse ajo ia dhuron veten e saj Pejgamberit, nëse Pejgamberi dëshiron të martohet me të; kjo është vetëm për ty, e jo edhe për besimtarët e tjerë} [El-Ahzab: 50].
Kështu, ekziston mundësia që kjo të ketë qenë nga ato gjëra që Allahu i Madhëruar e ka veçuar atë, që ai t'i japë në pronësi dikujt tjetër atë që ai e zotëronte pa mehër, kështu që kjo të jetë specifike për Pejgamberin (s.a.v.s.) ashtu siç ka thënë El-Lejthi.
Ajo që e dëshmon këtë gjithashtu është se ajo i tha të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.): "Unë ta kam dhuruar veten time ty". Atëherë u ngrit ai njeriu dhe i tha: "Nëse ti nuk ke nevojë për të, atëherë ma marto mua". Kjo ishte ajo që u përmend në atë hadith, dhe nuk u përmend në të që i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u konsultua me të për veten e saj, e as që ajo i tha atij: "Më marto me të".
Kjo tregon se martesa e tij me të nuk u bë me një fjalë të dytë prej saj pas thënies së saj: "Ta kam dhuruar veten time ty", por u bë vetëm për shkak të thënies së saj të parë. Ajo nuk i kishte thënë atij: "Të kam dhënë të drejtën të më dhurosh te kush të duash me dhuratën që nuk kërkon mehër", që martesa të ishte e vlefshme. Ata kanë rënë dakord se dhurimi (el-hibe) është i veçantë për të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) për shkak të asaj që përmendëm se Allahu i Madhëruar e veçoi atë me këtë e jo besimtarët e tjerë.
Mirëpo, disa njerëz kanë thënë: {Vetëm për ty} [El-Ahzab: 50] do të thotë: pa mehër, dhe e konsideruan dhurimin si martesë për të tjerët që kërkon mehër.
Të tjerë kanë thënë: {Vetëm për ty} [El-Ahzab: 50] do të thotë që dhurimi të jetë martesë për ty, por nuk mund të jetë martesë për dikë tjetër.
Kur gruaja, çështja e së cilës u përmend në hadithin e Sehlit, u martua përmes dhurimit të vetvetes te Pejgamberi (s.a.v.s.) sipas asaj që përmendëm, u vërtetua se ajo martesë ishte specifike për të, ashtu siç kanë thënë ata që mbajnë këtë mendim.
Nëse dikush thotë: Mund të jetë që, krahas asaj që përmendet në hadith, të ketë pasur një pyetje nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) drejtuar asaj nëse dëshironte që ai ta martonte me të, edhe pse kjo nuk na është transmetuar në atë hadith.
I thuhet atij: Po ashtu, ekziston mundësia që Pejgamberi (s.a.v.s.) t'i ketë caktuar asaj një mehër tjetër përveç sures, edhe pse kjo nuk na është transmetuar në hadith. Nëse e merr hadithin sipas kuptimit të tij të jashtëm ashtu siç pretendon ti, atëherë të imponohet ajo që përmendëm se ajo martesë ishte me dhurimin që përshkruam. E nëse e merr atë me interpretim (te'vil) ashtu siç e përshkrove, atëherë edhe tjetri ka të drejtë ta interpretojë sipas asaj që përmendëm ne, dhe interpretimi yt nuk është më parësor se interpretimi i tij.
Kjo është ana e kësaj teme nga rruga e saktësimit të kuptimeve të transmetimeve.
Sa i përket anës së logjikës (el-nadhar), ne kemi parë se kur martesa ndodh me një mehër të panjohur, mehri nuk mbetet i vlefshëm, dhe gjykimi i mehrit kthehet në gjykimin e asaj që nuk i është emërtuar mehri. Kështu, lindi nevoja që mehri të jetë i njohur, ashtu siç janë të njohura çmimet në shitblerje dhe ashtu siç është e njohur pagesa në qira.
Parimi për të cilin ka pajtim është se nëse një burrë merr me qira një person tjetër për t'i mësuar një sure të caktuar nga Kurani për një dërhem, kjo nuk lejohet.
Po ashtu, nëse e merr me qira për t'i mësuar një poezi të caktuar për një dërhem, edhe kjo nuk do të ishte e lejuar, sepse qiratë nuk lejohen përveçse në dy kuptime: ose për një punë të caktuar, si larja e një rrobe të caktuar ose qepja e saj, ose për një kohë të caktuar, ku është e domosdoshme që koha të jetë e njohur ose puna të jetë e njohur.
Kur ai e merr me qira për mësimin e një sureje, kjo është një qira as për kohë të njohur, as për punë të njohur, sepse ai e ka marrë me qira që t'ia mësojë atë, ndërsa ajo mund të mësohet me pak mësim ose me shumë, dhe në pak kohë ose në shumë kohë.
Po ashtu, nëse ai i shet shtëpinë e tij me kusht që t'i mësojë një sure nga Kurani, kjo nuk lejohet për shkak të arsyeve që përmendëm te qiratë.
Kur kjo është kështu në qira dhe shitblerje, dhe ne kemi përshkruar se mehri nuk lejohet mbi pasuri e as mbi dobi përveçse mbi atë që lejohet shitja dhe qiraja, dhe meqenëse me mësimdhënie nuk fitohet pronësia mbi dobitë e as mbi objektet e pasurisë, u vërtetua përmes logjikës se me të nuk mund të fitohet as e drejta e marrëdhënies bashkëshortore.
Kjo është logjika, dhe ky është mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamedit, Allahu i mëshiroftë.

4012 - Na ka treguar Muhamed bin Huzajme, i cili ka thënë: Na ka treguar Muslim bin Ibrahim, i cili ka thënë: Na ka treguar Aban dhe Hamad bin Zejd, të cilët kanë thënë: Na ka treguar Shuajb bin el-Habhab, nga Enes bin Malik: Se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e liroi Safijen dhe e bëri lirimin e saj mehrin e saj ⁽⁸¹⁾.
Ebu Xhaferi ka thënë: Një grup njerëzish ⁽⁸²⁾ kanë marrë mendimin se nëse burri e liron skllaven e tij me kusht që lirimi i saj të jetë mehri i saj, kjo është e lejuar; nëse ajo martohet me të, ajo nuk ka mehr tjetër përveç lirimit. Prej atyre që e kanë thënë këtë mendim janë Sufjan eth-Thevri dhe Ebu Jusufi, Allahu i mëshiroftë.
Të tjerë i kanë kundërshtuar ata në këtë ⁽⁸³⁾, duke thënë: Askush tjetër përveç të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) nuk ka të drejtë ta bëjë këtë, që martesa të jetë e vlefshme pa mehr tjetër përveç lirimit. Kjo ishte e veçantë vetëm për të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.), sepse Allahu i Madhëruar ia lejoi atij të martohej pa mehr, dhe nuk ia lejoi këtë askujt tjetër prej besimtarëve përveç tij. Allahu i Madhëruar ka thënë: "...dhe një grua besimtare, nëse ajo ia dhuron veten Pejgamberit, nëse Pejgamberi dëshiron të martohet me të; kjo është vetëm për ty, e jo edhe për besimtarët e tjerë" [el-Ahzab: 50]. Ata thanë: Pasi Allahu i Madhëruar ia lejoi Pejgamberit të Tij të martohej pa mehr, ai kishte të drejtë të martohej duke e bërë lirimin mehr, i cili në fakt nuk është mehr (pasuri). Ndërsa ai që Allahu nuk ia ka lejuar të martohet pa mehr, nuk ka të drejtë të martohet duke e bërë lirimin mehr, sepse lirimi nuk është pasuri.
Prej atyre që e kanë thënë këtë mendim janë Ebu Hanifja, Zuferi dhe Muhamedi (r.a.).
Argument për ta në këtë është ajo që është transmetuar se Abdullah bin Omer (r.a.) ka transmetuar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) se ai ka vepruar me Xhuvejrijen ashtu siç ka transmetuar Enesi se ai ka vepruar me Safijen.

4013
- Na ka treguar Ahmed bin Davud, i cili ka thënë: Na ka treguar Jakub bin Humajd, i cili ka thënë: Na ka treguar Sulejman bin Harb,
i cili ka thënë: Na ka treguar Hammad bin Zejd, nga Ibn Avni, i cili ka thënë: Më ka shkruar Nafiu se Pejgamberi (s.a.v.s.) e mori
Xhuvejrijen në betejën e Beni Mustalik-ut, e liroi atë dhe u martua me të, dhe e bëri lirimin e saj mehër të saj ⁽⁸⁴⁾. Më ka njoftuar për këtë Abdullah bin Omer, i cili ishte në atë ushtri.
Ebu Xhaferi ka thënë: Këtë e ka transmetuar Ibn Omeri nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ashtu siç e përmendëm, pastaj ai ka thënë: Pas Pejgamberit (s.a.v.s.), në raste të tilla, ai (burri) i cakton asaj një mehër të ri.

4014 - Na ka treguar për këtë Sulejman bin Shuajbi, i cili ka thënë: Na ka treguar El-Hasibi, i cili ka thënë: Na ka treguar Hammad bin Seleme, nga Ubejdullahu, nga Nafiu, nga Ibn Omeri … ngjashëm me këtë ⁽⁸⁵⁾.

Ebu Xhaferi ka thënë: Ky është Abdullah bin Omeri (r.a.), i cili ka menduar se gjykimi për këtë pas të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) është ndryshe nga ai që ishte për të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.). Ekziston mundësia që këtë ta ketë dëgjuar drejtpërdrejt nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Gjithashtu, ekziston mundësia që ai të jetë udhëzuar drejt këtij kuptimi, me të cilin ne argumentuam për veçantinë e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) në këtë çështje, ashtu siç e përshkruam, për dallim nga njerëzit e tjerë.

Pastaj shqyrtuam lirimin që i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i bëri Xhuvejrijes, me të cilën u martua dhe e bëri atë (lirimin) mehër të saj, se si ishte kjo?

4015 - Rabi' el-Muadhini na ka treguar, ka thënë: na ka treguar Esedi, ka thënë: na ka treguar Jahja bin Zekerija - ai është Ibn Ebi Zaide -, ka thënë: na ka treguar Muhamed bin Is'haku, ka thënë: më ka treguar Muhamed bin Xhafer bin ez-Zubejri, nga Urve, nga Aisha, e cila ka thënë: Kur i ranë të dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) robërit e luftës të Beni Mustalikëve, Xhuvejrije bint el-Harithi i ra në pjesë Thabit bin Kajs bin Shemasit ose një kushëriri të tij, kështu që ajo bëri një kontratë lirimi (mukatabe) mbi
veten e saj. Ajo tha: Ishte një grua e ëmbël dhe e bukur, pothuajse askush nuk e shihte pa u mahnitur prej saj. Ajo erdhi te i dërguari i Allahut (s.a.v.s.) për t'i kërkuar ndihmë në kontratën e saj. Për Allahun, sapo e pashë te dera e dhomës, e urreva (prezencën e saj) dhe e dita se ai do të shihte tek ajo atë që pashë unë. Ajo tha: O i dërguari i Allahut! Unë jam Xhuvejrije, vajza e el-Harith bin Ebi Dirarit, zotërisë së popullit të tij, dhe më ka ndodhur ajo që nuk është e fshehtë për ty. Kam rënë në pjesën e Thabit bin Kajs bin Shemasit ose një kushëriri të tij, dhe bëra kontratë lirimi me të, kështu që erdha te i dërguari i Allahut për të kërkuar ndihmë për kontratën time. Ai tha: "A dëshiron diçka më të mirë se kjo?" Ajo tha: Çfarë është ajo, o i dërguari i Allahut? Ai tha: "Unë e paguaj kontratën tënde dhe martohem me ty." Ajo tha: Po. Ai tha: "Atëherë, u bë." Lajmi doli te njerëzit se i dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u martua me Xhuvejrije bint el-Harithin, dhe ata thanë: Krushqit e të dërguarit të Allahut (s.a.v.s.)! Dhe liruan atë që kishin në duart e tyre. Ajo tha: Me martesën e tij me të, u liruan njëqind familje nga Beni Mustalikët, andaj nuk dimë ndonjë grua që të ketë qenë me bereqet më të madh për popullin e saj sesa ajo ⁽⁸⁶⁾.
Ebu Xhaferi ka thënë: Aisha (r.a.) e sqaroi lirimin që e përmendi Abdullah bin Umeri, se Pejgamberi (s.a.v.s.) u martua me të mbi këtë bazë, dhe si e bëri atë mehër të saj? Dhe se kjo ishte vetëm pagesa e tij për kontratën e saj të lirimit ndaj atij me të cilin kishte bërë kontratë, që ajo të lirohej me atë pagesë.

Pastaj, ai lirim që u bë i detyrueshëm me pagesën e të dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) të kontratës së lirimit ndaj atij që e kishte nën kontratë, ishte mehër për të nga i dërguari i Allahut (s.a.v.s.) sipas asaj që është në hadithin e Ibn Umerit (r.anhuma). Dhe kjo nuk është për askënd tjetër përveç të dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), që të paguajë për një mokatabe kontratën e saj te zotëria i saj me kusht që ajo të lirohet me atë pagesë, dhe ai lirim të jetë mehër për të nga ana e atij që e pagoi kontratën e saj, dhe me këtë ajo të bëhet bashkëshorte e tij.

Pasi i dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kishte të drejtë ta bënte këtë mehër, duke qenë se kjo ishte e veçantë për të dhe jo për umetin e tij, ai kishte të drejtë ta bënte lirimin që ai vetë e ndërmori gjithashtu mehër për atë që e liroi, duke qenë se kjo ishte e veçantë për të dhe jo për umetin e tij. Kjo është ana e këtij kapitulli nga rruga e transmetimeve.

Sa i përket anës nga rruga e analogjisë, Ebu Jusufi (rahmetullahi alejh) ka thënë: Analogjia - sipas meje - në këtë çështje është që lirimi të jetë mehër për të liruarën, dhe ajo nuk ka tjetër gjë bashkë me të.

Dhe kjo sepse ne pamë që nëse lirimi ndodh me kushtin që ajo të martohet me të, e pastaj ajo refuzon martesën, ajo duhet të punojë për të paguar vlerën e saj. Ai tha: Ajo që ajo e ka detyrë të punojë për të nëse refuzon martesën, bëhet mehër për të nëse pranon martesën. Ai tha: E nëse ai e shkurorëzon atë pas kësaj para se të kryejë marrëdhënie me të, ajo duhet të punojë për të paguar gjysmën e vlerës së saj. Kjo është transmetuar gjithashtu edhe nga Hasani.

4016
- Na ka treguar Muhamed bin Khuzajme, ka thënë: Na ka treguar Muhamed bin Abdullah el-Ensari, nga Ash'athi, nga el-Haseni në lidhje me një burrë që liron skllaven e tij dhe e bën lirimin e saj mehër (dhuratë martese) për të, pastaj e divorcon atë para se të kryejë marrëdhënie me të, ka thënë: "Ajo duhet të punojë (të bëjë sa'aja) për të për gjysmën e vlerës së saj" ⁽⁸⁷⁾.

Dhe argumenti kundër Ebu Jusufit në këtë ishte se ajo që ai përmendi për detyrimin e sa'ajas (punës) mbi të nëse ajo refuzon vlerën e saj, e kanë thënë Ebu Hanifja dhe Muhamed bin el-Haseni (r.h.), kështu që ajo që u takon atyre nga kjo në thënien e saj nëse ajo pranon martesën, u takon edhe atyre.

Sa i përket Zufarit, ai thoshte: Nuk ka sa'aja (punë) për të edhe nëse ajo refuzon, sepse edhe pse ai ia kushtëzoi asaj martesën në origjinën e lirimit, ai ia kushtëzoi këtë asaj me një zëvendësim që ai ia kushtëzoi vetes, që është mehri i cili i takon asaj sipas thënies së tij: nëse ajo pranon. Pra, lirimi ka ndodhur pa zëvendësim, dhe martesa e kushtëzuar mbi të ka një zëvendësim tjetër përveç lirimit.

Dhe kjo u bë si një burrë që liron skllavin e tij me kusht që t'i shërbejë atij për një vit për një mijë dërhemë, dhe skllavi e pranon këtë, pastaj refuzon t'i shërbejë, kështu që ai nuk i detyrohet asgjë, sepse nëse do t'i shërbente, do të meritonte për atë shërbim një pagë si zëvendësim për shërbimin.

Po ashtu, nëse ishte nga thënia e Zufarit për skllaven e liruar për martesë, se nëse ajo pranon martesën, i takon asaj mehri si zëvendësim për marrëdhënien intime, e nëse ajo refuzon, nuk i takon asaj zëvendësimi nga qenia e saj (si skllave), sepse qenia e saj u lirua pa zëvendësim, dhe u kushtëzua mbi të martesa me zëvendësim, dhe nuk vërtetohet zëvendësimi i martesës përveçse me vërtetimin e martesës, ashtu siç nuk vërtetohet zëvendësimi i shërbimit përveçse me vërtetimin e shërbimit.

Pra, as dështimi i të dyjave dhe as dështimi i njërës prej tyre nuk e bën të detyrueshëm lirimin që ka ndodhur pa asnjë zëvendësim. Dhe ky është mendimi (el-nazar) në këtë kapitull ashtu siç ka thënë Zufari, jo siç ka thënë Ebu Hanifja, Ebu Jusufi dhe Muhamedi (r.h.).

Dhe Ejub es-Sehtijani, në lidhje me martesën e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) me Safijen duke e bërë lirimin e saj mehrin e saj, ndiqte atë që ndiqnin Ebu Hanifja, Zufari dhe Muhamedi (r.h.).

4017 - Na ka treguar Ibn Abi Dawud ⁽⁸⁸⁾,
ka thënë: Na ka treguar Sulejman bin Harb, ka thënë: Na ka treguar Hammad, ka thënë: Hisham bin Hassan liroi një umm ueled të tij dhe e bëri lirimin e saj mehër të saj. Këtë ia përmenda Ejubit, e ai tha: "Po sikur ajo ta refuzonte lirimin e saj?" Unë i thashë: "A nuk e liroi Pejgamberi (s.a.v.s.) Safijen dhe e bëri lirimin e saj mehër të saj?" Ai tha: "Sikur një grua t'ia dhuronte veten Pejgamberit (s.a.v.s.), kjo do të ishte e lejuar vetëm për të ⁽⁸⁹⁾."
E njoftova Hishamin për këtë, kështu që ajo e refuzoi lirimin e saj (në atë formë) dhe ai u martua me të, duke i dhënë mehër prej katërqind dërhemësh.
Nëse dikush thotë: "Kam parë njeriun që liron skllaven e tij për pasuri, dhe ajo e pranon këtë prej tij, kështu ajo bëhet e lirë dhe ai ka të drejtë në atë pasuri ndaj saj. Atëherë, pse e mohoni që nëse ai e liron atë me kusht që lirimi i saj të jetë mehër i saj, dhe ajo e pranon këtë prej tij, ajo të jetë e lirë dhe ai të ketë të drejtë në atë pasuri ndaj saj?"
I thuhet atij: Kur ai e liron atë për pasuri dhe ajo e pranon këtë prej tij, asaj i takon lirimi prej tij dhe atij i takon pasuria prej saj. Kështu, secilit prej tyre, përmes asaj kontrate që kanë lidhur mes tyre, i takon diçka që kjo kontratë e ka bërë të detyrueshme, e të cilën nuk e posedonte para asaj kontrate. Ndërsa kur ai e liron atë me kusht që lirimi i saj të jetë mehër i saj, ai i ka dhënë asaj pronësinë mbi veten e saj, me kusht që ajo t'i japë atij pronësinë mbi bësh-in (të drejtën e marrëdhënies) e saj. Ai i dha asaj pronësinë mbi veten e saj, të cilën ai e zotëronte, ndërsa ajo nuk e zotëronte atë para kësaj, me kusht që ajo t'i japë atij pronësinë mbi bësh-in e saj, të cilin ai e zotëronte që më parë. Pra, ajo nuk i dha atij asgjë përmes atij lirimi që ai nuk e zotëronte më parë; ajo thjesht i dha atij një pjesë të asaj që ai tashmë e kishte.
Prandaj, atij nuk i takon asgjë ndaj saj përmes atij lirimi, dhe ai lirim nuk mund të jetë mehër për të.
Kjo është argument kundër atij që thotë: Ajo bëhet bashkëshortja e tij përmes lirimit i cili është mehër për të.
Sa i përket atij që thotë: Ajo nuk bëhet bashkëshortja e tij përveçse me një martesë të re pas lirimit, ndërsa mehri është i detyrueshëm për të përmes lirimit, dhe përmes martesës me të kurdo që ai dëshiron.
Argumenti kundër tij në këtë është t'i thuhet: A ka të drejtë liruesi i saj ta marrë atë për shkak të borxhit të atij mehri që i është bërë i detyrueshëm asaj përmes lirimit? Nëse thotë: "Ai ka të drejtë ta marrë atë për këtë", ai ka dalë nga mendimi i të gjithë dijetarëve.
E nëse thotë: "Nuk ka të drejtë ta marrë atë për këtë", i thuhet: Atëherë çfarë është ky mehër që lirimi e bëri të detyrueshëm për të? A është pasuri apo diçka tjetër? Nëse është pasuri, ai ka të drejtë ta marrë atë për pasurinë që ajo i ka borxh kurdo që ai dëshiron. E nëse nuk është pasuri, atëherë ai nuk ka të drejtë të martohet me të pa pasuri.
Kështu, me këtë që përmendëm, vërtetohet edhe pavlefshmëria e këtij mendimi, e Allahu i Madhëruar e di më së miri.

4018
- Na ka treguar Ali bin Ma'bed, ka thënë: na ka treguar El-Velid bin el-Kasim bin el-Velid, ka thënë: na ka treguar Ismail bin Ebi Halid, nga Kajs bin Ebi Hazim, nga Abdullah bin Mes'udi, i cili ka thënë: Ishim në luftë bashkë me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) dhe nuk kishim gra me vete, andaj thamë: "O i Dërguari i Allahut, a të tredhemi?" Ai na e ndaloi këtë dhe na dha leje që të martohemi me një rrobë për një afat të caktuar, pastaj lexoi këtë ajet: {Mos i ndaloni të mirat që Allahu i ka lejuar për ju dhe mos e kaloni kufirin, se Allahu nuk i do ata që e kalojnë kufirin} [El-Maide: 87] ⁽⁹⁰⁾.

4019 - Na ka treguar Salih bin Abdurrahman, i cili ka thënë: Na ka treguar Said bin Mensur, i cili ka thënë: Na ka treguar Hushajm, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Ebu Bishr, nga Said bin Xhubejr, i cili ka thënë:

E kam dëgjuar Abdullah bin ez-Zubejrin duke mbajtur hytbe, ndërsa ai po i drejtohej tërthorazi Ibn Abbasit, duke e qortuar atë për mendimin e tij rreth martesës së përkohshme (mut'ah). Atëherë Ibn Abbasi tha: "Le ta pyesë nënën e tij nëse është i vërtetë." Ai e pyeti atë, dhe ajo tha: Ibn Abbasi ka thënë të vërtetën, kjo ka ndodhur vërtet. Atëherë Ibn Abbasi tha: Sikur të dëshiroja, do të emëroja burra nga Kurejshët që kanë lindur prej saj ⁽⁹¹⁾.

4020 - Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Umeje bin Bistam, i cili ka thënë: Na ka treguar Jezid bin Zurej'i, nga Ruh bin el-Kasimi, nga Amër bin Dinari, nga el-Hasen bin Muhamedi, nga Xhabir bin Abdullahu dhe Seleme bin el-Ekvai, se Pejgamberi (s.a.v.s.) erdhi tek ata dhe i lejoi ata për mut'ah (martesë me afat) ⁽⁹²⁾.
Ebu Xhaferi ka thënë: Një grup njerëzish ⁽⁹³⁾ kanë shkuar drejt këtyre transmetimeve dhe kanë thënë: Nuk ka asgjë të keqe që burri të bëjë mut'ah me gruan për ditë të caktuara me diçka të caktuar (shpërblim), dhe kur kalojnë ato ditë, ajo bëhet e ndaluar për të, jo me shkurorëzim (talak), por me përfundimin e afatit për të cilin kishin rënë dakord për mut'ah, dhe sipas fjalës së tyre, ata nuk trashëgojnë njëri-tjetrin me këtë.
Të tjerë i kanë kundërshtuar ata në këtë ⁽⁹⁴⁾, duke thënë: Kjo martesë nuk lejohet. Ata argumentuan se transmetimet me të cilat argumentuan ithtarët e mendimit të parë kanë ekzistuar, por më pas janë shfuqizuar (mensuh), dhe se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e ka ndaluar mut'ah-n.
Ata përmendën atë që është transmetuar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) lidhur me ndalimin e saj, në të cilat nuk është përmendur shfuqizimi.

4021 - Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Abdullah bin Muhamed bin Esma, i cili ka thënë: Na ka treguar Xhuvejrije, nga Maliku, nga ez-Zuhriu, nga Abdullah bin Muhamed bin Ali bin Ebi Talib dhe el-Hasan bin Muhamed bin Ali, të cilët e njoftuan atë se babai i tyre i kishte njoftuar ata se ai e kishte dëgjuar Ali bin Ebi Talibin duke i thënë Ibn Abbasit:
"Ti je një njeri i hutuar; me të vërtetë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e ka ndaluar martesën e përkohshme (mut'ah) me gratë ⁽⁹⁵⁾."

4022 - Na ka treguar Junusi, ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Vehbi, ka thënë: Më ka treguar Junusi, Usameja dhe Maliku, nga Ibn Shihabi … dhe ai përmendi me zinxhirin e tij të transmetimit të njëjtën gjë, përveçse ai nuk tha: 'Ti je një burrë i hutuar' ⁽⁹⁶⁾.

4023
- Na ka treguar Salih bin Abdurrahman, i cili ka thënë: Na ka treguar Sa'id bin Mensur, i cili ka thënë: Na ka treguar Hushajm, i cili ka thënë:
Na ka njoftuar Jahja bin Sa'id, nga ez-Zuhriu, nga Abdullah dhe el-Hasan, djemtë e Muhamed bin el-Hanefijes,
nga babai i tyre, se Aliu kaloi pranë Ibn Abasit ndërkohë që ai po jepte fetva për mut'ah: martesën e grave, se nuk ka asgjë të keqe
në të. Atëherë Aliu
(r.a.) i tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e ka ndaluar atë, si dhe mishin e gomarëve shtëpiakë në ditën e Hajberit ⁽⁹⁷⁾.

4024 - Na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Vehbi, i cili ka thënë: Më ka treguar Omer bin Muhamed el-Omari, nga Ibn Shihabi, i cili ka thënë: Më ka njoftuar Salim bin Abdullah, se një burrë e pyeti Abdullah bin Omerin (r.anhuma) rreth martesës me kohë të caktuar (mut'ah)? Ai tha: Është e ndaluar (haram). Ai tha: Por filani thotë për të (se lejohet)? Ai tha: Pasha Allahun, ai e di mirë se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e ka ndaluar atë në ditën e Hajberit dhe ne nuk kemi qenë imoralë ⁽⁹⁸⁾.

Ebu Xhaferi ka thënë: Në këto transmetime është ndalimi i të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) për martesën me kohë të caktuar (mut'ah). Kështu që, ka mundësi që ajo që kemi përmendur nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) rreth lejimit të saj, të ketë qenë para ndalimit, pastaj ai e ndaloi atë, dhe ky ndalim ishte shfuqizues (nasih) për atë që ishte e lejuar më parë. Prandaj, ne e shqyrtuam këtë çështje.

4025
- Atëherë Junusi na ka treguar, ka thënë: Na ka treguar Enes bin Ijad, nga Abdilaziz bin Omer bin Abdilaziz, nga er-Rabi' bin Sebreh el-Xhuheni, nga babai i tij, i cili ka thënë: Dolëm me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) drejt Mekës në Haxhin e Lamtumirës, dhe ai na dha leje për mut'ah. Unë dhe një shoku im shkuam te një grua nga
Benu Amir, e cila ishte si një deve e re me qafë të gjatë ⁽⁹⁹⁾, dhe iu ofruam asaj. Ajo tha: Çfarë do të më japësh? Unë thashë: Mantelin tim, dhe shoku im tha: Mantelin tim. Manteli i shokut tim ishte më cilësor se i imi, ndërsa unë isha më i ri se ai. Kur ajo shihte mantelin e shokut tim, i pëlqente ai, por kur më shihte mua, i pëlqeja unë. Pastaj ajo tha: Ti dhe manteli yt më mjaftoni. Qëndrova me të për tri ditë.

Pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Kushdo që ka diçka nga këto gra me të cilat ka bërë mut'ah, le ta lërë të lirë" ⁽¹⁰⁰⁾.

4026 - Na ka treguar Rebi el-Muedhini, ka thënë: Na ka treguar Shuajb bin el-Lejthi, ka thënë: Na ka treguar el-Lejthi, nga er-Rebi bin Sebre el-Xhuheniu, nga babai i tij ... të njëjtin (hadith) ⁽¹⁰¹⁾.

4027
- Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Musaddadi, i cili ka thënë: Na ka treguar Hammad bin Zejdi, nga Ejubi, nga ez-Zuhriu, se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e ka ndaluar martesën e përkohshme (mut'ah) me gratë në ditën e Çlirimit. Unë i thashë: Prej kujt
e ke dëgjuar? Ai tha: Më ka treguar një burrë nga babai i tij, nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) te Omer bin Abdilazizi, ndërsa Ma'meri pretendonte se ai ishte er-Rebi' bin Sebreh ⁽¹⁰²⁾.

4028 - Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Omer el-Havdiu, i cili ka thënë: Na ka treguar Shube, nga Abdurrabih bin Seidi, nga Abdulaziz bin Omeri - ai është djali i Omer bin Abdulazizit -, nga Er-Rebi bin Sebre, nga babai i tij, se Pejgamberi (s.a.v.s.) dha leje për mut'ah-në (martesën e përkohshme), kështu që një burrë u martua me një grua, e kur ndodhi pas kësaj, ai (Pejgamberi) e ndaloi atë me ndalimin më të rreptë dhe tha për të fjalët më të ashpra ⁽¹⁰³⁾.

4029 - Na ka treguar Ali bin Ma'bed, i cili ka thënë: Na ka treguar Junus bin Muhamed, i cili ka thënë: Na ka treguar Abdul-Uahid bin Zijad, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Umejs, nga Ijas bin Seleme bin el-Ekua', nga babai i tij, i cili ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) lejoi martesën e përkohshme me gratë, pastaj e ndaloi atë ⁽¹⁰⁴⁾.

4030
- Na ka treguar Abu Bakrah, ka thënë: Na ka treguar Mu'ammil bin Isma'il, ka thënë: Na ka treguar Ikrimah bin Ammar, nga Sa'id bin Abi Sa'id al-Maqburi, nga Abu Hurayrah, i cili ka thënë: Dolëm me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në betejën e Tebukut, dhe ai zbriti në Thaniyyat al-Wada', ku pa drita dhe gra që qanin. Ai pyeti: "Çfarë është kjo?" Iu tha: "Gra me të cilat burrat e tyre kanë bërë mut'ah (martesë e përkohshme) dhe tani po ndahen prej tyre." Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Vërtet, Allahu e ka ndaluar ose e ka shfuqizuar mut'ah-n me divorcin, martesën, idetin dhe trashëgiminë" ⁽¹⁰⁵⁾.

Abu Xha'feri ka thënë: Në këto transmetime është ndalimi i të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) për mut'ah-n pasi ai e kishte lejuar dhe e kishte bërë të lejueshme atë. Kështu, me atë që përmendëm, vërtetohet shfuqizimi i asaj që ishte në transmetimet e para që i kemi përmendur në fillim të këtij kapitulli.

Pastaj, është transmetuar nga shokët e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe qoftë Allahu i kënaqur me ta, ndalimi i saj.

4031 - Na ka treguar Rabi' el-Xhizi, i cili ka thënë: Na ka treguar Said bin Ufejr, i cili ka thënë: Na ka treguar Jahja bin Ejub, nga Ibn Xhurejxhi, nga Ibn Abbasi, i cili ka thënë: Mut'ah nuk ishte gjë tjetër veçse një mëshirë me të cilën Allahu e mëshiroi këtë umet, dhe sikur të mos ishte ndalimi i Omer bin el-Hattabit (r.a.) ndaj saj, nuk do të bënte zina askush përveç të mjerit.

Atau ka thënë: Sikur po e dëgjoj atë nga Ibn Abbasi: përveç të mjerit ⁽¹⁰⁶⁾.

4032 - Na ka treguar Abu Bishr al-Raqqi, i cili ka thënë: Na ka treguar Shuja' bin al-Walid, nga Layth bin Abi Sulaym, nga Talhah bin Musarrif, nga Khaythamah bin 'Abd al-Rahman, nga Abu Dharr (r.a.), i cili ka thënë: Martesa e përkohshme (mut'ah) me gratë ishte vetëm për ne në veçanti ⁽¹⁰⁷⁾.

4033
- Na ka treguar Salih bin Abdurrahman, i cili ka thënë: Na ka treguar Seidi, i cili ka thënë: Na ka treguar Hushajmi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar
Abdulmeliku, nga Ata'i, nga Xhabiri: Se ata bënin martesë të përkohshme me gratë, derisa i ndaloi Omeri ⁽¹⁰⁸⁾.

4034 - Na ka treguar Ibn Merzuki, i cili ka thënë: Na ka treguar Vehbi, i cili ka thënë: Na ka treguar Shu'be, nga Ebu Xhemre, i cili ka thënë: E pyeta Ibn Abbasin për martesën me kohë të caktuar (mut'ah) me gratë, ndërsa një i liruar i tij (meula) tha: "Kjo ka qenë vetëm gjatë luftës kur gratë ishin pak." Ibn Abbasi (r.a.) tha: "E ke thënë të vërtetën" ⁽¹⁰⁹⁾.
Ebu Xhaferi ka thënë: Ky është Omeri (r.a.) i cili e ka ndaluar martesën mut'ah në prani të shokëve të të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), dhe askush nuk e kundërshtoi këtë. Kjo është dëshmi se ata e kanë pasuar atë në ndalimin e saj, dhe në konsensusin e tyre për ndalimin e saj ka dëshmi për shfuqizimin (neskh) dhe argument.
Më pas, ky është Ibn Abbasi (r.a.) i cili thotë: "Ajo u lejua vetëm sepse gratë ishin pak." Kur u shtuan gratë, u largua shkaku për të cilin ishte lejuar.
Ebu Dherri (r.a.) ka thënë: "Ajo ishte e veçantë vetëm për ne." Mund të jetë që kjo ishte për ta për shkakun që përmendi Abdullah bin Abbasi, se ajo u lejua për atë arsye. Ndërsa thënia e Xhabirit (r.a.): "Ne bënim mut'ah derisa na ndaloi Omeri", mund të jetë se ai nuk e ka ditur ndalimin e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) derisa e mësoi nga thënia e Omerit (r.a.).
Lënia e asaj që i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ua kishte lejuar atyre, është dëshmi se argumenti për shfuqizimin dhe ndalimin e saj ishte vërtetuar tek ai. Prandaj, me këtë që përmendëm, u bë i detyrueshëm shfuqizimi i asaj që kemi transmetuar në fillim të këtij kapitulli rreth lejimit të martesës mut'ah.
Disa dijetarë kanë thënë: Nëse martesa lidhet për një kohë të caktuar (mut'ah), ajo është e vlefshme përgjithmonë dhe kushti është i pavlefshëm. Argumenti kundër këtij mendimi është se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), kur i ndaloi ata nga mut'ah, u tha: "Kushdo që ka tek vetja diçka nga këto gra me të cilat ka bërë mut'ah, le të ndahet prej tyre."
Kjo tregon se ajo kontratë e mëparshme nuk e bën të detyrueshme vazhdimësinë e martesës përgjithmonë, sepse po të ishte ashtu, do të anulohej kushti që kishin rënë dakord mes tyre, por nuk do të anulohej martesa nëse ajo do të ishte vërtetuar si e saktë dhe e lejuar para ndalimit.
Urdhri i tij për t'u ndarë është dëshmi se një kontratë e tillë nuk e bën të ligjshme marrëdhënien bashkëshortore. Ky është mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamedit (r.h.).

4035 - Na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Sufjani, nga Ejubi, nga Ebu Kilabe, nga Enesi, i cili ka thënë: Për virgjëreshën janë shtatë, ndërsa për atë që ka qenë e martuar janë tri ⁽¹¹⁰⁾.

4036 - Na ka treguar Salihu, i cili ka thënë: Na ka treguar Saidi, i cili ka thënë: Na ka treguar Hushajmi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Halidi, nga Ebu Kilabe, nga Enesi, i cili ka thënë: "Nëse dikush martohet me një virgjëreshë krahas një gruaje që ka qenë e martuar më parë, ai qëndron tek ajo shtatë ditë, pastaj e ndan kohën, dhe nëse martohet me një grua që ka qenë e martuar më parë, ai qëndron tek ajo tri ditë ⁽¹¹¹⁾."

Halidi ka thënë në hadithin e tij: "Sikur të thosha se ai e ka ngritur hadithin (deri te Pejgamberi s.a.v.s.), do të kisha thënë të vërtetën, por ai tha: 'Suneti është kështu'."

4037
- Na ka treguar Ibn Marzuku, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Shu'be, nga Halid el-Hadhdha'
i cili ka thënë: E kam dëgjuar Ebu Kilaben duke treguar nga Enesi, i cili ka thënë: Suneti është që kur burri martohet me një virgjëreshë, të qëndrojë
tek ajo shtatë (ditë), e kur martohet me një grua që ka qenë e martuar më parë (thejjib), të qëndrojë tek ajo tri (ditë) ⁽¹¹²⁾.

4038 - Na ka treguar Abu Umayya, ka thënë: Na ka treguar Abu Nu'aym, ka thënë: Na ka treguar Sufyani, nga Ayyubi, nga Abu Qilaba, nga Anasi ... të njëjtën gjë ⁽¹¹³⁾.

4039 - Na ka treguar Salih bin Abdurrahman, ka thënë: Na ka treguar Abdullah bin Mesleme el-Ka'nebi, ka thënë: Na ka treguar Maliku, nga Humejd et-Tavili, nga Enesi, i cili ka thënë:

Për virgjëreshën janë shtatë, ndërsa për atë që ka qenë e martuar janë tri ⁽¹¹⁴⁾.

4040 - Na ka treguar Junusi, ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Vehbi, se Maliku e ka njoftuar atë... dhe e përmendi me zinxhirin e tij të transmetimit të njëjtën gjë ⁽¹¹⁵⁾.

4041 - Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, ka thënë: Na ka treguar Ebu Omer el-Havdiu, ka thënë: Na ka treguar Halid bin Abdullahu, nga Humajdi, nga Enesi, i cili ka thënë: Suneti për virgjëreshën është shtatë (ditë), ndërsa për atë që ka qenë e martuar është tri (ditë) ⁽¹¹⁶⁾.

4042 - Na ka treguar Fehdi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Gasani, i cili ka thënë: Na ka treguar Zuhejri, i cili ka thënë: Na ka treguar Humajdi, nga Enesi

ai ka thënë: Nëse burri martohet me një virgjëreshë dhe ka grua tjetër përveç saj, asaj i takojnë shtatë (netë), pastaj ai ndan (kohën). E nëse martohet me një grua që ka qenë e martuar më parë (thejjib), asaj i takojnë tri (netë), pastaj ai ndan (kohën) ⁽¹¹⁷⁾.

4043 - Na ka treguar Salihu, ka thënë: Na ka treguar Saidi, ka thënë: Na ka treguar Hushajmi, ka thënë: Na ka njoftuar Humajdi, ka thënë: E kam dëgjuar Enesin duke thënë të njëjtën gjë, dhe shtoi se ai ka thënë: Dhe sikur të thosha: se ai e ka ngritur hadithin (deri te Pejgamberi), do të kisha thënë të vërtetën, por ai tha: Suneti është kështu ⁽¹¹⁸⁾.

4044 - Na ka treguar Salihu, ka thënë: Na ka treguar Saidi, ka thënë: Na ka treguar Hushajmi, ka thënë: Na ka njoftuar Humajdi, ka thënë: Na ka treguar Enes bin Maliku: Se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), kur u martua me Safije bint Hujejin dhe e mori atë, qëndroi tek ajo tri ditë ⁽¹¹⁹⁾.

Ka thënë Ebu Xhaferi: Një grup njerëzish ⁽¹²⁰⁾ kanë mendimin se kur burri martohet me një grua që ka qenë e martuar më parë (thejjib), ai ka zgjedhjen: nëse dëshiron, qëndron tek ajo shtatë ditë dhe po ashtu nga shtatë ditë te gratë e tjera; e nëse dëshiron, qëndron tek ajo tri ditë dhe pastaj rrotullohet te gratë e tjera nga një ditë e një natë për secilën. Ata kanë argumentuar për këtë që përmendën me këtë hadith dhe me hadithin e Umm Selemes (r.a.).

4045
- Na ka treguar Junusi, ka thënë: Na ka njoftuar Sufjani, nga Abdullah bin Ebi Bekr, nga Abdulmelik bin Ebi Bekr bin Abdurrahman, nga babai i tij Ebu Bekr bin Abdurrahman, ka thënë: Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u martua me Umm Selemen, i tha asaj: "Nuk do të jesh e nënçmuar te familja jote. Nëse dëshiron, do të qëndroj te ti shtatë net, e nëse jo, do të qëndroj tri net, pastaj do të vazhdoj radhën" ⁽¹²¹⁾.

4046 - Na ka treguar Salihu, i cili ka thënë: Na ka treguar el-Ka'nebiu, i cili ka thënë: Na ka treguar Maliku, (h) dhe na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Vehbi, se Maliku e ka njoftuar atë, nga Abdullah bin Ebi Bekri, nga Abdul Melik bin Ebi Bekri, nga Ebu Bekr bin Abdurrahmani - ai është Ibn el-Harithi - se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), kur u martua me Umm Selemen dhe u gdhi tek ajo, i tha:
"Ti nuk je e nënçmuar te bashkëshorti yt. Nëse dëshiron, do të qëndroj te ti shtatë net dhe do të qëndroj te ato (gratë e tjera) nga shtatë net. E nëse dëshiron, do të qëndroj te ti tri net e pastaj do të vazhdoj rrotullimin (te të tjerat)." Ajo tha: "Tri net" ⁽¹²²⁾.

4047
- Na ka treguar Abu Umayya, ka thënë: Na ka treguar Ali bin Abdullah bin Xhafer, ka thënë: Na ka treguar Jahja bin Said, ka thënë: Na ka treguar Sufjan, ka thënë: Na ka treguar Muhamed bin Ebi Bekr, ka thënë: Më ka treguar Abdulmelik bin Ebi Bekr bin Abdurrahman bin el-Harith bin Hisham, nga babai i tij, nga Umm Seleme, se Pejgamberi (s.a.v.s.) i tha Umm Selemes, kur u martua me të: "Nuk do të jesh e nënçmuar te familja jote. Nëse dëshiron, do të qëndroj te ti shtatë (netë), por nëse qëndroj te ti shtatë, do të qëndroj shtatë edhe te gratë e mia" ⁽¹²³⁾.
Ata thanë: Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Nëse dëshiron, do të qëndroj te ti shtatë, përndryshe do të qëndroj tre, pastaj do të rrotullohem (te gratë e tjera)", kjo tregon se tri (netët) janë e drejtë e saj pa gratë e tjera.
Të tjerët nuk u pajtuan me këtë ⁽¹²⁴⁾, dhe thanë: Nëse ai qëndron tre te ajo, ai qëndron tre edhe te gratë e tjera, ashtu siç nëse qëndron shtatë te ajo, ai qëndron shtatë edhe te gratë e tjera. Ata argumentuan për këtë me hadithin e Umm Selemes (r.a.) se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha asaj: "Nëse qëndroj shtatë te ti, do të qëndroj shtatë edhe te ato."

4048 - Na ka treguar Ali bin Shejbe, i cili ka thënë: Na ka treguar Jezid bin Harun, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Hammad bin Seleme
(h) dhe na ka treguar Ibn Ebi Davud, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Seleme Musa bin Ismail el-Menkuri, i cili ka thënë: Na ka treguar Hammad bin Seleme, nga Thabiti (h)
dhe na ka treguar Ibn Ebi Davud, i cili ka thënë: Na ka treguar Adem bin Ebi Ijas, i cili ka thënë: Na ka treguar Sulejman bin el-Mugire, nga Thabiti, nga Ibn Omer bin Ebi Seleme, nga babai i tij, nga Umm Seleme, se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i ka thënë asaj kur u martua me të dhe u gdhi tek ajo: "Nëse dëshiron, do të qëndroj te ti shtatë ditë, e nëse qëndroj te ti shtatë ditë, do të qëndroj shtatë ditë edhe te gratë e mia të tjera" ⁽¹²⁵⁾.

4049 - Na ka treguar Ruh bin el-Ferexh, i cili ka thënë: Na ka treguar Ahmed bin Salih, i cili ka thënë: Na ka treguar Abdurrezaku, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Xhurejxhi, i cili ka thënë: Më ka njoftuar Habib bin Ebi Thabit, se Abdulhamid bin Abdullah bin Ebi Amër dhe el-Kasim bin Muhamed bin Abdurrahman e kanë njoftuar atë, se ata të dy e kanë dëgjuar Ebu Bekr bin Abdurrahman bin el-Harithin, duke treguar nga Umm Seleme, bashkëshortja e Pejgamberit (s.a.v.s.), se ajo e ka njoftuar atë, dhe ajo ka përmendur nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) … të ngjashëm me të ⁽¹²⁶⁾.

Ata thanë: Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha asaj: "Nëse qëndroj te ti shtatë (ditë), do të qëndroj shtatë edhe te gratë e mia", domethënë: do të veproj me drejtësi mes teje dhe atyre, dhe do t'i jap secilës prej tyre shtatë, ashtu siç qëndrova te ti shtatë, kështu ishte gjithashtu edhe nëse i jepte asaj tri, u jepte secilës prej tyre po ashtu.

Ithtarët e mendimit të parë thanë: Atëherë, cili është kuptimi i fjalës së tij: "pastaj rrotullohem"?

Atyre u është thënë: Ka mundësi që "pastaj rrotullohem" me tri ditë te të gjitha ato, sepse nëse tri ditët do të ishin e drejtë e saj pa gratë e tjera, atëherë kur ai të qëndronte te ajo shtatë ditë, tri prej tyre nuk do të llogariteshin kundër saj, dhe do të ishte e detyrueshme që për gratë e tjera të ishin nga katër ditë secila. Por, meqenëse ajo që u takonte grave kur ai qëndronte te ajo shtatë ditë ishte shtatë për secilën prej tyre, kështu ishte edhe kur ai qëndronte te ajo tri ditë, pra për secilën prej tyre ishin nga tri ditë.

Ky është vështrimi i saktë, bashkë me qëndrueshmërinë e interpretimit të këtyre transmetimeve mbi të, dhe ky është mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamedit (r.h.).

4050 - Na ka treguar Ibrahim bin Muhamed bin Junus dhe Salih bin Abdurrahman, të cilët kanë thënë: Na ka treguar Abdullah bin Jezid el-Mukri, i cili ka thënë: Na ka treguar Said bin Ebi Ejub, nga Ebu el-Esuad Muhamed bin Abdurrahman bin Neufel, nga Urve, nga Aisha, e cila ka thënë: Më ka treguar Xhudame, e cila ka thënë:

U përmend tek i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) 'el-azl' (ndërprerja e marrëdhënies seksuale), e ai tha: "Kjo është varrosja e fshehtë e fëmijës së gjallë" ⁽¹²⁷⁾.

4051 - Na ka treguar Ibn Abi Dawudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ibn Abi Maryam, i cili ka thënë: Na ka treguar Yahya bin Ayyub, i cili ka thënë: Më ka njoftuar Abu al-Aswad, i cili ka thënë: Na ka treguar Urwah, nga Aisha, nga Judamah bint Wahb al-Asadiyyah, nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) … të njëjtin ⁽¹²⁸⁾.

4052 - Na ka treguar Rabi' al-Xhizi, ka thënë: Na ka treguar Abu Zur'ah, ka thënë: Na ka njoftuar Haywah, nga Abu al-Aswad, se ai ka dëgjuar Urwah-n duke treguar nga Aisha, nga Xhudamah, nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ... si ai ⁽¹²⁹⁾.
Abu Xha'fari ka thënë: Një grup njerëzish ⁽¹³⁰⁾ e urryen 'azl-in (tërheqjen para ejakulimit) për shkak të këtij transmetimi të përcjellë rreth urrejtjes së kësaj.
Të tjerë i kundërshtuan ata në këtë ⁽¹³¹⁾, dhe nuk panë ndonjë problem në të nëse gruaja e lirë i jep leje burrit të saj për këtë, por nëse ajo e ndalon atë, ai nuk ka të drejtë të bëjë 'azl me të.
Një grup tjetër i kundërshtoi ata në këtë ⁽¹³²⁾ dhe thanë: Ai ka të drejtë të bëjë 'azl me të, dëshiroi ajo apo jo.
Mendimi i parë në këtë - sipas nesh - është më i sakti nga dy mendimet, dhe kjo sepse ne kemi parë që burri ka të drejtë ta detyrojë gruan për marrëdhënie seksuale edhe nëse ajo e urren këtë, dhe ai ka të drejtë ta detyrojë atë që të derdhë spermën brenda saj dhe të mos bëjë 'azl me të. Kështu, ai ka të drejtë ta detyrojë atë që të derdhë spermën brenda saj gjatë marrëdhënies, ashtu siç ka të drejtë ta detyrojë atë për marrëdhënie.
Dhe gruaja ka të drejtë ta detyrojë burrin e saj për marrëdhënie, kështu që ajo ka të drejtë ta detyrojë atë që të derdhë spermën brenda saj, ashtu siç ai ka të drejtë ta detyrojë atë për marrëdhënie dhe për derdhje brenda. E drejta e secilit prej tyre ndaj tjetrit në këtë është e barabartë, dhe ishte e drejta e tij që të derdhte brenda saj gjatë marrëdhënies nëse ai dëshironte, qoftë edhe nëse ajo e urrente këtë.
Pra, arsyetimi - sipas asaj që përmendëm - është që po ashtu të jetë e drejta e saj ndaj tij që ai të derdhë brenda saj gjatë marrëdhënies nëse ajo e dëshiron këtë, qoftë edhe nëse ai e urren. Dhe ky është arsyetimi në këtë kapitull, dhe ky është mendimi i Abu Hanifes, Abu Jusufit dhe Muhamedit (r.a.).
Dhe për zotëriun, sipas mendimit të tyre të gjithëve, tek ata që e urrejnë 'azl-in në parim, ai mund të kryejë marrëdhënie me skllaven e tij dhe të bëjë 'azl me të gjatë marrëdhënies, dhe nuk ka nevojë t'i marrë leje asaj për këtë. E nëse një burrë ka një bashkëshkorte skllave dhe dëshiron të bëjë 'azl me të, Abu Hanife, Abu Jusufi dhe Muhamedi (r.a.) kanë thënë për këtë - sipas asaj që më ka treguar Muhamed bin al-Abbas, nga Ali bin Ma'bad, nga Muhamed bin al-Hasan, nga Abu Jusufi, nga Abu Hanife (r.h.) - se leja për këtë i takon zotëriut të skllaves. Dhe është transmetuar nga Abu Jusufi një mendim ndryshe nga ky.
Më ka treguar Ibn Abi Imran, ka thënë: Më ka treguar Muhamed bin Shuxha', nga al-Hasan bin Zijad, nga Abu Jusufi, i cili ka thënë: Leja për këtë i takon skllaves, jo zotëriut të saj.
Ibn Abi Imran ka thënë: Ky është arsyetimi sipas parimeve mbi të cilat është ndërtuar ky kapitull, sepse nëse ajo do t'i lejonte burrit të saj lënien e marrëdhënies, kjo do të ishte e lejueshme, dhe zotëriu i saj nuk do të kishte të drejtë ta detyronte burrin e saj për marrëdhënie. Meqenëse marrëdhënia e detyrueshme për burrin e saj i takon asaj, dhe ajo e detyron burrin e saj për të, e jo zotëriu i saj, po ashtu edhe derdhja e spermës brenda gjatë asaj marrëdhënieje i takon asaj, jo zotëriut të saj. Ky është arsyetimi në këtë çështje.
Të gjithë këta që e lejuan 'azl-in e mohuan atë që gjendet në hadithin e Xhudamah-s, të cilin ajo e transmetoi nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), ku thuhet: "Ai është varrosja e fshehtë e foshnjave të gjalla", dhe transmetuan nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) mohimin e asaj thënieje ndaj atij që e ka thënë. Dhe përmendën në këtë atë që...

4053 - Na ka treguar Abu Bakrah, i cili ka thënë: Na ka treguar Abu Dawudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Hisham bin Abi Abdullah (h)
dhe na ka treguar Ibn Marzuqi, i cili ka thënë: Na ka treguar Abu Dawudi, nga Hishami, nga Yahya bin Abi Kathir, nga Muhammad bin Abdurrahman, nga Abu Rifa'ah, nga Abu Said el-Hudriu (r.a.), se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i erdhi një burrë dhe i tha: "O i Dërguari i Allahut, unë kam një robëreshë dhe bëj 'azl (tërheqje) me të, sepse unë
nuk dëshiroj që ajo të mbetet shtatzënë, ndërsa dëshiroj atë që dëshirojnë burrat. Por hebrenjtë thonë se kjo është 'vrasja e vogël e foshnjës' (el-maw'udatu-s-sughra)." Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Gënjyen hebrenjtë! Sikur Allahu të dëshironte ta krijonte atë, ti nuk do të mund ta pengoje." ⁽¹³³⁾.

4054
- Na ka treguar Ibn Marzuk, i cili ka thënë: Na ka treguar Harun bin Ismail, i cili ka thënë: Na ka treguar Ali bin el-Mubarek, nga Jahja bin Ebi Kethir, nga Muhamed bin Abdurrahman, nga Ebu Muti' bin Rifa'ah, nga Ebu Seid el-Hudriu, nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) … të njëjtën gjë ⁽¹³⁴⁾.

4055 - Na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Vehbi, i cili ka thënë: Më ka treguar Ajash bin Ukbe el-Hadramiu, nga Musa bin Verdani, nga Ebu Seid el-Hudriu, i cili ka thënë: Të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) i arriti lajmi se hebrenjtë thonë: Se azli (ndërprerja e marrëdhënies seksuale) është varrosja e gjallë e vogël. Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Gënjyen hebrenjtë." Dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Sikur ta bëje (marrëdhënien), nuk do të ndodhte asgjë përveç asaj që është caktuar" ⁽¹³⁵⁾.

4056
- Na ka treguar Ibn Abi Dawud, ka thënë: Na ka treguar 'Ayyash al-Raqqam, ka thënë: Na ka treguar 'Abd al-A'la, nga Muhammad bin Ishaq, nga Muhammad bin Ibrahim, nga Abu Salama bin 'Abd al-Rahman dhe Abu Umama bin Sahl, nga Abu Sa'id al-Khudri, i cili ka thënë: E nxora një skllave timen në tregun e Beni Kajnuka-së, kur pranë meje kaloi një hebre dhe më tha: "Çfarë është kjo skllave?" I thashë: "Është skllavja ime." Tha: "A ke pasur marrëdhënie me të?" I thashë: "Po." Tha: "Ndoshta në barkun e saj ka një qengj (foshnjë) prej teje ⁽¹³⁶⁾?" Tha: I thashë: "Unë kam bërë 'azl (tërheqje) me të." Tha: "Ajo është varrosja e gjallë e vogël (el-mev'udetu-s-sugra)." Tha: Atëherë shkova te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe ia përmenda këtë, e ai tha: "Gënjyen hebrenjtë, gënjyen hebrenjtë" ⁽¹³⁷⁾.
Ky është Abu Sa'id, i cili ka treguar nga Pejgamberi (s.a.v.s.) përgënjeshtrimin e atij që pretendon se 'azli është varrosje e gjallë.

Pastaj është transmetuar nga Aliu (r.a.) refuzimi i kësaj dhe vënia në dukje e pavlefshmërisë së saj me një kuptim të hollë e të bukur.

4057
- Na ka treguar Ruh bin el-Ferexh, i cili ka thënë: Na ka treguar Jahja bin Abdullah bin Bukajr, i cili ka thënë: Më ka treguar el-Lejthi, i cili ka thënë: Më ka treguar Ma'mer bin Ebi Habibe, nga Ubejdullah bin Adij bin el-Khijar, i cili ka thënë:
Shokët e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) biseduan rreth azlit (tërheqjes para ejakulimit) në prani të Omerit dhe ranë në kundërshtim për këtë. Omeri tha: Ju po kundërshtoheni
ndërkohë që jeni njerëzit e zgjedhur të Bedrit, po si do të jetë puna me njerëzit pas jush? Kur dy burra po bisedonin fshehurazi, Omeri tha: Çfarë është kjo bisedë e fshehtë? Ata thanë: Hebrenjtë pretendojnë se ajo është varrosja e gjallë e vogël. Aliu tha: Ajo nuk bëhet varrosje e gjallë derisa të kalojë nëpër shtatë fazat: {Ne e krijuam njeriun prej një palce të baltës} [el-Mu'minun: 12] deri në fund të ajetit ⁽¹³⁸⁾.

4058 - Na ka treguar Salih bin Abdurrahman, i cili ka thënë: Na ka treguar Abdullah bin Jezid el-Mukri, i cili ka thënë: Na ka treguar Ibn Lehi'ah, nga Jezid bin Ebi Habib, nga Ma'mer bin Ebi Habibe, i cili ka thënë: E kam dëgjuar Ubejd bin Rifa'ah el-Ensariun duke thënë: Shokët e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) diskutuan për azlin (tërheqjen para ejakulimit) … pastaj përmendi të njëjtën gjë. Dhe shtoi: Omeri u mahnit nga thënia e tij dhe tha: "Allahu të shpërbleftë me të mira". Pastaj Aliu (r.a.) njoftoi se nuk ka foshnjë të varrosur për së gjalli (mu'udeh) përveç asaj në të cilën është fryrë shpirti para kësaj, ndërsa ajo në të cilën nuk është fryrë shpirti, ajo është thjesht diçka e pajetë dhe jo foshnjë e varrosur për së gjalli ⁽¹³⁹⁾.

Gjithashtu është transmetuar nga Ibn Abbasi (r.a.) e ngjashme me atë që përmendëm nga Aliu (r.a.).

4059 - Na ka treguar Abu Bakrah, i cili ka thënë: Na ka treguar Mu'ammel, i cili ka thënë: Na ka treguar Sufjani, i cili ka thënë: Na ka treguar el-A'mashi, nga Abu al-Waddak, se një grup njerëzish e pyetën Ibn Abbasin për azlin (ndërprerjen e marrëdhënies seksuale), dhe ai përmendi saktësisht të njëjtën gjë si fjalët e Aliut (r.a.) ⁽¹⁴⁰⁾.

Kështu, Aliu dhe Ibn Abbasi (r.anhuma) janë pajtuar në këtë për atë që përmendëm, dhe Omeri (r.a.) dhe ata që ishin të pranishëm me ta nga shokët e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) e kanë ndjekur Aliun në atë që ka thënë. Në këtë ka argument se azli nuk është i papëlqyeshëm nga kjo anë. Gjithashtu, është transmetuar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) rreth azlit edhe ajo që...

4060 - Na ka treguar Muhamed bin Amr bin Junus, i cili ka thënë: Na ka treguar Asbat, nga Mutarrif, nga Ebu Is'hak, nga Ebu el-Ueddak, nga Ebu Seid el-Hudri, i cili ka thënë: Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) pushtoi Hajberin, ne zunë robëresha dhe kryenim marrëdhënie me to duke u tërhequr (azl). Disa prej nesh i thanë njëri-tjetrit: "A po e bëni këtë ndërkohë që i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) është pranë jush dhe nuk e pyetni atë?"

Ai tha: Atëherë e pyetën atë për këtë dhe ai tha: "Nuk vjen fëmija nga çdo ujë (spermë). Nëse Allahu dëshiron të krijojë diçka, asgjë nuk e pengon Atë, kështu që nuk ka problem nëse nuk tërhiqeni (nuk bëni azl)" ⁽¹⁴¹⁾.

4061 - Na ka treguar Rabi' el-Muadhin, i cili ka thënë: Na ka treguar Ibn Vehbi, i cili ka thënë: Më ka njoftuar Ibn Ebi ez-Zinadi, nga babai i tij, i cili ka thënë: Më ka treguar Muhamed bin Jahja bin Hiban, se Ibn Muhejrizi i ka treguar atij, se Ebu Saidi i ka treguar atij, se disa njerëz i folën të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) rreth çështjes së azlit (ndërprerjes së marrëdhënies), dhe kjo ishte për shkak të betejës së Beni Mustalik-ut, ku ata zunë robëresha dhe nuk dëshironin që ato të lindnin prej tyre.

I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Nuk ka asgjë mbi ju nëse nuk e bëni azlin, sepse Allahu tashmë ka caktuar atë që Ai do të krijojë deri në Ditën e Kiametit" ⁽¹⁴²⁾.

4062 - Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ibn Ebi Merjemi, i cili ka thënë: Më ka njoftuar Ibn Ebi ez-Zinadi, i cili ka thënë: Më ka treguar babai im, nga Muhamed bin Jahja bin Habban, se Ibn Muhejrizi i ka treguar atij, se Ebu Saidi e ka njoftuar atë... pastaj përmendi të njëjtën gjë ⁽¹⁴³⁾.

4063 - Na tregoi Junusi, i cili tha: Na njoftoi Ibn Vehbi, se Maliku i ka treguar atij, nga Rebi'a bin Ebi Abdurrahmani, nga Muhamed bin Jahja bin Hibbani ... dhe përmendi me isnadin e tij të ngjashmen me të ⁽¹⁴⁴⁾.

4064
- Na ka treguar Nasr bin Merzuk, ka thënë: Na ka treguar El-Hasib, ka thënë: Na ka treguar Vuhejb, nga Musa bin Ukbe, nga Muhamed bin Jahja bin Habban, nga Ibn Muhejriz, nga Ebu Seid el-Hudriu: se ata kishin zënë robëresha në Avtas, dhe dëshironin të kryenin marrëdhënie me to, por pa mbetur ato shtatzëna. Ata e pyetën Pejgamberin (s.a.v.s.) për këtë, e ai tha: "Nuk ka gjë nëse nuk e bëni këtë, sepse Allahu i Madhëruar e ka shkruar se kush do të krijohet deri në Ditën e Kiametit" ⁽¹⁴⁵⁾.

4065 - Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, ka thënë: Na ka treguar Ebu el-Jemani, ka thënë: Na ka treguar Shuajb bin Ebi Hamza, nga ez-Zuhriu, ka thënë: Më ka njoftuar Abdullah bin Muhejriz el-Xhumahi, se Ebu Seid el-Hudriu e ka njoftuar atë se ndërkohë që ai ishte ulur te Pejgamberi (s.a.v.s.), kur erdhi një burrë nga Ensarët dhe tha: "O i Dërguari i Allahut, ne po marrim robëresha dhe dëshirojmë vlerën (e tyre), pra çfarë mendon për azlin (tërheqjen)?"

Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "A vërtet po e bëni këtë? Nuk ka asgjë mbi ju nëse nuk e bëni këtë, sepse nuk ka asnjë shpirt që Allahu ka shkruar të vijë në jetë, veçse ai do të vijë" ⁽¹⁴⁶⁾.

4066 - Na ka treguar Ibn Merzuku, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Davudi, nga Shube, nga Enes bin Sirini, i cili ka thënë:

Kam dëgjuar Mabed bin Sirinin duke treguar nga Ebu Saidi (r.a.), i cili ka thënë: E pyetëm të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) rreth azlit, e ai tha: "Nuk ka problem nëse nuk e bëni këtë, sepse kjo është vetëm caktim (kader)." ⁽¹⁴⁷⁾.

4067 - Na ka treguar Ibrahim bin Marzuk, i cili ka thënë: Na ka treguar Abu Dawud, nga Shu'bah, nga Abu Is'hak el-Sebi'i, i cili ka thënë: Kam dëgjuar Abu el-Weddak-un duke treguar nga Abu Said el-Hudri, i cili ka thënë: Kur morëm robërit e Hunajnit, e pyetëm të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) për azlin, e ai tha: "Nuk krijohet fëmija nga i gjithë uji, dhe kur Allahu dëshiron të krijojë diçka, asgjë nuk mund ta pengojë Atë" ⁽¹⁴⁸⁾.

4068 - Na ka treguar Abu Bakra, i cili ka thënë: Na ka treguar Mu'ammel, i cili ka thënë: Na ka treguar Sufjani, nga Abu Ishaku, nga Abu el-Wedaku, nga Abu Sa'idi, i cili ka thënë:

Zunë robëresha ditën e Hunejnit, dhe bënim 'azl me to, duke dëshiruar shpërblesën, kështu që thamë: Sikur ta pyesnim të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) ... pastaj përmendi të njëjtën gjë ⁽¹⁴⁹⁾.

4069
- Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Zaferi, i cili ka thënë: Na ka treguar Xherir bin Hazimi, nga Muhamed bin Sirini, nga Ebu el-Alije, nga Ebu Saidi, i cili ka thënë: Po bisedonim për azlin. Atëherë doli para nesh i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe tha: "Nuk ka gjë nëse nuk e bëni këtë, sepse kjo është vetëm caktim (kader)." ⁽¹⁵⁰⁾

4070 - Na ka treguar Abu Bakrah dhe Ibn Marzuq, të cilët kanë thënë: Na ka treguar Abu Dawud, i cili ka thënë: Na ka treguar Shu'bah, nga Abu al-Fayd, i cili ka thënë: Kam dëgjuar Abdullah bin Murrah, nga Abu Sa'id al-Zurqi, se një burrë nga fisi Ashja' e pyeti të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) rreth 'azl-it, e ai tha: "Ajo që Allahu ka caktuar në mitër, do të jetë" ⁽¹⁵¹⁾.

4071 - Na ka treguar Fehd, ka thënë: Na ka treguar Ebu Gassan, ka thënë: Na ka treguar Xhafer bin Ebi el-Mugira, nga Abdullah bin Ebi el-Hudhejl, nga Xheriri, i cili ka thënë: Një burrë erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe tha: "Nuk kam arritur tek ti nga idhujtarët vetëm se me një skllave ose një këngëtare ⁽¹⁵²⁾ me të cilën bëj azl (tërheqje para ejakulimit) sepse dua ta shes në treg." Ai tha: "I erdhi asaj ajo që ishte caktuar" ⁽¹⁵³⁾.
Ebu Xhaferi ka thënë: Edhe në këto transmetime ka dëshmi se azli nuk është i urryer (mekruh); sepse i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), kur e njoftuan se ata e bënin këtë, nuk ua mohoi atë dhe as nuk i ndaloi prej saj, por tha: "Nuk ka problem nëse nuk e bëni këtë, sepse ajo është caktim (kader)", domethënë: Nëse Allahu ka caktuar që ai të ketë një fëmijë, ai fëmijë do të jetë, dhe nuk do ta pengojë atë as azli e asgjë tjetër, sepse bashkë me azlin mund të ketë depërtim të një sasie të vogël të lëngut, nga i cili Allahu i Madhëruar ka caktuar të ketë fëmijë, kështu që lind fëmija, ndërsa pjesa tjetër e lëngut që ju e pengoni të depërtojë përmes azlit mbetet e tepërt.
Dhe Allahu i Madhëruar mund të ketë caktuar që nga ai lëng të mos ketë fëmijë, kështu që depërtimi i atij lëngu dhe azli janë të barabartë në atë që nuk do të ketë fëmijë prej tij. Pra, depërtimi i lëngut nuk sjell fëmijë përveçse nëse është në caktimin e Allahut të Madhëruar që në atë lëng të ketë fëmijë, kështu që ndodh ashtu siç është caktuar.
Dhe azli, nëse ka paraprirë në caktimin e Allahut të Madhëruar që nga ai lëng me të cilin bëhet azl të ketë fëmijë, Allahu do të bëjë që diçka prej tij të arrijë në mitër, qoftë edhe pak, dhe prej tij do të ketë fëmijë. Kështu, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i njoftoi ata se depërtimi i lëngut nuk sjell fëmijë përveçse nëse kjo ka paraprirë në caktimin e Allahut të Madhëruar, dhe se azli nuk e pengon lindjen e fëmijës nëse ka paraprirë në dijen e Allahut të Madhëruar se ai do të ekzistojë, dhe ai nuk i ndaloi ata në tëرësi nga azli.
Pastaj, është transmetuar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) edhe rreth lejueshmërisë së tij.

4072
- Na ka treguar Rabi' el-Muadhin, i cili ka thënë: Na ka treguar Esed, i cili ka thënë: Na ka treguar Muhamed bin Hazim, nga el-A'mash, nga Salim bin Ebi el-Xha'd, nga Xhabiri, i cili ka thënë: Një burrë nga Ensarët erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe tha: "O i Dërguari i Allahut, unë kam një skllave që shërben dhe nxjerr ujë me një deve timen, dhe unë kryej marrëdhënie me të. A të bëj 'azl me të?"
I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha: "Po, bëj 'azl". Nuk kaloi shumë kohë dhe burri erdhi e tha: "O i Dërguari i Allahut, unë bëra 'azl me të, por ajo mbeti shtatzënë."
I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Çfarëdo shpirti që Allahu i Madhëruar ka caktuar ta krijojë, ai do të ekzistojë patjetër" ⁽¹⁵⁴⁾.

4073 - Na ka treguar Abu Bakrah, ka thënë: Na ka treguar Mu'ammel, ka thënë: Na ka treguar Sufjani, nga Mansuri, nga Salim bin Ebi el-Xha'd, nga Xhabiri, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) … ngjashëm me të ⁽¹⁵⁵⁾.
Ka thënë Abu Xha'fari: Ky është Xhabiri (r.a.) i cili ka treguar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) të njëjtën gjë që ka treguar Abu Sa'idi (r.a.) dhe ata që përmendëm bashkë me të në kapitullin para këtij, dhe se atij i është dhënë leje bashkë me këtë për azlin (ndërprerjen e marrëdhënies).
Pastaj, është transmetuar nga Xhabiri (r.a.) lidhur me lejueshmërinë e azlit gjithashtu ajo që...

4074 - Na ka treguar Ahmed bin Davudi, ka thënë: Na ka treguar Ebu Bekr bin Ebi Shejbe, ka thënë: Na ka treguar Humajd bin Abdurrahman er-Ruasi, nga babai i tij, nga Ebu ez-Zubejri, nga Xhabiri (r.a.), se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e lejoi atë për azl ⁽¹⁵⁶⁾.

4075 - Na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Sufjani, nga Amr bin Dinari, nga Ata, nga Xhabiri (r.a.), i cili ka thënë: Ne bënim 'azl në kohën e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) ndërkohë që Kurani po shpallej ⁽¹⁵⁷⁾.

4076
- Na ka treguar Abu Bakra, i cili ka thënë: Na ka treguar Abu Dawudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Shu'ba, nga Amr bin Dinari, nga Xhabir bin Abdullahu, i cili ka thënë: Ne bënim azl (tërheqje gjatë marrëdhënies) ndërkohë që Kur'ani po shpallej.
Shu'ba ka thënë: I thashë Amrit: "A e ke dëgjuar këtë nga Xhabiri?" Ai u përgjigj: "Jo" ⁽¹⁵⁸⁾.

4077 - Na ka treguar Abu Bakra dhe Ibn Merzuki, të cilët kanë thënë: Na ka treguar Abu Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Hishami, nga Abu ez-Zubejri, nga Xhabiri, i cili ka thënë: Ne bënim azl në kohën e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe ai nuk na e ndalonte këtë ⁽¹⁵⁹⁾.

Abu Xhaferi ka thënë: Kur u eliminua kuptimi për shkak të të cilit urrehej azli, dhe ajo që u përmend nga ata që thanë se kjo ishte si varrosja e foshnjave të gjalla, dhe u vërtetua nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ajo që kemi përmendur rreth lejueshmërisë së tij, u vërtetua se nuk ka asnjë të keqe në azl për atë që dëshiron ta bëjë atë sipas kushteve që kemi përmendur dhe i kemi detajuar në fillim të këtij kapitulli. Ky është mendimi i Abu Hanifes, Abu Jusufit dhe Muhamedit, Allahu i mëshiroftë të gjithë.

4078 - Na ka treguar Abu Bakra, i cili ka thënë: Na ka treguar Abu Dawud, i cili ka thënë: Na ka treguar Shu'ba, nga Mansuri, nga Ibrahimi, nga Al-Aswadi, nga Aisha, e cila ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) urdhëronte ndonjërën prej nesh që të vendoste një mbështjellëse (izar) kur ishte me menstruacione, e pastaj ai shtrihej me të.

Shu'ba ka thënë: Dhe një herë ka thënë: kishte kontakt me të ⁽¹⁶⁰⁾.

4079 - Na ka treguar Ali bin Ma'bed, i cili ka thënë: Na ka treguar Ja'la bin Ubejd, i cili ka thënë: Na ka treguar Hurajth bin Amër, nga esh-Sha'bi, nga Mesruku, nga Aishja, e cila ka thënë:
Ndonjëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) kishte kontakt fizik me mua ndërkohë që isha me menstruacione, mbi izar ⁽¹⁶¹⁾.

4080 - Na ka treguar Rabi' el-Muadhin, i cili ka thënë: Na ka treguar Esedi, i cili ka thënë: Na ka treguar Esbati, (h)
dhe na ka treguar Muhamed bin Amr bin Junus, i cili ka thënë: Na ka treguar Esbati, nga Ebu Is'hak esh-Shejbani, nga Abdullah bin Shedadi, nga Mejmuneja, e cila ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kishte kontakt me gratë e tij mbi izar, ndërsa ato ishin me menstruacione ⁽¹⁶²⁾.

4081
- Na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Vehbi, i cili ka thënë: Më ka njoftuar Junusi dhe Lejthi, nga Ibn Shihabi, nga Habibi, i liruari i Urve bin ez-Zubejrit, nga Nedbeja. Ibn Vehbi ka thënë: Lejthi thoshte: Nedbeja ishte e liruara e Mejmunes, nga Mejmuneja, bashkëshortja e Pejgamberit (s.a.v.s.), e cila ka thënë:

I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kishte kontakt me ndonjë nga gratë e tij ndërkohë që ajo ishte me menstruacione, nëse ajo kishte veshur një izar që arrinte deri në mesin e kofshëve ose deri te gjunjët. Në hadithin e Lejthit thuhet: e lidhur fort me të ⁽¹⁶³⁾.

4082 - Na ka treguar Rebi el-Muadhin, i cili ka thënë: Na ka treguar Esed, i cili ka thënë: Na ka treguar el-Lejth … dhe përmendi të njëjtën gjë siç e ka përmendur Ibn Vehbi nga el-Lejthi ⁽¹⁶⁴⁾.


Një grup njerëzish ⁽¹⁶⁵⁾ kanë marrë mendimin se për gruan me menstruacione nuk i takon burrit të saj të kryejë marrëdhënie me të përveçse në këtë mënyrë, dhe të mos shohë prej saj pjesët e turpshme (auratin).

Ata argumentuan për këtë me veprimin e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) që përmendëm, dhe prej atyre që e kanë thënë këtë është Ebu Hanifja (r.h.).

Ata gjithashtu argumentuan për këtë me atë që është transmetuar nga thënia e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.).

4083 - Sepse na ka treguar Ibrahim bin Abi Dawud, i cili ka thënë: Na ka treguar Ali bin al-Ja'd, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Zuhayr bin Mu'awiyah, nga Abu Ishaq, nga Asim bin Amr al-Shami, nga njëri prej personave që erdhën te Umar bin al-Khattab, e të cilët ishin tre, dhe e pyetën atë: Çfarë i lejohet burrit nga gruaja e tij kur ajo është me të përmuajshmet (nënkuptojnë menstruacionet)?

Ai tha: Më keni pyetur për diçka që nuk më ka pyetur askush që kur e kam pyetur për këtë të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.), i cili tha: "Ai ka prej saj atë që është mbi izar (mbi brez), si puthja dhe përqafimi, por nuk duhet të shikojë atë që është nën të" ⁽¹⁶⁶⁾.

4084 - Na ka treguar Fahdi, ka thënë: Na ka treguar Abu Gassan, ka thënë: Na ka treguar Isra'ili, nga Abu Is'haku, nga Asim bin Amr el-Bexheli, se një grup njerëzish erdhën te Omer bin el-Hatabi dhe e pyetën atë... pastaj përmendi të njëjtën gjë ⁽¹⁶⁷⁾.

4085 - Na ka treguar Abu Bakra, i cili ka thënë: Na ka treguar Abu Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar el-Mes'udi, i cili ka thënë: Na ka treguar Asim bin Amr el-Bexheli, se një grup njerëzish erdhën te Omeri ... pastaj përmendi të njëjtën gjë ⁽¹⁶⁸⁾.

4086 - Na ka treguar Fehd, ka thënë: Na ka treguar Ali bin Ma'bed, ka thënë: Na ka treguar Ubejdullah bin Amër, nga Zejd bin Ebi Enise, nga Ebu Is'haku, nga Asim bin Amër, nga Umejr, skllavi i Omerit, nga Omeri … të njëjtën ⁽¹⁶⁹⁾.

Të tjerët i kanë kundërshtuar ata në këtë ⁽¹⁷⁰⁾, duke thënë: Nuk ka asgjë të keqe me atë që është mbi izar (mbulesën e poshtme) prej saj, dhe as me atë që është nën izar nëse shmangen vendet e gjakut. Ata thanë: Sa i përket asaj që keni përmendur nga veprimi i Pejgamberit (s.a.v.s.)
nuk ka argument për ju në këtë, sepse ne nuk e mohojmë që bashkëshorti i gruas me menstruacione ka të drejtë në atë që është mbi izar, që ky hadith të ishte argument kundër nesh.

Përkundrazi, ne themi: Ai ka të drejtë në atë që është mbi izar dhe në atë që është nën të nëse shmangen vendet e gjakut, ashtu siç ka të drejtë ta bëjë këtë para fillimit të menstruacioneve. Ky hadith është argument vetëm kundër atij që mohon se bashkëshorti i gruas me menstruacione ka të drejtë në atë që është mbi izar.

Sa i përket atij që e ka lejuar këtë për të, ky hadith nuk është argument kundër tij, dhe juve ju mbetet barra e provës më pas, për shkak të thënies suaj: se ai nuk ka të drejtë prej saj përveç kësaj.

Është transmetuar nga Aishja (r.a.) lidhur me këtë nga Pejgamberi (s.a.v.s.) ajo që përputhet me atë që mendojmë ne dhe kundërshton atë që mendoni ju, ndërkohë që ajo është një nga ata prej të cilëve keni transmetuar atë që i dërguari i Allahut (s.a.v.s.) bënte me gratë e tij kur ato ishin me menstruacione, siç e keni përmendur atë.

4087 - Na ka treguar Fehd, i cili ka thënë: Na ka treguar Ahmed bin Junus, i cili ka thënë: Na ka treguar Zuhejr, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Is'haku, nga Ebu Mejsereh, nga Aisha, e cila ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më prekte në një rrobë të vetme, ndërsa unë isha me menstruacione, por ai ishte më i përmbajturi prej jush, ose më i përmbajturi ndaj dëshirës së tij ⁽¹⁷¹⁾.


Kjo tregon se ai e prekte atë në një rrobë të vetme, dhe në këtë ka lejim për atë që është nën rrobë. Kur kjo u transmetua prej saj, ndërkohë që është transmetuar prej saj gjithashtu se ai e urdhëronte atë të vendoste izarin (pëlhurën e poshtme) e pastaj e prekte, kjo -sipas nesh- tregon se ai vepronte kështu një herë dhe ashtu një herë tjetër, dhe në këtë ka lejim për të dyja kuptimet së bashku.


Gjithashtu është transmetuar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) edhe nga rrugë të tjera ajo që përputhet me këtë mendim, me të cilin ne i saktësuam dy hadithet e Aishes (r.a.) që përmendëm.

4088 - Na ka treguar Muhamed bin Huzajme, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu el-Velid et-Tajalisi, i cili ka thënë: Na ka treguar Hammad bin Seleme, nga Thabiti, nga Enesi, se hebrenjtë nuk hanin, nuk pinin dhe nuk uleshin me gratë me menstruacione në një shtëpi. Kjo iu përmend Pejgamberit (s.a.v.s.), kështu që Allahu i Madhëruar shpalli: "Të pyesin ty për menstruacionet. Thuaj: 'Ajo është një gjendje e dëmshme, andaj largohuni prej grave gjatë menstruacioneve'" [el-Bekare: 222]. Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Bëni çdo gjë, përveç marrëdhënieve seksuale" ⁽¹⁷²⁾.
Në këtë hadith thuhet se atyre u lejohej çdo gjë me gruan me menstruacione, përveç marrëdhënies seksuale në veçanti, dhe kjo marrëdhënie është ajo në organin gjenital, e jo marrëdhënia në atë që është nën të.

Ky mendim është transmetuar saktësisht kështu edhe nga Aishja (r.a.).

4089
- Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Amr bin Halidi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ubejdullah bin Amri, nga Ejubi, nga Ebu Kilabe, se një burrë e pyeti Aishen: Çfarë i lejohet burrit nga gruaja e tij kur ajo është me menstruacione? Ajo tha: "Çdo gjë, përveç organit të saj gjenital" ⁽¹⁷³⁾.

4090 - Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, ka thënë: Na ka treguar Amër bin Halidi, ka thënë: Na ka treguar Ubejdullahu, nga Ejubi, nga Ebu Ma'shari, nga Ibrahimi, nga Mesruku, nga Aisha ... ngjashëm me këtë ⁽¹⁷⁴⁾.

4091 - Na ka treguar Rabi' al-Muadhin, ka thënë: Na ka treguar Shu'ayb bin al-Layth, ka thënë: Na ka treguar al-Layth, nga Bukayr, nga Abu Murrah, skllavi i liruar i Aqil-it, nga Hakim bin 'Uqal, ka thënë: E pyeta Aishen: Çfarë më ndalohet nga gruaja ime kur ajo është me menstruacione? Ajo tha: "Organi i saj gjenital (farji)" ⁽¹⁷⁵⁾.
Abu Xhafer ka thënë: Kjo është një anë e këtij kapitulli nga rruga e saktësimit të kuptimeve të traditave (athar).
Sa i përket anës nga rruga e arsyes (nazar), ne kemi parë se gruaja, para se të ketë menstruacione, është e lejuar për burrin e saj që të kryejë marrëdhënie me të në organin e saj, dhe ai ka të drejtë tek ajo për atë që është mbi izar (veshjen e poshtme), dhe gjithashtu për atë që është nën izar. Pastaj, kur ajo është me menstruacione, i ndalohet marrëdhënia në organin e saj, ndërsa i lejohet prej saj ajo që është mbi izar, sipas pajtimit të tyre (dijetarëve).
Ata kanë pasur mospajtime për atë që është nën izar, ashtu siç e kemi përmendur; disa prej tyre e lejuan atë, duke e bërë gjykimin e saj si gjykimi i asaj që është mbi izar, ndërsa disa të tjerë e ndaluan atë, duke e bërë gjykimin e saj si gjykimi i marrëdhënies seksuale në organ.
Kur ata patën mospajtime për këtë, u bë i domosdoshëm shqyrtimi (nazar) për të ditur se cilës prej dy anëve i ngjan më shumë, në mënyrë që të gjykohet për të me gjykimin e saj. Ne pamë se marrëdhënia në organ obligon ndëshkimin (hadd), mehrin dhe guslin, ndërsa pamë se marrëdhënia në çdo gjë tjetër përveç organit nuk obligon asgjë nga këto, dhe në këtë gjykimi i asaj që është mbi izar dhe asaj që është nën izar është i barabartë.
U vërtetua me atë që përmendëm se gjykimi i asaj që është nën izar i ngjan më shumë asaj që është mbi izar sesa marrëdhënies në organ. Rrjedhimisht, shqyrtimi (nazar) mbi këtë bazë është që edhe në gjykimin e gruas me menstruacione të jetë kështu; pra gjykimi i saj të jetë si gjykimi i marrëdhënies mbi izar, e jo si gjykimi i marrëdhënies në organ. Ky është mendimi i Muhammad bin al-Hasan (r.h.), dhe këtë mendim marrim ne.
Abu Xhafer (r.h.) ka thënë: Pastaj e shqyrtova pas kësaj këtë kapitull dhe saktësimin e traditave (athar) në të, dhe rezultoi se ato dëshmojnë për atë që ka synuar Abu Hanifa (r.h.), e jo për atë që ka synuar Muhammad bin al-Hasan (r.h.).
Kjo sepse ne i gjetëm ato (traditat) të tre llojeve: Një lloj prej tyre është ajo që transmetohet nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) se ai kishte kontakt (mubashara) me gratë e tij kur ato ishin me menstruacione mbi izar. Në këtë nuk kishte argument për ndalimin e kontaktit nën izar gjatë menstruacioneve, për shkak të asaj që kemi përmendur në vendin e vet në këtë kapitull.
Një lloj tjetër është ajo që transmeton Umajr, skllavi i liruar i Omerit, nga Omeri (r.a.), nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), sipas asaj që kemi përmendur në vendin e vet. Në diçka të tillë kishte argument për ndalimin e marrëdhënies nën izar gjatë menstruacioneve, sepse ajo që përmban fjala e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe përmendja e tij për atë që është mbi izar, ishte vetëm si përgjigje ndaj pyetjes së Omerit (r.a.) drejtuar atij: Çfarë i lejohet burrit nga gruaja e tij kur ajo është me menstruacione? Ai i tha: "Ajo që është mbi izar". Kjo ishte përgjigje e pyetjes së tij, pa pasur në të mangësi apo shkurtim.
Dhe një lloj tjetër është: Ajo që transmetohet nga Enesi (r.a.) sipas asaj që kemi përmendur prej tij, e kjo është tekst (nas) që lejon afrimin me gruan me menstruacione përveç organit, edhe nëse është nën izar.
Dëshiruam të shohim se cili prej këtyre dy llojeve ka ardhur pas tjetrit, që ta konsiderojmë atë si shfuqizues (nasikh) të tij. Shqyrtuam këtë dhe pamë se hadithi i Enesit (r.a.) përmban njoftim për atë që ndiqnin hebrenjtë, ndërsa i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dëshironte pajtimin me ithtarët e Librit në atë që nuk ishte urdhëruar ndryshe nga ata. Këtë e kemi transmetuar nga Ibn Abbasi (r.anhuma) në Librin e Xhenazeve. Allahu i Madhëruar e kishte urdhëruar atë me fjalën e Tij: {Ata janë të cilët Allahu i udhëzoi, andaj ndiqe udhëzimin e tyre} [el-En'am: 90]. Ai e kishte obligim ndjekjen e Pejgamberëve që ishin para tij (a.s.) derisa t'i vinte një sheriat që shfuqizonte sheriatin e tyre.
Pra, ajo që shfuqizoi atë që ndiqnin hebrenjtë, siç ishte shmangia nga biseda me gruan me menstruacione, ngrënia me të dhe qëndrimi me të në një shtëpi, ishte ajo që gjendet në hadithin e Enesit (r.a.), pa pasur ndërmjetës mes tyre.
Në këtë hadith të Enesit (r.a.) ka lejueshmëri të marrëdhënies me të në çdo gjë përveç organit. Ndërsa në hadithin e Omerit (r.a.) ishte lejueshmëria për atë që është mbi izar dhe ndalimi për atë që është nën izar. Ishte e pamundur që kjo të ishte para hadithit të Enesit (r.a.), pasi hadithi i Enesit (r.a.) ishte shfuqizuesi i shmangies së qëndrimit me gruan me menstruacione, ngrënies dhe pirjes me të. U vërtetua se ai (hadithi i Omerit) është i mëvonshëm ndaj tij dhe shfuqizues i një pjese të asaj që ishte lejuar në të.
Me këtë u vërtetua ajo që ka synuar Abu Hanifa (r.h.) nga kjo përmes saktësimit të traditave (athar), dhe u hodh poshtë ajo që ka synuar Muhamedi (r.h.).

4092 - Na ka treguar Ahmed bin Davud, ka thënë: Na ka treguar Jakub bin Humejd, ka thënë: Na ka treguar Abdullah bin Nafi', nga Hisham bin Sa'd, nga Zejd bin Eslem, nga Ata bin Jesar, nga Ebu Seidi se një burrë kreu marrëdhënie me gruan e tij në anal, kështu që njerëzit e dënuan këtë veprim të tij dhe thanë: "Ai e trajtoi atë si kafshë" ⁽¹⁷⁶⁾. Atëherë Allahu i Madhëruar shpalli: ﴿Gratë tuaja janë arat tuaja, andaj hyni në arat tuaja si të doni﴾ [El-Bekare: 223] ⁽¹⁷⁷⁾.
Ebu Xhaferi ka thënë: Një grup njerëzish ⁽¹⁷⁸⁾ kanë menduar se marrëdhënia me gruan në anal është e lejuar. Ata u argumentuan për këtë me këtë hadith dhe e interpretuan këtë ajet si lejueshmëri për këtë veprim.
Të tjerë i kundërshtuan ata ⁽¹⁷⁹⁾, duke e urryer marrëdhënien me gratë në analet e tyre dhe e ndaluan këtë, duke e interpretuar këtë ajet ndryshe nga ky interpretim.

4093 - Na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: Na ka lajmëruar Sufjani, nga Muhamed bin el-Munkadiri, nga Xhabiri, se hebrenjtë thoshin: Kush kryen marrëdhënie me gruan e tij në organin e saj gjenital nga mbrapa, fëmija i tij do të lindë vëngësh. Atëherë Allahu i Madhëruar shpalli: ﴿نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ﴾ “Gratë tuaja janë vendmbjellje për ju, andaj afrohuni vendmbjelljes suaj si të doni” [El-Bekare: 223] ⁽¹⁸⁰⁾.

4094 - Na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ibn Vehbi, i cili ka thënë: Na ka treguar Sufjan eth-Thevriu se Muhamed bin el-Munkediri i ka treguar atij, nga Xhabir bin Abdullahu … të njëjtin ⁽¹⁸¹⁾.

4095 - Na ka treguar Muhamed bin Zekerija Ebu Shurejh, i cili ka thënë: Na ka treguar El-Ferjabi, i cili ka thënë: Na ka treguar Sufjan eth-Thevriu... dhe e përmendi me zinxhirin e tij të transmetimit të njëjtën gjë ⁽¹⁸²⁾.

4096 - Na ka treguar Ibrahim bin Marzuk, i cili ka thënë: Na ka treguar Vehbi, i cili ka thënë: Na ka treguar Shu'be, nga Muhamed bin el-Munkedir, nga Xhabiri (r.a.), i cili ka thënë: Hebrenjtë thoshin: Nëse burri kryen marrëdhënie me gruan e tij duke qenë ajo e mbështetur (përmbys), fëmija do të lindë vëngër. Kjo iu përmend Pejgamberit (s.a.v.s.) ... pastaj përmendi të njëjtën gjë ⁽¹⁸³⁾.

Ata thanë: Ajo që përmendëm ishte thënie e hebrenjve, andaj Allahu i Madhëruar e zbriti këtë për të hedhur poshtë thënien e tyre dhe për të lejuar marrëdhënien në organin gjenital, qoftë nga mbrapa apo nga para. Të tjerë e kanë transmetuar këtë hadith nga Ibn el-Munkedir ashtu siç e përmendëm dhe kanë shtuar në të: "nëse kjo bëhet në organin gjenital".

4097 - Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar El-Mukaddemi, i cili ka thënë: Na ka treguar Vehib bin Xheriri, i cili ka thënë: Na ka treguar babai im, i cili ka thënë: E kam dëgjuar Nu'man bin Rashid-in duke treguar nga Ez-Zuhriu, nga Muhamed bin El-Munkediri, nga Xhabir bin Abdullahu, se një jahudi ⁽¹⁸⁴⁾ ka thënë: "Nëse burri kryen marrëdhënie me gruan e tij nga mbrapa, fëmija i tij do të lindë vëngër."

Atëherë Allahu i Madhëruar shpalli: ﴿نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ﴾ [El-Bekare: 223] (Gratë tuaja janë arat tuaja, andaj hyni në arat tuaja si të doni). Nëse dëshironi nga mbrapa, e nëse dëshironi jo nga mbrapa, përderisa kjo bëhet në një vrimë të vetme ⁽¹⁸⁵⁾.

4098 - Na ka treguar Junusi, ka thënë: Na ka treguar Ibn Vehbi, ka thënë: Më ka njoftuar Ibn Xhurejxhi, se Muhamed bin el-Munkediri i ka treguar atij, nga Xhabir bin Abdullahu, se hebrenjtë u thoshin muslimanëve: Kush kryen marrëdhënie me gruan e tij nga mbrapa, fëmija i tij do të lindë me sy të shtrembër, andaj Allahu i Madhëruar shpalli: ﴿نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ﴾ [el-Bekare: 223]. Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Nga para apo nga mbrapa, përderisa është në vaginë" ⁽¹⁸⁶⁾.

Me sqarimin e Pejgamberit (s.a.v.s.) drejtuar atyre se kjo kufizohet në vaginë, ai i njoftoi ata se anusi është ndryshe nga kjo. Gjithashtu, për tefsirin e këtij ajeti është thënë edhe diçka tjetër përveç këtij interpretimi.

4099 - Na ka treguar Ahmed bin Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Museddedi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu el-Ahvesi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Is'haku, nga Zaideh - ai është Ibn Umejri - i cili ka thënë: E pyeta Ibn Abbasin për azlin (tërheqjen)? Ai tha: {Gratë tuaja janë vendmbjellje për ju} [el-Bekare: 223], nëse dëshiron bëj azl, e nëse dëshiron mos bëj azl ⁽¹⁸⁷⁾.
Dhe ishte prej argumenteve të ithtarëve të mendimit të parë gjithashtu për thënien e tyre rreth kësaj ajo që është transmetuar nga Abdullah bin Umeri (r.anhuma) për lejueshmërinë e kësaj ashtu siç

4100
- Na ka treguar Abu Qurrah Muhammad bin Humayd bin Hisham al-Ru'ayni, i cili ka thënë: Na ka treguar Asbagh bin al-Faraj dhe Abu Zayd Abdurrahman bin Abi al-Ghamr, të cilët kanë thënë: Na ka treguar Ibn al-Qasim ⁽¹⁸⁸⁾:
Dhe më ka treguar Malik bin Anas, i cili ka thënë: Më ka treguar Rabi'ah bin Abi Abdurrahman, nga Abu al-Hubab Sa'id bin Yasar, se ai e ka pyetur Ibn Omerin (r.a.) rreth kësaj - domethënë për marrëdhëniet me gratë në vrimën e pasme - dhe ai ka thënë: "Nuk ka asgjë të keqe në këtë" ⁽¹⁸⁹⁾.
Abu Xha'feri ka thënë: Kjo është transmetuar nga Abdullah bin Omeri, ashtu siç e përmendët, por është transmetuar prej tij edhe e kundërta e kësaj.

4101 - Na ka treguar Fehd, i cili ka thënë: Na ka treguar Abdullah bin Salih (h)
dhe na ka treguar Rebi' el-Muadhin, i cili ka thënë: Na ka treguar Abdullah bin Vehb, të dy kanë thënë: Na ka treguar El-Lejth, Ibn Vehbi ka thënë në hadithin e tij: nga El-Harith bin Jakub, ndërsa Abdullah bin Salih ka thënë: Më ka treguar El-Harith bin Jakub, nga Seid bin Jesar Ebu el-Hubab, i cili ka thënë: I thashë Ibn Omerit, çfarë thua për robëreshat, a t'u bëjmë atyre tahmidh? Ai tha: "E çfarë është tahmidhi?" Atëherë unë përmenda anusin, e ai tha: "A e bën këtë ndonjëri prej muslimanëve?" ⁽¹⁹⁰⁾.

Kjo që transmetohet nga Ibn Omeri (r.a.) bie në kundërshtim me atë që kanë transmetuar prej tij ithtarët e mendimit të parë, të cilin e kemi përmendur lidhur me këtë, dhe prova për saktësinë e kësaj është mohimi i Salim bin Abdullahut se kjo ka ndodhur nga babai i tij.

4102 - Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, ka thënë: Na ka treguar Ibn Ebi Merjemi, ka thënë: Na ka njoftuar Ataf Halidi, nga Musa bin Abdullah bin el-Hasani, se babai i tij e pyeti Salim bin Abdullahun që t'i tregonte hadithin e Nafiut, nga Ibn Omeri (r.a.), se ai nuk shihte ndonjë problem në marrëdhëniet me gratë në vrimat e tyre të pasme.

Salimi tha: "Gënjeu robi ose gaboi! Ai vetëm ka thënë: Nuk ka asgjë të keqe që ato të vijnë në organet e tyre gjenitale nga ana e pasme ⁽¹⁹¹⁾."

Dhe Mejmuni bin Mehrani ka thënë: "Nafiu e ka thënë këtë vetëm pasi u plak dhe i iku mendja."

4103 - Na ka treguar për këtë Fehd, i cili ka thënë: Na ka treguar Ali bin Ma'bed, i cili ka thënë: Na ka treguar Ubejdullah, nga Mejmuni bin Mehran ⁽¹⁹²⁾.
Mund të dobësohet diçka që është më shumë se kjo me më pak se thënia e Mejmun-it, dhe Nafiu gjithashtu e ka mohuar këtë ndaj atij që e ka transmetuar prej tij.

4104 - Na ka treguar Jezid bin Sinani, i cili ka thënë: Na ka treguar Zekerija bin Jahja, shkruesi i el-Amriut, i cili ka thënë: Na ka treguar el-Mufadal bin Fadale, nga Abdullah bin Ajashi, nga Ka'b bin Alkame, nga Ebu en-Nadra, se ai e ka njoftuar atë se i ka thënë Nafit, robërit të liruar të Abdullah bin Omerit: 'Janë shtuar fjalët ndaj teje se ti thua nga Ibn Omeri, se ai ka dhënë fetva që gratë të kryejnë marrëdhënie në vendet e tyre të pasme.' Nafiu tha: 'Kanë gënjyer ndaj meje, por do t'ju tregoj se si është çështja. Një ditë Ibn Omeri po lexonte Mus'hafin dhe unë isha pranë tij, derisa arriti te: ﴿نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ﴾ [el-Bekare: 223] (Gratë tuaja janë arat tuaja, andaj hyni në arat tuaja si të doni). Ai tha: 'O Nafi, a e di se për çfarë u shpall ky ajet?' Thashë: 'Jo.' Ai tha: 'Ne, paria e Kurejshëve, i kthenim gratë (në pozicione të ndryshme), e kur hymë në Medine dhe u martuam me gratë e Ensarëve, kërkuam prej tyre atë që kërkonim (më parë). Ato e urryen këtë dhe e konsideruan diçka të rëndë. Gratë e Ensarëve kishin marrë zakonin e Hebrenjve, të cilët kryenin marrëdhënie vetëm anash. Atëherë Allahu i Madhëruar shpalli: ﴿نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ﴾ [el-Bekare: 223] ⁽¹⁹³⁾.

Në këtë hadith është mohimi i Nafiut për atë që është transmetuar prej tij nga Ibn Omeri (r.a.) rreth lejimit të marrëdhënieve me gratë në vendet e tyre të pasme, dhe njoftimi i tij nga Ibn Omeri se tefsiri i fjalës së Allahut të Madhëruar: ﴿نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ﴾ [el-Bekare: 223] nuk është ashtu siç e kanë interpretuar ithtarët e mendimit të parë, por është për lejimin e marrëdhënieve me gratë (në pozicione të ndryshme) në organin e tyre gjenital. Kjo është transmetuar edhe nga Umm Seleme (r.a.) në mënyrë të ngjashme.

4105 - Na ka treguar Fehd, i cili ka thënë: Na ka treguar Musa bin Ismail Ebu Seleme et-Tebudheki, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Vuhejb, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Abdullah bin Uthman bin Huthejm, nga Abdurrahman bin Sabit, i cili ka thënë: Shkova te Hafsa bint Abdurrahman dhe i thashë: "Dëshiroj të të pyes për diçka, por më vjen turp prej teje." Ajo tha: "Pyet, o nipi im, për çfarëdo që të vjen ndërmend." Unë i thashë: "Për marrëdhëniet me gratë në vrimën e pasme (anal)." Ajo tha: "Më ka treguar Umm Seleme se ensarët nuk i kthenin gratë përmbys (gjatë marrëdhënies), ndërsa muhaxhirët i kthenin ato. Hebrenjtë thoshin: 'Kush e kthen gruan përmbys, fëmija i tij do të lindë vërrshël (me sy të shtrembër).' Kur muhaxhirët erdhën në Medine, u martuan me gratë e ensarëve. Një burrë nga muhaxhirët u martua me një grua nga ensarët dhe deshi ta kthente atë përmbys, por ajo refuzoi. Ajo erdhi te Umm Seleme dhe ia përmendi këtë. Kur hyri Pejgamberi (s.a.v.s.), Umm Seleme ia përmendi këtë, ndërsa gruaja ensarite u turpërua dhe doli. Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: 'Thirre atë.' Ajo e thirri, dhe ai tha: 'Gratë tuaja janë arat tuaja, andaj hyni në arat tuaja si të doni' [el-Bekare: 223], në një vrimë të vetme" ⁽¹⁹⁴⁾.

Umm Seleme (r.a.) ka njoftuar për tefsirin e këtij ajeti dhe për sqarimin e Pejgamberit (s.a.v.s.) ndaj tyre me fjalën e tij: "në një vrimë të vetme". Kjo tregon se gjykimi për atë që është jashtë asaj vrime është ndryshe nga gjykimi për atë vrimë. Sikur të mos ishte kështu, fjala e tij "në një vrimë të vetme" nuk do të kishte kuptim. Gjithashtu, është transmetuar nga Ibn Abbasi (r.a.) në tefsirin e këtij ajeti diçka që i kthehet këtij kuptimi po ashtu.

4106 - Na ka treguar Rabi' el-Xhizi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu el-Esved, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Lehi'ah, nga Jezid bin Ebi Habib, se Amir bin Jahja el-Mu'afiri i ka treguar atij, se Hanash bin Abdullah es-Seba'i i ka treguar atij, se ai e ka dëgjuar Ibn Abbasin duke thënë: Disa njerëz nga Himjari erdhën te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) për ta pyetur atë rreth grave, kështu që Allahu i Madhëruar shpalli: "Gratë tuaja janë arat tuaja, andaj afrohuni arave tuaja si të doni" [el-Bekare: 223]. Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Afrohuni atyre nga para ose nga mbrapa, përderisa kjo bëhet në organin gjenital" ⁽¹⁹⁵⁾.

Më pas, kanë ardhur transmetime të shumta (mutavatir) që ndalojnë marrëdhëniet me gratë në vrimën e pasme. Prej tyre është ajo që

4107 - Na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Sufjani, nga Ibn el-Hadi, nga Umare bin Huzejme bin Thabiti, nga babai i tij: se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Vërtet, Allahu nuk turpërohet nga e vërteta; mos i kryeni marrëdhëniet me gratë në vrimën e pasme (anal)" ⁽¹⁹⁶⁾.

4108
- Na ka treguar Ruh bin el-Ferexh, i cili ka thënë: Na ka treguar Jahja bin Abdullah bin Bukejr, i cili ka thënë: Na ka treguar El-Lejth bin Sa'd, i cili ka thënë: Më ka treguar Omer, meula i Gafres, bijës së Rebahut, motrës së Bilalit, muezinit të të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), nga Abdullah bin Ali bin es-Saib, nga Ubejdullah bin el-Husejn, nga Abdullah bin Heremi el-Hatmi, nga Huzejme bin Thabit, se Pejgamberi (s.a.v.s.) … dhe përmendi të njëjtën gjë ⁽¹⁹⁷⁾.

4109 - Na ka treguar Ruhu, i cili ka thënë: Na ka treguar Ibrahim bin Muhamed esh-Shafiu, i cili ka thënë: Na ka treguar Muhamed bin Aliu, i cili ka thënë: Isha me Muhamed bin Ka'b el-Kuradhiun, kur një burrë e pyeti atë: O Ebu Hamza, çfarë mendon për marrëdhëniet me gratë në vrimën e tyre të pasme? Ai u shmang ose heshti, pastaj tha: Ky është një plak i Kurejshëve, pyete atë, duke pasur parasysh Abdullah bin Ali bin es-Saibin. Abdullahu tha: O Allah, kjo është diçka e ndyrë, edhe nëse do të ishte hallall. Gjyshi im tha se nuk kishte dëgjuar asgjë për këtë. Pastaj Abdullahu më njoftoi se ishte takuar me Amër bin Ebi Uhajha bin el-Xhulahin dhe e kishte pyetur për këtë, e ai i kishte thënë: Dëshmoj se e kam dëgjuar Huzejme bin Thabitin, dëshminë e të cilit i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e bëri sa dëshmia e dy burrave, duke thënë: Një burrë erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe i tha: O i Dërguari i Allahut, a mund të kryej marrëdhënie me gruan time nga pas? I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Po", e tha këtë dy ose tri herë. Pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u kujtua dhe tha: "Në cilën prej dy vrimave ⁽¹⁹⁸⁾ apo në cilën prej dy të çarave? Nëse është nga pas por në vaginë, atëherë po, ndërsa në vrimën e pasme, vërtet Allahu i Madhëruar ju ndalon që të kryeni marrëdhënie me gratë në vrimat e tyre të pasme ⁽¹⁹⁹⁾.

4110
- Na ka treguar Abdurrahman bin el-Xharud, ka thënë: Na ka treguar Said bin Ufejr, ka thënë: Më ka treguar el-Lejth bin Sa'd, ka thënë: Më ka treguar Ubejdullah bin Abdilah bin el-Husejn el-Ensari pastaj el-Uaili, nga Hermi bin Abdilah el-Uaili, nga Huzejme bin Thabit, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) ka thënë: "Mos u qasni grave në vrimat e tyre të pasme" ⁽²⁰⁰⁾.

4111
- Na ka treguar Bekr bin Idris, ka thënë: Na ka treguar Ebu Abdurrahman el-Mukri', ka thënë: Na ka treguar Hajve dhe Ibn Lehi'ah, të dy kanë thënë: Na ka njoftuar Hassan, meula i Muhamed bin Sehl, nga Seid bin Ebi Hilal, nga Abdullah bin Ali, nga Hermi bin Amër el-Hatmi, nga Huzejme bin Thabit, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) ... të njëjtin ⁽²⁰¹⁾.

4112 - Na ka treguar Salih bin Abdurrahman, ka thënë: Na ka treguar Ebu Abdurrahman ... dhe përmendi me zinxhirin e tij të transmetimit të njëjtën gjë ⁽²⁰²⁾.

4113 - Na ka treguar Rabi' el-Xhizi, ka thënë: Na ka treguar Ebu Zur'ah, ka thënë: Na ka njoftuar Hajveh, ka thënë: Na ka njoftuar Hassan ... dhe përmendi me zinxhirin e tij të transmetimit të njëjtën gjë ⁽²⁰³⁾.

4114 - Na ka treguar Rabi' el-Xhizi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu el-Esuedi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Lehi'ah, nga Hassani, i çliruari i Muhamed bin Sehl bin Abdil Azizit, nga Sa'idi... dhe përmendi të njëjtën gjë me zinxhirin e tij të transmetimit ⁽²⁰⁴⁾.

4115
- Na ka treguar Sulejman bin Shu'ajb, ka thënë: Na ka treguar El-Hasib bin Nasih, ka thënë: Na ka treguar Hemmam, nga Katade, nga Amr bin Shu'ajb, nga babai i tij, nga gjyshi i tij, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) ka thënë: "Ajo është sodomia e vogël, domethënë marrëdhëniet me gratë në vrimën e pasme" ⁽²⁰⁵⁾.

4116
- Na ka treguar Muhamed bin Huzajme, i cili ka thënë: Na ka treguar Mu'al-la bin Esed, i cili ka thënë: Na ka treguar Abdulaziz bin el-Muhtar, nga Suhejl bin Ebi Salih, nga el-Harith bin Mahled, nga Ebu Hurejre, se Pejgamberi (s.a.v.s.) ka thënë: "Mos u kryeni marrëdhënie grave në vrimat e tyre të pasme" ⁽²⁰⁶⁾.

4117
- Na ka treguar Muhamed bin Huzajme, ka thënë: Na ka treguar Mu'al-la bin Esed, ka thënë: Na ka treguar Abdulaziz bin el-Muhtar, nga Suhejl bin Ebi Salih, nga el-Harith bin Mahled, nga Ebu Hurejra, nga Pejgamberi (s.a.v.s.)
ka thënë: "Allahu i Madhëruar nuk e shikon atë burrë që kryen marrëdhënie me gruan në analin e saj" ⁽²⁰⁷⁾.

4118
- Na ka treguar Rabi' el-Xhizi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Ebu Zur'ah, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Hajveh bin Shurejh, i cili ka thënë: Më ka njoftuar Jezid bin el-Had... dhe përmendi me zinxhirin e tij të transmetimit të njëjtën gjë, përveç se ai tha: "bashkëshortja e tij" ⁽²⁰⁸⁾.

4119 - Na ka treguar Ruh b. el-Ferexh, i cili ka thënë: Na ka treguar Amër b. Halid, i cili ka thënë: Na ka treguar el-Lejth, nga Ibn el-Had, nga Suhejli ... dhe e përmendi me isnadin e tij të ngjashmen me të ⁽²⁰⁹⁾.

4120 - Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Abdullah bin Jusufi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Ismail bin Ajjashi, nga Suhejli, nga el-Harith bin Mahledi, nga Ebu Hurejra, se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Mos u kryeni marrëdhënie grave në vrimën e pasme ⁽²¹⁰⁾."

4121
- Na ka treguar Fahdi, ka thënë: Na ka treguar Ebu Nuajmi, ka thënë: Na ka treguar Hammad bin Seleme, nga Hakim el-Ethremi, nga Ebu Temime, i cili është el-Huxhejmi, nga Ebu Hurejre, nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i cili ka thënë: "Kush kryen marrëdhënie me një grua me menstruacione, ose me një grua në analin e saj, ose shkon te një fallxhor, ai ka mohuar atë që i është shpallur Muhamedit" ⁽²¹¹⁾.

4122
- Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Abdullah bin Jusufi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ismail bin Ajjashi, nga Suhejli bin Ebi Salihu, nga Muhammed bin el-Munkediri, nga Xhabir bin Abdullahu, se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Vërtet, Allahu nuk turpërohet nga e vërteta, mos u qasni grave në vrimat e tyre të pasme" ⁽²¹²⁾.

4123
- Na ka treguar Rabiu el-Muadhin, ka thënë: na ka treguar Esedi, ka thënë: na ka treguar Ismail bin Ajjash, nga Suhejli bin Ebi Salih, dhe Omer Mevla Guferah, nga Muhamed bin el-Munkedir, nga Xhabiri,
se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Vërtet, Allahu nuk turpërohet nga e vërteta, nuk lejohet kryerja e marrëdhënieve ⁽²¹³⁾ me gratë në vrimat e tyre të pasme" ⁽²¹⁴⁾.

4124 - Na ka treguar Muhamed bin Amër bin Junus, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Muavije, nga Asimi, nga Isa bin Hattan, nga Muslim bin Selam, nga Ali bin Talk, se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Vërtet, Allahu nuk turpërohet nga e vërteta; mos i afroni gratë në vrimat e tyre të pasme (anal)." ⁽²¹⁵⁾

4125 - Na ka treguar Ebu Umeje, domethënë Muhamed bin Ibrahimi, i cili ka thënë: Na ka treguar El-Mu'al-la bin Mensuri, i cili ka thënë: Na ka treguar Xheriri, nga Asim el-Ahvel (h)

Dhe na ka treguar Ebu Umeje, i cili ka thënë: Na ka treguar Muhamed bin es-Sabbah, i cili ka thënë: Na ka treguar Ismail bin Zekerija, nga Asim el-Ahvel … dhe e përmendi me isnadin e tij të ngjashmen me të ⁽²¹⁶⁾.

Dhe ithtarët e mendimit të parë kanë argumentuar gjithashtu për thënien e tyre

4126 - Sipas asaj që na ka treguar Ibn Ebi Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ibn Ebi Merjemi, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Lehia, nga Muhamed bin Zejd bin el-Muhaxhir, nga Muhamed bin Ka'b el-Kuradhi, se ai nuk shihte ndonjë problem në kryerjen e marrëdhënieve me gratë në vrimën e tyre të pasme ⁽²¹⁷⁾.
Ai argumentonte për këtë me fjalën e Allahut të Madhëruar: "A u qaseni meshkujve të kësaj bote, duke lënë anash atë që Zoti juaj ka krijuar për ju nga bashkëshortet tuaja? Por ju jeni një popull që kalon çdo kufi." [esh-Shuara: 165, 166], domethënë: nga bashkëshortet tuaja diçka të ngjashme me atë, nëse keni epsh.
Atyre u thuhet: Kush pajtohet me Muhamed bin Ka'b el-Kuradhin në këtë tefsir (interpretim)? Kundërshtarët e tij kanë thënë: "duke lënë anash atë që Zoti juaj ka krijuar për ju nga bashkëshortet tuaja" [esh-Shuara: 166] do të thotë: atë që u është lejuar juve nga marrëdhënia me to në organet e tyre gjenitale.
Ky interpretim - sipas nesh - është më i parësor se interpretimi i parë, për shkak të përputhshmërisë së tij me atë që është transmetuar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) prej asaj që kemi përmendur. Dhe nëse do të ishte e detyrueshme të pasohej (taklid) në këtë mendim Muhamed bin Ka'bi, atëherë pasimi i Said bin el-Musejibit do të ishte më i parësor.

4127 - Na ka treguar Junusi, ka thënë: Na ka njoftuar Ibn Vehbi, ka thënë: Më ka njoftuar Junusi, nga Ibn Shihabi, i cili ka thënë:
Seid bin el-Musejjibi, Ebu Bekr bin Abdurrahmani dhe Ebu Seleme bin Abdurrahmani - dhe mendimi im më i fortë është
se ai ishte Ebu Bekri - e ndalonin rreptësisht kryerjen e marrëdhënieve me gratë në anal, dhe si jo? Kur këtë e ka thënë ai që është më i madh se ata të dy ⁽²¹⁸⁾.

4128
- Na ka treguar Ebu Bishr er-Raki, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Muavije ed-Darir, nga el-Haxhaxhi, nga Ebu el-Kaka' el-Xhermi, nga Abdullah bin Mes'udi, i cili ka thënë: "Marrëdhëniet anale me gratë janë të ndaluara" ⁽²¹⁹⁾.

4129 - Na ka treguar Jezid bin Sinani, ka thënë: Na ka treguar Jahja bin Seid el-Kattani, ka thënë: Më ka treguar Ibn Ebi Arube, nga Katadeja, nga Ebu Ejubi, nga Abdullah bin Amri, i cili ka thënë për atë që kryen marrëdhënie me gruan e tij në anal: "Kjo është sodomia e vogël ⁽²²⁰⁾."

Ajo që ekziston në këtë kapitull nga shokët e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) - Allahu qoftë i kënaqur me ta - dhe pasuesit e tyre, është më shumë sesa mund të përmblidhet, por ne e kemi hequr atë nga ky libër yni për shkak të shumicës dhe gjatësisë së saj.

Kur këto transmetime nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u bënë të shumta (mutavatir) lidhur me ndalimin e marrëdhënies së burrit me gruan në anal, dhe më pas erdhi nga shokët e tij dhe nga pasuesit e tyre ajo që përputhet me këtë, u bë obligim të veprohet sipas kësaj dhe të lihet ajo që e kundërshton atë. Ky është gjithashtu mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamedit (r.h.), ndërsa Allahu e di më së miri të saktën.

4130 - Na ka treguar Fehdi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Nuajmi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ibn Ebi Gunje Abdylmelik bin Humajdi, nga Muhamed bin el-Muhaxhir el-Ensariu, nga babai i tij, nga Esma bint Jezid el-Ensarije, e cila ka thënë:

E kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke thënë: "Mos i vritni fëmijët tuaj fshehurazi, sepse vrasja e gajlit ⁽²²¹⁾ e arrin kalorësin trim dhe e rrëzon atë nga shpina e kalit të tij" ⁽²²²⁾.

4131 - Na ka treguar Rebi el-Muedhin, ka thënë: Na ka treguar Esed, ka thënë: Na ka treguar Ismail bin Ajash, nga Amër bin Muhaxhir, nga babai i tij, nga Esma bint Jezid bin es-Seken el-Ensarije, e cila ka thënë: E kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke thënë: "Mos i vritni fëmijët tuaj fshehurazi, sepse vrasja e gajlit e arrin kalorësin dhe e rrëzon atë nga shpina e kalit të tij" ⁽²²³⁾.
Ka thënë Ebu Xhaferi: Një grup njerëzish ⁽²²⁴⁾ kanë shkuar drejt kësaj dhe e kanë urryer marrëdhënien e burrit me gruan e tij ose me skllaven e tij nëse ajo është shtatzënë, dhe kanë argumentuar për këtë me këtë hadith.
Të tjerë i kanë kundërshtuar ata në këtë ⁽²²⁵⁾ dhe kanë thënë: Nuk ka asgjë të keqe në këtë, dhe kanë argumentuar për këtë me atë që

4132
- Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ibn Ebi Merjemi, i cili ka thënë: Na ka treguar Jahja bin Ejubi, i cili ka thënë: Më ka njoftuar Ajash bin Abbasi, i cili ka thënë: Më ka njoftuar Ebu Nadri, nga Amir bin Sa'd bin Ebi Vakkasi, se Usame bin Zejdi e ka njoftuar babanë e tij, Sa'd bin Ebi Vakkasin, duke thënë: Një burrë erdhi te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe tha: "Unë bëj azl (tërheqje para ejakulimit) me gruan time." Ai (s.a.v.s.) tha: "Përse?" Ai tha: "Nga dhemshuria për fëmijën." Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Nëse është kështu, atëherë jo, kjo nuk i ka dëmtuar persianët dhe romakët" ⁽²²⁶⁾.

Në këtë hadith ka lejueshmëri të marrëdhënieve me gratë shtatzëna, dhe njoftim nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) se nëse kjo nuk i dëmton persianët dhe romakët, atëherë nuk i dëmton as të tjerët.

Ky hadith bie në kundërshtim me hadithin e Esmasë (r.a.), andaj dëshiruam të dinim se cili prej tyre është shfuqizues i tjetrit, kështu që e shqyrtuam këtë çështje.

4133 - Dhe gjetëm Junusin të na ketë treguar, ka thënë: na ka treguar Ibn Vehbi, se Maliku e ka njoftuar atë,
dhe gjetëm Muhamed bin Huzejmen të na ketë treguar, ka thënë: na ka treguar Ebu Mus-hiri, ka thënë: na ka treguar Malik bin Enesi (h)
dhe na ka treguar Ebu Bekre, ka thënë: na ka treguar Ibrahim bin Ebi el-Veziri, ka thënë: na ka treguar Malik bin Enesi, nga Muhamed bin Abdurrahman bin Neufeli, nga Urve, nga Aisha, nga Xhudame bint Vehbi, se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Pata ndërmend ta ndaloja gajlen (marrëdhëniet seksuale gjatë gjidhënies), derisa u kujtova se persianët dhe romakët e bëjnë këtë, dhe kjo nuk i dëmton fëmijët e tyre" ⁽²²⁷⁾.

4134 - Na ka treguar Ibn Abi Dawud, i cili ka thënë: Na ka treguar Sa'id bin Abi Maryam, i cili ka thënë: Më ka njoftuar Yahya bin Ayyub, i cili ka thënë: Më ka treguar Abu al-Aswad Muhammad bin Abd al-Rahman bin Nawfal, i cili ka thënë: Na ka treguar Urwa bin al-Zubayr, nga Aisha, bashkëshortja e Pejgamberit (s.a.v.s.), nga Judama bint Wahb al-Asadiyya, nga i Dërguari i Allahut
(s.a.v.s.):

Se ai kishte ndërmend të ndalonte al-ghiyal (marrëdhëniet me gruan gjatë gjidhënies), por tha: "Vëzhgova dhe pashë se persianët dhe romakët e bëjnë këtë dhe kjo nuk i dëmton fëmijët e tyre" ⁽²²⁸⁾.

4135
- Na ka treguar Ibrahim bin Muhamed bin Junus dhe Salih bin Abdurrahman, të cilët kanë thënë: Na ka treguar El-Mukri', domethënë Ebu Abdurrahman, i cili ka thënë: Na ka treguar Said bin Ebi Ejub, nga Ebu el-Esuad, nga Urve, nga Aisha, e cila ka thënë: Më ka treguar Xhudame... dhe përmendi të ngjashmen me të ⁽²²⁹⁾.

4136 - Na ka treguar Rebi' el-Xhizi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Zur'ah, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Hajve, nga Ebu el-Esvedi, se ai e ka dëgjuar Urven duke treguar, nga Aishja, nga Xhudameh, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) … të njëjtin (hadith) ⁽²³⁰⁾.

Në këtë hadith thuhet se Pejgamberi (s.a.v.s.) kishte ndërmend ta ndalonte këtë, derisa i erdhi lajmi ose derisa u përmend se persianët dhe romakët e bëjnë këtë, dhe kjo nuk i dëmton fëmijët e tyre. Kështu, në këtë ka lejim të asaj që hadithi i parë e kishte ndaluar. Ekziston mundësia që njëra nga këto dy çështje të jetë shfuqizuese për tjetrën. Ne e shqyrtuam këtë dhe ja...

4137
- Ruh bin el-Ferexh na ka treguar, ka thënë: Na ka treguar Jahja bin Abdullah bin Bukajr, ka thënë: Na ka treguar Sufjan bin Ujejne, nga Amër bin Dinari, nga Ata, nga Ibn Abbasi se Pejgamberi (s.a.v.s.) e ndalonte el-igtijalin (marrëdhëniet gjatë gjidhënies), pastaj tha: "Sikur të dëmtonte dikë, do t'i dëmtonte Persianët dhe Romakët" ⁽²³¹⁾.
Me këtë hadith vërtetohet lejimi pas ndalimit, andaj kjo është më parësore se tjetra. Ndalimi i të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) për këtë rrodhi nga frika e dëmit për shkak të saj, pastaj e lejoi kur u vërtetua tek ai se nuk dëmton.

Dhe kjo tregon se ai nuk e kishte ndaluar në kohën kur e ndaloi përmes rrugës së shpalljes, as përmes rrugës së asaj që lejohet apo ndalohet, por kjo ishte në rrugën e asaj që i kishte rënë në zemër (s.a.v.s.) diçka prej saj, andaj urdhëroi për këtë nga dhembshuria e tij për umetin e tij dhe jo për diçka tjetër, ashtu siç kishte urdhëruar për lënien e plonimit të palmave. Sepse ai...

4138 - Na ka treguar Jezid bin Sinani, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Amir, i cili ka thënë: Na ka treguar Israili, i cili ka thënë: Na ka treguar Simaku, nga Musa bin Talha, nga babai i tij, i cili ka thënë: Kalova me Pejgamberin (s.a.v.s.) nëpër hurmat e Medines, kur pamë njerëz në majat e palmave duke i pllenuar ato. Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Çfarë po bëjnë këta?" Iu tha: Po marrin mashkullin dhe po e vendosin te femra. Ai tha: "Nuk mendoj se kjo do të sjellë ndonjë dobi".

Lajmi u arriti atyre, kështu që e lanë dhe u larguan prej saj, por atë vit ato nuk dhanë asgjë. Kjo i arriti Pejgamberit (s.a.v.s.), i cili tha: "Ajo ishte vetëm një mendim që e mendova; nëse kjo sjell ndonjë dobi, le ta bëjnë atë, sepse unë jam vetëm një njeri si ju, dhe ai ishte vetëm një mendim që e mendova, e mendimi mund të gabojë ose të qëllojë, por atë që ju them se e ka thënë Allahu, unë kurrë nuk gënjej ndaj Allahut" ⁽²³²⁾.

4139 - Na ka treguar Jezidi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ahmed bin Abdeh, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Hafs bin Xhemi', i cili ka thënë: Na ka treguar Simaku, se ai e ka dëgjuar Musa bin Talhan duke treguar nga babai i tij, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) ... ngjashëm me të ⁽²³³⁾.

4140 - Na ka treguar Jezidi, i cili ka thënë: Na kanë treguar Ebu el-Velidi dhe Jahja bin Hammadi, të cilët kanë thënë: Na ka treguar Ebu Avane, nga Simak bin Harbi, nga Musa bin Talha, nga babai i tij, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) … të njëjtën gjë ⁽²³⁴⁾.

4141 - Na ka treguar Abu Bakrah, i cili ka thënë: Na ka treguar Abu Dawud, i cili ka thënë: Na ka treguar Abu 'Awanah, nga Simak ... dhe e përmendi me isnadin e tij të njëjtën gjë ⁽²³⁵⁾.
I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) njoftoi në këtë hadith se ajo që ai thotë nga ana e mendimit (supozimit), ai në këtë është si të gjithë njerëzit e tjerë në mendimet e tyre, dhe se ajo që ai thotë, e cila nuk mund të jetë ndryshe nga ajo që thotë, është ajo që ai e thotë nga Allahu i Madhëruar.
Kur ndalimi i tij për 'ghilah' (marrëdhëniet gjatë gjidhënies) ishte për shkak të asaj që ai kishte frikë për fëmijët e shtatzënave, e pastaj e lejoi atë kur e mori vesh se kjo nuk i dëmtonte ata, kjo dëshmoi se ajo që ai kishte ndaluar nuk ishte nga ana e Allahut të Madhëruar, sepse po të ishte nga ana e Allahut të Madhëruar, Ai do ta njoftonte atë për realitetin e kësaj çështjeje. Por kjo ishte nga ana e mendimit të tij, pas të cilit ai kuptoi se realiteti i asaj që ai kishte ndaluar ishte ndryshe nga ajo që i kishte rënë në zemër (menduar) rreth saj.
U vërtetua me atë që përmendëm se marrëdhënia e burrit me gruan e tij ose me skllaven e tij shtatzënë është hallall dhe nuk i është ndaluar kurrë. Dhe ky është mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamedit (r.a.).

4142 - Na ka treguar Rabi' el-Mu'edhin, i cili ka thënë: Na ka treguar Shu'ajb bin el-Lejth, i cili ka thënë: Na ka treguar el-Lejth, nga Jezid bin Ebi Habib, nga Ebi el-Hajr, nga es-Sunabihi, nga Ubade bin es-Samit, i cili ka thënë: I dhamë besën të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) se nuk do të plaçkitim ⁽²³⁶⁾.

4143
- Na ka treguar Fehd-i, i cili ka thënë: Na ka treguar Ahmed bin Junusi, i cili ka thënë: Na ka treguar Zuhejri, i cili ka thënë: Na ka treguar Humajd et-Tavili, nga el-Hasani, nga Imran bin Husajni, i cili ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.): "Kush plaçkit, nuk është prej nesh" ⁽²³⁷⁾.

4144
- Na ka treguar Ali bin Abdurrahman, i cili ka thënë: Na ka treguar Ali bin el-Xha'd, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Xha'fer er-Razi, nga er-Rebi' bin Enes dhe Humejdi, nga Enesi, i cili ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e ka ndaluar plaçkitjen dhe ka thënë: "Kush plaçkit, nuk është prej nesh" ⁽²³⁸⁾.

4145 - Na ka treguar Ibn Marzuk, i cili ka thënë: Na ka treguar Abu Amir, nga Ibn Abi Dhi'b, nga një i liruar (meula) i Juhaynah-s, nga Abdurrahman bin Zejd bin Khalid el-Xhuheni, nga babai i tij, se Pejgamberi (s.a.v.s.) ka ndaluar grabitjen e shpejtë ⁽²³⁹⁾ dhe plaçkitjen ^{(240) (241)}.

4146
- Na ka treguar Fehd, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Gassan, i cili ka thënë: Na ka treguar Zuhejr, i cili ka thënë: Na ka treguar Simak bin Harb,
i cili ka thënë: Më ka njoftuar Tha'lebe bin el-Hakem, vëllai i fisit Beni Lejth: se ai erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.) ndërsa ai po kalonte pranë disa kazanëve që kishin mish delesh të cilat i kishin plaçkitur, kështu që ai urdhëroi për to dhe ato u përmbysën, dhe tha: "Vërtet, plaçka nuk është e lejuar (hallall)" ⁽²⁴²⁾.

4147
- Na ka treguar Ibn Merzuki, i cili ka thënë: Na ka treguar Vehbi, i cili ka thënë: Na ka treguar Shu'be, nga Simaku, nga Tha'lebe bin el-Hakemi, i cili ka thënë: Njerëzit zunë disa dele në kohën e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe i plaçkitën ato. Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Plaçkitja nuk është e lejuar", pastaj urdhëroi për kazanët dhe ata u përmbysën ⁽²⁴³⁾.

4148 - Na ka treguar Husejn bin Nasr, ka thënë: Na ka treguar El-Ferjabi, ka thënë: Na ka treguar Israili, ka thënë: Na ka treguar Simaku... dhe e përmendi me isnadin e tij të njëjtën gjë ⁽²⁴⁴⁾.

4149 - Na ka treguar Rebi el-Muadhin, i cili ka thënë: Na ka treguar Esed, i cili ka thënë: Na ka treguar Jahja bin Zekerija bin Ebi Zaide, i cili ka thënë: Na ka treguar babai im dhe të tjerë nga Simaku ... dhe përmendi me isnadin e tij të njëjtën gjë ⁽²⁴⁵⁾.
Ebu Xhaferi ka thënë: Një grup njerëzish ⁽²⁴⁶⁾ kanë menduar se nëse një burrë u shpërndan (hedh) diçka njerëzve dhe ua lejon atyre marrjen e saj, marrja e saj është e urryer (mekruh) për ta dhe e ndaluar (haram) për ta. Ata u mbështetën në këtë duke thënë se kjo është pjesë e plaçkitjes (en-nuhbeh) të cilën e ka ndaluar i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) në këto transmetime.
Të tjerë i kanë kundërshtuar ata ⁽²⁴⁷⁾, duke thënë: Plaçkitja (en-nuhbeh) të cilën e ka ndaluar i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) në këto transmetime është plaçkitja e asaj për të cilën nuk është dhënë leje për t'u marrë. Ndërsa ajo që një burrë u shpërndan njerëzve dhe ua lejon atyre marrjen dhe rrëmbimin e saj, nuk është e tillë, sepse për këtë është dhënë leje, ndërsa e para është e ndaluar.
Dhe ne kemi gjetur diçka të ngjashme që i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e ka lejuar.

4150 - Na ka treguar Abu Bakra dhe Ibn Marzuq, të cilët kanë thënë: Na ka treguar Abu Asim, i cili ka thënë: Na ka treguar Thawr bin Yazid, nga Rashid bin Sa'd, nga Abdullah bin Luhay, nga Abdullah bin Qurt, i cili ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Ditët më të dashura tek Allahu janë dita e kurbanit (nehr), pastaj dita e qëndrimit (qarr) ⁽²⁴⁸⁾". Pastaj të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) iu afruan pesë ose gjashtë deve, të cilat filluan të afroheshin tek ai, se me cilën do të fillonte. Kur ato ranë ⁽²⁴⁹⁾
në anët e tyre, ai tha një fjalë të lehtë që nuk e kuptova. I thashë atij që ishte pranë meje: Çfarë tha i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.)? Ai tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Kush të dojë, le të marrë një pjesë" ⁽²⁵⁰⁾.
Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha në këtë hadith: "Kush të dojë, le të marrë një pjesë" dhe e lejoi këtë, kjo tregon se atë që Zoti i tij ua ka lejuar njerëzve prej ushqimit apo diçkaje tjetër, ata kanë të drejtë të marrin prej saj atë që dëshirojnë, dhe kjo është ndryshe nga plaçkitja (nehbeh) e cila është ndaluar në transmetimet e para.

U vërtetua me atë që përmendëm se plaçkitja që përmendet në transmetimet e para është marrja e asaj që nuk është e lejuar, ndërsa ajo që është e lejuar dhe e autorizuar, është sipas asaj që gjendet në këtë transmetim të dytë.

Është transmetuar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) një hadith i ndërprerë (munqati') i cili ka shpjeguar gjykimin e plaçkitjes së ndaluar dhe plaçkitjes së lejuar, dhe ne kemi dashur ta përmendim këtu për të shpjeguar kuptimin e këtij hadithi të lidhur (muttasil).

4151 - Na ka treguar Abdul Aziz bin Muavije el-Atabi, i cili ka thënë: Na ka treguar Aun bin Amara, i cili ka thënë: Na ka treguar Lumaze bin el-Mugira, nga Theur bin Jezid, nga Halid bin Ma'dan, nga Muadh bin Xhebel, i cili ka thënë:
I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) mori pjesë në martesën e një djaloshi nga Ensarët. Kur e martuan atë, ai tha: Me harmoni, fatin
e mbarë ⁽²⁵¹⁾, dhe bollëk në rrizk. Allahu ju bekoftë! Bini defit ⁽²⁵²⁾ mbi kokën e shokut tuaj. Nuk kaloi shumë dhe erdhën vajzat e reja me pjata, mbi të cilat kishte bajame dhe sheqer. Njerëzit i përmbajtën duart e tyre, kështu që i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Pse nuk po merrni?", ata thanë: O i Dërguari i Allahut, ti na ke ndaluar nga plaçkitja. Ai tha: "Ajo është plaçkitja e ushtrive, ndërsa në dasma jo." (Transmetuesi) tha: E pashë të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke marrë me ta dhe ata duke marrë me të ⁽²⁵³⁾.
Gjithashtu është transmetuar nga një grup i të parëve mospajtim lidhur me këtë.

4152 - Na ka treguar Ibn Marzuk, i cili ka thënë: Na ka treguar Uthman bin Omer, i cili ka thënë: Na ka njoftuar Isra'il, nga Ebu Husajn, nga Abdullah Sinan, se ai ka thënë: Ebu Mes'udi kishte fëmijë në shkollë (mekteb) dhe ata deshën të merrnin pjesë në plaçkitje (grabitje të shpejtë), kështu që ai u bleu atyre arra për dy dirhemë. Ai e urrente që ata të plaçkitnin bashkë me fëmijët e tjerë ⁽²⁵⁴⁾.

Mund të jetë që kjo ka qenë për shkak të frikës për ta gjatë plaçkitjes, e jo për ndonjë arsye tjetër.

4153 - Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar El-Vehbiu, i cili ka thënë: Na ka treguar El-Mes'udiu, nga El-Kasimi, se ai e pëlqente që sheqeri të vendosej në ceremonitë e martesës dhe e urrente që ai të shpërndahej ⁽²⁵⁵⁾.

4154 - Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, ka thënë: Na ka treguar Ali bin el-Xha'di, ka thënë: Na ka njoftuar Shu'be, nga Husajni, nga Ikrime: se ai e urrente atë ⁽²⁵⁶⁾.

4155 - Na ka treguar Ibn Ebi Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ali bin el-Xha'di, i cili ka thënë: Na ka treguar Shu'be, nga el-Hakemi, i cili ka thënë:
"Isha duke ecur mes Ibrahimit dhe esh-Sha'biut, dhe ata diskutuan për hedhjen e ushqimit në dasmë. Ibrahimi e urrente këtë, ndërsa esh-Sha'biu nuk e urrente" ⁽²⁵⁷⁾.
Mund të jetë që Ibrahimi e ka urryer këtë për shkak të asaj që përmendëm, nga frika e lëndimit të atyre që turren për t'i marrë ato. Ne e shqyrtuam këtë dhe pamë se...

4156 - Salih bin Abdurrahman na ka treguar, ka thënë: na ka treguar Said bin Mensur, ka thënë: na ka treguar Hushajm, nga Mugira, nga Ibrahim lidhur me plaçkën (shpërndarjen e ushqimit) në dasmë, ka thënë: "Ata e merrnin atë për fëmijët" ⁽²⁵⁸⁾.

Ajo që transmetohet nga Ibrahimi në këtë (hadith), së bashku me përmendjen e tij për ata që ishin para tij prej të cilëve merret shembull, se ata e merrnin atë për fëmijët në këtë hadith, tregon se urrejtja e tij për këtë në kapitullin e parë nuk është nga ana e ndalimit të saj, por nga ana e asaj që kemi përmendur.

4157 - Na ka treguar Salih bin Abdurrahman, ka thënë: na ka treguar Said bin Mensur, ka thënë: na ka treguar Hushajm, nga Junusi, nga el-Hasani, se ai nuk shihte ndonjë problem në këtë ⁽²⁵⁹⁾.

4158 - Na ka treguar Jezid bin Sinani, ka thënë: Na ka treguar Jahja bin Seid el-Kattani, nga Ash'athi, nga el-Hasani, i cili ka thënë: Nuk ka asgjë të keqe në mbledhjen e arrave ⁽²⁶⁰⁾.

Dhe ka thënë Muhamed bin Sirini: Atyre u jepet në duart e tyre. Dhe ajo që përmban lejueshmërinë nga këto transmetime - sipas nesh - është më e bazuar në arsyetim sesa ajo që përmban urrejtjen. Ky është mendimi i Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamed bin el-Hasanit, Allahu i mëshiroftë.