5679 - Na ka treguar Fehd bin Sulejman, i cili ka thënë: Na ka treguar Muhamed bin Seid el-Asbehani, na ka njoftuar Sheriku, nga Amir bin Shekik, nga Ebu Vaili, se ai ka thënë: Abdullahu bleu një shërbëtor për shtatëqind dërhemë, pastaj kërkoi
pronarin e tij, por nuk e gjeti. Ai e shpalli atë për një vit, por nuk e gjeti pronarin e tij. Atëherë mblodhi të varfrit dhe filloi t'u jepte atyre, duke thënë: O Allah, kjo është në emër të pronarit të tij, e nëse ai e refuzon këtë, atëherë kjo është prej meje dhe unë e mbaj çmimin. Pastaj tha: Kështu veprohet me gjërat e humbura (el-dawall)
(44).
Ne kemi transmetuar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe nga ata që kemi transmetuar prej shokëve të tij, të cilët i kemi përmendur në këtë kapitull, barazimin midis gjykimit për sendin e gjetur (lukatah) dhe kafshën e humbur (dallah) së bashku.
Kjo tregon se ajo që ka ardhur në këto transmetime, ku përmendet njëra prej tyre, vlen edhe për tjetrën, dhe se gjykimi i tyre është një i vetëm në të gjitha këto.
Nëse dikush thotë: 'E humbura' (el-dal) është ajo që humbet vetë (si kafshët), ndërsa 'e gjetura' (el-lukatah) është gjithçka tjetër nga mallrat dhe gjërat e ngjashme.
Atij i thuhet: Cila është prova jote për këtë që përmende? Përkundrazi, ne kemi parë se gjuha në këtë rast lejon që edhe ajo që nuk ka shpirt të quhet 'e humbur' (dal).
A nuk e sheh se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë në hadithin e shpifjes (ifk): 'Nëna juaj ka humbur (dallet) varësen e saj'.
Gjithashtu është transmetuar nga Aisheja (r.a.) rreth gjësë së humbur (el-dallah) se gjykimi i saj është si gjykimi i sendit të gjetur (el-lukatah).