Dhe nga Enes bin Maliku transmetohet se ka thënë: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) erdhi në Medinë kur unë isha tetë vjeç. Atëherë nëna ime më mori prej dore dhe më dërgoi te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e i tha: 'O i Dërguari i Allahut, nuk ka mbetur asnjë burrë apo grua nga Ensarët pa të sjellë ndonjë dhuratë, ndërsa unë nuk kam asgjë tjetër me çfarë të të dhuroj përveç këtij djalit tim; andaj merre atë, që të të shërbejë sa të dëshirosh.' Kështu, i shërbeva të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) për dhjetë vjet, dhe ai kurrë nuk më goditi asnjëherë, nuk më fyu asnjëherë, nuk më qortoi dhe as nuk m'u vrenjt në fytyrë. Gjëja e parë me të cilën më porositi ishte kur më tha: 'O biri im, ruaje fshehtësinë time, që të jesh besimtar.' Për këtë arsye, nëna ime dhe bashkëshortet e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) më pyesnin për fshehtësinë e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), por unë nuk u tregoja atyre, dhe as nuk do t'ia tregoja fshehtësinë e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) askujt kurrë. Ai gjithashtu më tha: 'O biri im, kryeje abdestin në mënyrë të plotë, që të të duan dy engjëjt e tu mbrojtës dhe të të shtohet jetëgjatësia. O Enes, bëhu i hollësishëm gjatë larjes (guslit) nga xhunubllëku; sepse kështu ti do të dalësh nga vendi i larjes pa asnjë mëkat apo gabim.' Tha: Pyeta: 'Si bëhet kjo hollësi (mubalaga), o i Dërguari i Allahut?' Ai u përgjigj: 'Duke lagur rrënjët e flokëve dhe duke pastruar lëkurën. O biri im, nëse mundesh që të jesh vazhdimisht me abdest, bëje këtë; sepse atij që i vjen vdekja ndërsa është me abdest, i jepet shpërblimi i dëshmorit. O biri im, nëse mundesh që të jesh vazhdimisht në namaz, bëje këtë; sepse engjëjt luten për ty përderisa ti je duke u falur. O Enes, kur të bësh ruku, mbështeti fort shuplakat e tua mbi gjunjë, hapi gishtat dhe largoji bërrylat nga anët e trupit. O biri im, kur të ngresh kokën nga rukuja, le të kthehet çdo gjymtyrë e jotja në vendin e vet; sepse Allahu nuk do ta shikojë në Ditën e Kiametit atë që nuk e drejton shtyllën kurrizore mes rukusë dhe sexhdes. O biri im, kur të bësh sexhde, mbështete fort ballin dhe shuplakat në tokë; mos çukit si kënduesi dhe mos u ul ashtu siç ulet qeni – ose tha: dhelpra –. Ruhu nga shikimi anash gjatë namazit; sepse shikimi anash në namaz është shkatërrim, e nëse është e pashmangshme, le të jetë në namazin nafile dhe jo në atë farz. O biri im, kur të dalësh nga shtëpia, për këdo prej pjesëtarëve të Kiblës që të sheh syri, përshëndete me selam; kështu ti do të kthehesh me mëkate të falura. O biri im, kur të hysh në shtëpinë tënde, përshëndete veten dhe familjen tënde. O biri im, nëse mundesh që të gdhihesh dhe të ngrysesh pa pasur në zemrën tënde mashtrim ndaj askujt, bëje këtë; sepse kjo do ta bëjë llogarinë tënde më të lehtë. O biri im, nëse e pason porosinë time, atëherë asgjë nuk do të jetë më e dashur për ty sesa vdekja.'" E ka transmetuar Ebu Ja’la dhe Taberaniu në "El-Sagir", i cili shtoi: "'O biri im, kur të dalësh nga shtëpia, për këdo prej pjesëtarëve të Kiblës që të sheh syri, mendo se ai ka vlerë më të madhe se ti. O biri im, kjo është pjesë e Sunetit tim, dhe kush e ngjall Sunetin tim, ai më ka dashur mua, e kush më ka dashur mua, do të jetë me mua në Xhenet.'"
١٤٧٠
- «وَعَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ: قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ - ﷺ -
الْمَدِينَةَ وَأَنَا ابْنُ ثَمَانِ سِنِينَ، فَأَخَذَتْ أُمِّي بِيَدِي
فَانْطَلَقَتْ بِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ - ﷺ - فَقَالَتْ: يَا رَسُولَ
اللَّهِ، إِنَّهُ لَمْ يَبْقَ رَجُلٌ وَلَا امْرَأَةٌ مِنَ الْأَنْصَارِ
إِلَّا قَدْ أَتْحَفَتْكَ بِتُحْفَةٍ، وَإِنِّي لَا أَقْدِرُ عَلَى مَا
أُتْحِفُكَ بِهِ إِلَّا ابْنِي هَذَا ; فَخُذْهُ، فَلْيَخْدِمْكَ مَا بَدَا
لَكَ. فَخَدَمْتُ رَسُولَ اللَّهِ - ﷺ - عَشْرَ سِنِينَ، فَمَا ضَرَبَنِي
ضَرْبَةً، وَلَا سَبَّنِي سَبَّةً، وَلَا انْتَهَرَنِي، وَلَا عَبَسَ فِي
وَجْهِي، وَكَانَ أَوَّلَ مَا أَوْصَانِي بِهِ أَنْ قَالَ: " يَا بُنَيَّ،
اكْتُمْ سِرِّي تَكُنْ مُؤْمِنًا "، فَكَانَتْ أُمِّي وَأَزْوَاجُ رَسُولِ
اللَّهِ - ﷺ - يَسْأَلْنَنِي عَنْ سِرِّ رَسُولِ اللَّهِ - ﷺ - فَلَا
أُخْبِرُهُنَّ بِهِ، وَلَا أُخْبِرُ بِسِرِّ رَسُولِ اللَّهِ - ﷺ - أَحَدًا
أَبَدًا، وَقَالَ: " يَا بُنَيَّ، عَلَيْكَ بِإِسْبَاغِ الْوُضُوءِ
يُحِبُّكَ حَافِظَاكَ، وَيُزَادُ فِي عُمُرِكَ، وَيَا أَنَسُ، بَالِغْ فِي
الِاغْسَالِ مِنَ الْجَنَابَةِ ; فَإِنَّكَ تَخْرُجُ مِنْ مُغْتَسَلِكَ
وَلَيْسَ عَلَيْكَ ذَنْبٌ وَلَا خَطِيئَةٌ ". قَالَ: قُلْتُ: كَيْفَ
الْمُبَالَغَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ؟ قَالَ: " تَبُلُّ أُصُولَ الشَّعْرِ
وَتُنَقِّي الْبَشَرَةَ. وَيَا بُنَيَّ، إِنِ اسْتَطَعْتَ أَنْ لَا تَزَالَ
عَلَى وُضُوءٍ ; فَإِنَّهُ مَنْ يَأْتِيهِ الْمَوْتُ وَهُوَ عَلَى وُضُوءٍ
يُعْطَى الشَّهَادَةَ. وَيَا بُنَيَّ، إِنِ اسْتَطَعْتَ أَنْ لَا تَزَالَ
تُصَلِّي ; فَإِنَّ الْمَلَائِكَةَ تُصَلِّي عَلَيْكَ مَا دُمْتَ تُصَلِّي.
وَيَا أَنَسُ، إِذَا رَكَعْتَ فَأَمْكِنْ كَفَّيْكَ مِنْ رُكْبَتَيْكَ،
وَفَرِّجْ بَيْنَ أَصَابِعِكَ، وَارْفَعْ مِرْفَقَيْكَ عَنْ جَنْبَيْكَ.
وَيَا بُنَيَّ، إِذَا رَفَعْتَ رَأْسَكَ مِنَ الرُّكُوعِ فَأَمْكِنْ كُلَّ
عُضْوٍ مِنْكَ مَوْضِعَهُ ; فَإِنَّ اللَّهَ لَا يَنْظُرُ يَوْمَ
الْقِيَامَةِ إِلَى مَنْ لَا يُقِيمُ صُلْبَهُ بَيْنَ رُكُوعِهِ
وَسُجُودِهِ. يَا بُنَيَّ إِذَا سَجَدْتَ فَأَمْكِنْ جَبْهَتَكَ
وَكَفَّيْكَ مِنَ الْأَرْضِ، وَلَا تَنْقُرْ نَقْرَ الدِّيكِ، وَلَا تُقْعِ
إِقْعَاءَ الْكَلْبِ - أَوْ قَالَ: الثَّعْلَبِ - وَإِيَّاكَ
وَالِالْتِفَاتَ فِي الصَّلَاةِ ; فَإِنَّ الِالْتِفَاتَ فِي الصَّلَاةِ
هَلَكَةٌ، فَإِنْ كَانَ لَا بُدَّ فَفِي النَّافِلَةِ لَا فِي
الْفَرِيضَةِ. وَيَا بُنَيَّ، إِذَا خَرَجْتَ مِنْ بَيْتِكَ فَلَا
تَقَعَنَّ عَيْنُكَ عَلَى أَحَدٍ مِنْ أَهْلِ الْقِبْلَةِ إِلَّا سَلَّمْتَ
عَلَيْهِ ; فَإِنَّكَ تَرْجِعُ مَغْفُورًا لَكَ. وَيَا بُنَيَّ، إِذَا
دَخَلْتَ مَنْزِلَكَ فَسَلِّمْ عَلَى نَفْسِكَ وَعَلَى أَهْلِ بَيْتِكَ.
وَيَا بُنَيَّ، فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَنْ تُصْبِحَ وَتُمْسِي وَلَيْسَ فِي
قَلْبِكَ غِشٌّ
لِأَحَدٍ ; فَإِنَّهُ أَهْوَنُ عَلَيْكَ فِي الْحِسَابِ.
يَا بُنَيَّ، إِنِ اتَّبَعْتَ وَصِيَّتِي فَلَا تَكُنْ فِي شَيْءٍ أَحَبَّ
إِلَيْكَ مِنَ الْمَوْتِ».
رَوَاهُ أَبُو يَعْلَى، وَالطَّبَرَانِيُّ
فِي الصَّغِيرِ وَزَادَ: " «يَا بُنَيَّ، إِذَا خَرَجْتَ مَنْ بَيَّتَكَ
فَلَا يَقَعَنَّ بَصَرُكَ عَلَى أَحَدٍ مِنْ أَهْلِ الْقِبْلَةِ إِلَّا
ظَنَنْتَ أَنَّهُ لَهُ الْفَضْلُ عَلَيْكَ. يَا بُنَيَّ، إِنَّ ذَلِكَ مِنْ
سُنَّتِي، وَمَنْ أَحْيَا سُنَّتِي فَقَدْ أَحَبَّنِي، وَمَنْ أَحَبَّنِي
كَانَ مَعِي فِي الْجَنَّةِ» ". وَفِيهِ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ
أَبِي يَزِيدَ، وَهُوَ ضَعِيفٌ.
1470 - On the authority of Anas bin Malik, who said: The Messenger of Allah (pbuh) arrived in Madinah when I was eight years old. So my mother took me by my hand and set off with me to the Messenger of Allah (pbuh) and said: "O Messenger of Allah, there is no man or woman from the Ansar except that they have presented you with a gift, and I am not capable of presenting you with any gift except for this son of mine; so take him, and let him serve you as long as you wish." So I served the Messenger of Allah (pbuh) for ten years, and he never struck me a single blow, nor did he ever revile me, nor did he ever rebuke me, nor did he ever frown in my face. The first thing he advised me with was that he said: "O my son, keep my secret and you will be a believer." Thus, my mother and the wives of the Messenger of Allah (pbuh) used to ask me about the secret of the Messenger of Allah (pbuh), but I would not inform them of it, nor would I ever inform anyone of the secret of the Messenger of Allah (pbuh) ever. He also said: "O my son, be thorough in performing wudu (ablution), and your two guardian angels will love you, and your lifespan will be increased. O Anas, be thorough in washing when performing ghusl (ritual bath) from Janaba (major ritual impurity); for you shall emerge from your place of washing with no sin or error upon you." He [Anas] said: I asked: "How is the thoroughness, O Messenger of Allah?" He replied: "Wet the roots of the hair and cleanse the skin. O my son, if you are able to remain in a state of wudu, then do so; for whoever is visited by death while in a state of wudu is granted martyrdom. O my son, if you are able to remain in a state of prayer, then do so; for the angels send blessings upon you as long as you are praying. O Anas, when you bow (perform ruku'), grasp your knees with your palms, spread your fingers, and lift your elbows away from your sides. O my son, when you raise your head from bowing, allow every limb of yours to return to its place; for Allah does not look on the Day of Resurrection at one who does not straighten his spine between his bowing and his prostration. O my son, when you prostrate, place your forehead and your palms firmly on the ground, and do not peck like a rooster, and do not sit like a dog — or he said: a fox — and beware of looking around in prayer; for looking around in prayer is destruction. If it must be done, then let it be in voluntary prayer, not in the obligatory prayer. O my son, when you leave your house, do not let your eyes fall upon anyone from the People of the Qibla except that you greet him with peace; for you shall return with your sins forgiven. O my son, when you enter your home, greet yourself and the members of your household. O my son, if you are able to wake in the morning and reach the evening without having any deceit in your heart toward anyone, then do so; for it will make the Reckoning easier for you. O my son, if you follow my advice, then let nothing be more beloved to you than death." Reported by Abu Ya'la and Al-Tabarani in Al-Saghir, who added: "O my son, when you leave your house, do not let your sight fall upon anyone from the People of the Qibla except that you think he is superior to you. O my son, indeed that is from my Sunnah, and whoever gives life to my Sunnah has loved me, and whoever loves me will be with me in Paradise."