[The Book of the Signs of Prophethood] - Libri i Shenjave të Pejgamberësisë - [كِتَابُ عَلَامَاتِ النُّبُوَّةِ]

13819 - Nga Ibn Abbasi (r.a.) lidhur me ajetin: ﴿Dhe lëvizjen tënde në mesin e atyre që bëjnë sexhde﴾ [Esh-Shuara: 219]
Ka thënë: Nga kurrizi i një pejgamberi te një pejgamber tjetër, derisa u bëre pejgamber.
E ka transmetuar El-Bezzari dhe burrat e tij janë të besueshëm.

13820 - Dhe nga Aliu transmetohet se Pejgamberi (s.a.v.s.) ka thënë: «Kam ardhur nga një martesë e ligjshme dhe nuk kam ardhur nga imoraliteti (zina), që nga Ademi e deri sa më lindën babai dhe nëna ime».
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Evsat', dhe në të është Muhammed bin Xhafer bin Muhammed bin Ali, të cilin Hakimi e ka konsideruar të saktë në 'El-Mustedrek', por për të cilin është folur (ka pasur kritika), ndërsa pjesa tjetër e transmetuesve të tij janë të besueshëm.

13821 - Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.): «Nuk më ka lindur asgjë nga imoraliteti (sifahu) i xhahilijetit, dhe nuk më ka lindur asgjë tjetër përveçse martesa si martesa e Islamit».
E ka transmetuar Taberaniu nga el-Medini, nga Ebu el-Huvejrithi, por nuk e njoh el-Medinin dhe as mësuesin e tij, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë konsideruar të besueshëm.

13822 - Dhe nga Ibn Abbasi (r.a.) ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.): «Vërtet Allahu i Madhëruar e ndau krijimin në dy pjesë, dhe më vendosi mua në pjesën më të mirë të tyre, e kjo është fjala e Tij: ﴿أَصْحَابُ الْيَمِينِ﴾ [Njerëzit e të djathtës] [el-Vakia: 27] dhe ﴿وَأَصْحَابُ الشِّمَالِ﴾ [Njerëzit e të majtës] [el-Vakia: 41], kështu që unë jam nga njerëzit e të djathtës dhe unë jam më i miri i njerëzve të të djathtës. Pastaj i ndau dy pjesët në shtëpi (familje) dhe më vendosi mua në shtëpinë më të mirë të tyre, e kjo është fjala e Tij: ﴿فَأَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ - وَأَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ - وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ﴾ [el-Vakia: 8-10], kështu që unë jam nga më të mirët e të parëve (Sabiqin). Pastaj i bëri shtëpitë fise dhe më bëri mua nga fisi më i mirë i tyre, e kjo është fjala e Tij: ﴿شُعُوبًا وَقَبَائِلَ﴾ [popuj e fise] [el-Huxhurat: 13], kështu që unë jam më i devotshmi i bijve të Ademit dhe më i nderuari i tyre te Allahu i Madhëruar, dhe këtë nuk e them për mburrje. Pastaj i bëri fiset shtëpi dhe më vendosi mua në shtëpinë më të mirë të tyre, e kjo është fjala e Tij: ﴿إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا﴾ [Allahu dëshiron vetëm që të largojë prej jush ndyrësinë, o njerëz të shtëpisë, dhe t'ju pastrojë juve plotësisht] [el-Ahzab: 33]».
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të është Jahja bin Abdil-Hamid el-Himmani dhe Gassan bin Rib'i ⁽¹⁾ dhe që të dy janë të dobët.

---

13823
- Dhe nga Abdullah bin Umeri ka thënë: «Ne ishim ulur në oborrin e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) kur kaloi një grua. Një burrë nga njerëzit tha: 'Kjo është vajza e Muhamedit'. Një burrë tjetër nga njerëzit tha: 'Shembulli i Muhamedit në mesin e Beni Hashimëve është si shembulli i një luleje aromatike (rejhan) në mes të një mjedisi që mban erë të keqe'. Gruaja shkoi dhe e njoftoi Pejgamberin (s.a.v.s.). Atëherë erdhi Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe në fytyrën e tij vërehej zemërimi, pastaj u ndal para njerëzve dhe tha: "Çfarë është me disa fjalë që po më arrijnë nga disa njerëz? Vërtet, Allahu i Madhëruar krijoi shtatë qiej dhe zgjodhi më të lartin prej tyre e banoi në të, dhe i banoi qiejt e Tij me kë dëshiroi prej krijesave të Tij, [dhe krijoi shtatë toka dhe zgjodhi më të lartën prej tyre e banoi në të me kë dëshiroi prej krijesave të Tij], dhe krijoi krijesat e zgjodhi nga krijesat bijtë e Ademit, dhe zgjodhi nga bijtë e Ademit arabët, dhe zgjodhi nga arabët Mudarin, dhe zgjodhi nga Mudari Kurejshët, dhe zgjodhi nga Kurejshët Beni Hashimët, dhe më zgjodhi mua nga Beni Hashimët. Unë jam nga më të mirët e më të mirëve. Kush i do arabët, i do për shkak të dashurisë ndaj meje, dhe kush i urren arabët, i urren për shkak të urrejtjes ndaj meje".»
E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Kebir' dhe 'el-Evsat', përveç se ai ka thënë: «Kush i do arabët, i do për shkak të dashurisë sime, dhe kush i urren arabët, i urren për shkak të urrejtjes sime». Në të është Hammad bin Vakid, i cili është i dobët por merret parasysh, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë konsideruar të besueshëm.

13824 - Dhe nga Abdulmuttalib bin Rebi'a bin el-Harith bin Abdulmuttalib ka thënë: «Disa njerëz nga Ensarët erdhën te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe thanë: Ne dëgjojmë nga populli yt saqë dikush prej tyre thotë: Shembulli i Muhamedit është si shembulli i një palme që ka mbirë në kiba - Husejni tha: El-Kiba: plehu (mbeturinat) - Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "O njerëz, kush jam unë?". Ata thanë: Ti je i Dërguari i Allahut. Ai tha: "Unë jam Muhamedi, biri i Abdullahut, birit të Abdulmuttalibit". Tha: Nuk e kemi dëgjuar kurrë të tregojë prejardhjen e tij para kësaj. "Allahu i Madhëruar krijoi krijesat e Tij, pastaj i ndau ato në dy grupe dhe më vendosi mua në grupin më të mirë. Pastaj i bëri ata fise dhe më vendosi mua në fisin më të mirë. Pastaj i bëri ata shtëpi (familje) dhe më vendosi mua në shtëpinë më të mirë. Unë jam më i miri i tyre për nga shtëpia dhe më i miri i tyre për nga vetja". (s.a.v.s.).
Unë thashë: Et-Tirmidhiu ka transmetuar një hadith tjetër përveç këtij.
E ka transmetuar Ahmedi dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

13825 - Dhe nga Abdullah bin ez-Zubejri, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) ka thënë:
«Shembulli im dhe shembulli i anëtarëve të shtëpisë sime (Ehli Bejtit) është si shembulli i një palme që ka mbirë në një plehërishtë».
Transmeton et-Taberaniu, dhe ky është munkër (i panjohur/i papranueshëm), dhe duket se kjo është nga thënia e ez-Zubejrit, nëse vërtetohet prej tij, sepse në të është Ibn Lehi'ah dhe dikush që nuk e njoh.

13826 - Dhe nga Ibn ez-Zubejri transmetohet se Kurejshët kanë thënë: "Shembulli i Muhamedit (s.a.v.s.) është si shembulli i një palme në një plehërishtë."
Transmeton el-Bezzari me isnad të mirë (hasen) dhe ky është mendimi për të.

13827 - Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: «Vdiq një djalë i Safijes, hallës së të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), dhe ajo qau për të e bërtiti. Atëherë i erdhi Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe i tha: "O hallë, çfarë po të bën të qash?". Ajo tha: Më vdiq djali. Ai tha: "O hallë, ai që i vdes një fëmijë në Islam dhe bën durim, Allahu i ndërton atij një shtëpi në Xhenet". Atëherë ajo heshti. Pastaj doli nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe e takoi Omer bin el-Hattabi, i cili i tha: O Safije, e dëgjova britmën tënde; vërtet afërsia jote me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) nuk do të të bëjë dobi aspak para Allahut. Ajo qau, dhe Pejgamberi (s.a.v.s.) e dëgjoi atë – e ai e nderonte dhe e donte atë – e i tha: "O hallë, a po qan ndërkohë që unë të thashë atë që të thashë?". Ajo tha: Nuk është kjo ajo që më bëri të qaj, o i Dërguari i Allahut, por më takoi Omer bin el-Hattabi dhe më tha: Vërtet afërsia jote me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) nuk do të të bëjë dobi aspak para Allahut. Tha: Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) u zemërua dhe tha: "O Bilal, thirr për namaz herët". Bilali thirri për namaz, dhe Pejgamberi (s.a.v.s.) u ngjit në minber, falënderoi Allahun dhe e lëvdoi Atë, pastaj tha: "Çfarë është puna e disa njerëzve që pretendojnë se afërsia ime nuk bën dobi? Çdo lidhje (shkak) dhe prejardhje do të ndërpritet në Ditën e Kiametit, përveç lidhjes dhe prejardhjes sime, sepse ajo është e lidhur në këtë botë dhe në botën tjetër". Omeri tha: Atëherë u martova me Umm Kulthumin, vajzën e Aliut (r.a.), për shkak të asaj që dëgjova nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) atë ditë; dëshirova që të kisha prej tij një lidhje dhe prejardhje. Pastaj dola nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe kalova pranë një grupi nga Kurejshët, kur ja, ata po mburreshin dhe po përmendnin çështjet e xhahilijetit (injorancës), e unë u thashë: A nuk është prej nesh i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.)? Ata thanë: Vërtet pema mbin edhe në pleh. Tha: Atëherë shkova te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe e njoftova, e ai tha: "O Bilal, thirr për namaz herët". Ai falënderoi Allahun dhe e lëvdoi Atë
pastaj tha: "O ju njerëz, kush jam unë?". Ata thanë: Ti je i Dërguari i Allahut. Ai tha: "Më tregoni prejardhjen time". Ata thanë: Ti je Muhamed bin Abdilah bin Abdul-Mutalib. Ai tha: "Po, unë jam Muhamed bin Abdilah dhe unë jam i Dërguari i Allahut. Çfarë është puna e disa njerëzve që nënçmojnë origjinën time? Pashë Allahun, unë jam më i miri i tyre në origjinë dhe më i miri i tyre në pozitë". Tha: Kur e dëgjuan këtë Ensarët, thanë: Ngrihuni dhe merrni armët, sepse i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) është zemëruar. Tha: Ata morën armët dhe erdhën te Pejgamberi (s.a.v.s.) saqë nuk u shihej gjë tjetër përveç bebëzave të syve, derisa i rrethuan njerëzit dhe i bënë si në një rrethim guri (Harrah), saqë u ngushtuan dyert e xhamive dhe rrugicat. Pastaj qëndruan para të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe thanë: O i Dërguari i Allahut, mos na urdhëro për askënd vetëm se do t'ia shfarosim fisin. Kur e panë këtë ata njerëz nga Kurejshët, u ngritën te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), kërkuan falje dhe u arsyetuan, e i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Njerëzit janë rroba e jashtme (dithar), ndërsa Ensarët janë rroba e brendshme (shi'ar)". Ai i lëvdoi ata dhe foli mirë për ta».
E transmeton el-Bezzari, dhe në të është Ismail bin Jahja bin Seleme bin Kuhejl, i cili është i braktisur (metruk).

13828 - Dhe nga Ebu Hurejra transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: «Vërtet Allahu, kur krijoi krijesat, dërgoi Xhibrilin dhe i ndau njerëzit në dy grupe; i ndau arabët në një grup dhe joarabët (axhemët) në një grup, dhe zgjedhja e Allahut ishte te arabët. Pastaj i ndau arabët në dy grupe; i ndau Jemenin në një grup, Mudarin në një grup dhe Kurejshët në një grup, dhe zgjedhja e Allahut ishte te Kurejshët. Pastaj më nxori mua nga më i miri i atyre prej të cilëve jam.»
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Evsat', dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

13829 - Dhe nga Aisheja, nga Pejgamberi (s.a.v.s.), nga Xhibrili (a.s.) ka thënë: "I kam rrotulluar lindjet dhe perëndimet e tokës dhe nuk kam parë njeri më të vlefshëm se Muhamedi (s.a.v.s.), dhe nuk kam parë shtëpi më të vlefshme se shtëpia e Beni Hashimit".
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Evsat', dhe në të është Musa bin Ubejde er-Rabedhi, i cili është i dobët.

13830 - Dhe nga Khurejm bin Evs bin Harithe bin Lam ka thënë: «Ishim te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe el-Abas bin Abdilmutalib r.a. i tha: O i Dërguari i Allahut, unë dëshiroj të të lëvdoj. Pejgamberi (s.a.v.s.) i tha: "Thuaji, Allahu mos ta dëmtoftë gojën tënde". Atëherë ai filloi të thoshte:
Më parë ti ishe i pastër në hije dhe në... një vendruajtje ku gjethet ishin qepur mbi njëra-tjetrën
Pastaj zbite në tokë, as njeri... nuk ishe ti, as copë mishi, as gjak i mpikur
Por një pikë uji që hipi në anije kur... mbytja kishte kapur Nesrin dhe ithtarët e tij
Ti u bartje nga një shtyllë kurrizore në një mitër... sa herë që kalonte një botë, shfaqej një tjetër pasardhëse
Deri sa shtëpia jote u përfshi nga i Gjithëfuqishmi prej... Khindefit të lartë, nën të cilin janë brezat
Dhe ti, kur linde, u ndriçua... toka dhe horizontet shkëlqyen nga drita jote
Dhe ne në atë shkëlqim dhe në... atë dritë e në rrugët e udhëzimit po ecim»
E ka transmetuar el-Taberaniu, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

13831 - Dhe nga Mejmuni i cili ka thënë: E pyeta Zejd b. Erkam: Cili ishte emri i nënës së të Dërguarit të Allahut - (s.a.v.s.)? [Amine bint Vehb].
E ka transmetuar Taberaniu, dhe kjo është prej gjërave që nuk kanë nevojë për isnad.

13832 - Dhe nga Ebu Umame el-Bahili ka thënë: E kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke thënë: «Kur Ma'd bin Adnan arriti në dyzet burra, ata ranë mbi ushtrinë e Musait dhe e plaçkitën atë. Atëherë Musai i biri i Imranit (a.s.) u lut kundër tyre e tha: O Zot, këta janë bijtë e Ma'dit, ata kanë sulmuar ushtrinë time. Atëherë Allahu i Madhëruar i shpalli atij: O Musa bin Imran, mos u lut kundër tyre, sepse prej tyre do të vijë Pejgamberi analfabet, paralajmëruesi dhe përgëzuesi, dhe prej tyre është umeti i mëshiruar, umeti i Muhamedit, të cilët kënaqen nga Allahu me pak rrizk (furnizim) dhe Allahu kënaqet prej tyre me pak punë, kështu që Allahu i fut ata në Xhenet me fjalën 'La ilahe il-lAllah'. Pejgamberi i tyre është Muhamedi, i biri i Abdullahut, i biri i Abdulmutalibit, i thjeshtë në pamjen e tij, i cili mbledh urtësinë në heshtjen e tij, flet me urti dhe përdor butësinë. Unë e nxora atë nga brezi më i mirë i umetit të tij, Kurejshët, pastaj e nxora nga Hashimi, i zgjedhuri i Kurejshëve, kështu që ata janë më të mirët nga më të mirët drejt së mirës që po vjen, dhe ai dhe umeti i tij drejt së mirës po shkojnë».

E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të është Hasan bin Farkad ⁽²⁾ i cili është i dobët.

---

13833 - Dhe nga Ebu Seid el-Hudrij ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.):
«Unë jam Pejgamberi, nuk ka gënjeshtër, unë jam biri i Abdulmutalibit, unë jam më elokuanti i arabëve, jam lindur në fisin Kurejsh, jam rritur në fisin Beni Sad bin Bekr, e si mund të më vijë mua gabimi në të folur (el-lahnu)».
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në mesin e tyre është Mubeshir bin Ubejd, i cili është i braktisur (metruk).

13834 - Dhe nga el-Xhefshish el-Kindiu ka thënë: «Një grup nga Kinda erdhën te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe i thanë: Ti je prej nesh. Dhe e pretenduan atë. Ai tha: "Ne nuk e akuzojmë nënën tonë dhe nuk mohojmë babanë tonë, ne jemi bijtë e en-Nadr bin Kinanes"».

13835 - Dhe në një transmetim nga el-Xhefshishi, ai ka thënë: I thashë Pejgamberit (s.a.v.s.)... dhe përmendi të njëjtën gjë si ai.
E ka transmetuar et-Taberaniu, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

13836 - Dhe nga Sijabe bin Asim es-Sulemi, se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë ditën e Hunejnit: "Unë jam biri i Avatikëve (gratë e pastra me emrin Atike)".
E ka transmetuar Taberaniu dhe burrat e tij janë burra të Sahihut.

13837 - Dhe nga Rukajka bint Ebi Sajfi bin Hashim - e cila ishte bashkëkohëse e Abdulmutalibit - ka thënë: Kurejshët i kapluan vite të njëpasnjëshme të thatësirës që i thanë gjitë e bagëtive dhe i bënë kockat të thërrmueshme. Ndërsa isha duke fjetur, apo ndoshta isha e brengosur, kur papritmas një thirrës bërtiti me një zë të ngjirur duke thënë: O paria e Kurejshëve! Ky Pejgamber i dërguar, ditët e tij ju kanë hijezoar dhe kjo është koha e shfaqjes së yllit të tij. Ejani drejt shpëtimit dhe begatisë! Shikoni për një burrë mes jush, me prejardhje mesatare, me trup të madh e të fuqishëm, me lëkurë të bardhë e të pastër, me qerpikë të gjatë, me mollëza të rrafshëta, me hundë të lartë, i cili ka një krenari që e përmban dhe një rrugë (sunet) që udhëzon drejt tij. Le të veçohet ai dhe djali i tij, dhe le të zbresë tek ai nga çdo bark (fis) një burrë. Le të pastrohen me ujë, le të lyehen me parfum, le të prekin Rukunin (e Qabes), pastaj le të ngjiten në Ebu Kubejs. Pastaj ai burrë le të lutet dhe njerëzit të thonë 'amin', e do të ndihmoheni sa të doni.

U zgjova - Allahu e di - e tmerruar, lëkura më rrenqeth dhe mendja më humbi. E tregova ëndrrën time dhe ajo u përhap nëpër rrugicat e Mekës. Pasha Shenjtërinë dhe Haremin, nuk mbeti asnjë banor i Abtahut pa thënë: Ky është Shejbetul Hamdi (Abdulmutalibi). Burrat e Kurejshëve u mblodhën rreth tij dhe nga çdo fis zbriti një burrë. Ata u pastruan, u parfumuan, prekën Rukunin, pastaj u ngjitën në Ebu Kubejs dhe u rreshtuan rreth tij. Vrapimi i tyre nuk e arriti dot qetësinë e tij, derisa kur u rrafshuan në majë të malit, u ngrit Abdulmutalibi dhe me të ishte i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), një djalosh që sapo kishte arritur moshën e pjekurisë ose i ishte afruar asaj. Ai ngriti dorën e tij dhe tha: O Allah, Plotësuesi i nevojave dhe Larguesi i brengave! Ti je i Ditur, Mësues pa u mësuar nga askush, i kërkuar që nuk tregon koprraci. Këta janë robërit dhe robëreshat e Tua në rrethinat e Haremit Tënd, të ankohen Ty për vitet e tyre (të thatësirës), që zhdukën bagëtinë dhe thundrën. O Allah, na lësho një shi të bollshëm, rritës dhe begatues.

Pasha Zotin e Qabes, nuk lëvizën nga vendi derisa qielli shpërtheu me ujin e tij dhe lugina u mbush plot me rrjedhën e tij. Pleqtë dhe paria e Kurejshëve, si Abdullah bin Xhud'ani, Harb bin Umeje dhe Hisham bin el-Mugira, dëgjuan duke i thënë Abdulmutalibit: Të qoftë mirë, o Ebu el-Abtah! Domethënë: banorët e Abtahut jetuan falë teje. Për këtë, Rukajka bint Ebi Sajfi thotë:
Me Shejbetul Hamdin, Allahu e ujiti qytetin tonë ... kur kishim humbur jetën dhe shiu ishte larguar.
Dhe dha ujë një re e zezë me rryma shiu ... që rrodhi e me të jetuan kafshët dhe pemët.
Një mirësi nga Allahu përmes atij që mbarësia e tij është e sigurt ... dhe më i miri i atij që fisi Mudur u përgëzua ndonjëherë.
I bekuar në çështjen e tij, përmes tij kërkohet shiu nga retë ... nuk ka ndër njerëz të barabartë me të as në vlerë.
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

13838 - Nga Ibn Abbasi ka thënë: «Pejgamberi (s.a.v.s.) ka lindur ditën e hënë». Pastaj e përmendi hadithin, i cili është paraqitur më parë në kapitullin e diturisë, në pjesën e historisë.
E transmeton Ahmedi dhe Taberaniu.

13839 - Dhe nga Uthman bin Ebi el-As transmetohet se ka thënë: Më ka treguar nëna ime, e cila tha: «Isha dëshmitare te Aminja kur lindi të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.). Kur e kapën dhimbjet e lindjes, pashë yjet që zbritnin dhe afroheshin aq shumë saqë thashë: Do të bien mbi mua. Kur lindi, doli prej saj një dritë që ndriçoi shtëpinë ku ishim ne dhe tërë banesën, saqë çdo gjë që shikoja ishte vetëm dritë».
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në zinxhirin e tij është Abdulaziz bin Imran, i cili është i braktisur (metruk).

13840
- «Dhe nga Halime bint el-Harith, nëna e të Dërguarit të Allahut - (s.a.v.s.) - es-Sa'dije, e cila e ka mëkuar, ka thënë: Dola me disa gra nga fisi Beni Sa'd bin Bekr për të kërkuar foshnja për gjidhënie në Mekë, mbi një gomaren time të bardhë e cila ishte dobësuar aq shumë sa i pengonte të tjerët në karvan. Ajo tha: Dola në një vit zie (shterpë) që nuk na kishte lënë asgjë, dhe me mua ishte burri im el-Harith bin Abdil-Uzza. Ajo tha: Me vete kishim një deve tonën të vjetër, pasha Allahun, ajo nuk na jepte asnjë pikë qumësht, dhe me mua ishte një foshnja ime që nuk na linte të flinim natën nga e qara e tij, pasi në gjirin tim nuk kishte asgjë që ta ngopte, dhe as në devenë tonë nuk kishte qumësht për ta ushqyer, por ne shpresonim. Kur arritëm në Mekë, nuk mbeti asnjë grua prej nesh pa iu ofruar i Dërguari i Allahut - (s.a.v.s.) - por ato e refuzonin, sepse ne shpresonim shpërblimin për gjidhënien nga babai i fëmijës, ndërsa ai ishte jetim. Ne thonim: Çfarë mund të bëjë nëna e tij? Derisa nuk mbeti asnjë nga shoqet e mia pa marrë një foshnjë, përveç meje. Nuk dëshiroja të kthehesha pa marrë asgjë ndërkohë që shoqet e mia kishin marrë, kështu që i thashë burrit tim: Pasha Allahun, do të kthehem te ai (jetimi) dhe do ta marr. Ajo tha: Shkova dhe e mora, pastaj u ktheva në vendin tonë. Burri im më tha: A e more? I thashë: Po, pasha Allahun, kjo sepse nuk gjeta tjetër. Ai tha: Mirë ke bërë, mbase Allahu do të vendosë mirësi në të. Ajo tha: Pasha Allahun, sapo e vendosa në prehrin tim, gjiri im u mbush me aq qumësht sa deshi ai. Ajo tha: Ai piu derisa u ngop, dhe piu edhe vëllai i tij - d.m.th. djali i saj - derisa u ngop. Burri im u ngrit te deveja jonë gjatë natës dhe pa se ajo ishte e mbushur me qumësht. Ai moli për ne aq sa na mjaftoi, piu ai derisa u ngop, piu edhe unë derisa u ngopa. Atë natë e kaluam mirë, të ngopur e të shuar, ndërsa fëmijët tanë fjetën. Ajo tha: Babai i tij - d.m.th. burri i saj - thoshte: Pasha Allahun, o Halime, unë shoh se ti ke marrë një qenie të bekuar, fëmija ynë fjeti dhe u ngop. Ajo tha: Pastaj u nisëm, dhe pasha Allahun, gomarja ime doli para karvanit dhe i kaloi të gjithë saqë nuk e arrinin dot, madje ata thoshin: Mjerë ti, o bint el-Harith, ngadalëso për ne, a nuk është kjo gomarja me të cilën dole? Unë thosha: Po, pasha Allahun, ajo është para nesh. Derisa arritëm në
shtëpitë tona në vendbanimin e Beni Sa'd bin Bekr. Arritëm në tokën më të tharë të Allahut, por pasha Atë në dorën e të Cilit është shpirti i Halimes, kur ata i lëshonin delet e tyre në mëngjes, dhe bariu im lëshonte delet e mia, delet e mia ktheheshin të ngopura e plot qumësht, ndërsa delet e tyre ktheheshin të uritura e të dërrmuara pa asnjë pikë qumësht. Ajo tha: Ne pinim sa të donim qumësht, ndërsa askush në atë vendbanim nuk milte dot asnjë pikë e as nuk e gjente atë. Ata u thoshin barinjve të tyre: Mjerë ju, pse nuk i lëshoni delet aty ku i lëshon bariu i Halimes? Ata i lëshonin në të njëjtën luginë ku i lëshonte bariu ynë, por delet e tyre ktheheshin të uritura pa qumësht, ndërsa delet e mia ktheheshin plot qumësht. Ajo tha: Ai - (s.a.v.s.) - rritej brenda ditës sa rritet një fëmijë për një muaj, dhe rritej brenda muajit sa rritet një fëmijë për një vit. Kur mbushi gjashtë vjeç, ai ishte një djalë i fortë. Ajo tha: Shkuam te nëna e tij dhe i thamë asaj, ndërsa babai i tij (burri im) i tha: Na e kthe djalin tonë që të kthehemi me të, sepse kemi frikë për të nga epidemitë e Mekës. Ajo tha: Ne ishim shumë të dhënë pas tij për shkak të bekimin që kishim parë prej tij. Ajo tha: Nuk pushuam së kërkuari derisa ajo tha: Kthehuni me të. U kthem me të dhe qëndroi te ne edhe dy muaj. Ajo tha: Ndërkohë që ai po luante me vëllanë e tij një ditë pas shtëpive, duke kullotur disa kafshë tona, na erdhi vëllai i tij duke vrapuar dhe më tha mua e babait të tij: Arrijeni vëllanë tim kurejshit, i kanë ardhur dy burra, e kanë shtrirë dhe i kanë çarë barkun. Dolëm drejt tij duke vrapuar dhe e gjetëm atë në këmbë, me fytyrë të zbehur. Babai i tij e përqafoi dhe unë e përqafova, pastaj i thamë: Çfarë ke, o biri im? Ai tha: "Më erdhën dy burra me rroba të bardha, më shtrinë dhe më çanë barkun, pasha Allahun nuk e di se çfarë bënë". Ajo tha: E morëm dhe u kthyem me të. Ajo tha: Babai i tij thoshte: Pasha Allahun, o Halime, unë shoh se ky djalë është prekur nga diçka, andaj eja ta kthejmë te familja e tij para se t'i shfaqet diçka që i frikësohemi. Ajo tha: U kthyem me të te ajo (nëna e tij) dhe ajo tha: Çfarë ju ktheu me të, ndërkohë që ishit aq të dhënë pas tij? Ajo tha: I thashë: Jo, pasha Allahun, ne u kujdesëm për të dhe e përmbushëm detyrimin që kishim ndaj tij, pastaj u frikësova nga ndodhitë mbi të, ndaj thashë: Le të jetë te familja e tij. Ajo tha: Nëna e tij tha: Pasha Allahun, nuk është kjo arsyeja, më tregoni lajmin tuaj dhe lajmin e tij. Ajo tha: Pasha Allahun, nuk na la derisa i treguam lajmin e tij. Ajo tha: A u frikësuat për të? Aspak, pasha Allahun, ky biri im do të ketë një çështje të madhe. A t'ju tregoj për të? Unë kur isha shtatzënë me të, nuk kam parë kurrë barrë më të lehtë e as me bekim më të madh se ai. Pastaj pashë një dritë si yll që doli kur e linda, e cila më ndriçoi qafat e deveve në Busra. Pastaj kur e linda, ai nuk ra siç bien fëmijët, por ra duke vendosur dorën në tokë e duke ngritur kokën drejt qiellit. Lëreni atë dhe shihni punën tuaj».
E transmeton Ebu Ja'la dhe et-Taberaniu në mënyrë të ngjashme, përveç se ai ka thënë: Më tregoi Halime bint Ebi Dhu'ejb, dhe burrat e tyre (në zinxhir) janë të besueshëm.

13841 - Prej Utbe bin Abdit transmetohet se ai u ka treguar atyre: «Një burrë e pyeti të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke i thënë:
Si ka qenë fillimi i çështjes sate, o i Dërguari i Allahut? Ai tha: "Mëndesha ime ishte nga fisi Beni Sad bin Bekr. Unë dhe një djalë i saj dolëm me bagëtitë tona dhe nuk morëm me vete ushqim. I thashë: O vëllai im, shko dhe na sjell ushqim nga nëna jonë. Vëllai im shkoi, ndërsa unë qëndrova te bagëtitë. Atëherë erdhën dy zogj të bardhë, sikur të ishin dy shqiponja. Njëri prej tyre i tha shokut të tij: A është ky ai? Tha: Po. Ata u afruan me shpejtësi drejt meje, më morën dhe më shtrinë në shpinë. Ma çanë barkun, pastaj ma nxorën zemrën, e çanë atë dhe nxorën prej saj dy droçka gjaku të zi. Njëri prej tyre i tha shokut të tij: Më sjell ujë dëbore. Me të ma lanë brendësinë time. Pastaj tha: Më sjell ujë breshëri. Me të ma lanë zemrën time. Pastaj tha: Më sjell qetësinë (es-Sekineh). Atë e rrotulloi në zemrën time. Pastaj njëri prej tyre i tha shokut të tij: Qepe atë, dhe ai e qepi dhe e vulosi me vulën e Pejgamberësisë».
- Dhe në një transmetim: «Dhe vulose atë me vulën e Pejgamberësisë - Njëri prej tyre i tha shokut të tij: Vendose atë në një krah të peshores dhe vendos një mijë nga umeti i tij në krahun tjetër. Kur unë po shikoja atë mijësh mbi mua, u frikësova se mos po binte ndonjëri prej tyre mbi mua. Ai tha: Sikur i gjithë umeti i tij të peshohej me të, ai do të peshonte më rëndë se ata. Pastaj ata u larguan dhe më lanë, ndërsa unë isha i frikësuar shumë. Pastaj shkova te nëna ime (mëndesha) dhe e njoftova për atë që më ndodhi. Ajo u shqetësua për mua se mos më kishte gjetur ndonjë e keqe dhe tha: Të lë në mbrojtje të Allahut. Ajo përgatiti devenë e saj, më vendosi - ose më hipi - mbi shalë dhe hipi pas meje, derisa arritëm te nëna ime (e vërtetë). Ajo tha: E dorëzova amanetin dhe përgjegjësinë time. Unë i tregova asaj për atë që më kishte ndodhur, por kjo nuk e trembi atë. Ajo tha: Unë kam parë se prej meje ka dalë një dritë, nga e cila u ndriçuan pallatet e Shamit».
E transmeton Ahmedi dhe Taberaniu, i cili nuk e ka sjellë tekstin e plotë, dhe isnadi i Ahmedit është hasen (i mirë).

13842 - Dhe nga Ebu Umame ka thënë: Thashë: O i Dërguari i Allahut, cili ishte fillimi i çështjes sate? Ai tha: "Lutja e Ibrahimit, përgëzimi i Isait, dhe nëna ime ka parë se prej saj doli një dritë nga e cila u ndriçuan pallatet e Shamit".
E ka transmetuar Ahmedi, dhe isnadi i tij është hasen (i mirë) dhe ka dëshmi që e përforcojnë atë. Gjithashtu e ka transmetuar Taberaniu.

13843 - Dhe nga Ubejj bin Ka'bi: "Ebu Hurejre ishte i guximshëm për ta pyetur të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) për gjëra që të tjerët nuk e pyetnin. Ai tha: 'O i Dërguari i Allahut, cila ishte gjëja e parë që pe nga çështja e Pejgamberësisë?' I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u drejtua ulur dhe tha: 'Më ke pyetur, o Ebu Hurejre. Isha në shkretëtirë në moshën dhjetë vjeç e disa muaj, kur papritmas dëgjova një bisedë mbi kokën time. Një burrë i thoshte një tjetri: A është ky ai? Ai tha: Po. Ata mu afruan me fytyra që nuk i kisha parë kurrë te asnjë krijesë, me aroma që nuk i kisha ndjerë kurrë te asnjë krijesë dhe me rroba që nuk i kisha parë te askush kurrë. Ata erdhën drejt meje duke ecur, derisa secili prej tyre më kapi për krahu, por nuk ndjeva asnjë prekje nga kapja e tyre. Atëherë
njëri prej tyre i tha shokut të tij: Shtrije atë. Ata më shtrinë pa asnjë forcë apo vrazhdësi. Njëri prej tyre i tha shokut të tij: Çaje gjoksin e tij. Njëri prej tyre u ul drejt gjoksit tim dhe e çau atë, sipas asaj që shihja, pa gjak dhe pa dhimbje. Ai i tha atij: Nxirre urrejtjen dhe zilinë. Ai nxori diçka në formën e një droçke gjaku, pastaj e hodhi atë. Pastaj i tha: Fut mëshirën dhe dhembshurinë. Dhe ja, doli diçka e ngjashme me atë që nxori, por si argjendi. Pastaj tundi gishtin e madh të këmbës sime të djathtë dhe tha: Shko dhe rri i sigurt. U ktheva duke ndjerë butësi për të voglin dhe mëshirë për të madhin'."
E transmeton Abdullah, dhe burrat e tij janë të besueshëm, i ka deklaruar të tillë Ibn Hibbani.

13844 - Dhe nga Enes bin Maliku, nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.): «Se Xhibrili (a.s.) nxori brendësinë (e gjoksit) në një legen prej ari, e lau atë, pastaj e mbushi me urtësi, dritë, urtësi dhe dije». Thashë: Një pjesë e tij është në Sahih.
E transmeton Taberaniu, dhe në të është Rishdin bin Sa'd, të cilin shumica e dijetarëve e kanë konsideruar të dobët.

13845 - Nga el-Irbad bin Sarije ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.):
«Vërtet, unë te Allahu jam Vula e Pejgamberëve, ndërkohë që Ademi ishte ende i shtrirë në baltën e tij. Unë do t'ju njoftoj për fillimin e kësaj: Unë jam lutja e Ibrahimit, përgëzimi i Isait dhe ëndrra e nënës sime që ajo pa, e kështu shohin edhe nënat e besimtarëve».

13846 - Dhe në një transmetim: "Dhe vërtet nëna e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) ka parë, kur e lindi atë, një dritë prej së cilës u ndriçuan pallatet e Shamit."

13847 - Dhe në një transmetim: «Dhe përgëzimi i Isait për popullin e tij».
E ka transmetuar Ahmedi me disa zinxhirë, el-Bezzari dhe et-Taberaniu në mënyrë të ngjashme, ku thuhet: «Do t'ju tregoj interpretimin e kësaj: Lutja e Ibrahimit, i cili u lut: ﴿Dhe dërgo ndër ta një të dërguar nga mesi i tyre﴾ [el-Bekare: 129]. Dhe përgëzimi i Isait, birit të Merjemes, i cili tha: ﴿Dhe përgëzues për një të dërguar që do të vijë pas meje, emri i të cilit është Ahmed﴾ [es-Saff: 6]. Dhe ëndrra e nënës sime që pa në gjumë, se ajo lindi një dritë prej së cilës u ndriçuan pallatet e Shamit». Dhe njëri prej zinxhirëve të Ahmedit i ka transmetuesit transmetues të Sahihut, përveç Seid bin Suvejd, të cilin e ka konsideruar të besueshëm Ibn Hibbani.

13848 - Dhe nga Mejsere el-Fexhr ka thënë: Thashë: O i Dërguari i Allahut, kur u shkrove ti si pejgamber? Ai tha: "Kur Ademi ishte midis shpirtit dhe trupit".
E transmeton Ahmedi dhe Taberaniu, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

13849 - Dhe nga Abdullah bin Shekik, nga një burrë, i cili ka thënë: I thashë: "O i Dërguari i Allahut, kur u bëre Pejgamber?" Ai tha: "Kur Ademi ishte midis shpirtit dhe trupit".
E ka transmetuar Ahmedi dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

13850 - Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: «U pyet: O i Dërguari i Allahut, kur u shkrove ti si pejgamber? Ai tha: "Kur Ademi ishte midis shpirtit dhe trupit».
E ka transmetuar Taberaniu në el-Evsat dhe el-Bezzari, dhe në të është Xhabir bin Jezid el-Xhu'fiu, i cili është i dobët.

13851 - Dhe nga Ebu Merjem ka thënë: «Erdhi një beduin derisa mbërriti te
Pejgamberi (s.a.v.s.) kur ai kishte pranë vetes shumë njerëz, dhe tha: A nuk më jep diçka që ta mësoj, ta mbart me vete, të më bëjë dobi e të mos të të dëmtojë ty? Njerëzit i thanë: Hesht, ulu! Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Lëreni atë, sepse njeriu pyet që të mësojë". Atëherë i hapën rrugë derisa u ul dhe tha: Çfarë ishte fillimi i profecisë tënde? Ai tha: "Allahu mori besëlidhjen ashtu siç e mori besëlidhjen nga Pejgamberët". Pastaj lexoi: "﴿Dhe kur Ne morëm prej pejgamberëve besën e tyre, edhe prej teje, prej Nuhut, prej Ibrahimit, prej Musait dhe prej Isait, birit të Merjemes, Ne morëm prej tyre besë të fortë﴾ [el-Ahzab: 7], dhe përgëzimi i Mesiut Isa, birit të Merjemes, dhe nëna e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) pa në ëndrrën e saj se nga mes këmbëve të saj doli një dritë (llambë) prej së cilës u ndriçuan pallatet e Shamit". Beduini tha: Ha? Dhe e afroi kokën e tij drejt tij, pasi kishte diçka në dëgjimin e tij (dëgjonte rëndë), atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Dhe pas kësaj (ka edhe më shumë)".»
E ka transmetuar Taberaniu dhe burrat e tij janë konsideruar të besueshëm.

13852 - Nga Enes bin Maliku ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.): «Prej nderimit tim te Zoti im i Madhëruar është se kam lindur i bërë synet dhe askush nuk i ka parë pjesët e mia të turpshme».
E ka transmetuar Taberaniu në 'es-Sagir' dhe 'el-Eusat', dhe në të është Sufjan bin el-Fezari, i cili është i akuzuar për këtë.

13853 - Dhe nga Ebu Bekre transmetohet: "Se Xhibrili (a.s.) e ka bërë synet Pejgamberin (s.a.v.s.) në kohën kur ia pastroi zemrën e tij".
E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Evsat', dhe në të është Abdurrahman bin Ujejne dhe Seleme bin Muharib, të cilët nuk i njoh, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë të besueshëm.

13854 - Nga Kindir bin Sa'd, nga babai i tij, i cili ka thënë: «Kam kryer haxhin në kohën e injorancës (Xhahilijetit) dhe pashë një burrë që po sillej rreth Shtëpisë (Qabes) duke recituar vargje e duke thënë:
O Zot, ma kthe kalorësin tim, Muhamedin ... kthemi atë dhe bëj me mua një mirësi.
Thashë: Kush është ky? Tha: Është Abdulmutalib bin Hashimi. Atij i kishin humbur disa deve dhe dërgoi nipin e tij për t'i kërkuar. Ai u vonua paksa, ndërkohë që sa herë e dërgonte për ndonjë punë, ai gjithmonë e kryente atë. Tha: Nuk lëviza nga vendi derisa erdhi Pejgamberi (s.a.v.s.) me devetë. Atëherë ai tha: O biri im, jam pikëlluar për ty aq shumë sa një grua, me një pikëllim që nuk do të më ndahet kurrë».
E transmeton Ebu Jala dhe Taberaniu, dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

13855 - Dhe nga Ammari i cili ka thënë: «Ebu Talibi përgatiste ushqim për banorët e Mekës, dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kur hynte nuk ndalej derisa të merrte diçka dhe ta vendoste nën vete, atëherë Ebu Talibi tha: Vërtet nipi im ndjen një nderim (të veçantë)».
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të është Amër bin Xhumej'i i cili është gënjeshtar.

13856 - Nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Nuk ka asnjë prej jush që të mos i jetë caktuar një shoqërues (karin) nga shejtanët".
Ata thanë: "Edhe ty, o i Dërguari i Allahut?". Ai tha: "Po, por Allahu më ndihmoi kundër tij dhe ai u dorëzua (u bë musliman)".
E transmeton Ahmedi, Taberaniu dhe Bezzari, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut, përveç Kabus bin Ebi Dhabjan, i cili është konsideruar i besueshëm pavarësisht dobësisë së tij.

13857 - Dhe nga el-Mugire b. Shu'be transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë:
«Nuk ka asnjë prej jush që të mos i jetë caktuar një shoqërues (karin) nga xhinët». Thanë: As ty? Tha: «As mua, përveçse Allahu më ndihmoi kundër tij dhe ai u dorëzua (u bë musliman), andaj nuk më urdhëron përveçse për mirë».
Transmeton et-Taberaniu, dhe në të është Ebu Hammad el-Mufeddal b. Sadeka, i cili është i dobët.

13858 - Dhe nga Ebu Hurejre ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.):
«Jam dalluar mbi pejgamberët me dy cilësi: shejtani im ishte kafir, por Allahu më ndihmoi kundër tij derisa ai u dorëzua (u bë musliman), ndërsa cilësinë tjetër e kam harruar».

E transmeton el-Bezzari, dhe në të është Ibrahim bin Sirmeh, i cili është i dobët.

13859 - Dhe nga Usame bin Sherik ka thënë: E kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke thënë: «Nuk ka asnjë prej jush që të mos ketë me vete një shejtan». Ne thamë: Edhe ju? Ai tha: «Edhe unë, përveçse Allahu i Madhëruar më ndihmoi kundër tij dhe ai u dorëzua (u bë musliman)».
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të është Mufadal bin Salih i cili është i dobët.

13860 - Dhe nga Sherik bin Tariku transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Nuk ka asnjë prej jush që të mos ketë një shejtan." Ata thanë: As ju, o i Dërguari i Allahut? Ai tha: "As unë, përveçse Allahu më ndihmoi kundër tij dhe ai u dorëzua (u bë musliman)."
Transmeton Taberaniu dhe Bezzari, dhe burrat e Bezzarit janë burrat e Sahihut.

13861 - Nga Urve bin ez-Zubejri ka thënë: Më ka treguar një fqinj i Hatixhes bint Huvejlidit, i cili ka thënë: «E kam dëgjuar Pejgamberin (s.a.v.s.) duke i thënë Hatixhes: "O Hatixhe, pasha Allahun, nuk do ta adhuroj Latin kurrë, pasha Allahun, nuk do ta adhuroj Uzën kurrë". Ai tha: Hatixhja i thoshte: Lëre Uzën. Ai tha: Ai ishte idhulli i tyre të cilin e adhuronin e pastaj shtriheshin (për të fjetur).»
Transmeton Ahmedi dhe burrat e tij janë burra të Sahihut.

13862 - Dhe nga Enesi transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: «Unë nuk jam nga kotësia (loja), dhe as kotësia nuk është prej meje». Ebu Muhamed Jahja bin Muhamed bin Kajs ka thënë: Nuk jam nga e kota (batili), dhe as e kota nuk është prej meje.
E transmeton el-Bezzari dhe et-Taberaniu në 'el-Evsat', dhe në të është Jahja bin Muhamed bin Kajs, i cili është konsideruar i besueshëm, por ata e kanë përmendur këtë hadith si një nga hadithet e tij të papranuara (munkar), e Allahu e di më mirë. Edhe edh-Dhehebiu ka thënë: Atë e ka ndjekur (përforcuar) në këtë dikush tjetër.

13863 - Dhe nga Muaviu, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) ka thënë: «Unë nuk jam nga dëfrimi i kotë, dhe as dëfrimi i kotë nuk është prej meje».
E ka transmetuar Taberaniu, nga Muhamed bin Ahmed bin Nasr el-Tirmidhiu, nga Muhamed bin Abdil Vehab el-Ezheriu, dhe unë nuk i njoh ata të dy, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë të besueshëm.

13864 - Dhe nga Aliu bin Ebi Talibi ka thënë: E kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke thënë: «Nuk kam synuar të bëj asgjë nga ato që bënin njerëzit e xhahilijetit, përveç dy herëve, dhe në të dyja ato raste Allahu ndërhynte mes meje dhe asaj që synoja, pastaj nuk kam synuar më asgjë pas tyre derisa Allahu më nderoi me shpalljen e Tij».
E transmeton El-Bezzari dhe burrat e tij janë të besueshëm.

13865 - Dhe nga Ammar bin Jasiri transmetohet se ka thënë: «E pyetën të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.): A ke bërë ndonjë gjë të ndaluar (haram) gjatë kohës së injorancës (Xhahilijetit)? Ai tha: "Jo, edhe pse dy herë isha afër saj, por në njërën prej tyre më mundi gjumi (më mbyllën sytë), ndërsa në tjetrën ndërhynë mes meje dhe asaj njerëzit e mi"».
E transmeton Taberaniu në të tre (Mu'xhemet), dhe në të ka transmetues që nuk i njoh, ndërsa në el-Evsat ka thënë: Nga Ammari: «Se ata e pyetën të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.): A ke bërë marrëdhënie të ndaluara me gra?».

13866 - Dhe nga Xhabir bin Abdullahu ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) merrte pjesë me idhujtarët në tubimet e tyre. Tha: Atëherë ai dëgjoi dy melekë pas tij, ku njëri prej tyre i thoshte shokut të tij: Eja të shkojmë e të qëndrojmë pas të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.). Tha: Ai tjetri i tha: Si të qëndrojmë pas tij kur ai sapo ka qenë pranë idhujve? Tha: Pas kësaj, ai nuk u kthye më kurrë të merrte pjesë me idhujtarët në tubimet e tyre».
E ka transmetuar Ebu Jala, dhe në të është Abdullah bin Muhamed bin Akil, dhe nuk mund të pranohet kjo nga dikush si ai, përveç nëse ka marrë pjesë në ato tubime për t'i kundërshtuar ato, dhe kjo është e mundshme, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë burra të Sahihut.

13867 - Dhe nga Zejd bin Haritheh ka thënë: «Kam bërë tavaf me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) një ditë, dhe preka disa nga idhujt, e i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më tha: "Mos i prek ato".» Tha: Pastaj e përmendi hadithin.
E ka transmetuar Taberaniu, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut, dhe kjo shpjegon atë që u tha më parë se prania e tij ishte për t'i kundërshtuar ata.

13868 - Nga Xha'deh (r.a.) ka thënë: «E kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) kur pa një burrë të shëndoshë, dhe Pejgamberi (s.a.v.s.) filloi të bënte me shenjë me dorën e tij drejt barkut të tij e thoshte: "Sikur kjo të ishte në dikë tjetër përveç këtij, do të ishte më mirë për ty". Tha: Dhe i sollën të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) një burrë e i thanë: Ky ka dashur të të vrasë. Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) i tha: "Mos u frikëso, mos u frikëso, edhe sikur ta kishe synuar këtë? Allahu nuk do të të jepte pushtet mbi mua».
E transmeton Ahmedi dhe Taberaniu në mënyrë të shkurtuar, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut, përveç Ebi Israil el-Xhushemiut, i cili është i besueshëm.

13869 - Dhe nga Seleme bin el-Ekve'i ka thënë: «Ishim me Pejgamberin (s.a.v.s.) në një tendë të kuqe, kur erdhi një burrë mbi një pelë të butë që e ndiqte një mështjerë, e ai tha: Kush je ti? Tha: Unë jam i Dërguari i Allahut. Tha: Kur do të jetë Kiameti? Tha: "Është e fshehtë (gajb), dhe nuk e di të fshehtën askush përveç Allahut". Tha: Kur do të bjerë shiu? Tha: "Është e fshehtë, dhe nuk e di të fshehtën askush përveç Allahut". Tha: Çfarë ka në barkun e pelës sime? Tha: "Është e fshehtë, dhe nuk e di të fshehtën askush përveç Allahut". Tha: Ma jep këtë shpatën tënde. Tha: "Merre". Ai e mori, e nxori nga këllëfi dhe e tundi, atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha: "Ti nuk do të mundesh ta bësh atë që synove". Pastaj tha: Ky erdhi e pastaj tha: Shko te ai dhe vrite, pastaj do ta marr shpatën e tij dhe do ta vras, pastaj e futi shpatën në këllëf».
E ka transmetuar Taberaniu, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

13870 - Dhe nga Kajs bin Habteri ka thënë: «Bija e el-Hakemit ka thënë: I thashë gjyshit tim: Nuk kam parë ditë më të pafuqishme dhe as mendim më të keq ndaj të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), o bijtë e Umejes. Ai tha: Mos na qorto o bija ime, unë nuk po të tregoj veçse atë që kam parë me këta dy sytë e mi. Ne thamë: Vallahi, ne vazhdojmë të dëgjojmë Kurejshët duke e lartësuar këtë sabi' (ndërrues feje) në xhaminë tonë; u morën vesh që ta kapnin atë. Kështu, ne u morëm vesh kundër tij, por kur e pamë atë, dëgjuam zëra saqë menduam se nuk ka mbetur kalë në Tihame pa u lëshuar mbi ne. Nuk erdhëm në vete derisa ai e kreu namazin e tij dhe u kthye te familja e tij. Pastaj u morëm vesh për një natë tjetër, dhe kur ai erdhi, u ngritëm drejt tij, por pashë Safanë dhe Maruan duke u bashkuar me njëra-tjetrën, kështu që ato ndërhynë mes nesh dhe atij. Vallahi, kjo nuk na bëri dobi».
Transmeton et-Taberaniu, dhe burrat e tij janë të besueshëm përveç bijës së el-Hakemit, të cilën nuk e njoh.

13871 - Dhe nga Abbas bin Abdulmuttalib ka thënë: «Isha një ditë në xhami kur erdhi Ebu Xhehli dhe tha: 'Pasha Allahun, nëse e shoh Muhamedin duke rënë në sexhde, do t'i shkel mbi qafën e tij.' Atëherë dola derisa hyra tek ai (Pejgamberi) dhe e njoftova për fjalët e Ebu Xhehlit. Ai doli i zemëruar derisa erdhi në xhami dhe u nxitua të hynte nga dera, por e kapërceu murin. Unë thashë: 'Kjo është një ditë e keqe.' Lidha rripin tim dhe e ndoqa. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) hyri duke lexuar: ﴿Lexo me emrin e Zotit tënd, i Cili krijoi - Krijoi njeriun prej një gjakderdhjeje (piksjeje)﴾ [el-Alak: 1-2]. Kur arriti te pjesa që bënte fjalë për Ebu Xhehlin: ﴿Jo, vërtet njeriu kalon kufijtë - Sepse e sheh veten të mjaftueshëm﴾ [el-Alak: 6-7], një person i tha Ebu Xhehlit: 'O Ebu el-Hakem, ky është Muhamedi.' Ai tha: 'A nuk e shihni atë që shoh unë? Pasha Allahun, horizonti i qiellit m'u mbyll.' Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) arriti në fund të sures, ra në sexhde.»
E transmeton Taberaniu në 'el-Kebir' dhe 'el-Evsat', dhe në zinxhirin e tij është Is'hak bin Ebi Fervah, i cili është i braktisur (metruk).

13872 - Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: «Paria e Kurejshëve u mblodhën në Hixhr dhe u betuan në Latin, Uzanë, Menatin e tretë tjetër, Isafin dhe Nailen, se po ta shihnin Muhamedin, do të ngriheshin kundër tij si një burrë i vetëm dhe nuk do të ndaheshin prej tij derisa ta vrisnin. Atëherë erdhi vajza e tij, Fatimja - (a.s.) - duke qajtur, derisa hyri te i Dërguari i Allahut - (s.a.v.s.) - dhe tha: Kjo pari e Kurejshëve janë betuar kundër teje se po të panë, do të ngrihen kundër teje dhe do të të vrasin; nuk ka asnjë burrë prej tyre që nuk e ka caktuar pjesën e tij nga gjaku yt. Ai tha: "O bija ime, më sjell ujë për abdest", mori abdest dhe pastaj hyri te ata në xhami. Kur e panë, thanë: Ky është ai, dhe i ulën shikimet e tyre, mjekrat u ranë në gjokset e tyre dhe mbetën të ngrirë në vendet e tyre. Nuk e ngritën shikimin drejt tij dhe asnjë burrë prej tyre nuk u ngrit kundër tij. I Dërguari i Allahut - (s.a.v.s.) - u afrua derisa qëndroi mbi kokat e tyre, mori një grusht dhe (pluhur) dhe tha: "U shëmtofshin fytyrat", pastaj i gjuajti me të. Nuk pati asnjë burrë prej tyre që u godit nga ato thërrmija, e që të mos jetë vrarë në ditën e Bedrit si kafir».

E transmeton Ahmedi me dy zinxhirë transmetimi, dhe burrat e njërit prej tyre janë burrat e Sahihut.

Unë them: Tashmë kanë kaluar hadithe në kapitullin e betejave (el-Maghazi) rreth kumtimit të tij - (s.a.v.s.) - dhe durimit të tij ndaj kësaj.

13873 - Nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: «Ebu Xhehli tha: Nëse e shoh Muhamedin duke u falur te Qabeja, do të shkoj tek ai dhe do t'ia shkel qafën. Ai (Ibn Abbasi) tha: Atëherë (Pejgamberi) tha: Sikur ta bënte këtë, do ta rrëmbenin engjëjt haptazi. Dhe sikur hebrenjtë ta dëshironin vdekjen, do të vdisnin dhe do t'i shihnin vendet e tyre në Zjarr. Dhe sikur ata që bënë mubahele (mallkim të ndërsjellë) me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) të kishin dalë, do të ktheheshin e nuk do të gjenin as familje e as pasuri».
Unë thashë: Në Sahih është një pjesë nga fillimi i tij. E ka transmetuar Ahmedi dhe Ebu Jala, dhe burrat e Ebu Jalas janë burrat e Sahihut.

13874 - Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: «Kaloi Ebu Xhehli dhe tha: A nuk të kam ndaluar? Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) e qortoi atë, ndërsa ai tha: Pse më qorton o Muhamed? Pashë Allahun, ti e di mirë se nuk ka në këtë vend njeri me grup më të madh (përkrahësish) se unë. Tha: Atëherë Xhibrili (a.s.) tha: Le ta thërrasë pra grupin e tij», Ibn Abbasi tha: Pashë Allahun, sikur ta thërriste grupin e tij, do ta rrëmbenin atë Zabaniet (engjëjt e ndëshkimit) me dënim. Unë them: Një pjesë e këtij hadithi është në Sahih. E ka transmetuar Ahmedi përmes rrugës së Dhekuanit, nga Ikrime, por unë nuk e njoh Dhekuanin, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë burra të Sahihut.

13875 - Dhe nga Talha bin Ubejdullahu ka thënë: «Ishte një grup prej idhujtarëve rreth Qabes, në mesin e tyre ishte Ebu Xhehli - mallkimi i Allahut qoftë mbi të - kur erdhi i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), u ndal para tyre dhe tha: "U shëmtofshin fytyrat!", kështu që ata mbetën pa fjalë dhe asnjëri prej tyre nuk foli asnjë fjalë. E pashë Ebu Xhehlin duke i kërkuar falje të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) duke thënë: Përmbahu ndaj nesh, ndërsa i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) thoshte: "Nuk përmbahem ndaj jush, ose do t'ju vras". Atëherë Ebu Xhehli - mallkimi i Allahut qoftë mbi të - tha: Ti ke fuqi për këtë? I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Allahu ju vret".»
E ka transmetuar El-Bezzari nga shejhu i tij Ali bin Shebib, të cilin nuk e njoh, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë të besueshëm.

13876 - Dhe nga Xhabir bin Semureh transmetohet se Pejgamberi (s.a.v.s.) ka thënë: «Vërtet, shejtani m'u shfaq dhe filloi të hidhte mbi mua shkëndija zjarri, e sikur të mos ishte lutja e vëllait tim, Sulejmanit, do ta kisha zënë atë».
E ka transmetuar El-Bezzari dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

13877 - Dhe nga Xhabiri, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) ka thënë: «Hyra në shtëpi dhe pashë një shejtan pas derës, e zura për fyti derisa ndjeva ftohtësinë e gjuhës së tij në dorën time. Sikur të mos ishte lutja e robit të mirë (Sulejmanit), ai do të gdhihej i lidhur që ta shihnin njerëzit».
E ka transmetuar Taberaniu dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

13878 - Dhe nga Enes bin Maliku, se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte në sexhde në Mekë, kur erdhi Iblisi që të shkelte mbi qafën e tij, por Xhibrili (a.s.) e fryu atë me një frymë me krahun e tij, dhe nuk i qëndruan këmbët e tij në tokë derisa arriti në Jordan.
Transmeton Taberaniu në 'El-Evsat', dhe në të është Osman bin Matar, i cili është i dobët.

13879 - Nga Muxhahidi, nga i dërguari i tij (maula), i cili i ka treguar se ai: «Ishte ndër ata që ndërtonin Qaben në kohën e injorancës (Xhahilijetit). Ai përmendi mosmarrëveshjen e tyre rreth vendosjes së Gurit të Zi, dhe tha: Vendosni mes jush një gjykatës. Ata thanë: Njeriu i parë që do të shfaqet nga kjo rrugë. Atëherë erdhi Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe ata thanë: Ju erdhi i Besuari (el-Emin)», dhe pastaj përmendi hadithin.
Kjo është përmendur më parë në kapitullin e Haxhit rreth çështjes së Qabes, dhe transmetuesit e tij janë transmetuesit e Sahihut, përveç Hilal bin Hababit, i cili është i besueshëm (thikah).

13880 - Dhe nga Ali bin Ebi Talibi në lidhje me ndërtimin e Qabesë ka thënë: 'Kur e panë Pejgamberin (s.a.v.s.) që hyri, ata thanë: Erdhi i Besueshmi (el-Emin)'. E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Evsat', dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut, përveç Hafs bin Omer ed-Darir dhe Halid bin Ar'arah, të cilët që të dy janë të besueshëm.

13881 - Nga Abdurrahman bin Aufi ka thënë: «Kaloi [pranë nesh] Pejgamberi (s.a.v.s.) ndërsa ne po mblidhnim frutat e arakut (pema e misvakut) dhe tha: "Merrni ato që janë të zeza prej tyre; sepse unë i mblidhja ato kur isha bari delesh". Ata thanë: A ke qenë bari o i Dërguari i Allahut? Ai tha: "Po, nuk ka pasur asnjë Pejgamber që të mos i ketë ruajtur ato (delet)".

E ka transmetuar Taberaniu në el-Evsat, ndërsa Ebu Seleme nuk ka dëgjuar drejtpërdrejt nga babai i tij.

13882 - Dhe nga Ebu Seid el-Hudrij i cili ka thënë: Dhe ka thënë i Dërguari i Allahut - (s.a.v.s.): «Musai - (a.s.) - u dërgua (si Pejgamber) ndërkohë që ai po kulloste kafshët».

13883
- Prej Seleme bin Seleme bin Vaksh - i cili ishte nga pjesëmarrësit e Bedrit - ka thënë: Kishim një fqinj nga hebrenjtë në mesin e fisit Beni Abdil-Eshhel, [ai tha: doli para nesh një ditë, pak kohë para dërgimit të Pejgamberit (s.a.v.s.), dhe u ndal te vendtubimi i Beni Abdil-Eshhelit].
Selemeja tha: Unë atë ditë isha më i riu në moshë ndër ata që ishin aty, kisha veshur një rrobë (burde) dhe isha i shtrirë në të në oborrin e familjes sime. Ai përmendi ringjalljen, kiametin, llogarinë, peshoren, xhenetin dhe xhehenemin. Këtë ua tha disa njerëzve idhujtarë që nuk besonin se do të kishte ringjallje pas vdekjes. Ata i thanë: Mjerë ti o filan, a mendon se kjo do të ndodhë, që njerëzit të ringjallen pas vdekjes së tyre në një vend ku ka xhenet e xhehenem e ku do të shpërblehen për veprat e tyre? Ai tha: Po, pasha Atë për të Cilin betohet, ai do të dëshironte që në vend të pjesës së tij në atë zjarr, të kishte furrën më të madhe në shtëpi, ta nxehnin e pastaj ta futnin atë brenda e ta mbyllnin me baltë mbi të, vetëm që të shpëtonte nga ai zjarr nesër. Ata i thanë: Mjerë ti, e cila është shenja e kësaj? Ai tha: Një Pejgamber që do të dërgohet nga drejtimi i këtyre vendeve - dhe bëri me shenjë me dorën e tij drejt Mekës dhe Jemenit. Ata thanë: E kur do ta shohim atë? Ai më shikoi mua, ndërkohë që isha më i riu prej tyre, dhe tha: Nëse ky djalosh e jeton jetën e tij, do ta arrijë atë. Selemeja tha: Pasha Allahun, nuk kaluan shumë ditë e net derisa Allahu i Madhëruar dërgoi Pejgamberin e Tij (s.a.v.s.), ndërkohë që ai (hebreu) ishte ende gjallë mes nesh. Ne i besuam atij, kurse ai e mohoi nga kryeneçësia dhe zilia. Ne i thamë: Mjerë ti o filan, a nuk na the për të atë që na the? Ai tha: Po, por nuk është ky.
E transmeton Ahmedi dhe Taberaniu.

13884 - Dhe në një transmetim tjetër tek ai, nga Umm Seleme gjithashtu: Se një hebre ishte në mesin e Beni Abdil-Eshhel dhe na tha ndërsa ishim në një tubim: 'Tashmë ka ardhur koha e këtij Pejgamberit kurejshit mekas'. Pastaj u kthye nga tubimi dhe tha: 'Nëse dikush e arrin atë, do ta arrijë ky djalosh', dhe tregoi me gisht nga unë. Allahu caktoi që Pejgamberi (s.a.v.s.) të vinte në Medine, e unë i thashë: 'Ky Pejgamberi erdhi'. Ai tha: 'Pasha Allahun, ai është vërtet ai'. Unë i thashë: 'Po çfarë të pengon nga Islami?'. Ai tha: 'Pasha Allahun, nuk e lë judaizmin'.
Burrat e Ahmedit janë burrat e Sahihut, përveç Ibn Is'hakut, i cili ka deklaruar dëgjimin e drejtpërdrejtë (sima').

13885 - Dhe nga el-Abbas bin Abdulmuttalib ka thënë: «Abdulmuttalibi ka thënë: Dola për në Jemen në njërën prej dy udhëtimeve të 'ilafit' (tregtisë), dhe zbrita te një burrë prej hebrenjve. Më pa një burrë prej njerëzve të manastireve (eremitëve) dhe më kërkoi prejardhjen, e unë ia tregova. Ai tha: A më lejon të shikoj diçka prej teje? Thashë: Po, përderisa nuk është auret. Ai hapi njërën prej vrimave të hundës sime dhe shikoi, pastaj shikoi në tjetrën e tha: Dëshmoj se në njërën prej duarve të tua ka
sundim, ndërsa në tjetrën profeci. Dhe ne këtë po e gjejmë te Beni Zuhra, e si është kjo? Thashë: Nuk e di. Ai tha: A ke 'sa'ah' (orë/rast)? Thashë: Çfarë është 'sa'ah'? Ai tha: Bashkëshorte. Thashë: Për sot, jo. Ai tha: Kur të kthehesh, martohu te Beni Zuhra. Abdulmuttalibi u kthye dhe u martua me Halen, bijën e Wuhejb bin Abdumenaf bin Zuhra, e cila i lindi Hamzën, dhe martoi djalin e tij (Abdullahun) me Aminen, bijën e Vehbit. Kurejshët thanë: Abdullahu fitoi ndaj babait të tij (në martesë). Ajo i lindi atij të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.). Hamza (r.a.) ishte vëllai i të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) nga gjiri; i ka mëkuar Thuvejbeja, robëresha e Ebu Lehebit, dhe ai ishte më i moshuar se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.)».
E ka transmetuar et-Taberaniu, dhe në të është Abdulaziz bin Imran, i cili është i braktisur (metruk).

13886 - Dhe nga Ibn Mes'udi transmetohet se ka thënë: "Allahu i Madhëruar e dërgoi Pejgamberin e Tij (s.a.v.s.) për të futur një njeri në Xhenet. Ai hyri në një sinagogë dhe aty gjeti disa hebrenj, ndërsa një hebre po u lexonte atyre Tevratin. Kur arritën te përshkrimi i Pejgamberit (s.a.v.s.), ata heshtën. Në një cep të saj ndodhej një burrë i sëmurë. Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: 'Përse heshtët?'. I sëmuri tha: 'Ata arritën te përshkrimi i një Pejgamberi dhe heshtën'. Pastaj ai hebreu erdhi duke u zvarritur derisa mori Tevratin dhe lexoi derisa arriti te përshkrimi i Pejgamberit (s.a.v.s.) dhe i umetit të tij, e pastaj tha: 'Ky është përshkrimi yt dhe përshkrimi i umetit tënd. Dëshmoj se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se ti je i Dërguari i Allahut', pastaj vdiq. Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: 'Kujdesuni për vëllanë tuaj'."
Transmeton Ahmedi dhe Taberaniu, dhe në zinxhirin e tij është Ata bin es-Saib, i cili ishte i përzier (në memorien e tij).

13887
- Dhe nga Ebu Sufjan bin Harbi transmetohet se Umeje bin Ebi es-Salti ishte me të në Gaza - ose tha: në Ilia - dhe kur u kthyem, ai tha: O Ebu Sufjan, çfarë lajmesh ka për Utbe bin Rebi'an? Thashë: Ai është ashtu siç e njeh Utbe bin Rebi'a. Ai tha: Bujar nga të dyja anët e prindërve, që u shmanget padrejtësive dhe gjërave të ndaluara? Thashë: Po. Ai tha: Dhe një fisnik i moshuar. Ai tha: Mosha dhe fisnikëria e kanë dëmtuar atë. Unë i thashë: Gënjeve, ai sa më shumë që rritet në moshë, aq më shumë i shtohet fisnikëria. Ai tha: O Ebu Sufjan, kjo është një fjalë që nuk e kam dëgjuar nga askush të ma thotë që kur u bëra i krishterë; mos u nxito me mua derisa të të tregoj. Thashë: Thuaje. Ai tha: Unë gjeja në librat e mi se një Pejgamber do të dërgohej nga Haremi ynë, dhe mendoja, madje nuk kisha dyshim, se ai isha unë. Por kur studiova me njerëzit e dijes, doli se ai është nga Beni Abdumenafi. Shikova te Beni Abdumenafi dhe nuk gjeta askënd që ishte i përshtatshëm për këtë çështje përveç Utbe bin Rebi'as. Kur më tregove për moshën e tij, e dita se nuk është ai, pasi i ka kaluar të dyzetat dhe nuk i ka ardhur shpallja. Ebu Sufjani tha: Kaloi një kohë dhe i erdhi shpallja
të Dërguarit të Allahut - (s.a.v.s.) - dhe unë dola me një karvan nga Kurejshët drejt Jemenit për tregti. Kalova pranë Umeje bin Ebi es-Saltit dhe i thashë si me tallje: O Umeje, ka dalë Pejgamberi që po prisje. Ai tha: Ai është i vërtetë, prandaj ndiqe atë. Thashë: Çfarë të pengon ty ta ndjekësh? Ai tha: Turpi nga gratë e Thekifit; unë u tregoja atyre se ai isha unë, e pastaj të më shohin mua si ndjekës të një djaloshi nga Beni Abdumenafi. Pastaj Umeja tha: Sikur po të shoh ty o Ebu Sufjan, nëse e kundërshton atë, do të lidhesh ashtu siç lidhet keci, derisa të të sjellin te ai dhe ai të gjykojë për ty çfarë të dojë.

E transmeton et-Taberaniu, dhe në të është Muxhashi' bin Amri, i cili është i dobët.

13888 - Dhe nga Halife bin Abde bin Xheruel ka thënë: «E pyeta Muhamed bin Adi bin Rebi'a bin Suah bin Xhushem: Si të emërtoi babai yt Muhamed në kohën e injorancës (Xhahilijetit)? Ai tha: Unë e pyeta babanë tim për atë që më pyete ti, dhe ai tha: Dola si i katërti i katër personave nga Beni Temim, unë isha njëri prej tyre, Sufjan bin Muxhashi' bin Darim, Usame bin Malik bin Xhundub bin el-Anber dhe Jezid bin Rebi'a bin Kamin bin Hurkus bin Mazin, duke dashur të shkonim te Ibn Xhefne el-Gassani në Sham. Kur mbërritëm në Sham, ndaluam pranë një pellgu me ujë ku kishte disa pemë të një murgu, pronar i një manastiri. Thamë: Sikur të laheshim me këtë ujë, të lyeheshim me vaj e të vishnim rrobat tona, e pastaj të shkonim te shoku ynë. Murgu na vëzhgoi dhe tha: Kjo gjuhë nuk është gjuha e njerëzve të këtij vendi. Ne thamë: Po, ne jemi një popull nga Mudari. Ai tha: Nga cili Mudar? Ne thamë: Nga Hindifi. Ai tha: Së shpejti do të dërgohet prej jush një Pejgamber, andaj nxitoni dhe përpiquni të merrni pjesën tuaj prej tij që të udhëzoheni, sepse ai është vula e Pejgamberëve. Ne thamë: Si e ka emrin? Ai tha: Muhamed. Kur u kthyem nga Ibn Xhefne, secilit prej nesh i lindi një djalë dhe e emërtoi Muhamed. El-Ala ka thënë: Kajs bin Asim i tha Pejgamberit (s.a.v.s.): A e di [kush është i pari] nga arabët që mori vesh për ty para se të dërgoheshe? Ai tha: Jo. Ai tha: Beni Temim, dhe i tregoi këtë histori».

E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

13889 - Dhe nga Xhubejr bin el-Mut'im ka thënë: Unë e urreja lëndimin që Kurejshët i bënin Pejgamberit (s.a.v.s.). Kur mendova se ata do ta vrisnin, dola derisa arrita në një manastir prej manastireve. Banorët e manastirit shkuan te kreu i tyre dhe e njoftuan atë. Ai tha: 'Priteni atë me mikpritjen që i takon' për tri ditë. Kur panë se ai nuk po largohej, shkuan te i pari i tyre dhe e njoftuan. Ai tha: 'I thoni atij: Ne të kemi ofruar mikpritjen që të takon. Nëse je i sëmurë, sëmundja jote ka kaluar; nëse je udhëtar që do të vizitosh dikë, ka ardhur koha të shkosh te ai që do të vizitosh; e nëse je tregtar, ka ardhur koha
të dalësh për tregtinë tënde.' Ai tha: 'Nuk jam as vizitor, as tregtar dhe as i sëmurë.' Ata shkuan te ai (i pari) dhe e njoftuan, e ai tha: 'Ai paska një çështje të rëndësishme, pyeteni se çfarë ka.' Ai tha: Ata erdhën dhe e pyetën, e ai tha: 'Jo, pasha Allahun, përveçse në fshatin e Ibrahimit, djali i axhës sime pretendon se është pejgamber, dhe populli i tij e lënduan [dhe u frikësova se do ta vrisnin], kështu që dola që të mos jem dëshmitar i asaj.' Ata shkuan te i pari i tyre dhe e njoftuan për fjalët e mia. Ai tha: 'Silleni këtu.' Erdha te ai dhe i tregova historinë time. Ai tha: 'A frikësohesh se do ta vrasin?' Thashë: 'Po.' Ai tha: 'A do ta njihje ngjashmërinë e tij nëse do ta shihje të portretizuar?' Thashë: 'E kam parë para pak kohe.' Ai më tregoi disa portrete të mbuluara, duke zbuluar portret pas portreti, e pastaj thoshte: 'A e njeh?' Unë thosha: 'Jo', derisa zbuloi një portret të mbuluar, e unë thashë: 'Nuk kam parë asgjë më të ngjashme me diçka sesa ky portret me të, sikur t'i kishte zgjatur shtatin, trupin dhe gjerësinë mes supeve.' Ai tha: 'A frikësohesh se do ta vrasin?' Thashë: 'Mendoj se tashmë kanë mbaruar punë me të.' Ai tha: 'Pasha Allahun, nuk do ta vrasin atë, por ai do të vrasë këdo që dëshiron ta vrasë atë. Ai vërtet është pejgamber dhe Allahu do ta bëjë atë triumfues. Por, tashmë na takon ty të të nderojmë, qëndro sa të duash dhe kërko çfarë të duash.' Ai tha: Qëndrova [një kohë] tek ata, pastaj thashë: 'Sikur t'u bindesha (të kthehesha).' Arrita në Mekë dhe i gjeta se e kishin nxjerrë të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) për në Medine. Kur erdha, u ngritën familja e Kurejshëve dhe thanë: 'Na u bë e qartë çështja jote dhe e morëm vesh gjendjen tënde. Na i jep pasuritë e fëmijëve që i ke, të cilat t'i ka lënë amanet babai yt.' Thashë: 'Nuk do ta bëj këtë derisa të ndani kokën nga trupi im, por më lini të shkoj e t'ua dorëzoj atyre.' Ata thanë: 'Ke besën dhe besëlidhjen e Allahut që të mos hash nga ushqimi i tij.' Ai tha: Arrita në Medine dhe të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) i kishte mbërritur lajmi. Hyra tek ai dhe ndër të tjera më tha: 'Po të shoh të uritur, sillni ushqim.' Thashë: 'Unë nuk ha derisa të të njoftoj, e nëse ti sheh të arsyeshme që unë të ha, do të ha.' Ai tha: I tregova për atë që më kishin kushtëzuar. Ai tha: 'Përmbushe besën dhe besëlidhjen e Allahut që të mos hash nga ushqimi ynë dhe të mos pish nga pirja jonë.'
E ka transmetuar Taberaniu nga shejhu i tij Mikdam bin Davud, të cilin e ka dobësuar Nesaiu, ndërsa Ibn Dekik el-Id ka thënë në 'el-Imam': Ai është konsideruar i besueshëm dhe ky është hadith hasen (i mirë).

13890 - Dhe nga Xhubejr bin Mut'im (r.a.) ka thënë: Dola si tregtar për në Sham në kohën e injorancës (Xhahilijetit). Kur arrita në Sham, më takoi një burrë nga ithtarët e Librit dhe më tha: "A ka tek ju ndonjë burrë Pejgamber?" Thashë: "Po." Ai tha: "A e njeh pamjen e tij nëse e sheh?" Thashë: "Po." Atëherë më futi në një shtëpi ku kishte [figura, por nuk e pashë] figurën e Pejgamberit (s.a.v.s.). Ndërkohë që isha kështu, hyri një burrë prej tyre tek ne dhe tha: "Me çfarë po merreni?" Ne e njoftuam atë, kështu që ai na çoi në shtëpinë e tij. Sapo hyra, pashë figurën e Pejgamberit (s.a.v.s.) dhe ja, një burrë që mbante thembrën e
Pejgamberit (s.a.v.s.). Thashë: "Kush është ky burrë që qëndron pas tij?" Ai tha: "Nuk ka pasur asnjë Pejgamber që të mos ketë pasur një Pejgamber pas tij, përveç këtij, sepse nuk ka Pejgamber pas tij, dhe ky është kalifi pas tij." Dhe ja, ishte përshkrimi i Ebu Bekrit (r.a.).
E transmeton Taberaniu në 'el-Kebir' dhe 'el-Evsat', dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

13891
- Dhe nga Ebu Sahr el-Ukejli ka thënë: Më ka treguar një burrë nga beduinët i cili ka thënë: «Solla një kafshë qumështore në Medine gjatë jetës së të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.). Pasi mbarova shitjen time, thashë: Do ta takoj patjetër këtë burrë dhe do të dëgjoj prej tij. Tha: Ai më takoi duke ecur mes Ebu Bekrit dhe Omerit, kështu që i ndoqa pas tyre derisa erdhën te një burrë prej hebrenjve, i cili kishte hapur Tevratin dhe po e lexonte, duke ngushëlluar veten me të, për një djalë të tij që ishte në prag të vdekjes, i cili ishte nga djemtë më të pashëm [dhe më i bukuri]. Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Të betoj në Atë që ka zbritur Tevratin, a më gjen mua në librin tënd, me përshkrimin tim dhe vendin tim të daljes?!" Ai bëri me kokë kështu, domethënë: Jo. Atëherë djali i tij tha: Unë betohem në Atë që ka zbritur Tevratin, se ne vërtet e gjejmë në librin tonë përshkrimin tënd dhe vendin tënd të daljes; dëshmoj se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se ti je i Dërguari i Allahut. Atëherë ai (s.a.v.s.) tha: "Largoheni hebreun nga vëllai juaj", pastaj u kujdes për qefinin e tij, parfumosjen e tij dhe faljen e namazit për të».
E ka transmetuar Ahmedi, ndërsa Ebu Sahrin nuk e njoh, kurse pjesa tjetër e burrave të tij janë burra të Sahihut.

13892 - Dhe nga el-Misueri i cili ka thënë: «Një herë kaloi pranë meje një jahudi ndërsa unë isha duke qëndruar pas Pejgamberit të Allahut (s.a.v.s.) dhe Pejgamberi (s.a.v.s.) po merrte abdest. Ai (jahudiu) tha: Ngrije - ose zbuloje - rrobën e tij nga shpina e tij. Ai (el-Misueri) tha: Shkova t'ia ngre atë nga shpina e tij, por Pejgamberi (s.a.v.s.) më spërkati me ujë në fytyrë».
E ka transmetuar Ahmedi dhe el-Taberaniu, dhe burrat e tij (transmetuesit) janë të besueshëm.

13893 - Dhe nga Xhabir bin Semureh ka thënë: «Një xhurmukanas erdhi te shokët e Pejgamberit (s.a.v.s.) dhe tha: Ku është ky shoku juaj që pretendon se është pejgamber? Nëse e pyes, do ta di a është pejgamber apo jo. Tha: Atëherë erdhi Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe xhurmukanasi tha: Më lexo ose më trego diçka. Tha: Ai i lexoi atij ajete nga Libri i Allahut të Madhëruar, dhe xhurmukanasi tha: Për Allahun, kjo është ajo me të cilën erdhi Musai».
E ka transmetuar Abdullah dhe ka thënë: Është munkër (i panjohur). Unë (autori) them: Në të nuk ka tjetër përveç Ejub bin Xhabirit, të cilin e ka konsideruar të besueshëm Ahmedi dhe të tjerë, ndërsa e ka dobësuar Ibn Meini dhe të tjerë.

13894
- Dhe nga Seid bin Ebi Rashid ka thënë: «E kam parë Et-Tenuhijn, të dërguarin e Herakliut te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) në Hims, i cili ishte fqinji im, një plak i moshuar që kishte arritur fundin e jetës ose i ishte afruar. I thashë: A nuk më tregon për mesazhin e Herakliut drejtuar të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe mesazhin e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) drejtuar Herakliut? Tha: Po. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) mbërriti në Tebuk dhe dërgoi Dihje el-Kelbiun te
Herakliu. Kur erdhi letra e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), ai thirri priftërinjtë e Romës dhe gjeneralët e saj, pastaj mbylli derën mbi vete dhe mbi ta. Tha: Ky njeri ka zbritur aty ku e keni parë, dhe më ka dërguar mesazh duke më ftuar në tri gjëra: më fton që ta ndjek në fenë e tij, ose t'i japim atë që na takon nga toka jonë ndërkohë që toka është jona, ose t'i shpallim luftë. Pashë Allahun, ju e dini nga ajo që lexoni në libra se ai do të marrë atë që është nën këmbët e mia, prandaj ejani ta ndjekim në fenë e tij ose t'i japim atë që na takon nga toka jonë. Ata hungëritën si një njeri i vetëm derisa dolën nga mantat e tyre dhe thanë: Na fton të lëmë Krishterimin ose të bëhemi skllevër të një arabi që erdhi nga Hixhazi? Kur ai mendoi se nëse ata dalin [nga ai] do t'i prishnin shoqërinë dhe mbretërinë e tij, tha: Unë e thashë këtë vetëm për të parë qëndrueshmërinë tuaj në çështjen tuaj. Pastaj thirri një burrë nga arabët Tuxhib që ishte përgjegjës për të krishterët arabë dhe i tha: Më gjej një njeri që mban mend bisedat (hadithet) dhe që është arab në gjuhë, që ta dërgoj te ky njeri me përgjigjen e letrës së tij. Ai erdhi tek unë, dhe Herakliu më dha një letër e më tha: Shko me letrën time te ky njeri, dhe çfarëdo që të dëgjosh nga fjalët e tij, mbaj mend prej tij tri gjëra: Shiko a do ta përmendë letrën e tij që më ka shkruar me ndonjë gjë? Shiko kur ta lexojë letrën time a do ta përmendë natën? Dhe shiko në shpinën e tij a ka diçka që të bën të dyshosh? U nisa me letrën e tij derisa erdha në Tebuk, dhe ja, ai ishte ulur mes shokëve të tij duke qëndruar i mbështetur pranë ujit. Thashë: Ku është shoku juaj? Thanë: Ja ku është. U afrova duke ecur derisa u ula para tij, ia dhashë letrën time dhe ai e vendosi në prehrin e tij, pastaj tha: "Prej nga je?" Thashë: Unë jam një nga Tenuhu. Ai tha: "A dëshiron Hanifizmin, fenë e babait tuaj Ibrahimit?" Thashë: Unë jam i dërguar i një populli dhe jam në fenë e një populli, nuk kthehem prej saj derisa të kthehem te ata. [Ai qeshi dhe] tha: "﴿Ti vërtet nuk mund ta udhëzosh atë që dëshiron, por Allahu udhëzon kë të dojë dhe Ai i di më së miri ata që janë në rrugë të drejtë﴾ [El-Kasas: 56]. O vëlla i Tenuhëve, unë i shkrova një letër [Kisrasë dhe ai e grisi atë, e Allahu do ta grisë atë dhe do ta grisë mbretërinë e tij. I shkrova] Nexhashiut dhe ai e shpoi atë, e Allahu do ta shpojë atë dhe do ta shpojë mbretërinë e tij. Dhe i shkrova shokut tuaj me një letër e ai e mbajti atë, prandaj njerëzit do të vazhdojnë të gjejnë prej tij fuqi për sa kohë që në jetë ka mirësi." Thashë: Kjo është një nga të triat për të cilat më porositi [shoku im], dhe mora një shigjetë nga këllëfi im dhe e shkrova në lëkurën e shpatës sime. Pastaj ai ia dha letrën një burri në të majtë të tij. Thashë: Kush është shkruesi juaj që lexon për ju? Thanë: Muaviu. Kur ja, në letrën e shokut tim shkruhej: Më fton në një xhenet, gjerësia e të cilit është sa qiejt dhe toka, i përgatitur për të devotshmit, po ku është Zjarri? Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Subhanallah!
Po ku është nata kur vjen dita?" Mora një shigjetë nga këllëfi im dhe e shkrova në lëkurën e shpatës sime. Kur mbaroi leximin e letrës sime, tha: Ti ke një të drejtë sepse je i dërguar, dhe po të kishim ndonjë dhuratë do të të shpërblenim me të, por ne jemi udhëtarë pa furnizime. Tha: Atëherë një burrë nga grupi i njerëzve e thirri: Unë do ta shpërblej atë. Ai hapi çantën e tij dhe solli një rrobë Safurije dhe e vendosi në prehrin tim. Thashë: Kush është pronari i rrobës? Thanë: Uthmani. Pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Kush do ta strehojë këtë njeri?" Një i ri nga Ensarët tha: Unë. Ensariti u ngrit dhe unë u ngrita me të. Kur dola nga vendi i tubimit, më thirri i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe tha: "[Eja] o vëlla i Tenuhëve." U ktheva me shpejtësi [tek ai] derisa qëndrova në vendin ku isha para tij. Ai e hoqi rrobën nga shpina e tij dhe tha: "Këtu, vepro ashtu siç je urdhëruar." Pashë në shpinën e tij dhe ja, pashë vulën në vendin e kërcellit të shpatullës si një shenjë hixhame.»
E transmeton Abdullah bin Ahmedi dhe Ebu Jala, dhe burrat e Ebu Jalës janë të besueshëm, ashtu si edhe burrat e Abdullah bin Ahmedit.

13895
- Dhe nga Dihje el-Kelbiu transmetohet se ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më dërgoi me një letër te Cezari (Herakliu). Shkova tek ai dhe ia dhashë letrën. Pranë tij ishte një nipi i tij me lëkurë të kuqërremtë, syblu dhe flokë të lëmuar. Kur e lexoi letrën, në të shkruhej: "Nga Muhamedi, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), drejtuar Herakliut, prijësit të Romakëve". Ai (nipi) hungëroi me zemërim dhe tha: "Kjo nuk duhet të lexohet sot!". Cezari i tha: "Përse?". Ai tha: "Sepse ai e filloi me veten e tij dhe shkroi: 'Prijësi i Romakëve' e nuk shkroi: 'Mbreti i Romakëve'". Cezari i tha: "Do ta lexosh patjetër!". Pasi e lexoi letrën dhe njerëzit dolën prej tij, ai më futi brenda dhe dërgoi njerëz te Peshkopi, i cili ishte udhëheqësi i çështjeve të tyre fetare. E njoftuan atë, i treguan dhe ia lexuan letrën. Peshkopi tha: "Ky është ai që kemi pritur dhe për të cilin na ka përgëzuar Isai". Cezari i tha: "Si më urdhëron të veproj?". Peshkopi i tha: "Sa më përket mua, unë e besoj dhe e ndjek atë". Cezari i tha: "Sa më përket mua, po ta bëja këtë, do të më ikte mbretëria". Pastaj dolën prej tij. Cezari dërgoi njerëz te Ebu Sufjani, i cili atë ditë ndodhej atje, dhe i tha: "Më trego për këtë njeri që ka dalë në tokën tuaj, kush është ai?". Ai tha: "Një i ri". Tha: "Si është prejardhja e tij mes jush?". Tha: "Ai është me prejardhje aq të lartë sa askush nuk ia kalon". Tha: "Kjo është shenjë e profecisë". Tha: "Si është vërtetësia e tij?". Tha: "Nuk ka gënjyer kurrë". Tha: "Kjo është shenjë e profecisë". Tha: "Më thuaj, kush del nga shokët tuaj drejt tij, a kthehet më te ju?". Tha: "Jo". Tha: "Kjo është shenjë e profecisë". Tha: "Më thuaj, kush del nga shokët e tij drejt jush, a kthehen ata tek ai?". Tha: "Po". Tha: "Kjo është shenjë e profecisë". Tha: "A mposhtet ndonjëherë kur lufton ai me shokët e tij?"
Tha: "Një popull ka luftuar kundër tij; herë i ka mposhtur ai e herë e kanë mposhtur atë". Tha: "Kjo është shenjë e profecisë". Tha: Pastaj më thirri mua dhe më tha: "Njoftoje shokun tënd se unë e di që ai është Pejgamber, por nuk e lë mbretërinë time". Tha: Sa i përket Peshkopit, njerëzit mblidheshin tek ai çdo të diel, ai dilte para tyre, u fliste dhe i këshillonte. Kur erdhi e diela, ai nuk doli para tyre dhe qëndroi mbyllur deri të dielën tjetër. Unë hyja tek ai, ai më fliste dhe më pyeste. Kur erdhi e diela tjetër, njerëzit pritën që ai të dilte, por ai nuk doli dhe u arsyetua me sëmundje. Këtë e bëri disa herë. Atëherë i dërguan fjalë: "Ose do të dalësh te ne, ose do të hyjmë e do të të vrasim, sepse ne të kemi mohuar që kur erdhi ky Arabi". Peshkopi tha: "Merre këtë letër dhe shko te shoku yt, përcillja selamin (a.s.) dhe njoftoje se unë dëshmoj se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se Muhamedi është i Dërguari i Allahut, dhe se unë e kam besuar, e kam vërtetuar dhe e kam ndjekur atë, dhe se ata ma mohuan këtë. Përcillja atë që po sheh". Pastaj doli para tyre dhe ata e vranë. Pastaj Dihja u kthye te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe pranë tij ishin të dërguarit e guvernatorit të Kisras (Persisë) në Sana. Kisra i kishte dërguar ata dhe i kishte shkruar guvernatorit të Sanas duke e kërcënuar e duke i thënë: "Më mjafto me këtë njeri që ka dalë në tokën tënde e më fton në fenë e tij, ose të paguajë xhizjen, përndryshe do të të vras - ose tha: do të bëj këtë e atë me ty". Guvernatori i Sanas dërgoi te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) pesëmbëdhjetë burra. Dihja i gjeti ata te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Kur ai e lexoi letrën e zotërisë së tyre, i la ata pesëmbëdhjetë net. Pasi kaluan pesëmbëdhjetë net, ata iu shfaqën atij. Kur i pa, i thirri dhe u tha: "Shkoni te zotëria juaj dhe i thoni: Zoti im e vrau zotin e tij sonte". Ata u nisën dhe e njoftuan atë për çfarë kishte bërë. Ai tha: "Shënojeni këtë natë". Tha: "Më tregoni, si e patë atë?". Thanë: "Nuk kemi parë mbret më madhështor se ai, ecën mes tyre pa pasur frikë asgjë, i thjeshtë e pa roje, dhe ata nuk i ngrinë zërat në prani të tij". Dihja tha: Pastaj erdhi lajmi se Kisra ishte vrarë pikërisht atë natë».
E transmeton el-Bezzari, dhe në të është Ibrahim bin Ismail bin Jahja, i cili është i dobët.

13896
- Dhe nga Alkame bin Vakkas ka thënë: Amr bin el-Asi ka thënë:
U nis një ushtri prej muslimanëve ku unë isha komandanti i tyre, derisa zbritëm në Aleksandri. Një nga paritë e tyre tha: "Më nxirrni një burrë që të flas me të e ai të flasë me mua." Unë thashë: "Nuk do të dalë tek ai askush tjetër përveç meje." Kështu dola bashkë me përkthyesin e tij derisa na u vendosën dy minberë. Ai tha: "Cilët jeni ju?" Ne thamë: "Ne jemi arabët, ne jemi njerëzit e gjembave dhe të gjetheve të akacies (karadh), ne jemi njerëzit e Shtëpisë së Allahut. Kemi qenë njerëzit me tokën më të ngushtë dhe me jetesën më të vështirë; hanim ngordhësirat dhe gjakun, dhe sulmonim njëri-tjetrin në jetesën më të keqe që kanë jetuar
njerëzit, derisa doli mes nesh një burrë që nuk ishte as më i madhi prej nesh në nder atë ditë dhe as me më shumë pasuri. Ai tha: 'Unë jam i Dërguari i Allahut tek ju.' Na urdhëronte për gjëra që nuk i njihnim dhe na ndalonte nga ajo që ishim ne dhe baballarët tanë. Ne e urryem atë, e përgënjeshtruam dhe ia kthyem fjalën e tij, derisa doli drejt tij një popull tjetër nga ne dhe thanë: 'Ne të besojmë, të vërtetojmë dhe të ndjekim, dhe do të luftojmë këdo që të lufton ty.' Ai doli tek ata dhe ne dolëm kundër tij e e luftuam, por ai triumfoi mbi ne dhe na mundi. Ai mori nën kontroll arabët që kishte pranë dhe i luftoi derisa triumfoi mbi ta. Sikur ta dinin ata që janë pas meje nga arabët se në çfarë jetese jeni ju, nuk do të mbetej askush pa ardhur tek ju që të ndante me ju këtë jetesë që keni." Ai qeshi e pastaj tha: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë të vërtetën. Edhe tek ne kanë ardhur të dërguarit tanë me të njëjtën gjë që erdhi i dërguari juaj. Ne ishim në atë rrugë derisa u shfaqën mes nesh disa të rinj që filluan të vepronin mes nesh sipas epsheve të tyre dhe lanë urdhrin e Pejgamberëve. Nëse ju i përmbaheni urdhrit të Pejgamberit tuaj, nuk do t'ju luftojë askush pa e mundur ju atë, dhe nuk do t'ju sfidojë askush pa triumfuar ju mbi të. Por nëse bëni siç bëmë ne, dhe lini urdhrin e Pejgamberit tuaj, e veproni siç vepruan ata me epshet e tyre, atëherë ata (armiqtë) nuk kanë qenë më të shumtë në numër se ne dhe as më të fortë në fuqi se ne." Amr bin el-Asi tha: "Nuk kam folur me asnjë burrë më mendjemprehtë se ai."
E ka transmetuar Ebu Jala, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut, përveç Amr bin Alkames, i cili është i besueshëm (thikat).

13897 - Dhe nga Kurz bin Alkame ka thënë: «Erdhi te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) delegacioni i krishterëve të Nexhranit, prej tyre njëzet e katër nga paria e tyre. Nga këta njëzet e katër, ishin tre veta tek të cilët kthehej çështja e tyre: El-Akib, i cili ishte prijësi i popullit, njeriu i mendimit dhe këshillimit të tyre, ai pa mendimin dhe urdhrin e të cilit nuk vepronin, dhe emri i tij ishte Abdël Mesih; Es-Sejjid, i cili ishte dijetari i tyre dhe përgjegjësi i udhëtimit dhe tubimit të tyre; dhe Ebu Harithe bin Alkame, vëllai i Bekr bin Vailit, i cili ishte peshkopi i tyre, dijetari, imami dhe përgjegjësi i studimeve të tyre. Ebu Harithe kishte arritur pozitë të lartë mes tyre derisa u përsos dija e tij në fenë e tyre. Mbretërit e krishterimit e kishin nderuar, e kishin ndihmuar, i kishin ndërtuar kisha dhe i kishin dhënë dhurata të shumta për shkak të asaj që u kishte mbërritur rreth përpjekjes së tij në fenë e tyre. Kur u nisën nga Nexhrani drejt të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), Ebu Harithe ishte ulur mbi një mushkë të tij duke u drejtuar te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), ndërsa në krah të tij ishte vëllai i tij që quhej Kurz bin Alkame duke e pyetur. Papritmas mushka e Ebu Harithes u pengua, dhe Kurzi tha: 'U shkatërroftë ai i largëti!', duke pasur për qëllim të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.). Ai (Ebu Harithe) tha: 'Përkundrazi, ti u shkatërrofsh!'. Ai tha: 'E përse, o vëllai im?'
Ai tha: 'Pasha Allahun, ai është vërtet Pejgamberi që ne po e prisnim'. Kurzi i tha: 'E çfarë të pengon ty (të besosh) ndërkohë që e di këtë?'. Ai tha: 'Ajo që bënë me ne këta njerëz; na dhanë pozitë, na nderuan dhe ata refuzojnë çdo gjë përveç kundërshtimit të tij. Nëse unë do ta bëja (do të besoja), ata do të na hiqnin çdo gjë që po sheh'. Vëllai i tij, Kurz bin Alkame, e mbajti këtë në vete, domethënë: u bë musliman pas kësaj».
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Evsat', dhe në të është Burejde bin Sufjan, i cili është i dobët.

13898
- Dhe nga Abdullah bin Selami transmetohet se ka thënë: «Kur Allahu i Madhëruar deshi ta udhëzonte Zejd bin Sa'nen, Zejd bin Sa'ne tha: Nuk ka mbetur asnjë nga shenjat e Pejgamberësisë pa e njohur në fytyrën e Muhammedit (s.a.v.s.) kur e pashë atë, përveç dy cilësive që nuk i kisha provuar ende tek ai: që butësia e tij t'ia kalojë padijes (sjelljes së vrazhdë) së tij, dhe që vrazhdësia e madhe ndaj tij të mos i shtojë atij asgjë tjetër përveç butësisë. Zejd bin Sa'ne tha: Një ditë, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) doli nga dhomat e tij i shoqëruar nga Ali bin Ebi Talibi (r.a.). Atij i erdhi një burrë mbi një kafshë udhëtimi, si të ishte beduin, dhe tha: O i Dërguari i Allahut, një grup njerëzish në fshatin e filan fisi kanë pranuar Islamin. Unë u kisha thënë atyre se po të pranonin Islamin, do t'u vinte rrizku me bollëk, por tani i ka goditur një vit i vështirë, skamje dhe mungesë shiu. Unë kam frikë, o i Dërguari i Allahut, se do të dalin nga Islami nga lakmia, ashtu siç hynë në të nga lakmia. Nëse e sheh të arsyeshme t'u dërgosh diçka me të cilën t'i ndihmosh, bëje. Ai shikoi nga një burrë që kishte anash - mendoj se ishte Aliu - i cili tha: O i Dërguari i Allahut, nuk ka mbetur asgjë prej saj. Zejd bin Sa'ne tha: Atëherë iu afrova dhe i thashë: O Muhammed, a dëshiron të më shesësh hurma të caktuara nga kopshti i filan fisi për një afat të caktuar, deri në kohën këtë e këtë? Ai tha: "Mos e emërto kopshtin e filan fisi". Thashë: Mirë. Ai bëri marrëveshje me mua, kështu që hapa qesen time dhe i dhashë tetëdhjetë mithkalë ari për hurma të caktuara deri në afatin këtë e këtë. Ai ia dha ato burrit dhe i tha: "Shpërndaju atyre dhe ndihmoji me to".
Zejd bin Sa'ne tha: Kur kishin mbetur edhe dy ose tri ditë para skadimit të afatit, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) doli i shoqëruar nga Ebu Bekri, Omeri, Uthmani dhe një grup nga shokët e tij. Pasi fali namazin e xhenazes dhe iu afrua një muri për t'u ulur pranë tij, unë shkova te ai, e kapa fort për këmishën dhe rrobën e tij, e shikova me një fytyrë të vrazhdë dhe i thashë: O Muhammed, a nuk po ma shlyen borxhin? Pasha Allahun, unë nuk ju kam njohur juve, bijve të Abdulmutalibit, përveçse si zvarritës të borxhit, dhe unë kam pasur njohuri për shoqërimin me ju. Pashë Omerin, sytë e të cilit rrotulloheshin në fytyrën e tij si sferë, pastaj më hodhi një vështrim e tha: O armik i Allahut, a po i thua të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) atë që po dëgjoj dhe po sillesh me të kështu siç po shoh? Pasha Atë në dorën e të Cilit është shpirti im, sikur të mos i druhesha asaj që mund të humbas (urdhrit të Pejgamberit), do ta godisja kokën tënde me shpatën time. Ndërsa i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) po më shikonte me qetësi dhe maturi, e pastaj tha: "O Omer,
unë dhe ai kishim nevojë për diçka tjetër përveç kësaj: të më urdhëroje mua për shlyerje të mirë të borxhit, dhe ta urdhëroje atë për kërkim të mirë të tij. Shko me të, o Omer, jepi hakun e tij dhe shtoja edhe njëzet sa'a hurma në vend të asaj që e trembe". Zejdi tha: Omeri më mori, më dha hakun tim dhe më shtoi njëzet sa'a hurma. I thashë: Çfarë është kjo shtesë, o Omer? Tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më urdhëroi të të shtoj në vend të asaj që të tremba. Tha: A më njeh mua, o Omer? Tha: Jo, [kush je ti]? Thashë: Unë jam Zejd bin Sa'ne. Tha: Dijetari (i jahudive)? Thashë: Dijetari. Tha: E çfarë të shtyu të bëje me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) atë që bëre dhe t'i thoshe atë që i the? Thashë: O Omer, nuk kishte asnjë nga shenjat e Pejgamberësisë pa e njohur në fytyrën e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) kur e pashë atë, përveç dy cilësive që nuk i kisha provuar ende tek ai: që butësia e tij t'ia kalojë padijes së tij, dhe që vrazhdësia e madhe ndaj tij të mos i shtojë atij asgjë tjetër përveç butësisë. Tani i sprovova të dyja, prandaj të marr dëshmitar, o Omer, se unë jam i kënaqur me Allahun si Zot, me Islamin si fe dhe me Muhammedin si Pejgamber. Dhe të marr dëshmitar se gjysma e pasurisë sime - e unë jam nga më të pasurit - është sadaka për umetin e Muhammedit (s.a.v.s.). Omeri tha: Ose për një pjesë të tyre, sepse nuk mund t'i përfshish të gjithë? Thashë: Ose për një pjesë të tyre. Omeri dhe Zejdi u kthyen te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe Zejdi tha: Dëshmoj se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe dëshmoj se Muhammedi është rob dhe i Dërguar i Tij. Ai besoi në të, e vërtetoi atë, i dha besën dhe mori pjesë me të në shumë beteja, pastaj ndërroi jetë në betejën e Tebukut, duke sulmuar e jo duke u tërhequr. Allahu e mëshiroftë Zejdin».
Unë (autori) them: Ibn Maxhe ka transmetuar një pjesë të tij.
E transmeton Taberaniu dhe burrat e tij janë të besueshëm.

13899 - Dhe nga Selmani transmetohet se ka thënë: Isha nga bijtë e kalorësve (esavire) të Persisë. Ai përmendi hadithin (e gjatë) dhe tha:
U nisra, duke më ngritur një tokë e duke më ulur një tjetër, derisa kalova pranë një grupi [nga beduinët], të cilët më morën si skllav dhe më shitën, derisa më bleu një grua. I dëgjova ata duke përmendur Pejgamberin (s.a.v.s.). Jetesa ishte e vështirë, ndaj i thashë asaj: 'Më dhuro një ditë (të lirë)'. Ajo tha: 'Po'.
U nisra, mblodha dru, i shita ato dhe përgatita ushqim. Pastaj ia solla Pejgamberit (s.a.v.s.) dhe e vendosa para tij. Ai tha: "Çfarë është kjo?". Thashë: 'Sadaka'. Ai u tha shokëve të tij: "Hani", por vetë nuk hëngri. Thashë me vete: 'Kjo është një nga shenjat e tij'.
Pastaj qëndrova aq sa deshi Allahu të qëndroja dhe i thashë zonjës sime: 'Më dhuro një ditë'. Ajo tha: 'Po'. U nisra, mblodha dru, i shita ato për më shumë se herën e parë, përgatita ushqim dhe ia solla atij ndërsa ishte i ulur mes shokëve të tij. E vendosa para tij dhe ai tha: "Çfarë është kjo?". Thashë: 'Dhuratë'. Atëherë ai vuri dorën e tij dhe u tha shokëve të tij: "Merrni me emrin e Allahut".
U ngrita pas tij dhe ai e hoqi rrobën e tij, kur ja, pashë vulën e Pejgamberësisë. Thashë: 'Dëshmoj se ti je i Dërguari i Allahut'. Ai tha: "E çfarë është kjo (që po thua)?". Atëherë i tregova për atë burrin (murgun) dhe i thashë: 'O i Dërguari i Allahut, a do të hyjë ai në Xhenet, sepse ai më tregoi se ti je Pejgamber?'. Ai tha: "Në Xhenet nuk do të hyjë askush përveç një shpirti musliman". Unë i thashë: 'O i Dërguari i Allahut, ai më njoftoi se ti je Pejgamber, a do të hyjë në Xhenet?'. Ai tha: "Në Xhenet nuk do të hyjë askush përveç një shpirti musliman".
E transmeton Ahmedi dhe Taberaniu, dhe burrat e tij (transmetuesit) janë të besueshëm.

13900 - Dhe nga Selmani gjithashtu transmetohet se ka thënë: "Dola duke kërkuar fenë dhe rashë në kontakt me murgjit, mbetjet e ithtarëve të Librit. Allahu i Madhëruar ka thënë: ﴿Ata e njohin atë ashtu siç i njohin bijtë e tyre﴾ [el-En'am: 20]. Ata thoshin: 'Kjo është koha e një Pejgamberi që po afron, i cili do të dalë nga toka e arabëve. Ai ka shenja, prej tyre: një nishan i rrumbullakët mes dy shpatullave të tij, vula e Pejgamberësisë.' Kështu, u nisa për në tokën e arabëve dhe doli Pejgamberi (s.a.v.s.). Pashë gjithçka që ata kishin thënë dhe e pashë vulën, andaj dëshmova se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se Muhamedi është i Dërguari i Allahut", pastaj e përmendi hadithin.
E transmeton Taberaniu dhe burrat e tij janë të besueshëm. Unë (Hejthemi) them: Pjesa tjetër e haditheve të Selmanit do të vijnë te kapitulli i virtyteve të tij.

13901 - Prej Abdullahit - domethënë Ibn Mes'udit - ka thënë: «Një jahudi kaloi pranë Pejgamberit (s.a.v.s.) ndërsa ai po bisedonte me shokët e tij. Ai tha: Kurejshët i thanë: O jahudi, ky pretendon se është pejgamber? Ai tha: Do ta pyes për diçka që nuk e di askush përveç një pejgamberi. Tha: Erdhi derisa u ul, pastaj tha: O Muhamed, prej çfarë krijohet njeriu? Tha: "O jahudi, prej të dyjave krijohet, prej nutfes (spermës) së burrit dhe prej nutfes (vezores) së gruas. Sa i përket nutfes së burrit, ajo është nutfe e trashë prej së cilës krijohen kockat dhe nervat, ndërsa nutfja e gruas është nutfe e hollë prej së cilës krijohet mishi dhe gjaku". Jahudiu u ngrit dhe tha: Kështu thoshin edhe ata para teje».
E ka transmetuar Ahmedi, Taberaniu dhe Bezzari me dy zinxhirë transmetimi. Në njërin prej zinxhirëve të tij është Amir bin Mudrik, të cilin Ibn Hibbani e ka konsideruar të besueshëm, ndërsa të tjerët e kanë konsideruar të dobët, kurse pjesa tjetër e burrave të tij janë të besueshëm. Në zinxhirin e grupit është Ata bin es-Saib, i cili ishte i përzier (në memorien e tij).

13902
- Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: «Erdhën hebrenjtë te i Dërguari i Allahut - (s.a.v.s.) - dhe i thanë: O Ebu el-Kasim, ne do të të pyesim për pesë gjëra, e nëse na njofton për to, do ta dimë se je Pejgamber dhe do të të ndjekim. Ai mori prej tyre besën që mori Israeli (Jakubi) prej bijve të tij kur thanë: (Allahu është dëshmitar për këtë që po themi). Ai tha: "I sillni (pyetjet)". [Thanë: Na njofto për shenjën e Pejgamberit? Tha: "I flenë sytë, por nuk i fle zemra."] Thanë: Na njofto se si bëhet foshnja femër dhe si bëhet mashkull? Tha: "Takon dy ujërat (spermat), e nëse
uji i burrit mbizotëron ujin e gruas, bëhet mashkull, e nëse uji i gruas mbizotëron ujin e burrit, bëhet femër". Thanë: Na njofto çfarë i ndaloi vetes Israeli? Tha: "Ai vuante nga dhimbja e nervit shiatik (ishiatiku) dhe nuk gjeti asgjë që i bënte dobi përveç qumështit të kësaj e kësaj - disa thanë: d.m.th. deveve - kështu që ai e ndaloi mishin e tyre". Thanë: Ke thënë të vërtetën. Thanë: Na njofto çfarë është ky bubullimë? Tha: "Një melek prej melekëve të Allahut të Madhëruar i ngarkuar me retë, në dorën e tij ka një kamxhik prej zjarri me të cilin i nxit retë, i nget ato atje ku e urdhëron Allahu i Madhëruar". Thanë: Po ky zë që dëgjojmë? Tha: "Zëri i tij". Thanë: Ke thënë të vërtetën, ka mbetur vetëm edhe një, ne do të të japim besën nëse na njofton [për të], sepse nuk ka Pejgamber që nuk ka dikë që i sjell lajmin, na njofto për shoqëruesin tënd (që të sjell shpalljen)? Tha: "Xhibrili (a.s.)". Thanë: Xhibrili! Ai që zbret me dënim, luftë dhe vrasje, ai është armiku ynë. Sikur të thoshe: Mikaili, i cili zbret me mëshirë, bimësi dhe shi, do të ishte (ndryshe). Atëherë Allahu i Madhëruar zbriti: ﴿Thuaj: Kush është armik i Xhibrilit...﴾ [el-Bekare: 97] deri në fund të ajetit.

13903 - Dhe në një transmetim: Sa herë që ai i njoftonte për diçka dhe ata e vërtetonin, ai thoshte: "O Allah, dëshmo!", dhe në të thuhet: "Ju kërkoj me emrin e Allahut, i Cili ia zbriti Tevratin Musait, a e dini se ky Pejgamber analfabet i flenë sytë, por nuk i fle zemra?", ata thanë: "O Allah, po!". Dhe gjithashtu tha: "Vërtet, mbrojtësi im është Xhibrili, dhe Allahu nuk ka dërguar kurrë ndonjë Pejgamber, veçse ai ka qenë mbrojtësi i tij". Unë them: E ka transmetuar Tirmidhiu shkurtimisht, ndërsa e kanë transmetuar Ahmedi dhe Taberaniu, dhe burrat e tyre janë të besueshëm.

13904 - Dhe nga el-Feletan bin Asim ka thënë: «Ishim ulur me Pejgamberin (s.a.v.s.) dhe ai e drejtoi shikimin e tij drejt një burri në xhami e i tha: "O filan!", ai u përgjigj: Të bindem, o i Dërguari i Allahut. Tha: Dhe ai nuk i fliste ndryshe përveçse duke thënë: O i Dërguari i Allahut. Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "A dëshmon se unë jam i Dërguari i Allahut?", ai tha: Jo. Tha: "A e lexon Tevratin?", ai tha: Po, edhe Inxhilin. Tha: "Po Kuranin?", ai tha: Për Atë në dorën e të Cilit është shpirti im, po të dëshiroja do ta lexoja. Tha: Pastaj e pyeti me insistim: "A më gjen mua në Tevrat dhe Inxhil?", ai tha: Gjej dikë si ti, me pamjen tënde dhe me vendin tënd të daljes, dhe ne shpresonim që ai të ishte prej nesh, por kur ti dole, u hamendësuam nëse ishe ti ai, pastaj vështruam dhe pamë se ti nuk je ai. Tha: "E pse kështu?", ai tha: Sepse me të do të jenë nga umeti i tij shtatëdhjetë mijë që do të hyjnë në Xhenet pa llogari dhe pa dënim, ndërsa me ty është një grup i vogël. Tha: "Për Atë në dorën e të Cilit është shpirti im, unë jam ai, dhe ata janë umeti im, dhe ata janë më shumë se shtatëdhjetë mijë e shtatëdhjetë mijë".
E ka transmetuar et-Taberaniu, dhe burrat e tij janë të besueshëm në njërën prej dy rrugëve të transmetimit.

13905 - Dhe nga Hamza bin Jusuf bin Abdullah bin Selam, se gjyshi i tij Abdullah bin Selam u tha rabinëve çifutë: "Unë do të ripërtërij besëlidhjen time në xhaminë e Ibrahimit dhe Ismailit." Kështu ai u nis drejt të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) kur ai ishte në Mekë dhe e arriti atë kur ata po ktheheshin nga Haxhi. Ai e gjeti të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në Mina ndërsa njerëzit ishin rreth tij. Unë qëndrova me njerëzit, dhe kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e shikoi atë, tha: "A je ti Abdullah bin Selam?" Tha: Thashë: Po. Ai tha: "Afrohu." Kështu u afrova tek ai. Ai tha: "Të betoj në Allahun, o Abdullah bin Selam, a nuk më gjen mua në Tevrat si të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.)?" Thashë: Përshkruaje Zotin tonë. Atëherë erdhi Xhibrili derisa qëndroi para të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.): "Thuaj: Ai, Allahu, është Një! Allahu është Ai, të Cilit çdo krijesë i drejtohet për nevojat e veta. Nuk ka lindur kënd dhe as nuk është i lindur. Dhe askush nuk është i barabartë me Të." [El-Ihlas: 1-4]. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ia lexoi ato atij, dhe Ibn Selami tha: Dëshmoj se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se ti je i Dërguari i Allahut. Pastaj Ibn Selami u kthye në Medine dhe e fshehu Islamin e tij. Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) bëri hixhret dhe erdhi në Medine, unë isha mbi një palmë timen duke vjelë hurmat, kur dëgjova një zhurmë e thashë: Çfarë është kjo? Thanë: Ky është i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) që sapo erdhi. Atëherë e hodha veten nga maja e palmës, pastaj dola me vrap derisa erdha tek ai dhe e përshëndeta, pastaj u ktheva. Nëna ime më tha: Për Allahun, edhe sikur të ishte Musa bin Imran (a.s.), nuk do ta hidhje veten ashtu nga maja e palmës! Unë i thashë: Vallahi, unë jam më i gëzuar për ardhjen e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) sesa për Musain kur u dërgua.
E ka transmetuar Taberaniu, dhe burrat e tij janë të besueshëm, përveç se Hamza bin Jusuf nuk e ka arritur gjyshin e tij Abdullah bin Selam.

13906 - Nga Xhabir bin Abdullahu ka thënë: «Lajmi i parë që na erdhi rreth të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) ishte se një grua kishte një shoqërues (xhind). Ai i erdhi asaj në formën e një shpendi dhe qëndroi mbi një trung peme të tyre. Ajo i tha: "A nuk zbret të na tregosh e të të tregojmë?" Ai tha: "Në Mekë ka dalë një burrë që na e ka ndaluar imoralitetin (zinanë) dhe na e ka pamundësuar qëndrimin (për të dëgjuar fshehtas lajmet e qiellit)".»
E transmeton Ahmedi dhe Taberaniu në 'El-Eusat' dhe transmetuesit e tij janë konsideruar të besueshëm.

13907 - Dhe nga Muxhahidi ka thënë: «Më ka treguar një plak që ka arritur xhahilijetin ndërsa ne ishim në betejën e Rodosit, i cili quhej Ibn Isa, e që ka thënë: Isha duke i prirë një lope të familjes sonë, kur dëgjova nga brendësia e saj: O familja e Dherihut, një fjalë e qartë, një burrë po thërret se nuk ka zot tjetër përveç Allahut. Tha: Pastaj erdhëm në Mekë dhe gjetëm se Pejgamberi (s.a.v.s.) kishte dalë në Mekë».
Transmeton Ahmedi dhe burrat e tij janë të besueshëm.

13908 - Dhe nga Xhubejr bin Mut'im ka thënë: «Ishim rreth një idhulli tonë një muaj para se të dërgohej Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe kishim therrur një deve, kur papritmas thirri një thirrës nga brendësia e tij: Dëgjoni çudinë, u largua shirku dhe ndyrësia, dhe u gjuajt me shkëndija zjarri, për një Pejgamber në Mekë që emrin e ka Ahmed, dhe vendi i hixhretit të tij është Jethribi».
E ka transmetuar El-Bezzari nga shejhu i tij Abdullah bin Shebib, i cili është i dobët.

13909 - Dhe nga Amr bin Murrah el-Xhuhenij ka thënë: «Dola si haxhi në një grup nga populli im në kohën e injorancës (Xhahilijetit), dhe pashë në ëndërr ndërsa isha në Mekë një dritë që shkëlqente nga Qabeja derisa arriti në malet e Jethribit, në pjesën e Xhuhejnes. Dëgjova një zë brenda dritës që thoshte:
U largua errësira dhe shkëlqeu drita, dhe u dërgua vula e Pejgamberëve.
Pastaj ajo ndriçoi me një ndriçim tjetër derisa pashë pallatet e Hirës dhe të bardhën e Medainit, dhe dëgjova një zë brenda dritës që thoshte:
U shfaq Islami, u thyen idhujt dhe u lidhën lidhjet farefisnore.
U zgjova i tmerruar dhe i thashë popullit tim: Për Allahun, do të ndodhë diçka e madhe në këtë fis të Kurejshëve. I informova ata për atë që pashë. Ai (Pejgamberi) tha: "O Amr bin Murrah, unë jam Pejgamberi i dërguar te të gjithë njerëzit, i ftoj ata në Islam, i urdhëroj për ruajtjen e gjakut, lidhjen e farefisit, adhurimin e Allahut dhe braktisjen e idhujve, haxhin në Shtëpi (Qabe) dhe agjërimin e muajit të Ramazanit nga dymbëdhjetë muajt. Kush përgjigjet, për të është Xheneti, e kush kundërshton, për të është Zjarri. Beso në Allahun o Amr, që Allahu të të sigurojë nga tmerri i Xhehenemit". Thashë: Dëshmoj se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se ti je i Dërguari i Allahut, dhe besova në gjithçka që ke sjellë prej hallallit dhe haramit, edhe nëse kjo u vjen rëndë shumë popujve. Pastaj i recitova disa vargje që i thashë kur dëgjova për të, ndërkohë që ne kishim një idhull dhe babai im ishte shërbyes i tij. Shkova te ai dhe e theva, pastaj u bashkova me Pejgamberin (s.a.v.s.) duke thënë:
Dëshmova se Allahu është i Vërteti... dhe unë jam i pari që braktis idhujt prej guri.
Përvesha rrobat e mia duke emigruar... drejt teje për të arritur shpëtimin pas vështirësive.
Për të shoqëruar njeriun më të mirë në shpirt e prejardhje... të Dërguarin e Sundimtarit të njerëzve mbi qiej.
Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Mirë se vjen o Amr bin Murrah". Thashë: O i Dërguari i Allahut, me babanë e nënën tim (të flijohesh), më dërgo te populli im, mbase Allahu më bën udhëheqës të tyre ashtu siç më dhuroi ty mua. Ai më dërgoi te ata dhe tha: "Ki
butësi dhe fjalë të drejtë, mos u bë i ashpër, as mendjemadh e as xheloz". Shkova te populli im dhe thashë: O bijtë e Rifa'ah, o njerëz të Xhuhejnes, unë jam i dërguari i të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) te ju. Ju ftoj në Xhenet dhe ju paralajmëroj nga Zjarri, ju urdhëroj për ruajtjen e gjakut, lidhjen e farefisit, adhurimin e Allahut dhe braktisjen e idhujve, haxhin në Shtëpi dhe agjërimin e muajit të Ramazanit, një muaj nga dymbëdhjetë muajt. Kush përgjigjet, për të është Xheneti, e kush kundërshton, për të është Zjarri. O njerëz të Xhuhejnes, Allahu i Madhëruar ju ka bërë më të mirët e atyre që u përkisni, dhe ua ka bërë të urryera në injorancën tuaj ato që ua ka bërë të dashura të tjerëve; siç ishte bashkimi i dy motrave (në martesë), martesa e burrit me gruan e babait të tij, dhe luftimet në muajin e shenjtë. Pra, përgjigjuni këtij Pejgamberi të dërguar nga pasardhësit e Luaj bin Galibit, që të fitoni nderin e kësaj bote dhe bujarinë e botës tjetër, dhe nxitoni në këtë që të keni vlerë te Allahu. Të gjithë iu përgjigjën përveç një njeriu që tha: O Amr bin Murrah - Allahu ta hidhëroftë jetën - a na urdhëron të braktisim zotat tanë, të përçajmë bashkësinë tonë dhe të kundërshtojmë fenë e baballarëve tanë për atë që thërret ky Kurejshit nga njerëzit e Tihames? Jo, as dashuri e as nderim. Pastaj ai i ligu filloi të thoshte:
Djali i Murrah ka ardhur me një fjalë që nuk është fjalë e atij që kërkon përmirësim. Unë mendoj se fjalët dhe veprat e tij një ditë, edhe nëse kalon kohë, do të jenë si era. A po i bën të marrë pleqtë që kanë kaluar? Kush e synon këtë, mos pastë sukses.
Amr bin Murrah tha: Gënjeshtari prej meje dhe teje, Allahu ia hidhëroftë gojën, ia memecoftë gjuhën, ia verbofte sytë dhe ia rëntë dhëmbët. Amr bin Murrah tha: Për Allahun, ai nuk vdiq derisa i ra goja, nuk ndiente shijen e ushqimit, u verbua dhe u memecua. Amr bin Murrah doli me ata që e ndoqën nga populli i tij derisa erdhën te Pejgamberi (s.a.v.s.), i cili i mirëpriti, i nderoi dhe u shkroi një letër, kopja e së cilës është: "Me emrin e Allahut, të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëplotit. Kjo është një letër nga Allahu i Madhëruar dhe i Fuqishëm përmes gjuhës së të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), letër e vërtetë dhe e drejtë për Amr bin Murrah el-Xhuhenij për Xhuhejne bin Zejdan. Ju takojnë brendësitë e tokës, fushat e saj, luginat dhe lartësitë e saj. Kullotni bimësinë e saj dhe pini ujin e saj të pastër, me kusht që të pranoni të pestat (obligimet), të falni pesë kohët e namazit. Në bollëk dhe në vështirësi, dy dele nëse bashkohen, e nëse ndahen, nga një dele për secilin. Nuk ka zeqat për kafshët e punës". Dëshmoi për Pejgamberin tonë dhe ata që ishin prezentë prej muslimanëve me shkrimin e Kajs bin Shemasit. Kjo ishte koha kur Amr bin Murrah el-Xhuhenij thoshte:
A nuk e sheh se Allahu e shfaqi fenë e Tij dhe e sqaroi argumentin e Kuranit për Amirin. Një libër nga i Gjithëmëshirshmi që na bën bashkë ne dhe pasardhësit tanë në çdo shkretëtirë e qytet. Drejt më të mirit që ecën mbi tërë tokën dhe më të vlefshmit kur vështirësitë shtohen. Iu bindëm të Dërguarit të Allahut kur barku i armiqve u ça nga shpatat e mprehta. Ne jemi një fis rreth të cilit lavdia është ndërtuar, kur në luftë kokat e të mëdhenjve zbulohen. Bijtë e luftës që e përballojmë me duar të gjata dhe shpata të bardha që shkëlqejnë në duart e luftëtarëve. Dhe rreth tij janë Ensarët që mbrojnë udhëheqësin e tyre me heshta të murrme dhe shpata prerëse. Kur lufta rrotullohet në çdo ngjarje të madhe dhe rrotat e saj sillen për luanët grabitqarë. Ngjyra e tij shkëlqeu dhe fytyra e tij u zbukurua si drita e hënës së plotë mes yjeve shkëlqyes.
Dhe Jasir bin Suvejd përmendi se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e dërgoi atë në një kalorësi ose ekspeditë ndërsa gruaja e tij ishte shtatzënë. Ajo lindi një fëmijë dhe nëna e tij e çoi te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e tha: O i Dërguari i Allahut, ky fëmijë ka lindur ndërsa babai i tij është me kalorësinë, emërtoje atë. Pejgamberi (s.a.v.s.) e mori, kaloi dorën e tij mbi të dhe tha: "O Allah, shtoja burrat e tyre, pakësoja ditët e tyre (të vështira), mos i bëj nevojtarë dhe mos lejo që ndonjëri prej tyre të shohë varfëri". Pastaj tha: "Emërtoje Musri' (i shpejtë), sepse ai nxitoi në Islam».
E transmeton Taberaniu.

13910 - Dhe nga Abbas bin Mirdas es-Sulemi ka thënë: «Islami i Abbas bin Mirdasit filloi kur ai ishte me një deve të tij në mesditë, kur papritmas iu shfaq një struc i bardhë si pambuku, mbi të cilin ishte një kalorës me rroba të bardha si pambuku, i cili tha: O Abbas bin Mirdas, a nuk e ke parë se qielli i ka ndalur rojet e tij, se lufta i ka gëlltitur frymëmarrjet e saj, se kuajt i kanë hequr shalët e tyre, dhe se ai që zbriti me mirësi dhe udhëzim është në ditën e hënë, natën e së martës, pronari i devesë. Tha: Dola i tmerruar nga ajo që pashë dhe dëgjova, derisa erdha te një idhull i yni që quhej: ed-Dimad, të cilin e adhuronim dhe ai fliste nga brendësia e tij. E pastrova rreth tij, u fshiva pas tij dhe e putha, kur papritmas një thirrës thirri nga brendësia e tij:
O Abbas bin Mirdas:
Thuaju fiseve të Sulejmit të gjithëve: u shkatërrua Dimadi dhe fituan njerëzit e xhamisë
Ai që erdhi me profeci dhe udhëzim pas birit të Merjemes është i udhëzuar nga Kurejshët
U shkatërrua Dimadi që adhurohej dikur, para salavatit mbi Pejgamberin Muhamed
Tha: Dola i tmerruar derisa erdha te populli im, ua tregova historinë dhe i njoftova me lajmin. Pastaj u nisa me treqind kalorës nga populli im prej Beni Harithes te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe hymë në xhami. Kur më pa i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), buzëqeshi dhe tha: "O Abbas bin Mirdas, si ishte islami yt?". Ia tregova historinë dhe ai tha: "Ke thënë të vërtetën". I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u gëzua me këtë. Tha: Atëherë pranova Islamin unë dhe populli im».
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të është Abdullah bin Abdil-Aziz el-Lejthi, të cilin shumica e kanë konsideruar të dobët, ndërsa Seid bin Mensuri e ka konsideruar të besueshëm dhe ka thënë: Maliku ishte i kënaqur me të, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë konsideruar të besueshëm.

13911 - Dhe nga Mazin bin el-Ghadube ka thënë: «Isha shërbyes i një idhulli që quhej Bahir në Semail, një fshat në Oman. Një ditë po bënim kurban një dele të vogël pranë tij, kur dëgjova një zë nga idhulli që thoshte:
O Mazin, dëgjo e do të gëzohesh, u shfaq e mira dhe u fsheh e keqja, u dërgua një Pejgamber nga Mudari me fenë e Allahut më të Madh, ndaj lëre atë që është gdhendur nga guri, që të shpëtosh nga nxehtësia e Sekarit.
Ai tha: U tmerrova nga kjo dhe thashë: Kjo është vërtet diçka e çuditshme. Pas disa ditësh kalova sërish dhe dëgjova një zë nga idhulli që thoshte:
Eja tek unë, eja të dëgjosh atë që nuk e di, ky është një Pejgamber i dërguar, ka ardhur me të vërtetën e zbritur, besoje atë që të largohesh nga nxehtësia e zjarrit që ndizet, lënda djegëse e të cilit janë gurët.
Thashë: Kjo është vërtet e çuditshme dhe është një mirësi që më është destinuar. Ndërkohë që ishim kështu, na erdhi një burrë nga Hixhazi dhe i thamë: Çfarë lajmesh ke pas teje? Tha: Është shfaqur një burrë [që quhet Ahmed] i cili u thotë atyre që i vijnë: "Përgjigjuni thirrësit të Allahut". Thashë: Ky është lajmi për atë që kam dëgjuar. Shkova te idhulli dhe e theva [copë-copë], hipa në devenë time dhe erdha te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Ai ma shpjegoi Islamin dhe unë u bëra musliman e thashë:
E theva Naxhizin copë-copë, ndërsa ai ishte për ne... një zot rreth të cilit sillemi të verbër në humbje.
Me Hashimiun u udhëzuam nga humbja e tij... ndërsa feja e tij nuk më shkonte ndërmend.
O kalorës, përcillja Amrit dhe vëllezërve të tij... se unë jam kundërshtar i atij që thotë: Zoti im është Naxhizi.
Domethenë Amër bin el-Saltin dhe vëllezërit e tij, bijtë e Hutames. Mazini tha: Thashë: O i Dërguari i Allahut, unë jam një njeri i dhënë pas argëtimit, pirjes së alkoolit dhe grave të përdala - Ibn el-Kelbi tha: El-Heluk është gruaja imorale - dhe na kanë goditur vitet e thatësirës, na i shkatërruan pasuritë dhe na i dobësuan fëmijët, dhe nuk kam fëmijë, ndaj lute Allahun të ma largojë këtë që ndjej, të na sjellë shiun dhe të më dhurojë një fëmijë. Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "O Allah, zëvendësoja argëtimin me leximin e Kuranit, haramin me hallallin, imoralitetin me dëlirësinë e organit, alkoolin me pirje që nuk ka mëkat në të, u jep atyre shi dhe dhuroji atij një fëmijë". Mazini tha: Allahu ma largoi atë që ndjeja dhe më dhuroi Habar bin Mazinin, dhe filloi të thoshte:
Drejt teje, o i Dërguari i Allahut, nxitoi deveja ime... duke përshkuar shkretëtirat nga Omani deri në el-Arxh.
Që të ndërhysh për mua, o më i miri i atyre që kanë shkelur mbi guralecë... që Zoti im të më falë e të kthehem me fitore.
Te një popull që për hir të Allahut kundërshtova fenë e tyre... as mendimi i tyre nuk është mendimi im, as shpjegimi i tyre nuk është shpjegimi im.
Isha një njeri i dhënë pas imoralitetit dhe alkoolit... gjatë jetës sime derisa trupi filloi të dobësohej.
Ai ma zëvendësoi alkoolin me frikë dhe devotshmëri... dhe imoralitetin me ndershmëri, duke ma mbrojtur nderin tim.
[Dhe u bë brenga ime xhihadi dhe qëllimi im... për Allahun është agjërimi im dhe për Allahun është haxhi im].
Kur shkova te populli im, më qortuan dhe më shanë, dhe urdhëruan poetin e tyre e më thuri vargje satirike. Thashë: Nëse u përgjigjem, vetëm se do të shaj veten time, ndaj u veçova prej tyre në breg të detit dhe thashë:
Urejtja juaj tek ne është si hiri... ndërsa urrejtja jonë te ju, o populli ynë, është si qumështi.
Nuk i vëmë re të metat tuaja kur shfaqen... ndërsa ju të gjithë jeni vëzhgues kur shfaqet e meta jonë.
Poeti ynë hesht ndaj jush... ndërsa poeti juaj në luftën tonë është i dhënë pas sharjeve tona me gjuhë të mprehtë.
Nuk ka në zemrat tona asnjë mëri ndaj jush, ta dini... ndërsa në gjokset tuaja ka urrejtje dhe armiqësi.
Atëherë më erdhi një grup i madh prej tyre e më thanë: O djali i axhës tonë, të qortuam për një çështje që nuk na pëlqeu për ty, por nëse refuzon, atëherë mbaje fenë tënde, kthehu dhe drejto punët tona. Unë isha përgjegjësi i punëve të tyre, ndaj u ktheva tek ata dhe më pas Allahu i udhëzoi në Islam.»
E ka transmetuar et-Taberaniu, nga rruga e Hisham bin Muhamed bin es-Saib el-Kelbi, nga babai i tij, dhe të dy janë të braktisur (metruk).

13912 - Dhe nga Muhamed bin Ka'b el-Kuradhi ka thënë: «Ndërsa Omer bin el-Hatabi - (r.a.) - ishte ulur në xhami, kur pranë tij kaloi një burrë në fund të xhamisë, dhe një burrë tha: O prijës i besimtarëve, a e njeh këtë që po vjen? Tha: Jo, kush është ai? Tha: Ky është Sauad bin Karib dhe ai është [një burrë] nga banorët e Jemenit, i cili gëzon nder dhe pozitë mes tyre, të cilit i ka ardhur xhindi i tij (re'ijju) me lajmin e shfaqjes së të Dërguarit të Allahut - (s.a.v.s.). Omeri tha: Ma sillni atë. E thirri dhe i tha: Ti je Sauad bin Karib? Tha: Po. I tha: Ti je ai të cilit i erdhi xhindi me lajmin e shfaqjes së të Dërguarit të Allahut - (s.a.v.s.)? Tha: Po. I tha: A je ende në atë që ishe prej parashikimit tënd (kehanet)? Ai u zemërua shumë dhe tha: O prijës i besimtarëve, askush nuk më ka pritur me këtë që kur jam bërë musliman. Omeri tha: SubhanAllah, ajo në të cilën ishim ne prej shirkut është më e madhe se ajo në të cilën ishe ti prej parashikimit. Më trego për ardhjen e xhindit tënd me lajmin e shfaqjes së të Dërguarit të Allahut - (s.a.v.s.). Tha: Po, o prijës i besimtarëve. Ndërsa isha një natë mes gjumit dhe zgjimit, më erdhi xhindi im, më goditi me këmbën e tij dhe tha: Çohu o Sauad bin Karib, kupto dhe logjiko nëse ke mend, se vërtet është dërguar një i Dërguar nga Lu'ej bin Galib që thërret te Allahu i Madhëruar dhe në adhurimin e Tij. Pastaj filloi të thoshte:
U habita me xhindët dhe kërkimet e tyre ... dhe shalimin e deveve të bardha me mbulesat e tyre
Ato nxitojnë drejt Mekës duke kërkuar udhëzimin ... nuk janë xhindët e mirë si të fëlliqurit e tyre
Udhëto pra drejt të zgjedhurit nga Hashimi ... dhe lartësohu me sytë e tu drejt kreut të tyre
Tha: Nuk ia vura veshin fjalës së tij dhe thashë: Më lër të fle se jam i përgjumur. Kur erdhi nata tjetër, më erdhi dhe më goditi me këmbë e tha: A nuk të thashë o Sauad bin Karib: Çohu, kupto dhe logjiko nëse ke mend? Vërtet është dërguar një i Dërguar nga Lu'ej bin Galib që thërret te Allahu i Madhëruar dhe në adhurimin e Tij. Pastaj xhindi filloi të thoshte:
U habita me xhindët dhe kërkimin e tyre ... dhe shalimin e deveve të bardha me shalët e tyre
Ato nxitojnë drejt Mekës duke kërkuar udhëzimin ... nuk është xhindi i vërtetë si gënjeshtari i tyre
Udhëto pra drejt të zgjedhurit nga Hashimi ... nuk është e para e tyre si fundi i tyre
Tha: Nuk ia vura veshin fjalës së tij. Kur erdhi nata e tretë, më erdhi dhe më goditi me këmbë e tha: A nuk të thashë o Sauad bin Karib: Kupto dhe logjiko nëse ke mend? Vërtet është dërguar një i Dërguar nga Lu'ej bin Galib që thërret te Allahu i Madhëruar dhe në adhurimin e Tij. Pastaj xhindi filloi të thoshte:
U habita me xhindët dhe lajmet e tyre ... dhe shalimin e deveve të bardha me shalët e tyre të larta
Ato nxitojnë drejt Mekës duke kërkuar udhëzimin ... nuk janë besimtarët e xhindëve si kufarët e tyre
Udhëto pra drejt të zgjedhurit nga Hashimi ... mes kodrinave dhe gurëve të saj
Atëherë në shpirtin tim ra dashuria për Islamin dhe dëshirova atë. Kur u gdhi, përgatita devenë time dhe u nisa drejt Mekës. Kur isha në një pjesë të rrugës, u informova se Pejgamberi - (s.a.v.s.) - kishte emigruar në Medine. Erdha në Medine dhe pyeta për Pejgamberin - (s.a.v.s.) - e më thanë: Është në xhami. Arrita në xhami, lidha devenë time, dhe ja ku ishte i Dërguari i Allahut - (s.a.v.s.) - dhe njerëzit rreth tij. Thashë: Dëgjo fjalën time o i Dërguar i Allahut. Ebu Bekri - (r.a.) - tha: Afrohu, afrohu. Nuk pushoi derisa u gjenda para tij. Ai tha: Thuaj dhe më trego për ardhjen e xhindit tënd. Unë thashë:
Më erdhi lajmëtari im i fshehtë mes qetësisë dhe gjumit ... dhe nuk ka qenë në atë që kam provuar gënjeshtar
Tri net, në të gjitha ato më thoshte ... të ka ardhur një i Dërguar nga Lu'ej bin Galib
Përvesha skajet e rrobës sime dhe më barti ... deveja e shpejtë dhe e fortë mes shkretëtirave
Dëshmoj se Allahu është i Vetmi Zot, nuk ka tjetër ... dhe se ti je i besueshëm për çdo të fshehtë
Dhe se ti je më i merituari i të dërguarve për ndërmjetësim ... te Allahu, o bir i të nderuarve dhe të mirëve
Na urdhëro me atë që të vjen, o më i miri i të dërguarve ... edhe nëse në atë që vjen ka zbardhje të flokëve
Dhe bëhu ndërmjetësues për mua në ditën kur askush nuk ka ndërmjetësim ... përveç teje që do t'i mjaftonte Sauad bin Karibit
Tha: I Dërguari i Allahut - (s.a.v.s.) - dhe shokët e tij u gëzuan shumë me pranimin tim të Islamit, saqë kjo u pa në fytyrat e tyre. Tha: Atëherë Omer bin el-Hatabi - (r.a.) - u hodh drejt tij, e përqafoi dhe tha: Kam pasur dëshirë ta dëgjoja këtë prej teje».
E transmeton Taberaniu.

13913 - Dhe në një transmetim tjetër tek ai: «Nga Sevad bin Karib el-Ezdi ka thënë: Isha duke fjetur në një mal prej maleve të Sevatit, kur më erdhi dikush dhe më goditi me këmbën e tij, dhe tha në të: Erdha në Mekë dhe pashë se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte shfaqur, kështu që e njoftova për lajmin dhe e ndoqa atë».
Dhe të dy zinxhirët e transmetimit (isnadët) janë të dobët.

13914 - Dhe nga el-Hasan bin ez-Zubejr el-Esedi ka thënë: Omer bin el-Hattabi - (r.a.) - i tha një ditë Ibn Abbasit: Më trego një hadith që më pëlqen. Ai tha: Më ka treguar Hurejm bin Fatik el-Esedi, i cili tha: «Dola në kërkim të deveve të mia dhe i gjeta në el-Ebrek, Ebrek el-Azzaf. I lidha ato dhe mora si jastëk parakrahun e njërës prej tyre, dhe kjo ishte në kohën kur sapo kishte dalë Pejgamberi - (s.a.v.s.). Pastaj thashë: Kërkoj mbrojtje te i madhi i kësaj lende, kërkoj mbrojtje te i fuqishmi i kësaj lende - tha: kështu vepronin ata në xhahilijet - kur papritmas një zëthirrës thirri e tha:
Mjerë ti, kërko mbrojtje te Allahu, i Cili ka Madhështinë... Zbritësi i të ndaluarës (haramit) dhe të lejuarës (hallallit)
Dhe njësoje Allahun e mos u shqetëso... tmerri i këtij xhindi nuk është prej tmerreve
Kur përmendet Allahu në çdo milje... dhe në fushat e tokës e në male
Dhe kurthet e xhindëve ranë në poshtërim... përveç devotshmërisë dhe veprave të mira
Tha: Atëherë thashë:
O ti thirrës, çfarë po na sjell... a është udhëzim tek ti apo humbje?
Ai tha:
Ky është i Dërguari i Allahut, zotëruesi i mirësive... erdhi me Jasin dhe Hamimat (suret që fillojnë me Ha-Mim)
Dhe sure të tjera pas tyre të detajuara (mufassal)... që ndalojnë dhe lejojnë
Urdhëron për agjërim dhe për namaz... dhe i largon njerëzit nga të këqijat
Që në ditët e kaluara ishin të urryera
Tha: Thashë: Kush je ti, Allahu të mëshiroftë? Tha: Unë jam Maliku, më ka dërguar i Dërguari i Allahut - (s.a.v.s.) - te xhindët e banorëve të Nexhdit. Tha: Thashë: Sikur të kisha dikë që të m'i ruante këto deve, do të shkoja tek ai që të besoj në të. Tha: Unë do t'i ruaj ato derisa t'i dërgoj te familja jote shëndoshë e mirë, në dashtë Allahu. Atëherë hipa mbi një deve prej tyre dhe erdha në Medine, dhe i gjeta njerëzit ditën e xhuma ndërsa ishin në namaz. Thashë: Le ta përfundojnë namazin e tyre e pastaj do të hyj. Tha: Ndërsa po e ulni devenë time, doli tek unë Ebu Dherri - (r.a.) - dhe më tha: I Dërguari i Allahut - (s.a.v.s.) - të thotë: "Hyr". Hyra, dhe kur më pa, tha: "Çfarë bëri plaku i cili të garantoi se do t'i dorëzonte devetë e tua? Dije se ai i ka dorëzuar ato shëndoshë e mirë". Tha: Thashë: Allahu e mëshiroftë. Tha: Pejgamberi - (s.a.v.s.) - tha: "Po, Allahu e mëshiroftë". Atëherë tha: Dëshmoj se nuk ka zot tjetër përveç Allahut».
E ka transmetuar et-Taberaniu, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

13915 - Dhe nga Ebu Hurejre transmetohet se ka thënë: «Hurajm bin Fatik i tha Omer bin el-Hatabit - r.a.: O Prijës i Besimtarëve, a të të tregoj se si ishte fillimi i Islamit tim? Ai tha: Po. Ai tha: Ndërsa po rrotullohesha në kërkim të deveve të mia, kur papritur rashë në gjurmët e tyre, ndërkohë që nata ra mbi Abrak el-Irak. Thashë me zërin tim më të lartë: Kërkoj mbrojtje te i fuqishmi i kësaj
lugine nga të marrët e popullit të tij. Kur papritur një zë (hatif) thirri:
Mjerë ti! Kërko mbrojtje te Allahu, i Cili ka Madhështinë... Lavdinë, Mirësitë dhe Bujarinë
Dhe lexo ajete nga el-Enfal... dhe njëso Allahun e mos u shqetëso
Tha: U tmerrova me një tmerr të madh, e kur u kthjellova thashë:
O ti zë thirrës, çfarë po thua?... A është udhëzim tek ti apo humbje?
Na sqaro, qofsh i udhëzuar, cila është rruga?
Ai tha:
Ky është i Dërguari i Allahut, zotëruesi i të mirave... në Jethrib fton drejt shpëtimit
Urdhëron për agjërim dhe për namaz... dhe i ndalon njerëzit nga të këqijat
Tha: Atëherë u nis deveja ime dhe thashë:
Më udhëzo në udhëzim, qofsh i udhëzuar... mos u urritsh e mos mbetsh pa veshur
Dhe mbetsh i lumtur sa të jesh gjallë... dhe mos ma privo të mirën që të është dhënë.
Tha: Ai më ndoqi duke thënë:
Të shpëtoftë Allahu dhe të shpëtoftë ty... të arritsh te familja dhe ta dërgosh deveden tënde
Beso në të, Zoti im e bëftë të suksesshëm... të drejtën tënde, dhe ndihmoje atë, Zoti im e bëftë krenare ndihmën tënde.
Tha: Hyra në Medine dhe kjo ishte ditë e xhuma. Pashë në xhami dhe më doli Ebu Bekër es-Siddiku - r.a. - e më tha: Hyr, Allahu të mëshiroftë, se na ka arritur lajmi për Islamin tënd. Thashë: Nuk e di mirë pastrimin (tehure), kështu që ai më mësoi. Hyra në xhami dhe pashë Pejgamberin - (s.a.v.s.) - mbi minber duke mbajtur hytbe, sikur të ishte hëna e plotë, e ai thoshte: "Nuk ka asnjë musliman që merr abdest dhe e përsos abdestin, pastaj fal një namaz të cilin e bën të lehtë dhe e fal me vëmendje, veçse do të hyjë në Xhenet". Atëherë Omer bin el-Hatabi më tha: Do të sjellësh provë për këtë ose do të të ndëshkoj. Tha: Atëherë dëshmoi i moshuari i Kurejshëve, Uthman bin Afani - r.a. - dhe ai (Omeri) e pranoi dëshminë e tij».
E ka transmetuar et-Taberaniu, dhe në isnadin e tij .... Thashë: Kapitulli i lajmeve të ujkut, hardhucës dhe gazelës për profecinë e tij do të vijë te mrekullitë (el-Mu'xhizat), në dashtë Allahu.

13916 - Nga Abdullah bin Seidi ka thënë: Vërtet Allahu shikoi në zemrat e robërve dhe gjeti se zemra e Muhamedit (s.a.v.s.) ishte zemra më e mirë e robërve, andaj Ai e zgjodhi atë për Veten e Tij dhe e dërgoi me mesazhin e Tij. Kjo është përmendur më parë në kapitullin e ixhmait (konsensusit) në plotësinë e saj. E ka transmetuar Ahmedi, el-Bezzari dhe et-Taberaniu në 'el-Kebir' dhe 'el-Ewsat', dhe burrat e tij (transmetuesit) janë të besueshëm.

13917 - Dhe nga Omer ibn el-Hattabi transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë:
«Kur Ademi (a.s.) bëri mëkatin që bëri, ngriti kokën drejt Arshit dhe tha: Të kërkoj me hakin e Muhamedit që të më falësh. Atëherë Allahu i shpalli atij: Kush është Muhamedi? Ai tha: I bekuar qoftë Emri Yt, kur më krijove, ngrita kokën drejt Arshit Tënd dhe pashë të shkruar në të: Nuk ka zot tjetër përveç Allahut, Muhamedi është i Dërguari i Allahut. Kështu e dita se nuk ka askënd me pozitë më të madhe tek Ti sesa ai, emrin e të cilit e vendose pranë Emrit Tënd. Atëherë Allahu i shpalli atij: O Adem, ai është i fundit i Pejgamberëve nga pasardhësit e tu, dhe umeti i tij është umeti i fundit nga pasardhësit e tu, dhe sikur të mos ishte ai, nuk do të të kisha krijuar ty».

E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Evsat' dhe 'es-Sagir', dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

13918 - Dhe nga Ali el-Hilali ka thënë: «Hyra te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) në vendin ku ai ndërroi jetë, dhe ja, Fatimja ishte te koka e tij. Tha: Ajo qau derisa zëri i saj u lartësua, kështu që i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ngriti shikimin drejt saj dhe tha: "E dashura ime Fatime, çfarë po të bën të qash?", ajo tha: Kam frikë humbjen pas teje. Ai tha: "O e dashura ime, a nuk e di se Allahu vështroi mbi tokë një vështrim dhe zgjodhi prej saj babanë tënd e pastaj e dërgoi atë me mesazhin e Tij, pastaj vështroi mbi tokë një vështrim tjetër dhe zgjodhi prej saj bashkëshortin tënd dhe Allahu më shpalli mua që të të martoj me të. O Fatime, ne jemi një familje (Ehl-ul Bejt) të cilëve Allahu u ka dhënë shtatë cilësi që nuk ia ka dhënë askujt para nesh dhe nuk do t'ia japë askujt pas nesh: Unë jam vula e Pejgamberëve, unë jam më i nderuari i Pejgamberëve te Allahu, unë jam krijesa më e dashur te Allahu, dhe unë jam babai yt».
Pastaj e përmendi hadithin, dhe ai është i plotë në kapitullin e vlerave të Ehl-ul Bejtit.
E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Evsat' dhe 'el-Kebir', dhe në të është Hejthem bin Habib i cili është akuzuar për këtë hadith.

13919 - Dhe nga Ebu Ejub el-Ensariu transmetohet se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha Fatimes (r.a.): "A nuk e di se Allahu (xh.sh.) shikoi banorët e tokës dhe zgjodhi prej tyre babanë tënd, dhe e dërgoi atë si Pejgamber, pastaj shikoi për herë të dytë dhe zgjodhi bashkëshortin tënd, kështu që Allahu më shpalli mua dhe unë e martova atë me ty dhe e mora atë si pasardhës (uesi)".
E transmeton Taberaniu.

13920
- Dhe ai (Taberaniu) shënon në 'el-Sagir', nga Ebu Ejub el-Ensariu gjithashtu
ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut - (s.a.v.s.): "Pejgamberi ynë është më i miri i pejgamberëve".
E ka transmetuar me disa zinxhirë transmetimi dhe njëri prej tyre është hasen (i mirë).

13921 - Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: «E pyeta Zotin tim për diçka, por do të dëshiroja të mos e kisha pyetur. Thashë: O Zot, para meje ka pasur të dërguar, prej tyre
kishte që ua nënshtrove erërat, e prej tyre kishte që ngjallnin të vdekurit. Ai tha: A nuk të gjeta jetim e të strehova? A nuk të gjeta të humbur e të udhëzova? A nuk të gjeta të varfër e të pasurova? A nuk ta hapëm ne gjoksin tënd dhe ta hoqëm barrën tënde? Tha: Thashë: Po, o Zoti im».
E transmeton Taberaniu në 'el-Kebir' dhe 'el-Evsat', dhe në të është Ata bin es-Saib, i cili ishte i përzier (në memorien e tij).

13922 - Dhe nga Ebu Saidi, «nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) se ai ka thënë: "Më erdhi Xhibrili e më tha: Vërtet Zoti im dhe Zoti yt thotë: Si e kam lartësuar përmendjen tënde? Tha: Allahu e di më së miri. Tha: Kurdo që përmendem Unë, ti përmendesh bashkë me Mua».

E ka transmetuar Ebu Jala dhe isnadi i tij ....

13923 - Dhe nga Abdullah bin Selami ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.):
«Unë jam zotëria i bijve të Ademit në Ditën e Kiametit dhe këtë nuk e them për mburrje, jam i pari për të cilin do të çahet toka, i pari ndërmjetësues dhe i pari të cilit i pranohet ndërmjetësimi, në dorën time është Flamuri i Lavdisë, nën mua është Ademi dhe ata që vijnë pas tij».
Transmeton Ebu Jala dhe Taberaniu, dhe në të është Amru bin Uthman el-Kilabi, të cilin Ibn Hibani e ka konsideruar të besueshëm pavarësisht dobësisë së tij, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë të besueshëm.

13924 - Dhe nga Xhabir bin Abdullahu, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) ka thënë:
«Unë jam udhëheqësi i të dërguarve dhe nuk ka mburrje, unë jam vulë e Pejgamberëve dhe nuk ka mburrje, dhe unë jam i pari ndërmjetësues dhe i pari të cilit i pranohet ndërmjetësimi dhe nuk ka mburrje».
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Evsat', dhe në të është Salih bin Ata bin Habab të cilin nuk e njoh, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë të besueshëm.

13925 - Dhe nga Abdullah bin Selami transmetohet të ketë thënë: "Vërtet, krijesa më e nderuar e Allahut tek Allahu në Ditën e Kiametit është Ebu el-Kasimi (s.a.v.s.)." Ata thanë: "Allahu të mëshiroftë, po engjëjt?" Ai tha: "Vërtet, krijesa më e nderuar e Allahut tek Allahu është Ebu el-Kasimi (s.a.v.s.)."
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të është Jahja bin Talha el-Jerbu'i, të cilin e ka konsideruar të besueshëm Ibn Hibbani, ndërsa Nesaiu e ka konsideruar të dobët, kurse pjesa tjetër e transmetuesve të tij janë të besueshëm.

13926 - Dhe prej tij transmetohet se ka thënë: "Pasha Atë në dorën e të Cilit është shpirti im, njeriu më i afërt me Allahun në Ditën e Kiametit do të jetë Muhamedi (s.a.v.s.), i ulur në të djathtën e Tij mbi Kursi." Në këtë transmetim përmendet një burrë që nuk i është thënë emri.

13927 - Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: "Allahu e ka vlerësuar Muhamedin mbi banorët e qiellit dhe mbi banorët e tokës." Një burrë tha: "O Ebu Abbas, me çfarë e ka vlerësuar atë mbi banorët e qiellit dhe të tokës?" Ai tha: "Allahu i Madhëruar u thotë banorëve të qiellit: ﴿Dhe kushdo prej tyre që thotë: 'Unë jam zot përveç Tij', atë do ta ndëshkojmë me Xhehenem. Kështu i ndëshkojmë Ne zullumqarët.﴾ [el-Enbija: 29], ndërsa Allahu i Madhëruar i tha Muhamedit (s.a.v.s.): ﴿Ne të kemi dhënë ty një fitore të qartë, që Allahu të t'i falë ty mëkatet e mëparshme dhe ato të mëvonshmet.﴾ [el-Fet'h: 1-2]." Atij iu tha: "O Ebu Abbas, po cila është vlera e tij mbi Pejgamberët?" Ai tha: "Allahu i Madhëruar ka thënë: ﴿Ne nuk kemi dërguar asnjë të dërguar, përveçse me gjuhën e popullit të tij.﴾ [Ibrahim: 4], ndërsa Muhamedit (s.a.v.s.) i tha: ﴿Dhe Ne nuk të kemi dërguar ty veçse për të gjithë njerëzit, si përgëzues dhe paralajmërues.﴾ [Sebe: 28].
Pra, Allahu e dërgoi atë te njerëzit dhe xhindët.
E transmeton Taberaniu, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut, përveç el-Hekem bin Eban, i cili është i besueshëm. [Dhe e transmeton Ebu Jala me një shkurtim të madh]."

13928 - Dhe nga Abdullah - domethënë Ibn Mes'udi - ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.): "Vërtet, Allahu e ka marrë Ibrahimin për mik të ngushtë (halil), dhe vërtet shoku juaj është mik i Allahut, dhe Muhamedi (s.a.v.s.) është zotëria i bijve të Ademit në Ditën e Kiametit", pastaj lexoi: ﴿عَسَى أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَامًا مَحْمُودًا﴾ [el-Isra: 79] (Që Zoti yt të të ngrejë ty në një vend të lavdëruar). Unë thashë: Në Sahih prej tij është vetëm pjesa: "Dhe vërtet shoku juaj është mik i Allahut", në mes të një hadithi. E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të është Jahja el-Himmani, i cili është i dobët.

13929 - Dhe nga Ebu Hurejre (r.a.) ka thënë: Të zgjedhurit e bijve të Ademit janë pesë: Nuhu, Ibrahimi, Isai, Musai dhe Muhamedi (s.a.v.s.), dhe më i miri i tyre është Muhamedi (s.a.v.s.) - salallahu alejhim exhmein ue selem.
E ka transmetuar El-Bezzari, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

13930 - Nga Ibn Abbasi transmetohet se Pejgamberi (s.a.v.s.) i tha Hatixhes: "Unë po shoh dritë dhe po dëgjoj zë, andaj kam frikë se mos jam i çmendur." Ajo i tha: "Allahu nuk do ta bënte këtë me ty, o biri i Abdullahut." Pastaj ajo shkoi te Vereka bin Neufeli dhe ia përmendi këtë atij, e ai tha: "Nëse është i vërtetë, ky është Namusi (Meleku) sikurse Namusi i Musait (a.s.). Nëse ai dërgohet (si pejgamber) ndërsa unë jam gjallë, do ta përkrah, do ta ndihmoj dhe do t'i besoj atij."
E ka transmetuar Ahmedi si të lidhur (muttasil) dhe si të ndërprerë (mursel), dhe Taberaniu në mënyrë të ngjashme duke shtuar: "dhe do ta ndihmoj". Burrat e Ahmedit janë burrat e Sahihut.

13931 - Dhe nga Ebu Dherri transmetohet se ka thënë: «Thamë: O i Dërguari i Allahut, si e dite se je Pejgamber? Tha: "Nuk e dita këtë derisa më erdhën dy melekë ndërsa isha në një pjesë të luginës së Mekës. Njëri prej tyre tha: A është ai? Tha: Peshoje atë me një burrë, [dhe u peshova me një burrë] e unë rëndova më shumë se ai. Tha: Peshoje me dhjetë, e më peshoi me dhjetë dhe unë rëndova më shumë se ata. Pastaj tha: Peshoje me njëqind, e më peshoi me njëqind dhe unë rëndova më shumë se ata. Pastaj tha: Peshoje me njëmijë [e më peshoi me njëmijë] dhe unë rëndova më shumë se ata. Atëherë njëri i tha tjetrit: Sikur ta peshoje me të gjithë umetin e tij, ai do të peshonte më rëndë se ata. Pastaj njëri i tha shokut të tij: Çaje barkun e tij. Ma çau barkun, pastaj nxori prej tij vendin e ngacmimit të shejtanit dhe droçkat e gjakut e i hodhi ato. Njëri i tha tjetrit: Laje barkun e tij ashtu siç lahet ena, dhe laje zemrën e tij ashtu siç lahet rroba. Pastaj kërkoi qetësinë (es-Sekineh) e cila ishte si një bardhësi e shndritshme dhe u fut në zemrën time. Pastaj njëri i tha shokut të tij: Qepe barkun e tij. Ma qepi barkun dhe e vendosën vulën mes shpatullave të mia. Sapo u larguan prej meje, ishte sikur po e shihja çështjen me sytë e mi.". Dhe shtoi Muhamed bin Ma'mer në hadithin e tij: "Dhe ata filluan të shpërndaheshin mbi mua nga kofshët e peshores".

Unë them: Ebu Dherri ka një hadith në Sahih rreth Israsë ndryshe nga ky. E ka transmetuar El-Bezzari, dhe në të është Xhafer bin Abdullahu bin Uthman bin Kebir, të cilin e ka konsideruar të besueshëm Ebu Hatim Er-Raziu dhe Ibn Hibbani, ndërsa ka folur për të El-Ukajli, kurse pjesa tjetër e burrave të tij janë të besueshëm, burra të Sahihut.

13932 - Dhe nga Ebu Saidi transmetohet se ka thënë: «Pronarët e deveve dhe pronarët e dhenve u mburrën para të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), kështu që i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Musai (a.s.) u dërgua (si pejgamber) ndërsa po kulloste dhentë [për familjen e tij], dhe unë u dërgova ndërsa po kullosja dhentë e familjes sime në Xhijad"».
Transmeton Ahmedi dhe El-Bezzari, dhe në të është El-Haxhaxh bin Erta'ah, i cili është mudellis.

13933 - Dhe nga Varaka el-Ensariu ka thënë: Thashë: O Muhamed, si të vjen ai që të vjen? Domethënë Xhibrili (a.s.), i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Më vjen nga qielli, krahët e tij janë margaritarë dhe shputat e këmbëve të tij janë të gjelbra".

E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Kebir' dhe 'el-Evsat' nga shejhu i tij el-Mikdam bin Davud, i cili është i dobët.

13934 - Dhe nga Abdullah bin Amri ka thënë: «E pyeta Pejgamberin (s.a.v.s.) dhe i thashë: O i Dërguari i Allahut, a e ndjen shpalljen? Tha: "Po, dëgjoj një tingëllimë, pastaj hesht në atë moment, dhe nuk ka herë që më vjen shpallja e të mos mendoj se shpirti im po merret».

E transmeton Ahmedi dhe Taberaniu dhe isnadi i tij është hasen.

13935 - Dhe nga Hatixhja, e cila ka thënë: I thashë: O i Dërguari i Allahut, o biri i axhës tim, a mundesh që kur të të vijë ai që të vjen, të më tregosh [për të]? I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) [më] tha: "Po, o Hatixhe". Hatixhja tha: Një ditë i erdhi Xhibrili ndërsa unë isha pranë tij, dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "O Hatixhe, ky shoku im që më vjen, sapo erdhi". Unë i thashë: Çohu dhe ulu mbi kofshën time të djathtë. Pastaj e pyeta: A po e sheh? Ai tha: "Po". I thashë: Ndërro vend dhe ulu mbi kofshën time të majtë. Ai u ul. I thashë: A po e sheh? Ai tha: "Po". I thashë: Ndërro vend dhe ulu në prehrin tim. Ai u ul. I thashë: A po e sheh? Ai tha: "Po". Hatixhja tha: Atëherë unë zbulova kokën dhe hoqa vellon (hixhabin) tim dhe i thashë: A po e sheh? Ai tha: "Jo". Atëherë thashë: Për Allahun, ky është një melek fisnik, pasha Allahun nuk është shejtan. Hatixhja tha: Pastaj ia tregova këtë që më njoftoi Muhamedi, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), Uereka bin Neufel bin Esed bin Abdil-Uzza bin Kusajit. Uereka tha: E vërtetë është o Hatixhe kjo që tregon.
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Eusat' dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

13936 - Dhe nga el-Harith bin Hisham ka thënë: «E pyeta të Dërguarin e Allahut - (s.a.v.s.): Si të vjen (shpallja)? Ai tha: "Më vjen si tingëllimë, sikur tingëllima e ziles, dhe ndonjëherë vjen në formën e një burri e më flet, dhe kjo është më e lehtë për mua, pastaj largohet prej meje pasi unë e kam nxënë atë (mesazhin)".
E ka transmetuar et-Taberaniu me dy zinxhirë transmetimi dhe burrat e njërit prej tyre janë të besueshëm.

13937 - Dhe nga Aishja ka thënë: "Vërtet, i shpallej të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) ndërkohë që ai ishte mbi devenë e tij, dhe ajo e ulte qafën e saj (për tokë nga rëndesa e shpalljes)."
E ka transmetuar Ahmedi, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

13938 - Dhe nga Zejd b. Thabiti ka thënë: «Unë shkruaja shpalljen për të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.). Kur i zbriste shpallja, atë e kaplonte një rëndesë e madhe dhe djersinte shumë, saqë djersët i rridhnin si margaritarë. Pasi i largohej kjo gjendje, unë hyja me një copë dege palme ose me ndonjë copë kocke, dhe shkruaja ndërsa ai ma diktonte. Nuk mbaroja derisa ndjeja sikur këmba ime do të thyehej nga rëndesa e Kuranit, saqë thosha me vete: 'Nuk do të mund të eci më kurrë me këmbën time'. Kur përfundoja, ai thoshte: "Lexoje!", dhe unë e lexoja. Nëse kishte ndonjë lëshim, ai e përmirësonte, pastaj unë dilja me të para njerëzve».
Transmeton Taberaniu me dy zinxhirë transmetimi, dhe transmetuesit e njërit prej tyre janë të besueshëm.

13939 - Dhe nga Kajs bin Mahreme (r.a.) ka thënë: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) lindi në vitin e Elefantit. Ndërmjet luftës së Fixharit dhe vitit të Elefantit ishin njëzet vjet." Ai tha: "E quajtën Fixhar sepse ata bënë paudhësi (fexheru) dhe lejuan gjëra që i kishin të ndaluara. Ndërmjet Fixharit dhe ndërtimit të Qabes ishin pesëmbëdhjetë vjet, ndërsa ndërmjet ndërtimit të Qabes dhe shpalljes së Pejgamberit (s.a.v.s.) ishin pesë vjet. Kështu, Pejgamberi (s.a.v.s.) u dërgua kur ishte dyzet vjeç."

Unë (autori) them: Tirmidhiu ka transmetuar prej kësaj vetëm pjesën e lindjes. E ka transmetuar Taberaniu, dhe në zinxhirin e tij është Xhafer bin Mihran es-Sebbak, i cili është konsideruar i besueshëm por ka disa vërejtje ndaj tij, ndërsa pjesa tjetër e transmetuesve janë të besueshëm.

13940 - Dhe nga Ebu Hurejra transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: «Vërtet, unë jam dërguar si mëshirë e dhuruar».
E ka transmetuar el-Bezzari dhe et-Taberaniu në 'es-Sagir' dhe 'el-Eusat', dhe burrat e el-Bezzarit janë burra të 'Sahihut'.

13941 - Dhe nga Enesi transmetohet se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) thoshte: "Më vjen Xhibrili në formën e Dihje el-Kelbiut". Enesi tha: Dihje ishte një burrë i bukur dhe i bardhë. E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të është Ufejr bin Ma'dan, i cili është i dobët.

13942 - Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: «Pejgamberi (s.a.v.s.) e luti Xhibrilin (a.s.) që ta shihte atë në formën e tij origjinale. Ai i tha: Lute Zotin tënd të Madhëruar. Ai e luti Zotin e tij të Madhëruar, dhe atëherë u shfaq një errësirë e madhe nga ana e lindjes. Tha: Ajo filloi të ngrihej dhe të përhapej, e kur Pejgamberi (s.a.v.s.) e pa atë, i ra të fikët. Atëherë ai (Xhibrili) i erdhi, e mbuloi dhe filloi t'ia fshinte pështymën nga anët e gojës së tij».

E transmeton Ahmedi dhe Taberaniu, dhe burrat e tyre (transmetuesit) janë të besueshëm.

13943 - Dhe nga Aishja transmetohet se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: «E kam parë Xhibrilin duke zbritur, i cili kishte mbushur hapësirën mes qiellit dhe tokës, i veshur me rroba prej mëndafshi të hollë (sundus), ku ishin të varura margaritarë dhe rubinë».

E ka transmetuar Ahmedi, dhe në zinxhirin e tij është Ata bin es-Saib, i cili ka pasur përzierje të memories (ihtilat).

13944 - Nga Ebu Musa transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: «Më janë dhënë pesë gjëra: Jam dërguar te i kuqi dhe i ziu, më është bërë toka e pastër [dhe vendfalje], më janë lejuar plaçkat e luftës të cilat nuk i ishin lejuar askujt para meje, jam ndihmuar me frikë (në zemrat e armiqve) sa një muaj rrugë larg, dhe më është dhënë ndërmjetësimi (shefati). Nuk ka pasur asnjë pejgamber që nuk ka kërkuar ndërmjetësim, ndërsa unë e kam ruajtur ndërmjetësimin tim dhe e kam lënë atë për këdo që vdes [nga umeti im] pa i bërë Allahut asnjë shok.»
E transmeton Ahmedi si të lidhur (mutesil) dhe të ndërprerë (mursel), gjithashtu edhe Taberaniu, dhe burrat e tij (transmetuesit) janë burrat e Sahihut.

13945 - Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: «Më janë dhënë pesë gjëra që nuk i janë dhënë asnjë pejgamberi para meje, dhe këtë nuk po e them për mburrje: Jam dërguar te i kuqi dhe i ziu (te mbarë njerëzimi), jam ndihmuar me frikë (në zemrat e armiqve) në një distancë prej një muaji udhëtim, më janë lejuar plaçkat e luftës të cilat nuk i qenë lejuar askujt para meje, më është bërë toka vendfalje (mesxhid) dhe mjet pastrimi (tejemum), dhe më është dhënë ndërmjetësimi (shefati), të cilin e kam ruajtur për umetin tim; ai do të jetë për këdo që vdes pa i bërë Allahut asnjë shok (shirk).»

13946 - Dhe në një transmetim: "«Nuk ka asnjë të kuq apo të zi që hyn në umetin tim, veçse ai është prej tyre»".
E transmeton Ahmedi, el-Bezzari dhe et-Taberaniu në mënyrë të ngjashme, përveç se ai tha: "«Derisa armiku ka frikë prej meje nga një distancë prej një muaji ose dy muajsh, dhe më është thënë: Kërko që të të jepet, prandaj e ruajta lutjen time si ndërmjetësim (shefat) për umetin tim»".
Dhe burrat e Ahmedit janë burrat e Sahihut, përveç Jezid bin Ebi Zijadit, i cili është hasen në hadith.

13947 - Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: «Më janë dhënë pesë gjëra që nuk i janë dhënë askujt para meje prej pejgamberëve: Toka më është bërë e pastër dhe vendfalje (mesxhid), ndërsa asnjë prej pejgamberëve... nuk falej derisa të arrinte në mihrabin e tij; jam ndihmuar me frikë (në zemrat e armiqve) në një distancë prej një muaji udhëtim, që ndodhet para meje, domethënë te mushrikët, kështu që Allahu hedh frikën në zemrat e tyre; pejgamberi dërgohej posaçërisht te populli i tij, ndërsa unë jam dërguar te xhindët dhe njerëzit; pejgamberët e tjerë e veçonin të pestën (e presë së luftës) dhe vinte zjarri e e hante atë, ndërsa unë jam urdhëruar që ta ndaj atë mes të varfërve të umetit tim; dhe nuk ka mbetur asnjë pejgamber pa iu dhënë një shefat (ndërmjetësim), ndërsa unë e kam lënë pas shefatin tim për umetin tim».
Transmeton el-Bezzari, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

13948 - Dhe nga Ali bin Ebi Talibi transmetohet se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë:
«Më janë dhënë pesë gjëra që nuk i janë dhënë asnjë pejgamberi para meje: jam ndihmuar me frikë (në zemrat e armiqve), më është dhënë përmbledhja e fjalës (shprehja e kuptimeve të mëdha me pak fjalë) dhe më janë lejuar pretë e luftës». Dhe ai përmendi dy cilësi të tjera që më kanë ikur (nga kujtesa), tha: dhe ai e përmendi hadithin.
E transmeton El-Bezzari dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut, përveç Abdullah bin Muhamed bin Akilit, i cili është hasen në hadith. Unë them: Tashmë kanë kaluar hadithe rreth tejemuimit, ndërsa pjesa tjetër e tyre janë te kapitulli i veçorive (el-hasais).

13949 - Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u ndihmua me frikësimin e armikut të tij në një distancë prej dy muajsh udhëtim".
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në zinxhirin e tij është Ismail bin Ibrahim bin Muhaxhir, i cili është i dobët.

13950 - Dhe nga Ebu Dherri, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) ka thënë: «Më janë dhënë pesë gjëra që nuk i janë dhënë askujt para meje: Më është bërë toka e pastër dhe vendfalje (mesxhid), më janë lejuar plaçkat e luftës (ganimetet) të cilat nuk i qenë lejuar asnjë pejgamberi para meje, jam ndihmuar me frikë (në zemrat e armiqve) në një distancë prej një muaji udhëtim, jam dërguar te çdo i kuq dhe i zi, dhe më është dhënë Shefati (ndërmjetësimi), i cili do t'i arrijë ata nga umeti im që nuk i shoqërojnë Allahut asgjë».
Në një transmetim tjetër: «Kush vdes duke mos i shoqëruar Allahut asgjë».
Unë thashë: Te Ebu Davudi gjendet një pjesë e tij.
E ka transmetuar Ahmedi dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut. Unë thashë: Tashmë kanë kaluar hadithe rreth tejemumit të ngjashme me këtë.

13951 - Dhe nga Ebu Umame transmetohet se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: «Jam dalluar me katër gjëra: Toka është bërë për umetin tim xhami (vendfalje) dhe mjet pastrimi, jam dërguar te të gjithë njerëzit mbarë, jam ndihmuar me frikë (që u futet armiqve) në një distancë prej një muaji udhëtim që ecën para meje, dhe janë lejuar për umetin tim pretë e luftës (ganimetet).»

13952 - Dhe në një transmetim: "«Dhe kudo që ta zërë namazi një njeri prej ummetit tim, ai e ka aty xhaminë e tij dhe mjetin e tij të pastrimit (tejemumin)»".
Unë thashë: Tirmidhiu ka transmetuar një pjesë të tij.
E ka transmetuar Ahmedi dhe Taberaniu në mënyrë të ngjashme, përveç se ai ka thënë: "«Dhe jam dërguar te çdo i bardhë dhe i zi»", dhe burrat e Ahmedit janë të besueshëm.

13953 - Dhe nga Ibn Umeri transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: «Më janë dhënë pesë gjëra që nuk i janë dhënë asnjë pejgamberi para meje: Jam dërguar te të gjithë njerëzit, te i kuqi dhe i zi (të gjitha racat), ndërsa çdo pejgamber dërgohej vetëm te populli i tij; jam ndihmuar me frikë, armiku im ndjen frikë prej meje nga një distancë prej një muaj udhëtimi; më është lejuar plaçka e luftës; toka më është bërë vendfalje (mesxhid) dhe mjet pastrimi; dhe më është dhënë ndërmjetësimi (shefati), të cilin e kam ruajtur për umetin tim».

E transmeton Taberaniu, dhe në zinxhirin e tij është Ismail bin Jahja bin Kuhejl, i cili është i dobët.

13954 - Dhe nga es-Saib bin Jezid ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.): "Jam dalluar mbi pejgamberët me pesë gjëra: Jam dërguar te të gjithë njerëzit, kam ruajtur ndërmjetësimin (shefatin) tim për umetin tim, jam ndihmuar me frikë (në zemrat e armiqve) një muaj para meje dhe një muaj pas meje, më është bërë toka xhami dhe pastrim, dhe më janë lejuar plaçkat e luftës, të cilat nuk i qenë lejuar askujt para meje".

E ka transmetuar et-Taberaniu, dhe në të është Is'hak bin Abdullah bin Ebi Ferveh, i cili është i braktisur (metruk).

13955 - Nga Aisheja transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Kur mu shpall shpallja - ose u bëra Pejgamber, ose një fjalë e ngjashme me këtë - nuk kaloja pranë asnjë guri apo peme, pa më thënë: Paqja qoftë mbi ty, o i Dërguari i Allahut.", e ka transmetuar El-Bezzari nga shejhu i tij Abdullah bin Shebib, i cili është i dobët.

13956 - Dhe nga Aliu (r.a.) ka thënë: "Dola bashkë me Pejgamberin (s.a.v.s.) dhe ai nuk kalonte pranë asnjë guri apo peme, pa e përshëndetur atë (me selam)".
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Evsat', ndërsa tabiu Ebu Imare el-Hajevani nuk më është i njohur, kurse pjesa tjetër e burrave të tij (transmetuesve) janë të besueshëm.

13957 - Nga Ibn Abbasi transmetohet se: "Të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) i erdhën dy melekë në ëndërr. Njëri prej tyre u ul te këmbët e tij dhe tjetri te koka e tij. Ai që ishte te këmbët i tha atij që ishte te koka: 'Jep një shembull për këtë dhe për umetin e tij'. Ai tha: 'Shembulli i këtij dhe i umetit të tij është si shembulli i një grupi udhëtarësh që arritën në fillim të një shkretëtire të madhe dhe nuk kishin me vete furnizim as për ta kaluar shkretëtirën e as për t'u kthyer mbrapsht. Ndërsa ishin në këtë gjendje, u erdhi një burrë i veshur me një rrobë të bukur (hulle hibere) dhe u tha: A do të më ndiqnit nëse ju çoj në kopshte të gjelbëruara dhe në burime me ujë të bollshëm? Ata thanë: Po. Ai i mori dhe i çoi në kopshte të gjelbëruara e burime me ujë të bollshëm. Ata hëngrën, pinë dhe u shëndoshën. Pastaj ai u tha: A nuk ju gjeta në atë gjendje dhe më dhatë besën se nëse ju çoj në kopshte të gjelbëruara e burime me ujë të bollshëm do të më ndiqnit? Ata thanë: Po. Ai tha: Përpara jush ka kopshte edhe më të gjelbëruara se këto dhe burime edhe më të bollshme se këto, andaj më ndiqni. Një grup u ngrit dhe tha: Për Allahun, ai ka thënë të vërtetën, ne do ta ndjekim atë. Ndërsa një grup tjetër tha: Ne jemi të kënaqur me këtë që kemi, do të qëndrojmë këtu'."
E transmeton Ahmedi, Taberaniu dhe Bezzari, dhe isnadi i tij është hasen.

13958 - Dhe nga Rabia el-Xhershi transmetohet: «Pejgamberit të Allahut (s.a.v.s.) i erdhën (engjëjt) dhe iu tha: "Le të flejë syri yt, le të dëgjojë veshi yt dhe le të kuptojë zemra jote." Ai tha: "Fjeti syri im, dëgjoi veshi im dhe kuptoi zemra ime." Tha: Atëherë iu tha: "Një zotëri ndërtoi një shtëpi, përgatiti një gosti dhe dërgoi një thirrës. Kush i përgjigjet thirrësit, hyn në shtëpi, han nga gostia dhe zotëria është i kënaqur me të. Ndërsa kush nuk i përgjigjet thirrësit, nuk hyn në shtëpi, nuk përfiton nga gostia dhe zotëria është i zemëruar me të. Zotëria është Allahu, thirrësi është Muhamedi (s.a.v.s.) dhe gostia është Xheneti."» Tha: Dhe e përmendi atë.
E transmeton Taberaniu me isnad hasen (të mirë).

13959 - Dhe nga Abdullah bin Mes'udi ka thënë: «Më mori me vete i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) - tha: kështu u nisëm derisa arritëm në një vend të tillë e të tillë, dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) vizatoi një vijë e tha: "Qëndro brenda kësaj e mos dil prej saj, sepse nëse del prej saj do të shkatërrohesh". Tha: Qëndrova në të. Tha: Pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) vazhdoi tutje - u largua paksa - ose siç tha - pastaj ai përmendi disa qenie sikur të ishin Zutt (njerëz me ngjyrë) - tha [Affani] ose siç tha Affani në dashtë Allahu - nuk kishin rroba veshur dhe nuk ua shihja vendet e turpshme, ishin të gjatë e me pak mish. Tha: Ata erdhën dhe filluan të hipnin mbi të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.). Tha: Dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) filloi t'u lexonte atyre. Tha: Ata filluan të vinin e të silleshin [ose të anonin] rreth meje dhe më dilnin përpara. Abdullahu tha: U tmerrova prej tyre me një tmerr të madh. Tha: U ula - ose siç tha - e kur shpërtheu agimi i mëngjesit, ata filluan të iknin - ose siç tha - pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) erdhi i rënduar e me dhimbje, ose gati sa nuk kishte dhimbje nga ajo që i kishin hipur sipër. Tha: "Po ndihem i rënduar" - ose siç tha - [dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e vendosi kokën e tij në prehrin tim, ose siç tha]. Tha: Pastaj erdhën disa qenie të tjera që kishin veshur rroba të bardha e të gjata - ose siç tha - ndërkohë që i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e kishte zënë gjumi. Abdullahu tha: U tmerrova edhe më shumë se herën e parë. Arimi tha në hadithin e tij: Disa prej tyre i thanë njëri-tjetrit: Ejani t'i japim atij një shembull - ose siç thanë - disa i thanë të tjerëve: Jepuni atyre një shembull e ne do ta shpjegojmë, ose ne po japim shembullin e ju shpjegojeni. Atëherë disa i thanë të tjerëve: Shembulli i tij është si shembulli i një zotërie që ndërtoi një ndërtesë të fortë, pastaj u dërgoi njerëzve ushqim - ose siç tha - e kush nuk vjen te ushqimi i tij - ose tha - nuk e ndjek atë, do të ndëshkohet me një ndëshkim të ashpër - ose siç thanë të tjerët - sa i përket Zotërisë, Ai është Zoti i botëve, ndërtesa është Islami, ushqimi është Xheneti, ndërsa ai është thirrësi; kush e ndjek atë, do të jetë në Xhenet. Arimi tha në hadithin e tij: - ose siç thanë - e kush nuk e ndjek atë, do të ndëshkohet - ose siç tha - pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Çfarë pe, o biri i Umm Abdit?". Abdullahu tha: Pashë këtë e këtë. Atëherë Pejgamberi i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Nuk më mbeti asgjë e fshehtë nga ajo që thanë". I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Ata ishin një grup melekësh - ose tha - ata janë prej melekëve ose siç deshi Allahu». Thashë: E ka transmetuar Tirmidhiu shkurtimisht.
E ka transmetuar Ahmedi dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut, përveç Amr al-Bikali, të cilin el-Ixhli e ka përmendur te besuarit e Tabiinëve, ndërsa Ibn Hibbani e të tjerë te Sahabët.

13960 - Nga Ebu Musa transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: «Nuk dëgjon për mua askush nga ky umet, as çifut e as i krishterë, e pastaj nuk beson në mua, vetëm se do të jetë nga banorët e Zjarrit». Atëherë thashë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) nuk ka thënë asgjë që nuk është në Librin e Allahut të Madhëruar, andaj lexova dhe gjeta:
﴿وَمَنْ يَكْفُرْ بِهِ مِنَ الْأَحْزَابِ فَالنَّارُ مَوْعِدُهُ﴾ [Hud: 17] (E kushdo prej grupeve që e mohon atë, Zjarri është vendi i tij i premtuar).

13961 - Dhe në një transmetim: «Ai që nuk më beson mua, nuk do të hyjë në Xhenet».
E ka transmetuar Taberaniu dhe ky tekst është i tij, si dhe Ahmedi në mënyrë të ngjashme në të dy transmetimet, ndërsa burrat e Ahmedit janë burrat e Sahihut, gjithashtu edhe Bezzari në mënyrë të shkurtuar.

13962 - Dhe nga Ebu Hurejre transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Pasha Atë në dorën e të Cilit është shpirti i Muhamedit, nuk dëgjon për mua askush nga ky umet, as jahudi e as i krishterë, [dhe vdes] pa besuar në atë me të cilën jam dërguar, përveçse do të jetë nga banorët e Zjarrit".

Unë thashë: Ky hadith është në Sahih, ndërsa teksti i tij është: "Nuk dëgjon për mua askush nga ky umet, jahudi apo i krishterë".

E transmeton Ahmedi dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

13963 - Nga Xhabir bin Abdullahu transmetohet se: "Omer bin el-Hatabi (r.a.) erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.) me një libër që e kishte marrë nga disa prej ithtarëve të Librit dhe ia lexoi atë Pejgamberit (s.a.v.s.). Ai u zemërua dhe tha: "A jeni të dyzuar në të, o biri i el-Hatabit? Pasha Atë, në dorën e të Cilit është shpirti im, unë ju kam sjellë atë (fenë) të bardhë e të pastër. Mos i pyetni ata për asgjë, sepse mund t'ju tregojnë një të vërtetë e ju ta përgënjeshtroni atë, ose një të kotë e ju ta besoni atë. Pasha Atë, në dorën e të Cilit është shpirti im, sikur Musai të ishte gjallë, nuk do t'i mbetej tjetër veçse të më ndiqte mua".
E transmeton Ahmedi, dhe kjo (hadith) bashkë me të tjerë ka kaluar më parë në kapitullin e dijes.

13964 - Nga Temim ed-Dariu transmetohet se ka thënë: E kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke thënë: «Kjo çështje (feja) do të arrijë atje ku arrijnë nata dhe dita. Allahu nuk do të lërë asnjë shtëpi prej balte (në qytet) e as prej leshi (në shkretëtirë) pa e futur në të këtë fe, me krenarinë e të krenarit ose me poshtërimin e të poshtëruarit; një krenari me të cilën Allahu lartëson Islamin dhe një poshtërim me të cilin Allahu poshtëron kufrin (mohimin)».

Temim ed-Dariu thoshte: «Këtë e kam parë te njerëzit e shtëpisë sime; ata që pranuan Islamin prej tyre, i arriti e mira, nderi dhe krenaria, ndërsa ata që mbetën kafirë (mohimtarë) prej tyre, i arriti poshtërimi, nënçmimi dhe xhizja».

E transmeton Ahmedi dhe të tjerë, dhe kjo është përmendur më parë në kapitullin e Xhihadit dhe Betejave.

13965 - Dhe nga Ebu Thalebe el-Khusheni ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), kur kthehej nga udhëtimi, e fillonte me xhaminë ku i falte dy rekate, pastaj vazhdonte te Fatimja, e pastaj i takonte bashkëshortet e tij. Një herë u kthye nga një udhëtim, u fal në xhami dy rekate, pastaj erdhi te Fatimja. Ajo e priti te dera e shtëpisë dhe filloi t'ia puthte gojën e sytë duke qajtur. Ai i tha: "Çfarë po të bën të qash?" Ajo tha: Po të shoh të shpupuritur, të lodhur dhe rrobat tuaja janë vjetruar. Atëherë ai i tha: "Mos qaj, sepse Allahu i Madhëruar e ka dërguar babanë tënd me një çështje që nuk do të lërë mbi sipërfaqen e tokës asnjë shtëpi prej balte, as prej guri, as prej leshi e as prej qimeje, pa futur Allahu në të krenari ose poshtërim, derisa të arrijë atje ku arrin nata".
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të është Jezid bin Sinan Ebu Ferve, i cili është i pranueshëm në hadith (mukari-ul hadith) krahas dobësisë së madhe.

13966 - Prej Muavijes, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) i cili ka thënë: «Unë jam vetëm një kumtues, ndërsa Allahu udhëzon» pastaj e përmendi hadithin.
E ka transmetuar Taberaniu me dy zinxhirë transmetimi, ku njëri prej tyre është hasen (i mirë).

13967 - Nga Ebu Umame el-Bahili ka thënë: E kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke thënë në hytben e tij gjatë Haxhit të Lamtumirës: «O ju njerëz, vërtet nuk ka pejgamber pas meje dhe nuk ka umet pas jush», pastaj e përmendi hadithin.
E ka transmetuar Taberaniu, dhe burrat e njërës prej dy rrugëve të transmetimit janë të besueshëm, ndërsa në disa prej tyre ka dobësi.

13968 - Nga Ibn Umeri, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) ka thënë: "Më janë dhënë çelësat e çdo gjëje, përveç pesë gjërave: ﴿Vërtet, vetëm tek Allahu është dija e Kiametit, Ai e zbret shiun, Ai e di se çfarë ka në mitra, askush nuk e di se çfarë do të fitojë nesër dhe askush nuk e di se në çfarë toke do të vdesë. Vërtet, Allahu është i Gjithëdijshëm, i Njohur me çdo gjë﴾ [Lukman: 34]". Unë thashë: Për Ibn Umerin në Sahih është: "Çelësat e të fshehtës (Gajbit) janë pesë". E ka transmetuar Ahmedi dhe Taberaniu, dhe burrat e Ahmedit janë burrat e Sahihut.

13969 - Dhe nga Abdullah - domethënë Ibn Mes'udi - ka thënë: «Pejgamberit tuaj (s.a.v.s.) i janë dhënë çelësat e çdo gjëje, përveç pesë gjërave: ﴿Vërtet, tek Allahu është dija e Kiametit, Ai e zbret shiun, Ai e di se ç'ka në mitra, askush nuk e di se ç'do të fitojë nesër dhe askush nuk e di se në ç'tokë do të vdesë. Vërtet, Allahu është i Gjithëdijshëm dhe i Njohur me çdo gjë﴾ [Lukman: 34]».
E ka transmetuar Ahmedi dhe Ebu Jala, dhe burrat e tyre janë burrat e Sahihut.

13970 - Dhe nga Ebu Musa el-Esh'ariu (r.a.) ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.):
«Më janë dhënë fillimet e fjalëve dhe përfundimet e tyre». Ne thamë: O i Dërguari i Allahut, na mëso nga ajo që të ka mësuar Allahu, kështu ai na mësoi [Teshahudin].
E ka transmetuar Ebu Jala, dhe në të është Abdurrahman bin Is'hak el-Vasiti, i cili është i dobët.

13971 - Dhe nga Ebu Dherri transmetohet se ka thënë: "Ne e lamë të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në një gjendje ku nuk kishte shpend që lëvizte krahët e tij në qiell, pa na përmendur diçka prej dijes rreth tij". E ka transmetuar Ahmedi dhe Taberaniu, i cili ka shtuar: Pejgamberi (s.a.v.s.) ka thënë: "Nuk ka mbetur asgjë që ju afron me Xhenetin
dhe ju largon nga Zjarri, pa u sqaruar tashmë për ju". Burrat e Taberaniut janë burrat e Sahihut, përveç Muhamed bin Abdilah bin Jezid el-Mukriut, i cili është i besueshëm (thikah), ndërsa në isnadin e Ahmedit ka dikë që nuk është emërtuar.

13972 - Dhe nga el-Mugire b. Shu'be transmetohet se ka thënë: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u ngrit mes nesh në një vend dhe na njoftoi për atë që do të ndodhë në umetin e tij deri në Ditën e Kiametit; e mbajti mend kush e mbajti mend dhe e harroi kush e harroi".
E transmeton Ahmedi dhe et-Taberaniu, dhe burrat e Ahmedit janë burrat e Sahihut, përveç Omer b. Ibrahim b. Muhamedit, të cilin e ka konsideruar të besueshëm Ibn Hibbani.

13973 - Dhe nga Ebu Derda (r.a.) ka thënë: «Na ka lënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe nuk ka asnjë zog në qiell që fluturon me krahët e tij, e që ai të mos na ketë përmendur ndonjë dije rreth tij».
E ka transmetuar Taberaniu dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

13974 - «Dhe nga Amr ibn el-Asi ka thënë: "Kam mësuar (dhe kuptuar) nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) një mijë shembuj (parabola)".»
E transmeton Ahmedi dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

13975 - Dhe nga Imran bin Husajni ka thënë: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) na tregonte pjesën më të madhe të natës së tij për bijtë e Israilit, nuk ngrihej vetëm se për namazin e madh (të detyrueshëm)."

13976 - Dhe në një transmetim: Domethënë: farzin e obliguar. E ka transmetuar Ahmedi dhe isnadi i tij është hasen.

13977 - Nga Ibn Abbasi, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) ka thënë: «Më është bërë obligim kurbani (el-nahr), ndërsa nuk u është bërë obligim juve».

13978 - Dhe në një transmetim: "Jam urdhëruar për dy rekate të namazit të duhasë, ndërsa ju nuk jeni urdhëruar për to; dhe jam urdhëruar për duhanë, por ajo nuk u është bërë obligim (juve)."

13979 - Dhe në një transmetim tjetër nga Ibn Abbasi gjithashtu, ka thënë: E kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke thënë: «Tri gjëra për mua janë obligime (farz), ndërsa për ju janë vullnetare (tetavu): Vitri, kurbani dhe namazi i duhasë».

13980 - Dhe në një transmetim: «Jam urdhëruar për dy rekate të namazit të duhasë dhe për vitrin, por ato nuk më janë bërë obligim (fard)», e ka transmetuar të gjithë këtë Ahmedi me disa zinxhirë, el-Bezzari në mënyrë të ngjashme me shkurtime, dhe et-Taberaniu në 'el-Kebir' dhe 'el-Evsat'.
Në një isnad (zinxhir): «Tri gjëra janë obligime (faraid)», gjendet Ebu Habab el-Kelbi i cili është mudellis (fshihës i metave të transmetimit), ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij te Ahmedi janë burra të Sahihut. Në pjesën tjetër të zinxhirëve të tij gjendet Xhabir el-Xhu'fi, i cili është i dobët (daif).

13981 - Dhe nga Aisheja transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: «Tri gjëra janë obligim (farz) për mua, ndërsa për ju janë sunet: Vitri, siuaku dhe falja e natës (kijamul-lejl)», e transmeton Taberaniu në 'El-Eusat', dhe në të është Musa bin Abdurrahman es-San'ani, i cili është gënjeshtar.

13982 - Dhe nga Umm Seleme (r.a.) transmetohet se ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) fali ikindinë, pastaj hyri në shtëpinë time dhe fali dy rekate. Unë i thashë: O i Dërguari i Allahut, fale një namaz që nuk e falje më parë? Ai tha: "Më erdhi një pasuri dhe më nxori punë, duke më penguar nga dy rekatet
që i falja pas drekës, prandaj i fala ato tani". Unë i thashë: O i Dërguari i Allahut, a t'i kompensojmë (kaza) ato nëse na ikin? Ai tha: "Jo".»
Thashë: Në Sahih është një pjesë e tij me të njëjtin kuptim, por pa thënien e saj: A t'i kompensojmë ato nëse na ikin? Ai tha: "Jo".
E transmeton Ahmedi dhe Ebu Jala në mënyrë të ngjashme, dhe burrat e tyre janë burrat e Sahihut.

13983 - Dhe nga Ebu Umame (r.a.), lidhur me fjalën: ﴿نَافِلَةً لَكَ﴾ [el-Isra: 79], ka thënë:
«Vërtet, nafileja (namazi i natës si detyrim shtesë) ishte e veçantë vetëm për të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.)».
E ka transmetuar Ahmedi dhe Taberaniu në 'el-Kebir' dhe 'el-Eusat' me tekst të ngjashëm, ku thuhet: Lidhur me fjalën e Tij: ﴿وَمِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نَافِلَةً لَكَ﴾ [el-Isra: 79]. Ndërsa në 'el-Kebir' thuhet: «Ishte për Pejgamberin (s.a.v.s.) nafile (detyrim shtesë), ndërsa për ju është vlerë (vullnetare)».
Disa nga zinxhirët e transmetimit të Ahmedit dhe të tjerëve janë hasen (të mirë).

13984 - Dhe nga Muadhja transmetohet se ka thënë: «Një grua e pyeti Aishen [ndërsa unë isha dëshmitare] rreth [agjërimit të pandërprerë] të të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), e ajo i tha asaj: A mund të veprosh ti ashtu siç vepronte ai? Atij i janë falur gjynahet e kaluara dhe ato të ardhshmet, andaj vepra e tij ishte nafile (vullnetare) për të», e ka transmetuar Ahmedi, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut, ndërsa në Sahih gjendet një pjesë e tij.

13985 - Dhe nga Ebu Hurejre (r.a.) ka thënë: «Kur të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) i sillnin ushqim që nuk ishte nga familja e tij, ai pyeste për të. Nëse i thuhej: 'Është dhuratë', ai hante, e nëse i thuhej: 'Është sadaka', ai thoshte: "Hani ju", ndërsa vetë nuk hante». E ka transmetuar Ahmedi dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

13986 - Dhe nga Xhabir bin Semureh (r.a.) transmetohet: «Kur të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) i sillnin ushqim, ai hante prej tij dhe pjesën e mbetur ia dërgonte Ebu Ejubit. Ebu Ejubi i vendoste gishtat e tij aty ku shihte gjurmët e gishtave të të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.). Një herë Pejgamberit (s.a.v.s.) i sollën një enë me ushqim në të cilën ndjeu erë hudhre, prandaj nuk e shijoi atë dhe ia dërgoi Ebu Ejubit. Ky i fundit shikoi dhe nuk pa në të gjurmët e gishtave të Pejgamberit (s.a.v.s.), kështu që as ai nuk e shijoi. Pastaj erdhi tek ai dhe i tha: O i Dërguari i Allahut, nuk pashë në të gjurmët e gishtave të tu. Ai tha: "Unë ndjeva në të erë hudhre". Ai tha: A po më dërgon mua atë që nuk e hëngre vetë? Ai tha: "Mua më vjen Meleku (Xhibrili)"».
E ka transmetuar Ahmedi dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

13987
- Dhe nga Imran b. Husajn ed-Dabbiu transmetohet se ai «erdhi në Basra kur Abdullah b. Abbasi ishte emir atje, dhe pa një burrë që qëndronte në hijen e pallatit duke thënë: 'Ka thënë të vërtetën Allahu dhe i Dërguari i Tij, ka thënë të vërtetën Allahu dhe i Dërguari i Tij'. Nuk shtonte asgjë tjetër mbi këtë. Ju afrova dhe i thashë: 'Vërtet po e përsërit shumë thënien tënde: Ka thënë të vërtetën Allahu dhe i Dërguari i Tij!' Ai tha: 'Pasha Allahun, nëse dëshiron, të tregoj'. I thashë: 'Po'. Ai tha: 'Atëherë ulu'. Dhe tha: 'Unë shkova te Pejgamberi (s.a.v.s.) në Medine nga filan e filan vend. Dy pleq të fisit kishin një djalë që u ishte bashkuar atyre (muslimanëve), andaj ata më thanë: Ti po shkon në Medine, dhe një djalë i yni i është bashkuar këtij njeriu, shko te ai dhe kërkoja atë. Nëse ai refuzon pa shpërblesë, atëherë paguaje shpërblesën. Erdha në Medine, hyra te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe i thashë: O i Dërguari i
Allahut, dy pleq të fisit më kanë urdhëruar që të kërkoj djalin e tyre që ndodhet te ti. Ai tha: "A e njeh?". Tha: E njoh prejardhjen e tij. Ai e thirri djaloshin dhe ai erdhi. Atëherë tha: "Ky është, merre dhe dërgoja babait të tij". Thashë: Po shpërblesa, o i Dërguari i Allahut? Ai tha: "Nuk na takon ne, familjes së Muhamedit, të hamë çmimin e dikujt prej pasardhësve të Ismailit". [Pastaj më goditi lehtë mbi supe] e pastaj tha: "Nuk kam frikë për Kurejshët përveçse nga vetë ata". Thashë: E çfarë kanë ata, o i Dërguari i Allahut? Tha: "Nëse të zgjatet jeta, do t'i shohësh ata këtu, derisa t'i shohësh njerëzit mes tyre si delet mes dy pellgjeve, një herë këtej e një herë andej". Dhe unë po shoh njerëz që kërkojnë leje te Ibn Abbasi, ndërsa i pashë këtë vit duke kërkuar leje te Muaviu, andaj kujtova thënien e Pejgamberit (s.a.v.s.)».
E transmeton Ahmedi. Këtë Imranin nuk e njoh, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë të besueshëm.

13988 - Dhe nga Abdullah - domethënë Ibn Mes'udi - ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) flinte i shtrirë në shpinë derisa merrte frymë rëndë (gërhiste), pastaj ngrihej dhe falej pa marrë abdest». Unë thashë: E ka transmetuar Ibn Maxheh, përveç fjalës: i shtrirë në shpinë.
E ka transmetuar Ebu Jala dhe el-Bezzari, i cili ka thënë: flinte duke qenë në sexhde. Burrat e Ebu Jalas janë burrat e Sahihut.

13989 - Dhe nga një burrë i cili ka thënë: «E kam parë të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke fjetur derisa nxori zë (gërhiti), pastaj u fal dhe nuk mori abdest». E ka transmetuar Ahmedi dhe isnadi i tij është i mirë (xhejid).

13990 - Dhe nga Abdullah bin Amri transmetohet: "Se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) nuk i përshëndeste gratë me shtrëngim duarsh gjatë betimit (el-bej'ah)".

E ka transmetuar Ahmedi dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

13991 - Dhe nga Esma bint Jezid ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: «Unë nuk shtrëngoj duart me gratë».
Transmeton Ahmedi dhe Taberaniu dhe isnadi i tij është hasen.

13992 - Prej Ebu Seidit dhe prej Ebu Hurejres, të cilët kanë thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: «O Allah, unë po bëj një besëlidhje me Ty, të cilën nuk do ta thyesh ndaj meje: unë jam vetëm një njeri, andaj cilindo besimtar që e kam lënduar apo e kam sharë - ose ka thënë: - e kam mallkuar, apo e kam goditur, bëje këtë për të pastrim, bekim dhe afrimitet me të cilin do ta afrosh tek Ti në Ditën e Kiametit», e ka transmetuar Ahmedi dhe Ebu Jala dhe isnadi i tij është hasen.

13993 - Dhe nga Enes bin Maliku, se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i dorëzoi Hafsa bint Omerit një burrë dhe i tha asaj: "Ruaje atë", por Hafsa u tregua e pakujdesshme dhe burri u largua. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) hyri dhe tha: "O Hafsa, çfarë bëri ai burri?" Ajo tha: "U tregova e pakujdesshme ndaj tij, o i Dërguari i Allahut, dhe ai doli." Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Allahu ta prleftë dorën!" Ajo e mbajti dorën e saj kështu (në një gjendje shqetësimi), pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) hyri dhe tha: "Çfarë ke, o Hafsa?" Ajo tha: "O i Dërguari i Allahut, ti më parë më thonë kështu e kështu." Ai tha: "Ule dorën tënde, sepse unë i jam lutur Zotit tim të Bekuar
dhe të Lartësuar që për çdo njeri nga umeti im, kundër të cilit bëj lutje, Ai ta bëjë atë për të falje."
Transmeton Ahmedi dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

13994
- Dhe nga Aisha transmetohet se ka thënë: "Ndihmësit e arabëve u shtuan aq shumë rreth të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) saqë e rrethuan dhe e ngushtuan atë. Muhaxhirët u ngritën drejt tij për ta liruar, derisa ai u ndal te pragu i shtëpisë së Aishës, por ata e shtypën aq shumë saqë ai ua la rrobën e tij (ridanë) në duart e tyre, kërceu nga pragu dhe hyri brenda. Ai tha: 'O Allah, mallkoji ata!'. Aisha tha: 'O i Dërguari i Allahut, u shkatërruan njerëzit!'. Ai tha: 'Kurrsesi [pasha Allahun], o bija e Ebu Bekrit! Unë kam bërë një kusht me Zotin tim që nuk ka thyerje për të. Kam thënë: Unë jam vetëm një njeri, mërzitem nga ajo që mërziten njerëzit, andaj cilindo besimtar që unë e lëndoj me ndonjë fjalë, bëje atë për të shlyerje (kaffarah) të mëkateve'."
Unë thashë: Aisha ka një hadith në Sahih me një kontekst tjetër nga ky.
E ka transmetuar Ahmedi dhe isnadi i tij është i mirë (hasen), përveç se Muhamed bin Xhafer bin ez-Zubejr nuk e ka arritur Aishën.

13995 - Dhe nga Semure bin Xhundub (r.a.) transmetohet se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) na thoshte: "Unë zemërohem me ju dhe ju arsyetoj, pastaj i lutem Allahut mes meje dhe Atij: O Allah, nëse i kam mallkuar, i kam sharë apo jam zemëruar me ta, bëje këtë për ta bekim, mëshirë, falje dhe lutje, sepse ata janë njerëzit e mi dhe unë jam këshillues për ta".

E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

13996 - Dhe nga Muaviu transmetohet se ka thënë: E kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke thënë:
«O Allah, cilindo që unë e kam mallkuar në kohën e injorancës (Xhahilijetit) e pastaj ai ka hyrë në Islam, bëje atë (mallkim) afrim (kurbet) për të tek Ti».
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në zinxhirin e tij është Sulejman bin Davud esh-Shadhakuni, i cili është i dobët. Unë (autori) them: Hadithi për gjendjen e Ebu es-Sevarit do të vijë te kapitulli i meritave të tij.

13997 - Dhe nga Ebu et-Tufejl Amir bin Uathileh transmetohet se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: «O Allah, unë jam vetëm një njeri, zemërohem ashtu siç zemërohen njerëzit dhe gëzohem ashtu siç gëzohen njerëzit. Prandaj, cilindo nga umeti im që e kam mallkuar, bëje atë për të pastrim dhe mëshirë».
E ka transmetuar et-Taberaniu, dhe në zinxhirin e tij është Abdulvehab bin ed-Dahak, i cili është i braktisur (metruk).

13998 - Dhe nga Abdullah bin Uthman bin Hathejm ka thënë: «Hyra te Ebu Tufejl Amir bin Vathile dhe e gjeta atë me shpirt të gëzuar, andaj i thashë: O Ebu Tufejl, më trego për ata njerëz të cilët i ka mallkuar i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Ai u bë gati të më tregonte, por gruaja e tij Sevdeja tha: Ndalu o Ebu Tufejl! A nuk të ka arritur se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "O Allah, unë jam vetëm një njeri, andaj cilindo rob prej besimtarëve që e kam lutur kundër tij me ndonjë lutje (mallkim), bëje atë për të pastrim dhe mëshirë"?».
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Evsat' dhe teksti është i tij, si dhe Ahmedi në mënyrë të ngjashme, dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

13999 - Nga Xhabiri i cili ka thënë: «Ndërsa ishim me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në treg, kur një grua kapi frerin e kafshës së tij, ndërsa ai ishte mbi një gomar, dhe tha: O i Dërguari i Allahut, burri im nuk më afrohet, prandaj na ndaj. Kaloi burri i saj dhe Pejgamberi (s.a.v.s.) e thirri e i tha: "Çfarë ke me të? Ajo erdhi të ankohet për ty me të vërtetë, ankohet se ti nuk i afrohesh". Ai tha: O i Dërguari i Allahut, pasha Atë që të ka nderuar, unë kam qenë me të pikërisht këtë natë. Gruaja qau dhe tha: Gënjeshtër! Na ndaj; sepse ai është krijesa më e urryer e Allahut për mua. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) buzëqeshi, pastaj kapi kokën e tij dhe kokën e saj, i bashkoi ato dhe tha: "O Allah, afroje secilin prej tyre me shokun e tij". Xhabiri tha: Qëndruam aq sa deshi Allahu të qëndronim, pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kaloi përsëri në treg dhe ja, ne pamë gruan që mbante lëkurë të regjur. Kur e pa atë, ajo e hodhi lëkurën dhe erdhi drejt Pejgamberit (s.a.v.s.) e tha: O i Dërguari i Allahut, pasha Atë që të ka dërguar me të vërtetën, nuk ka asnjë njeri të krijuar më të dashur për mua se ai, përveç teje».
E ka transmetuar Ebu Jala, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut, përveç Jusuf bin Muhamed bin el-Munkedir, të cilin e ka konsideruar të besueshëm Ebu Zur'ah dhe të tjerë, ndërsa një grup e kanë konsideruar të dobët.

14000 - Nga Hudhejfe transmetohet: "Se Pejgamberi (s.a.v.s.), kur lutej për një njeri, ajo (lutje) e arrinte atë, e arrinte fëmijën e tij dhe fëmijën e fëmijës së tij."

14001 - Dhe në një transmetim tjetër nga Hudhejfe gjithashtu: "Se namazi i të Dërguarit të Allahut - (s.a.v.s.) - e arrin njeriun, fëmijën e tij dhe fëmijën e fëmijës së tij".
E ka transmetuar Ahmedi nga djali i Hudhejfes, nga Hudhejfe, por nuk e njoh atë.

14002 - Dhe nga Enesi transmetohet se ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte ulur në një rreth (ndejë) dhe deshi të ngrihej, kurse një djalosh u ngrit dhe i mori nallanet e tij. Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "A dëshirove kënaqësinë e Zotit tënd? Allahu qoftë i kënaqur me ty", dhe ai djalosh pati një pozitë të tillë në Medine derisa ra dëshmor».
E transmeton El-Bezzari, dhe në të është Amër bin Ebi Halife, të cilin nuk e njoh.

14003 - Dhe nga Enesi transmetohet se Pejgamberi (s.a.v.s.) një ditë i tha një djaloshi nga Ensarët: "Më jep nallanet e mia". Djaloshi tha: "O i Dërguari i Allahut, u bëfshin prindërit e mi kurban për ty, më lejo që unë t'i mbath ato në këmbët e tua". Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "O Allah, ky robi Yt po kërkon kënaqësinë Tënde, andaj bëhu i kënaqur me të".
E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Sagir', dhe në zinxhirin e tij është El-Hasen bin Ebi Xhafer, i cili është i braktisur (metruk).

14004 - Dhe nga Dehr el-Eslemiu transmetohet se ai e ka dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke i thënë Amir bin el-Ekua' gjatë rrugëtimit të tij për në Hajber. Pastaj përmendi hadithin derisa tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Allahu e mëshiroftë". Omeri tha: U bë e detyrueshme (shehadeti), pasha Allahun, o i Dërguari i Allahut, sikur të na kishe lënë të kënaqeshim me të (të jetonte më gjatë). Ai u vra dëshmor ditën e Hajberit. Ky transmetim është përmendur më parë në kapitullin e betejës së Hajberit.
E ka transmetuar Taberaniu dhe burrat e tij (transmetuesit) janë të besueshëm.

14005 - Prej Ebu Hurejres transmetohet se Pejgamberi (s.a.v.s.) ka thënë: «Jam dalluar mbi pejgamberët e tjerë me gjashtë gjëra që nuk i janë dhënë askujt para meje: më janë falur mëkatet e kaluara dhe ato të ardhshmet, më janë lejuar plaçkat e luftës (ganimetet) të cilat nuk i qenë lejuar askujt para meje, umeti im është bërë umeti më i mirë, toka më është bërë vendfalje (mesxhid) dhe mjet pastrimi (tejemum), më është dhënë Keutheri, jam ndihmuar me frikë (në zemrat e armiqve), dhe pasha Atë në dorën e të Cilit është shpirti im, vërtet shoku juaj (unë) është bartësi i Flamurit të Lavdisë (Livau'l-Hamd) në Ditën e Kiametit, nën të cilin do të jetë Ademi dhe të gjithë të tjerët pas tij».
Transmeton el-Bezzari dhe isnadi i tij është i mirë (xhejid).

14006 - Dhe nga Ebu Sa'idi transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: «Më janë dhënë pesë gjëra që nuk i janë dhënë asnjë pejgamberi para meje: Jam dërguar te i kuqi dhe i zi (te mbarë njerëzimi), ndërsa pejgamberi dërgohej vetëm te populli i tij; jam ndihmuar me frikë (në zemrat e armiqve) në një distancë prej një muaji udhëtim; më është bërë e lejuar plaçka e luftës, e cila nuk i ishte lejuar askujt para meje; toka më është bërë e pastër dhe vendfalje (mesxhid); dhe nuk ka pasur asnjë pejgamber që nuk i është dhënë një lutje (e sigurt), të cilën ai e ka shpejtuar, ndërsa unë e kam shtyrë lutjen time si ndërmjetësim (shefat) për umetin tim, dhe ajo do t'i arrijë, në dashtë Allahu, ata që vdesin duke mos i bërë Allahut asnjë shok (shirk).»
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Evsat' dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14007 - Nga Abdullah bin Amri, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) i cili ka thënë:
«Më është dhënë fuqia e dyzet burrave në goditje dhe në marrëdhënie seksuale». Thashë:
Pastaj e përmendi hadithin e plotë në kapitullin e martesës. Në të është el-Mugira bin Kajs, i cili është i dobët.

14008 - Dhe nga Enesi transmetohet se ka thënë: «Jam dalluar mbi njerëzit me katër gjëra: bujarinë, guximin, shpeshtimin e marrëdhënieve intime dhe forcën e goditjes».
Transmeton Taberaniu në 'El-Evsat' dhe burrat e isnadit të tij janë të besueshëm.

14009 - Dhe nga Ebu Hurejre ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.): "Jam dalluar mbi pejgamberët me dy cilësi: shejtani im ishte kafir, por Allahu më ndihmoi kundër tij derisa ai u dorëzua (u bë musliman), ndërsa cilësinë tjetër e kam harruar".
E transmeton El-Bezzari, dhe në të është Ibrahim bin Sirmeh i cili është i dobët. Tashmë kanë kaluar hadithet e këtij kapitulli në kapitullin e mbrojtjes së tij nga shoqëruesi (karini).

14010 - Nga Abdullah bin ez-Zubejri transmetohet se ai erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.) ndërkohë që ai po bënte hixhame. Kur mbaroi, tha: "O Abdullah, shko me këtë gjak dhe derdhe aty ku nuk të sheh askush". Kur u largova nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), shkova te gjaku dhe e gllabërova (e piva). Kur u ktheva te Pejgamberi (s.a.v.s.), ai tha: "Çfarë bëre, o Abdullah?". Tha: E vendosa në një vend që mendova se është i fshehur nga njerëzit. Ai tha: "Ndoshta e ke pirë?". Tha: Po. Ai tha: "E kush të urdhëroi ta pish gjakun? Mjerë njerëzit prej teje dhe mjerë ti prej njerëzve".
E ka transmetuar et-Taberaniu dhe el-Bezzari shkurtimisht, dhe burrat e el-Bezzarit janë burrat e Sahihut, përveç Xhunejd bin el-Kasimit, i cili është i besueshëm (thikat).

14011 - Dhe nga Sefineh (r.a.) ka thënë: Pejgamberi (s.a.v.s.) bëri hixhame dhe tha: "Merre këtë gjak dhe varrose nga kafshët, shpendët dhe njerëzit". Unë u fsheha dhe e piva atë, pastaj ia përmenda këtë atij dhe ai qeshi.
E ka transmetuar Taberaniu dhe Bezzari me shkurtimin e pjesës së të qeshurit, dhe burrat e Taberaniut janë të besueshëm.

14012 - Dhe nga Ebu Seid el-Hudriu transmetohet se babai i tij, Malik bin Sinani, kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u plagos në fytyrë ditën e Uhudit, ai e thithi gjakun e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe e gëlltiti atë. Atij iu tha: 'A po e pi gjakun?' Ai u përgjigj: 'Po, po pi gjakun e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.)'. Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: 'Ai e përzieu gjakun tim me gjakun e tij, andaj nuk do ta prekë Zjarri'.
E transmeton Taberaniu në 'el-Evsat' dhe nuk kam parë në isnadin e tij dikë për të cilin ka pajtueshmëri se është i dobët.

14013 - Dhe nga Selmā, gruaja e Ebu Rafiut, e cila ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte ulur mbi shtëpinë e tij dhe tha: "O Selmā, më sjell ujë për t'u larë". I solla një enë në të cilën kishte sidër (lotus), e pastrova për të, pastaj ai u mbështet mbi një jastëk të mbushur me fije palme, ndërsa unë i hidhja ujë mbi kokë dhe ai e lau atë. Unë shikoja çdo pikë që rridhte nga koka e tij në enë, sikur të ishin margaritarë që shkëlqenin. Pastaj i solla ujë dhe ai u la. Kur mbaroi së lari, tha: "O Selmā, derdhe atë që është në enë në një vend ku nuk kalon askush". E mora enën, piva një pjesë prej saj dhe pjesën tjetër e derdha në tokë. Ai më tha: "Çfarë bëre me atë që ishte në enë?". Thashë: O i Dërguari i Allahut, ia pata zili tokës për të, andaj piva një pjesë dhe pjesën tjetër e derdha në tokë. Ai tha: "Shko, Allahu e ka bërë haram (të ndaluar) trupin tënd për Zjarrin".
E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Evsat', dhe në të është Ma'mer bin Muhamed, i cili është gënjeshtar.

14014 - Dhe nga Hakime bint Umejme, nga nëna e saj ka thënë: «Pejgamberi (s.a.v.s.) kishte një enë prej druri në të cilën urinonte dhe e vendoste nën krevatin e tij. Një herë u ngrit dhe e kërkoi atë, por nuk e gjeti. Ai pyeti: "Ku është ena?". Ata thanë: E piu Berreja - shërbëtorja e Umm Selemes, e cila kishte ardhur me të
nga toka e Abisinisë - atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Ti je mbrojtur nga zjarri me një mburojë të fortë».
Transmeton Taberaniu, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut, përveç Abdullah bin Ahmed bin Hanbelit dhe Hakimes, dhe të dy janë të besueshëm.

14015 - Dhe nga Umm Ejmen (r.a.) transmetohet se ka thënë: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u ngrit natën drejt një ene prej balte në një cep të shtëpisë dhe urinoi në të. Unë u ngrita natën dhe isha e etur, kështu që e piva atë që ishte në të pa e ndjerë. Kur u gdhi, Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: 'O Umm Ejmen, ngrihu dhe derdhe atë që është në atë enë balte'. Ajo tha: 'Pasha Allahun, unë e kam pirë atë që ishte në të'. Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) qeshi saqë iu dukën dhëmballët e tij, e pastaj tha: 'Vërtet, ti nuk do të kesh kurrë dhimbje barku'."
E transmeton Taberaniu, dhe në zinxhirin e tij është Ebu Malik el-Nehai, i cili është i dobët (daif).

14016 - Dhe nga Abdurrahman bin el-Harith bin Ebi Mirdas es-Sulemi ka thënë: «Ishim te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe ai kërkoi ujë për t'u pastruar, e futi dorën e tij dhe mori abdest. Ne e ndoqëm atë dhe e pimë (ujin që rrodhi prej tij). Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Çfarë ju shtyu të bëni atë që bëtë?". Ne thamë: Dashuria për Allahun dhe të Dërguarin e Tij. Ai tha: "Nëse dëshironi që t'ju dojë Allahu dhe i Dërguari i Tij, atëherë plotësoni amanetin kur t'ju besohet, thoni të vërtetën kur të flisni dhe silluni mirë me fqinjin që keni pranë».
E ka transmetuar et-Taberaniu, dhe në të është Ubejd bin Vakid el-Kajsi, i cili është i dobët.

14017 - Nga Aun bin Abdilah bin Utbe, nga babai i tij, i cili ka thënë: Pejgamberi (s.a.v.s.) nuk vdiq derisa lexoi dhe shkroi.
E ka transmetuar Taberaniu dhe ka thënë: Ky është hadith i papranueshëm (munkar) dhe Ebu Akili është i dobët. Kjo bie në kundërshtim me Librin e Allahut të Madhëruar, dhe kuptimi i tij është se Pejgamberi (s.a.v.s.) nuk ndërroi jetë derisa Abdullahu bin Utbe lexoi dhe shkroi. Domethënë: ai ishte i vetëdijshëm në kohën e tij, e Allahu e di më së miri.

14018 - Nga Abdullah bin Mes'udi ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.): "Cilësia ime është: Ahmedi, i mbështeturi (tek Allahu), nuk është i vrazhdë dhe as i ashpër. Ai shpërblen të mirën me të mirë dhe nuk ua kthen me të keqe. Lindja e tij është në Mekë, vendi i hixhretit të tij është në Tiba (Medine), dhe umeti i tij janë falënderuesit (el-hammadun), të cilët lidhin izarin e tyre deri në gjysmën e këmbëve dhe pastrojnë gjymtyrët e tyre (marrin abdest). Unë jam i qartë në gjokset e tyre, rreshtohen për namaz ashtu siç rreshtohen për luftë. Kurbani i tyre me të cilin më afrohen Mua është gjaku i tyre (shehidllëku). Janë murgj (adhurues) natën dhe luanë ditën."
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

14019 - Dhe nga Jezid el-Farisiu ka thënë: «E pashë Pejgamberin (s.a.v.s.) në gjumë në kohën e Ibn Abbasit. Jezidi shkruante mus'hafet. Tha: I thashë Ibn Abbasit: Unë e pashë të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në gjumë. Ibn Abbasi tha: Pejgamberi (s.a.v.s.) thoshte: "Vërtet, shejtani nuk mund të marrë pamjen time, andaj kush më sheh në gjumë, ai vërtet më ka parë mua". A mundesh të na e përshkruash këtë njeri që e pe? Tha: Po. Pashë një burrë me shtat mesatar, trupi dhe mishi i tij ishte ezmer që anon nga e bardha, me buzëqeshje të bukur, me sy si të lyer me kuhl, me rreth të bukur të fytyrës, mjekra e tij ishte e dendur nga kjo anë në këtë anë, saqë pothuajse ia mbushte fytin. Aufi tha: Nuk e di se çfarë kishte tjetër nga përshkrimi bashkë me këtë. Tha: Atëherë Ibn Abbasi tha: Sikur ta shihje atë zgjuar, nuk do të mund ta përshkruaje më mirë se kështu».
E ka transmetuar Ahmedi dhe burrat e tij janë të besueshëm.

14020 - Dhe nga Jusuf bin Mazini transmetohet se: «Një burrë e pyeti Aliun: O Prijës i Besimtarëve, na e përshkruaj të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.), na e cilëso atë.
Ai tha: Ai nuk ishte tepër i gjatë, por ishte mbi mesataren; kur vinte me një grup njerëzish, ai dukej më i larti ndër ta. Ishte i bardhë me shkëlqim të fortë, me kokë të madhe, me ballë të gjerë e të ndritshëm, me vetulla të ndara, me qerpikë të gjatë, me pëllëmbë dhe shputa të trasha. Kur ecte, ngrinte këmbët me forcë sikur po zbriste në një teposhtë. Djersa në fytyrën e tij dukej si margaritar. Nuk kam parë para tij e as pas tij dikë si ai (s.a.v.s.) – u flijofshin nëna dhe babai im për të!»
Unë thashë: Tirmidhiu ka një hadith të gjatë për këtë, ndërsa në këtë transmetim ka shtesa.
E ka transmetuar Abdullah bin Ahmedi me dy zinxhirë transmetimi; në njërin prej tyre është një burrë që nuk i është përmendur emri, ndërsa tjetri është nga transmetimi i Jusuf bin Mazinit nga Aliu, por mendoj se ai nuk e ka arritur Aliun, e Allahu e di më mirë.

14021 - Dhe e ka transmetuar el-Bezzari me shkurtim dhe ka shtuar: 'Me flokë të bukur dhe të krehur'.

14022 - Dhe në një transmetim tjetër tek ai: (Ishte) me sy të mëdhenj.

14023 - Dhe nga Enesi transmetohet se ka thënë: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte esmer (ngjyrë gruri)."
E transmeton Ahmedi, Ebu Jala dhe el-Bezzari. Burrat e Ebu Jalës janë burra të Sahihut.

14024 - Dhe nga Aishja transmetohet se ajo recitoi këtë varg poezie ndërsa Ebu Bekri - r.a. - po dëgjonte:
'Dhe një i bardhë, që përmes fytyrës së tij kërkohet shiu prej reve,
Pranverë për jetimët dhe mbrojtje për të vejat.'
Atëherë Ebu Bekri - r.a. - tha: 'Ky është i Dërguari i Allahut - (s.a.v.s.).'
E ka transmetuar Ahmedi dhe el-Bezzari, dhe burrat e tij (transmetuesit) janë të besueshëm.

14025 - Dhe nga një burrë prej el-Adewijes, i cili ka thënë: Më ka treguar gjyshi im, i cili tha:
«U nisa për në Medine dhe zbrita në këtë luginë, kur papritur pashë dy burra që kishin mes tyre një dhi. Blerësi po i thoshte shitësit: 'Ma bëj shitblerjen të mirë'. Tha: Thashë me vete: 'Ky Hashimiti që i ka humbur njerëzit, a është ky ai?' Shikova
dhe pashë një burrë me trup të bukur, ballë të madh, hundë të hollë, vetulla të holla, dhe nga gropa e fytit e deri te kërthiza e tij kishte një qime të zezë si fije e zezë». Dhe e përmendi hadithin.
E ka transmetuar Ebu Jala. Atë që është nga el-Adewije nuk e njoha, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë konsideruar të besueshëm.

14026
- «Dhe nga el-Hasan b. Aliu, i cili ka thënë: Pyeta dajën tim, Hind b. Ebi Halete et-Temimi - i cili ishte përshkrues i mirë - për cilësitë e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), sepse dëshiroja që ai të më përshkruante diçka prej tyre që të mbahesha pas saj. Ai tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte madhështor dhe i nderuar, fytyra e tij shkëlqente si shkëlqimi i hënës në natën e plotë. Ishte më i gjatë se mesatari dhe më i shkurtër se ai që është tepër i gjatë. Kishte kokë të madhe, flokë me onde; nëse flokët i ndaheshin vetvetiu, ai i linte ashtu, përndryshe flokët e tij nuk e kalonin majën e veshëve të tij kur ishin të bollshëm. Kishte lëkurë të bardhë e të shndritshme, ballë të gjerë, vetulla të harkuara e të plota pa qenë të bashkuara, mes të cilave kishte një damar që i fryhej kur zemërohej. Kishte hundë paksa të kurbuar (shkabë), mbi të cilën kishte një dritë që e mbulonte; ai që nuk e vështronte me vëmendje mendonte se ishte e ngritur lart. Kishte mjekër të dendur, mollëza të lëmuara, gojë të gjerë, dhëmbë të bardhë e të ndritshëm, dhëmbë të ndarë paksa mes tyre, një vijë të hollë qimesh nga gjoksi deri në kërthizë. Qafa e tij ishte si qafa e një statuje në pastërtinë e argjendit. Ishte i ndërtuar në mënyrë të ekuilibruar, trupmadh e i lidhur, me bark dhe gjoks të rrafshët, gjoks të gjerë, shpatulla të gjera, kyçe të mëdha. Pjesët e trupit që i dukeshin ishin të ndritshme. Kishte një vijë qimesh që lidhte gjoksin me kërthizën si një vijë e drejtë, ndërsa thithkat dhe pjesa tjetër e barkut ishin pa qime. Kishte qime në parakrahë, shpatulla dhe pjesën e sipërme të gjoksit. Kishte kyçe të gjata, pëllëmbë të gjerë, kocka të drejta, duar dhe këmbë të forta e të plota, gjymtyrë të gjata. Shputat e këmbëve i kishte të harkuara në mes, këmbë të lëmuara nga të cilat uji rridhte shpejt. Kur ecte, ngrinte këmbët me forcë, hidhte hapa të sigurt dhe ecte me qetësi. Kishte hap të shpejtë; kur ecte, dukej sikur zbriste nga një lartësi. Kur kthehej, kthehej me tërë trupin. I mbante sytë ulur; shikimi i tij drejt tokës ishte më i gjatë se shikimi i tij drejt qiellit. Shumica e shikimit të tij ishte vëzhgim i vëmendshëm. I paraprinte shokët e tij dhe e fillonte i pari selamin me këdo që takonte. Thashë: Më përshkruaj mënyrën e tij të të folurit. Ai tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte vazhdimisht i brengosur (për umetin), gjithmonë në mendime, nuk kishte pushim të plotë. Nuk fliste pa nevojë, qëndronte gjatë në heshtje. E fillonte dhe e përfundonte fjalën me tërë gojën (me artikulim të qartë). Fliste me fjalë përmbledhëse (xhauami'ul-kelim), fjalë të prera, as tepër e as mangët. Ishte i butë, jo i vrazhdë dhe as nënçmues. E madhëronte mirësinë edhe nëse ishte e vogël, nuk nënçmonte asgjë prej saj. Nuk e qortonte ushqimin dhe as nuk e lavdëronte atë. Nuk e zemëronte bota dhe as ajo që lidhej me të, por kur cenohej e drejta, askush nuk e njihte atë (nga zemërimi për Allahun) dhe asgjë nuk i bënte ballë zemërimit të tij derisa të triumfonte e vërteta. Nuk zemërohej për veten e tij dhe as nuk hakmerrej për vete. Kur bënte shenjë, bënte shenjë me tërë pëllëmbën. Kur çuditej, e rrotullonte atë. Kur bisedonte
e shoqëronte me gjeste, duke goditur me brendësinë e pëllëmbës së djathtë brendësinë e gishtit të madh të majtë. Kur zemërohej, kthehej anash dhe largohej. Kur qeshte, i uli sytë; shumica e të qeshurit të tij ishte buzëqeshje, duke shfaqur dhëmbë si kokrrat e breshërit. Husejni e fshehu këtë për një kohë, pastaj ia tregova dhe pashë se ai ma kishte kaluar në këtë, sepse e kishte pyetur babanë e tij për hyrjen, qëndrimin, daljen dhe formën e tij, dhe nuk kishte lënë asgjë pa pyetur. Husejni tha: Pyeta babanë tim për hyrjen e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe ai tha: Hyrja e tij në shtëpi ishte e lejuar për të. Kur hynte në shtëpinë e tij, e ndante kohën e tij në tri pjesë: një pjesë për Allahun, një pjesë për familjen e tij dhe një pjesë për veten e tij. Pastaj pjesën e tij e ndante mes tij dhe njerëzve, duke ua kushtuar atë njerëzve të thjeshtë përmes njerëzve të veçantë, dhe nuk u fshihte asgjë. Prej rrugës së tij në pjesën e umetit ishte dhënia përparësi njerëzve të virtytshëm me lejen e tij, dhe i ndante ata sipas vlerës së tyre në fe: prej tyre kishte që kishin një nevojë, disa dy nevoja e disa shumë nevoja. Ai merrej me ta për atë që i përmirësonte dhe u tregonte atë që u duhej, duke thënë: "Ai që është i pranishëm t'ia përcjellë atij që mungon, dhe më njoftoni për nevojën e atij që nuk mundet ta përcjellë atë, sepse kush i përcjell një pushtetari nevojën e atij që nuk mundet ta bëjë vetë, Allahu do t'ia forcojë këmbët e tij në Ditën e Kiametit". Tek ai nuk përmendej tjetër gjë përveç kësaj dhe nuk pranonte nga askush tjetër veç saj. Hynin si kërkues dhe nuk shpërndaheshin pa shijuar diçka (dije ose ushqim) dhe dilnin si udhërrëfyes. Tha: E pyeta për daljen e tij, se si vepronte? Ai tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e ruante gjuhën e tij përveçse për atë që u bënte dobi, i afronte ata dhe nuk i përçante - ose tha: nuk i largonte. Nderonte fisnikun e çdo populli dhe e linte udhëheqës mbi ta. Ruhej nga njerëzit dhe ishte i kujdesshëm ndaj tyre pa ia fshehur askujt buzëqeshjen ose moralin e tij. Interesohej për shokët e tij, i pyeste njerëzit për gjendjen e njerëzve. E lavdëronte të mirën dhe e forconte atë, ndërsa e shante të keqen dhe e dobësonte atë. Ishte i matur në çdo çështje, pa kundërshti. Nuk ishte i pakujdesshëm nga frika se mos edhe ata bëheshin të pakujdesshëm ose anonin nga e gabuara. Për çdo situatë kishte përgatitje. Nuk linte mangët nga e drejta dhe as nuk e tejkalonte atë. Njerëzit që i qëndronin më afër ishin më të mirët prej tyre; më i vlefshmi tek ai ishte ai që jepte më shumë këshilla, dhe ai që kishte pozitën më të lartë tek ai ishte ai që ndihmonte dhe përkrahte më shumë. E pyeta për kuvendin e tij dhe ai tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) nuk ulej dhe as nuk ngrihej pa përmendur Allahun. Nuk rezervonte vende të caktuara dhe ndalonte rezervimin e tyre. Kur shkonte te një grup njerëzish, ulej aty ku mbaronte vendi dhe urdhëronte për këtë. I jepte çdo bashkëbiseduesi pjesën e tij, aq sa askush nuk mendonte se dikush tjetër ishte më i nderuar tek ai se ai vetë. Kushdo që ulej me të ose i kërkonte diçka, ai bënte durim me të derisa personi të largohej i pari.
Kushdo që i kërkonte një nevojë, nuk e kthente pa ia plotësuar ose me një fjalë të mirë. Njerëzit gjetën te ai hapësirë dhe moral të lartë, saqë u bë si baba për ta dhe të gjithë ishin të barabartë para të drejtës tek ai. Kuvendi i tij ishte kuvend i butësisë, turpit, durimit dhe amanetit. Aty nuk ngriheshin zërat, nuk cenoheshin nderet dhe nuk përhapeshin gabimet. Ishin të barabartë, këshillonin njëri-tjetrin për devotshmëri, ishin modestë, nderonin të moshuarit, mëshironin të vegjlit, u jepnin përparësi nevojtarëve dhe mbronin të huajin. Tha: Thashë: Si ishte sjellja e tij me bashkëbiseduesit? Ai tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte gjithmonë i buzëqeshur, me moral të lehtë, i butë, nuk ishte i vrazhdë, as i ashpër, as zhurmues në tregje, as i turpshëm në fjalë, as kritikues dhe as tallës. Nuk i kushtonte vëmendje asaj që nuk i pëlqente, por nuk e bënte personin të humbte shpresën. E kishte ruajtur veten nga tri gjëra: debati, mendjemadhësia dhe ajo që nuk i takonte. Gjithashtu i kishte lënë njerëzit rehat nga tri gjëra: nuk e shante askënd, nuk e turpëronte dhe nuk ia kërkonte të metat. Nuk fliste përveçse për atë që shpresonte shpërblim. Kur fliste, bashkëbiseduesit ulnin kokat sikur mbi kokat e tyre të kishte zogj. Kur heshtte, ata flisnin. Nuk debatonin në prani të tij. Kushdo që fliste, ata e dëgjonin derisa të mbaronte. Biseda e tyre tek ai ishte si biseda e të parit prej tyre. Qeshte me atë që qeshnin ata, çuditej me atë që çuditeshin ata. Kishte durim me të huajin që ishte i vrazhdë në të folur ose në kërkesë, aq sa shokët e tij dëshironin t'i largonin ata, por ai thoshte: "Nëse shihni dikë që kërkon nevojën e tij, ndihmojeni". Nuk pranonte lavdërime përveçse nga ai që ishte mirënjohës. Nuk ia ndërpriste askujt fjalën derisa ai ta tejkalonte kufirin, atëherë e ndërpriste me ndalesë ose duke u ngritur. Tha: Thashë: Si ishte heshtja e tij? Ai tha: Heshtja e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) ishte mbi katër gjëra: mbi butësinë, kujdesin, vlerësimin dhe mendimin. Sa i përket vlerësimit, ai ishte në barazinë e shikimit dhe dëgjimit mes njerëzve. Sa i përket mendimit, ishte për atë që mbetet dhe atë që zhduket. Butësia dhe durimi ishin bashkuar tek ai, kështu që asgjë nuk e bënte të humbte durimin apo ta nxiste atë. Kujdesi ishte bashkuar tek ai në katër gjëra: marrja e asaj që është e mirë që të tjerët ta ndjekin, lënia e së shëmtuarës që të tjerët të largohen prej saj, përpjekja në mendim për atë që përmirëson umetin e tij, dhe angazhimi në atë që u bashkon atyre të mirat e kësaj bote dhe të ahiretit. Ebu Ubejdi tha: Ebu Halete ishte burri i Hatixhes para të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe emri i tij ishte en-Nabbash nga fisi Beni Usejd b. Amr b. Temim.
Ali b. Abdilaziz tha: Më ka treguar ez-Zubejr b. Bekkar i cili ka thënë: Më ka treguar Omer b. Ebi Bekr el-Mousili i cili ka thënë: Ebu Halete është Malik b. Zurare nga fisi Beni Nabbash b. Zurare.
Ali b. Abdilaziz tha: Kam dëgjuar Ebu Ubejdin të thotë: Fjala e tij: 'fakhman' (madhështor): fakhame do të thotë fisnikëria dhe plotësia e tij bashkë me bukurinë dhe autoritetin. 'El-merbu'u': ai që është mes të gjatit dhe të shkurtrit. 'El-mushedhdhebu': ai që është i tepruar
në gjatësi, dhe kështu është në çdo gjë. Xheriri ka thënë: 'Një i gjatë me damarë të hollë e të gjatë, sikur është i mbështetur në një mur të lartë'. Fjala e tij: 'rexhile-sh-sha'ri': ai që nuk i ka flokët krejt të drejta pa asnjë ondë. 'El-katatu': flokët shumë kaçurrelë. Thotë: ai kishte një ondëzim mes këtyre të dyjave. 'El-akiseh': flokët e mbledhur ose të gërshetuar, prej këtu është fjala e Omerit: 'Kush i mbledh ose i gërsheton flokët, e ka obligim rruajtjen'. Fjala e tij: 'ezexh-xhel-hauaxhibi sauabigu': 'ez-zezexh' te vetullat do të thotë të kenë një harkim bashkë me gjatësi në skajet e tyre, që është 'es-subugu'. Xhemil b. Ma'mer ka thënë:
'Kur gratë e bukura shfaqen një ditë... dhe i harkojnë vetullat dhe sytë'.
Fjala e tij: 'fi gajri karnin': 'el-karn' është bashkimi i vetullave derisa të tikohen, por ai nuk ishte ashtu, kishte një hapësirë mes tyre. Për njeriun që është ashtu thuhet: 'eblexh', dhe el-Asma'i ka përmendur se arabët e pëlqejnë këtë. Fjala e tij: 'bejne-huma irkun judirruhu-l-gadabu', thotë: kur zemërohej, fryhej damari që ishte mes vetullave. 'Dururuhu': trashësia dhe dalja e tij. Fjala e tij: 'akna-l-irnin': do të thotë hundën, 'el-kana' është të ketë një hollësi bashkë me një ngritje në mesin e saj. Thuhet: 'rexhulun akannu' dhe 'imraetun kanuau'. 'El-ashemmu': kur hunda është e hollë por pa atë ngritjen në mes. Fjala e tij: 'keth-the-lihjeti', 'el-kuthutheh': që mjekra të mos jetë e rrallë dhe as shumë e gjatë, por të ketë një dendësi pa qenë e madhe apo e gjatë jashtë mase. Fjala e tij: 'dalie-l-femi': mendoj se do të thotë: mprehtësia e buzëve. Fjala e tij: 'asheneba': 'el-asheneb' është ai që i ka dhëmbët e hollë dhe të mprehtë. Thuhet: 'rexhulun ashenebu' dhe 'imraetun shenbau', prej këtu është fjala e Dhi-r-Rummeh:
'Një femër me buzë të kuqe e të mprehta... dhe në mishrat e dhëmbëve e në dhëmbët e saj ka shndritje'.
'El-mufel-lexhu': ai që ka hapësirë mes dhëmbëve. 'El-mesrebe': qimet që janë mes gjoksit dhe kërthizës. 'Qime që ecin si vijë': el-A'sha ka thënë:
'Tani kur mu zbardh vija e qimeve të gjoksit... dhe kafshova dhëmbin tim mbi mbetjen e tij'.
Fjala e tij: 'xhidu dimnetin': 'el-xhid' është qafa, ndërsa 'ed-dimneh' është statuja ose figura. Fjala e tij: 'dakme-l-keradisi': disa kanë thënë: janë kockat, dhe do të thotë se kishte kocka të mëdha. Disa të tjerë i quajnë 'keradis' kokat e kockave. 'Ez-zendani': dy kockat në parakrah që lidhen me pëllëmbët, e përshkroi me gjatësi të krahëve. 'Sibta-l-kasabi': 'el-kasab' është çdo kockë që ka palcë si kërcinjtë, krahët dhe parakrahët,
'subutuhuma': gjatësia e tyre, e përshkruan me kocka të gjata. Dhu-r-Rummeh ka thënë:
'Duke vendosur në stoli kocka të gjata e të bukura'.
Me 'el-bera' ka pasur për qëllim byzylykët dhe rrethinat e këmbëve. Fjala e tij: 'shethne-l-keffejni ue-l-kademejni': do të thotë se në to kishte një lloj trashësie (fuqie). 'El-akmes' i këmbës është pjesa e brendshme mes shputës dhe thembrës, e cila nuk e prek tokën gjatë ecjes. El-A'sha ka thënë duke përshkruar një grua që ecën ngadalë:
'Sikur harku i këmbës së saj është i mbathur me gjemba'.
Fjala e tij: 'khumsane': do të thotë se ai vend në këmbët e tij ishte i ngritur nga toka, dhe kjo është marrë nga 'khumusa' e barkut, që është hollësia e tij. Thuhet: 'rexhulun khumsan' dhe 'imraetun khumsane'. Fjala e tij: 'mesiha-l-kademejni': do të thotë se ishin të lëmuara dhe nuk kishin rrudha në pjesën e sipërme, prandaj tha: 'janbu anhuma-l-mau': do të thotë se uji nuk qëndronte mbi to. Fjala e tij: 'idha khata tekeffea': do të thotë anuarja, e marrë nga anuarja e anijeve. Fjala e tij: 'dherie-l-mishjeti': do të thotë hapa të gjerë. 'Sikur zbret në një lartësi': mendoj se ka për qëllim që ai ishte i përqendruar në atë që kishte përpara, duke ulur shikimin e duke mos e ngritur drejt qiellit, kështu është ai që zbret. Pastaj e shpjegoi duke thënë: 'i ulte sytë, shikimi i tij drejt tokës ishte më i shpeshtë se shikimi drejt qiellit'. Fjala e tij: 'idha-l-tefete-l-tefete xhemian': do të thotë se ai nuk e kthente vetëm qafën pa trupin, sepse në këtë ka një lloj mendjelehtësie. Fjala e tij: 'demith': është i buti dhe i lehti, prej këtu rërës i thuhet 'demith'. Prej këtu është hadithi se ai donte të urinonte dhe u kthye drejt një vendi me rërë (demth). Fjala e tij: 'idha gadibe a'rada ue eshaha': 'el-ishahah' është serioziteti, e mund të jetë edhe kujdesi. Fjala e tij: 'jefterru an habbin mithli habbi-l-gamami': ka pasur për qëllim breshërin, me të cilin ka krahasuar bardhësinë e dhëmbëve të tij. Xheriri ka thënë:
'Misvaku kalon mbi dhëmbë të bardhë sikur të ishin... breshër që zbret nga mesi i reve'.
Fjala e tij: 'jedkhulune ruuadan': 'er-ruuad' janë kërkuesit, njëjësi i tyre është 'raid', prej këtu është thënia: 'Udhërrëfyesi (raidi) nuk e gënjen popullin e tij'. Fjala e tij: 'li-kulli halin indehu atadun': do të thotë përgatitje, ai kishte përgatitur për çdo gjë mjetet e saj. Fjala e tij: 'la juuat-tinu-l-emakine': d.m.th. nuk caktonte për vete një vend të njohur, por ulej ku të mundej në vendin ku kishte nevojën, pastaj e shpjegoi: 'ulej aty ku përfundonte kuvendi'. Prej këtu është hadithi i tij (a.s.) 'se ai ndaloi që njeriu të caktojë një vend të caktuar në xhami ashtu siç cakton vendin e tij deveja'. Fjala e tij: 'fi mexhlisihi la tu'benu fihi-l-huramu': thotë: nuk përshkruheshin gratë në të. Prej këtu është hadithi i tij (s.a.v.s.) 'se ai ndaloi poezinë nëse në të përshkruheshin
gratë'.
Ebu Ubejdi tha: Na ka treguar Ebu Ismail el-Mueddib, nga Muxhalidi, nga esh-Sha'bi i cili ka thënë: 'Disa burra në xhami po recitonin poezi, kur erdhi Ibn ez-Zubejri dhe tha: Në haramin e Allahut dhe pranë Shtëpisë së Allahut recitoni poezi?! Një burrë nga shokët e Pejgamberit (s.a.v.s.) tha: Nuk ka asgjë të keqe o Ibn ez-Zubejr, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka ndaluar poezinë vetëm nëse në të përshkruhen gratë ose nëse përmes saj humbet pasuria'. Fjala e tij: 'la tuntha feletatuhu': 'el-feletat' janë gabimet e rastit, nuk tregohej për to. Thuhet: 'nethoutu enthu' dhe emri prej tij është 'en-netha'. Kjo 'ha' që është në 'feletati-hi' i referohet kuvendit. A nuk e sheh se fillimi i fjalës ishte se ai e pyeti për kuvendin e tij? Gjithashtu tha: se kuvendi i tij nuk kishte gabime që dikush të kishte nevojë t'i tregonte; 'feletatuhu': ka për qëllim gabimet e kuvendit që nuk tregoheshin nga njëri-tjetri.
Transmeton et-Taberaniu, dhe në të ka dikë që nuk është emëruar."

14027 - Dhe nga Umm Seleme transmetohet se ka thënë: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), kur zemërohej, i skuqej fytyra".
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të është Ismail bin Amr el-Bexheli, të cilin e ka konsideruar të besueshëm Ibn Hibbani dhe të tjerë, ndërsa e ka konsideruar të dobët ed-Darakutni dhe të tjerë, kurse pjesa tjetër e burrave të tij janë burra të Sahihut.

14028 - Dhe nga Ibn Mes'udi ka thënë: «I Dërguari i Allahut - (s.a.v.s.) - kur zemërohej, i skuqeshin faqet e tij».
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të është Isma'il bin Ibrahim Ebu Jahja et-Tejmi, i cili është i dobët.

14029 - «Dhe nga Hakim bin Hizami ka thënë: Dola për në Jemen dhe bleva një rrobë të Dhi Jezenit, e ia dhashë dhuratë Pejgamberit - (s.a.v.s.) - gjatë periudhës që ishte mes tij dhe Kurejshëve, e ai tha: "Nuk e pranoj dhuratën e një mushriku (idhujtari)". Pra, ai e ktheu atë, pastaj unë e shita dhe ai e bleu, e veshi atë dhe doli te shokët e tij me të veshur. Nuk kam parë asgjë në asnjë send më të bukur se ai (s.a.v.s.) në atë rrobë. Nuk kaloi shumë kohë dhe unë thashë:
Dhe çfarë shohin gjykatësit në vendim pasi që... u shfaq e qartë nga shkëlqimi dhe bardhësia
Nëse e krahasojnë atë me lavdinë, ai ua kalon atyre... si ai që zbraz ujin e mbetur në fund të pusit me kovë
I dëgjoi këto i Dërguari i Allahut - (s.a.v.s.) - dhe buzëqeshi, pastaj hyri brenda».
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të është Jakub bin Muhamed ez-Zuhriu, të cilin shumica e kanë konsideruar të dobët, por është cilësuar edhe si i besueshëm.
Unë them: Për këtë ka kaluar një rrugë transmetimi më e gjatë se kjo te kapitulli i dhuratave.

14030
- Dhe nga Muhamed bin Sulejman bin Salit, nga babai i tij, nga gjyshi i tij i cili ka thënë: «Kur doli i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) në hixhret, me të ishte Ebu Bekri (r.a.), Amir bin Fuhejra, skllavi i liruar i Ebu Bekrit, dhe Ibn Urejkit i cili u tregonte rrugën. Ai kaloi pranë Ummu Ma'bed el-Huzaijes, e cila nuk e njihte atë, dhe ai i tha asaj: "O Ummu Ma'bed, a keni qumësht?". Ajo tha: Pasha Allahun, delet janë larg në kullotë. Ai tha: "Po
kjo dele që po shoh në cep të shtëpisë?". Ajo tha: Një dele të cilën pafuqia e ka lënë prapa kopesë. Ai tha: "A më lejon ta mjel atë?". Ajo tha: Pasha Allahun, asnjë dash nuk e ka prekur kurrë, andaj bëj ç'të duash me të. Ai ia fshiu shpinën dhe gjirin e saj, pastaj kërkoi një enë që ngop një grup njerëzish, moli në të derisa e mbushi dhe u dha shokëve të tij të pinin herë pas here derisa u ngopën, pastaj moli në të përsëri dhe e la atë tek ajo e u largua. Kur erdhi bashkëshorti i saj në mbrëmje, i tha asaj: O Ummu Ma'bed, çfarë është ky qumësht kur nuk ka asnjë dele mjelëse në shtëpi dhe delet janë larg? Ajo tha: Jo, pasha Allahun, përveçse kaloi pranë nesh një burrë me bukuri të shfaqur, me fytyrë të këndshme, me qerpikë të gjatë, me sytë e zinj e të mëdhenj, me zë kumbues, si një degë mes dy degëve, nuk të vjen rëndë nga gjatësia e tij e as nuk e përbuz syri nga shkurtësia, nuk ishte i trashë e as me kokë të vogël, sikur qafa e tij të ishte brokë argjendi. Kur e shikoje, të mbulonte shkëlqimi, e kur heshtte, kishte dinjitet. Fjala e tij ishte si varg rruazash, më i bukuri i shokëve të tij në pamje dhe më i miri i tyre në fytyrë, i rrethuar nga njerëzit e jo i vetmuar, ka shokë që e rrethojnë, kur urdhëron ata nxitojnë në urdhrin e tij, e kur ndalon ata pushojnë te ndalesa e tij. Ai tha: Ky është njeriu i Kurejshëve, dhe sikur ta shihja do ta ndiqja, dhe do të përpiqem ta bëj këtë. Ata në Mekë nuk e dinin se nga ishte drejtuar i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) derisa dëgjuan një zëthirrës që thërriste mbi Ebu Kubejs:
Allahu i shpërbleftë me të mira - e shpërblimi është në dorën e Tij -
dy shokët që qëndruan në dy tendat e Ummu Ma'bedit.
Ata zbritën me mirësi dhe u larguan me të,
ka shpëtuar ai që u bë shok i Muhamedit.
Asnjë deve nuk ka mbajtur mbi shalën e saj,
më të mirë e më besnik në besë sesa Muhamedin.
Dhe më veshës të rrobës së gjendjes para fillimit të saj,
dhe më dhënës në krye të çdo rasti të vështirë.
Le t'u përgëzohet bijve të Ka'bit vendi i vajzës së tyre,
dhe qëndrimi i saj për besimtarët si vend vrojtimi.»

E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të është Abdulaziz bin Jahja el-Medini, të cilin Buhariu dhe të tjerë e kanë cilësuar si gënjeshtar, ndërsa Hakimi ka thënë: Është i sinqertë (saduk), andaj kjo është e çuditshme prej tij, dhe në të ka edhe persona të panjohur. Ky hadith ka kaluar më parë nga një rrugë tjetër në kapitullin e betejave (el-Magazi) gjatë hixhretit për në Medine.

14031 - Dhe nga Ibn Abbasi ka thënë: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kur fliste, shihej si një dritë që dilte mes dhëmbëve të tij të parë."
Transmeton Taberaniu në 'El-Evsat', dhe në të është Abdulaziz bin Ebi Thabit, i cili është i dobët.

14032 - Dhe nga Ebu Kirsafah ka thënë: «Kur i dhamë besën e rregullt (bejtin) të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) - unë, nëna ime dhe tezja ime, dhe u kthyem nga ai për të ikur, nëna ime dhe tezja ime më thanë: O biri im, nuk kemi parë
si ky njeri, me fytyrë më të bukur se ai, as me rroba më të pastra, as me fjalë më të buta, dhe pamë sikur drita dilte nga goja e tij».
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

14033 - Dhe nga Xhubejri - do të thotë Ibn Mut'imi - nga Pejgamberi (s.a.v.s.):
«Ai u kthye nga ne me fytyrën e tij sikur të ishte një copë hëne».
Transmeton Taberaniu, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

14034 - Dhe nga Ebu Ubejde bin Muhamed bin Ammar bin Jasir ka thënë: «I thashë Rubeji' bint Muauidh bin Afra: Përshkruama të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.), e ajo tha: Sikur ta shihje atë, do të të dukej sikur po sheh diellin duke lindur».
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Kebir' dhe 'El-Eusat' dhe njerëzit e tij (transmetuesit) janë konsideruar të besueshëm.

14035 - Dhe nga Ebu Tufejli ka thënë: «E kam parë të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) ditën e çlirimit të Mekës dhe nuk e harroj bardhësinë e fytyrës së tij së bashku me nxirjen e fortë të flokëve të tij. Kishte burra që ishin më të gjatë se ai dhe prej tyre kishte që ishin më të shkurtër se ai. Ai ecte dhe ata ecnin rreth tij. I thashë nënës sime: Kush është ky? Ajo tha: Ky është i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.)». Thashë: Ai ka hadith në Sahih përveç këtij.
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të është Xhabir el-Xhu'fiu i cili është i dobët. Dhe e ka transmetuar Bezzari shkurtimisht, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

14036 - Dhe nga Umm Hani ka thënë: "Nuk kam parë kurrë barkun e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) pa mu kujtuar fletët e letrave të rreshtuara njëra mbi tjetrën."
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të është Xhabir el-Xhu'fiu i cili është i dobët.

14037 - Dhe nga Xhabir bin Semureh ka thënë: «Gishti i Pejgamberit (s.a.v.s.) ishte i drejtë (i rregullt)».
E ka transmetuar Abdullah dhe në të është Seleme bin Hafs, i cili është i dobët.

14038 - Dhe nga Mejmune bint Kerdem, e cila ka thënë: «E kam parë Pejgamberin (s.a.v.s.) dhe gishti i tij që vjen pas gishtit të madh kishte një gjatësi shtesë mbi gishtin e madh. Do të thotë: nga këmba».
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

14039 - Dhe nga Seid ibn el-Musejjibi transmetohet se ai e ka dëgjuar Ebu Hurejren duke e përshkruar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.), ku tha: «Ai ishte një burrë me shtat mesatar, por më i prirur drejt të lartit, me bardhësi të theksuar (në lëkurë), me mjekër të zezë, me flokë të bukur, me qerpikë të gjatë, me shpatulla të gjera, shkelte me tërë shputën e këmbës (nuk kishte harkim të theksuar), kur kthehej, kthehej me tërë trupin dhe kur largohej, largohej me tërë trupin. Nuk kam parë asnjëherë si ai, as para tij e as pas tij».
E ka transmetuar el-Bezzari dhe njerëzit e tij (në zinxhirin e transmetimit) janë konsideruar të besueshëm.

14040 - Dhe nga Ebu Seid el-Hudriu transmetohet se ai u pyet rreth vulës së të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) që ishte midis shpatullave të tij, e ai tregoi me gishtin e tij tregues kështu: "Një copë mishi e ngritur midis dy shpatullave të tij (s.a.v.s.)".
E ka transmetuar Ahmedi, dhe në të është Abdullah bin Mejsere, të cilin e ka konsideruar të besueshëm Ibn Hibbani, ndërsa shumica e dijetarëve e kanë konsideruar të dobët, kurse pjesa tjetër e transmetuesve të tij janë të besueshëm.

14041 - Dhe nga Ebu Zejdi - domethënë Amr bin Ahtabi - ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më tha: "O Ebu Zejd, m'u afro dhe ma fërko shpinën". Ai e zbuloi shpinën e tij dhe unë ia fërkova atë, dhe e vendosa vulën mes dy gishtave të tij. Tha: E shtypa atë. U pyet: E çfarë është vula? Tha: Qime të mbledhura».
E transmeton Ahmedi, Ebu Jala dhe Taberaniu, dhe në një transmetim tjetër tek ai shtohet: «E pashë vulën në shpinën e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) kështu në shpinën e tij, sikur të ishte vulë». Dhe njëri prej zinxhirëve të tij të transmetimit i ka burrat (transmetuesit) e Sahihut.

14042 - Dhe nga Abbad bin Amru transmetohet se ai i shërbente Pejgamberit (s.a.v.s.). Një herë një jahudi iu drejtua atij dhe rrobja (rida'u) i ra nga supet e tij. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e urrente që t'i shihej vula (e Pejgamberësisë), kështu që unë ia rregullova atë. Ai tha: "Kush e bëri këtë?". Thashë: Unë. Ai tha: "Kthehu nga unë". U ula para tij dhe ai vendosi dorën mbi kokën time, pastaj e kaloi atë mbi fytyrën dhe gjoksin tim e tha: "Kur të na vijë diçka, eja tek unë". Shkova tek ai dhe ai urdhëroi të më jepet një dele e re (xhedha'ah). Vula ishte në skajin e shpatullës së tij të majtë, sikur të ishte gjuri i dhisë".
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

14043 - Dhe nga Xhabir bin Semure ka thënë: «I erdha Pejgamberit (s.a.v.s.) nga mbrapa tij për të parë vendin e vulës, e kur ai më pa mua, e hodhi rrobën (e krahëve) dhe unë e pashë atë». Thashë: Ai ka hadith për vulën në Sahih përveç këtij.
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

14044 - Dhe nga Enes bin Maliku ka thënë: «Pejgamberi (s.a.v.s.) kishte katër gërsheta në kokën e tij».
Transmeton Taberaniu në 'Es-Sagir' dhe njerëzit e tij (transmetuesit) janë të besueshëm.

14045 - Dhe prej tij transmetohet se ka thënë: «Pejgamberi (s.a.v.s.) kishte flokë që i arrinin deri te supet (xhumeh) dhe ishin kaçurrelë».
E transmeton El-Bezzari, dhe në zinxhirin e tij është Muhamed bin el-Kasim el-Esedi, i cili është i dobët.

14046 - «Dhe nga Fadale bin Ubejd transmetohet se ai hyri te Aisheja, e ajo i nxori atij disa fije floku nga flokët e Pejgamberit (s.a.v.s.), dhe ato ishin të kuqe, të lyer».
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

14047 - Dhe nga Xhahdam bin ed-Dahaku ka thënë: Kalova pranë er-Raxhi' dhe pashë aty një plak. Thanë: Ky është el-Adda' bin Halid bin Heudheh. Ai tha: E kam parë të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.). I thashë: Ma përshkruaj atë. Ai tha: Ishte me mjekër të bukur (hasen es-sebeleh). Arabët e quanin mjekrën 'es-sebeleh'.

E ka transmetuar et-Taberaniu, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

14048 - Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se Pejgamberi (s.a.v.s.) «kur ecte, ecte me hapa të vendosur dhe pa plogështi».
E transmeton Ahmedi dhe el-Bezzari, i cili shton: Nuk kthehej anash, dhe në ecjen e tij njihej se nuk ishte as i plogësht e as i dobët. Burrat e zinxhirit të Ahmedit janë burra të Sahihut, përveç faktit se Tabi'iu nuk është i emëruar, ndërsa el-Bezzari e ka emëruar atë dhe ai është Ikrime, i cili është gjithashtu nga burrat e Sahihut.

14049 - Dhe nga Ebu Inebeh i cili ka thënë: "Kur Pejgamberi (s.a.v.s.) ecte, ai ecte me një ecje sikur po shkulte shkëmbinjtë".
E ka transmetuar
El-Bezzari dhe në të është Ebu Mehdi Seid bin Sinan, i cili është konsideruar i besueshëm përkundër dobësisë së tij.

14050 - Dhe nga Shedadi i cili ka thënë: «Erdha te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe e kapa për dore, e ajo ishte më e butë se mëndafshi dhe më e ftohtë se dëbora».
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Kebir' dhe 'El-Eusat', dhe burrat e 'El-Kebir' janë burrat e Sahihut, përveç Musa bin Ejub En-Nasibiut, i cili është i besueshëm.

14051 - Dhe nga Burejdeh (r.a.) transmetohet të ketë thënë: «Pejgamberi (s.a.v.s.) më së shumti qeshte aq sa t'i shiheshin ose t'i dukeshin dhëmbët e tij të përparmë (rabaijat).»
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Evsat' dhe transmetuesit e tij janë transmetuesit e 'Sahihut'.

14052 - Dhe nga Enesi transmetohet se Pejgamberi (s.a.v.s.) «shkonte tek Umm Sulejmi dhe flinte në shtratin e saj, dhe ai kishte gjumë të rëndë». Pastaj e përmendi hadithin.
E ka transmetuar Ebu Jala, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

14053 - Nga Enesi (r.a.) ka thënë: «Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kalonte në ndonjë rrugë prej rrugëve të Medines, prej tij ndihej aroma e miskut, saqë thuhej: 'Ka kaluar i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) në këtë rrugë'».
E transmeton Ebu Jala, el-Bezzari dhe et-Taberaniu në 'el-Evsat', përveç se ai ka thënë: «Ne e njihnim të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) nga aroma e tij e mirë kur vinte drejt nesh». Burrat e Ebu Jalas janë të besueshëm.

14054 - Dhe nga Muadhi - do të thotë Ibn Xhebeli - ka thënë: Isha me Pejgamberin (s.a.v.s.) në një udhëtim dhe ai më mori pas vetes (në shalë), e nuk kam prekur kurrë asgjë më të butë se lëkura e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe as nuk kam ndier erë më të mirë se era e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.). Pastaj e përmendi hadithin.
E ka transmetuar Taberaniu dhe Bezzari në mënyrë të ngjashme, dhe në të është El-Hasen bin Ebi Xhafer, i cili është konsideruar i besueshëm përkundër dobësisë së tij.

14055
- «Dhe nga Umm Asim, gruaja e Farkad bin Utbe, ka thënë:
Kemi qenë te Utbe katër gra, dhe nuk kishte asnjë grua prej nesh që nuk përpiqej maksimalisht në përdorimin e parfumit për të qenë me erë më të mirë se shoqja e saj. Ndërsa Utbe nuk prekte parfum, përveçse lyente mjekrën me pak vaj, e megjithatë ai kishte erë më të mirë se ne. Kur ai dilte para njerëzve, ata thoshin: Nuk kemi ndier erë më të mirë se era e Utbes. Një ditë i thashë atij: Ne përpiqemi shumë me parfum, ndërsa ti ke erë më të mirë se ne, nga se vjen kjo? Ai tha: Më zuri një urtikarie (urticaria) në kohën e të Dërguarit të Allahut - (s.a.v.s.) - dhe iu ankova atij për këtë. Ai më urdhëroi të zhvishesha, kështu që u zhvesha dhe u ula para tij, duke vendosur rrobën time mbi organin gjenital. Ai fryu në duart e tij, pastaj vendosi dorën e tij mbi shpinën dhe barkun tim, dhe që nga ajo ditë kjo erë e mirë mbeti tek unë».

E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Evsat' dhe 'El-Kebir' në mënyrë të ngjashme, dhe në disa transmetime ka thënë: 'tri gra'.

Dhe ka thënë në të: «Pastaj i hapi duart e tij dhe pështyu (lehtë) në to, fërkoi njërën me tjetrën, dhe fërkoi me njërën barkun tim e me tjetrën shpinën time». Burrat e transmetimit në 'El-Evsat' janë burrat e 'Sahihut', përveç Umm Asimit, të cilën nuk e njoh.

14056 - Dhe nga Ebu Hurejre transmetohet se një burrë erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe tha: "O i Dërguari i Allahut, unë e martova vajzën time dhe dëshiroj që të më ndihmosh me diçka." Ai tha: "Nuk kam asgjë, por kur të jetë nesër, eja dhe sill një shishe me grykë të gjerë dhe një degë peme, dhe shenja mes meje dhe teje është se unë do të jem në anën e derës." Ai i solli një shishe me grykë të gjerë dhe një degë peme, dhe ai (Pejgamberi) filloi të fshinte djersën nga krahët e tij derisa ajo u mbush, e pastaj tha: "Merre dhe urdhëroje vajzën tënde që kur të dëshirojë të parfumoset, ta zhysë këtë degë në shishe dhe të parfumoset me të." Tha: Kur ajo parfumosej, banorët e Medines e ndjenin aromën e parfumit, andaj u quajtën "Shtëpia e të Parfumosurve".
E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Evsat', dhe në të është Halbes el-Kelbi, i cili është i braktisur (metruk).

14057
- Dhe nga Jezid bin el-Esved es-Suva'i ka thënë: «Kam kryer haxhin me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) një herë dhe fala me të namazin e sabahut në Mina. Kur ai përfundoi namazin e tij, vuri re dy burra pas njerëzve që nuk ishin falur me njerëzit. Ai tha: "M'i sillni ata dy burra".
I sollën të dy burrat duke u dridhur nga frika, e ai u tha: "A nuk u falët me ne?". Ata thanë: O i Dërguari i Allahut, ne ishim në vendqëndrimet tona dhe menduam se nuk do ta arrinim namazin. Ai tha: "Mos veproni kështu. Nëse faleni në vendqëndrimet tuaja e pastaj e arrini namazin (me xhemat), faluni, sepse ai do të jetë për ju nafile (namaz vullnetar)". Njëri prej tyre tha: Kërko falje për mua o i Dërguari i Allahut, e ai tha: "O Allah, fale atë". Njerëzit u grumbulluan rreth të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe unë atë ditë isha ndër burrat më të fortë e më të fuqishëm, kështu që i shtyva njerëzit derisa e kapa dorën e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe e vendosa mbi gjoksin tim. Nuk kam parë asgjë që ishte më e ftohtë dhe më e këndshme sesa dora e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.)».
Unë them: E ka transmetuar Ebu Davudi dhe Tirmidhiu një pjesë të tij deri te fjala: "do të jetë për ju nafile".
E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Evsat' dhe 'el-Kebir' në mënyrë të shkurtuar dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14058 - Dhe nga Xhafer bin Mahmud bin Mesleme transmetohet se gjyshja e tij, Umejra bint Mes'ud, e ka njoftuar atë se ajo ka hyrë te Pejgamberi (s.a.v.s.) bashkë me motrat e saj për t'i dhënë besën, e ato ishin pesë veta. E gjetën atë duke ngrënë mish të tharë (kadid), kështu që ai përtypi për to një copë mishi të tharë, pastaj ma dha mua copën e mishi dhe unë e përtypa atë, secila nga një pjesë. Ato e takuan Allahun dhe gojët e tyre nuk kishin kurrë erë të keqe.
Transmeton Taberaniu, dhe në të është Is'hak bin Idris el-Esuari, i cili është i dobët.

14059
- Nga Jahja bin el-Xhezzar ka thënë: «Një grup nga shokët e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) hynë te Umm Seleme dhe i thanë: O nëna e besimtarëve, na trego për fshehtësitë e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.). Ajo tha: E fshehta dhe e hapur e tij ishin të njëjta. Pastaj u pendua dhe tha: E zbulova fshehtësinë e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.). Ajo tha: Kur ai hyri, e njoftova atë, e ai tha: "Ke vepruar mirë".»
E ka transmetuar Ahmedi dhe Taberaniu dhe ka thënë: Nga Jahja, nga Umm Seleme, dhe burrat e tyre janë burrat e Sahihut.

14060 - Nga Hudhejfe transmetohet se ka thënë: "Teksa po ecja në një rrugë të Medines, u shfaq i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe e dëgjova duke thënë: 'Unë jam Muhamedi, Ahmedi, Pejgamberi i Mëshirës, Pejgamberi i Teubes (Pendimit), el-Hashir (Tubuesi), el-Mukaffi (i Fundit) dhe Pejgamberi i Melahimit (Betejave të Mëdha)'."
E transmeton Ahmedi dhe el-Bezzari. Burrat e zinxhirit të Ahmedit janë burra të sahihut, përveç Asim bin Behdelah, i cili është i besueshëm (thikah), por ka pasur dobësi në memorizim.

14061 - Dhe nga Xhabir bin Abdullahu transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Unë jam Ahmedi, unë jam Muhamedi, unë jam el-Hashir (Tubuesi) që i tuboj njerëzit para këmbëve të mia, unë jam el-Mahi (Fshirësi) me të cilin Allahu fshin kufrin (mohimin). Kur të vijë Dita e Kiametit, Flamuri i Lavdisë do të jetë me mua, dhe unë do të jem imami i të dërguarve dhe zotëruesi i ndërmjetësimit të tyre".
E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Kebir' dhe 'el-Evsat', dhe në të është Urve bin Mervan, për të cilin është thënë: Nuk është i fortë, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë konsideruar të besueshëm.

14062 - Dhe nga Ibn Abbasi, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) ka thënë: "Unë jam Ahmedi, Muhamedi, el-Hashiri (Tubuesi), el-Mukaffi (Pasuesi i pejgamberëve) dhe el-Hatemu (Vula e pejgamberëve)".
E ka transmetuar Taberaniu në es-Sagir dhe el-Eusat.

14063 - Nga Muhamed bin Xhafer bin ez-Zubejr ka thënë: «Umejr bin Vehb el-Xhumahi dhe Safuan bin Umeje u ulën në Hixhr pak kohë pas fatkeqësisë që i goditi njerëzit e Bedrit nga Kurejshët. Umejr bin Vehbi ishte një nga shejtanët e Kurejshëve; ai ishte nga ata që e lëndonin të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) dhe shokët e tij, të cilët pësonin mundime nga lëndimet e tyre në Mekë. Djali i Vehb bin Umejrit ishte në mesin e të burgosurve të shokëve të Bedrit. Ai tha: Ata përmendën njerëzit e pusit (të vrarët e Bedrit) dhe fatkeqësinë e tyre, e ai tha: Pasha Allahun, nuk ka mirësi në jetë pas tyre. Umejr bin Vehbi tha: Ke thënë të vërtetën, pasha Allahun, sikur të mos ishte një borxh që kam e që nuk kam mundësi ta shlyej, dhe familja ime për të cilën kam frikë se do të mbetet e humbur pas meje, do të kisha kalëruar drejt Muhamedit derisa ta vrisja, sepse kam një arsye te ata; djali im është i burgosur në duart e tyre. Ai tha: Safuani e shfrytëzoi këtë rast dhe tha: Borxhi yt është mbi mua, unë do ta shlyej për ty, dhe familja jote do të jetë me familjen time, do t'i trajtoj njëlloj sa të jenë gjallë, nuk do t'i lëmë pas dore. Umejri tha: Mbaje të fshehtë çështjen time dhe tënden. Ai tha: Do ta bëj. Pastaj Umejri urdhëroi që shpata e tij të mprehej dhe të lyehej me helm, pastaj u nis drejt Medines.
Ndërkohë që Omeri (r.a.) ishte në Medine me një grup muslimanësh duke kujtuar ditën e Bedrit, atë me çfarë Allahu i nderoi dhe çfarë u tregoi nga armiku i tyre, kur papritmas pa Umejr bin Vehbin që kishte ndaluar devenë te dera e xhamisë, i ngjeshur me shpatë. Ai tha: Ky qen, pasha Allahun, është Umejr bin Vehbi, nuk ka ardhur veçse për sherr; ky është ai që nxiti mes nesh dhe na numëroi për njerëzit ditën e Bedrit. Pastaj Omeri hyri te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe tha: O i Dërguari i Allahut, ky Umejr bin Vehbi ka ardhur i ngjeshur me shpatë. Ai tha: "Fute brenda". Omeri u afrua dhe e kapi nga rripi i shpatës në qafën e tij dhe e tërhoqi me të, dhe Omeri u tha disa burrave nga Ensarët që ishin me të: Hyni te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), uluni pranë tij dhe kini kujdes nga ky qen, sepse ai nuk është i besueshëm. Pastaj hyri me të te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ndërsa Omeri e mbante nga rripi i shpatës. Ai tha: "Lëshoje, o Omer! Afrohu, o Umejr!". Ai u afrua dhe tha: Mirëmëngjes (An'imu sabahan). Kjo ishte përshëndetja e njerëzve të xhahilijetit mes tyre. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Allahu na ka nderuar me një përshëndetje më të mirë se përshëndetja jote, o Umejr; me Selamin, përshëndetjen e banorëve të Xhenetit". Ai tha: Pasha Allahun, o Muhamed, unë deri vonë kështu e kam njohur. Ai tha: "E çfarë të solli?". Tha: Erdha për këtë të burgosur që është në duart tuaja. Ai tha: "Po shpata në qafën tënde çfarë kërkon?". Tha: Allahu i shëmtoftë shpatat! A na bënë dobi ndonjë gjë? Ai tha: "Më thuaj të vërtetën, për çfarë ke ardhur?". Tha: Nuk kam ardhur për tjetër veçse për këtë. Ai tha: "Përkundrazi, ti dhe Safuan bin Umeje u ulet në Hixhr dhe kujtuat njerëzit e pusit nga Kurejshët, e ti the: Sikur të mos ishte borxhi im dhe familja ime, do të dilja derisa të vrisja Muhamedin. Atëherë Safuani mori përsipër borxhin tënd dhe familjen tënde me kusht që të më vrasësh mua, por Allahu ndërhyn mes teje dhe asaj". Umejri tha: Dëshmoj se ti je i Dërguari i Allahut. O i Dërguari i Allahut, ne të përgënjeshtronim për lajmet e qiellit që na sjellje dhe për shpalljen që të zbriste, por kjo është një çështje ku nuk ishte i pranishëm askush tjetër përveç meje dhe Safuanit. Pasha Allahun, unë e di se nuk të ka njoftuar për këtë askush tjetër përveç Allahut. Falënderimi i takon Allahut që më udhëzoi në Islam dhe më solli në këtë rrugë. Pastaj dëshmoi dëshminë e së vërtetës. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Mësojani vëllait tuaj fenë e tij, lexojini Kuran dhe lironi të burgosurin e tij". Pastaj ai tha: O i Dërguari i Allahut,
unë kam qenë i zellshëm në shuarjen e dritës së Allahut, lëndues i ashpër i atyre që ishin në fenë e Allahut. Unë dëshiroj që të më lejosh të shkoj në Mekë e t'i ftoj ata te Allahu dhe në Islam, mbase Allahu i udhëzon, dhe të mos i lëndoj ashtu siç i lëndoja shokët e tu në fenë e tyre. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e lejoi atë dhe ai u kthye në Mekë. Kur Umejr bin Vehbi ishte nisur, Safuani u kishte thënë Kurejshëve: Gëzohuni për një ngjarje që do t'ju bëjë ta harroni goditjen e Bedrit. Safuani pyeste kalorësit për të, derisa erdhi një kalorës dhe e njoftoi për pranimin e tij të Islamit. Atëherë ai u betua se nuk do t'i fliste kurrë dhe nuk do t'i bënte kurrë asnjë mirësi. Kur Umejri erdhi në Mekë, qëndroi atje duke thirrur në Islam dhe duke lënduar rëndë ata që e kundërshtonin, dhe në duart e tij pranuan Islamin shumë njerëz».
E ka transmetuar Taberaniu si mursel dhe zinxhiri i tij i transmetimit është i mirë (xhejid).

14064 - Dhe është transmetuar nga Urve bin ez-Zubejr ngjashëm me këtë në formë mursel, dhe në të thuhet:
«Muslimanët u gëzuan kur Allahu e udhëzoi atë, ndërsa Omer bin el-Hattabi tha: Një derr ishte më i dashur për mua sesa ai kur u shfaq, ndërsa ai sot është më i dashur për mua sesa disa prej bijve të mi».

Dhe isnadi i tij është hasen.

14065
- Dhe nga Ebu Imran el-Xheuni - nuk e di ndryshe vetëm se nga Enesi - ka thënë: «Vehb bin Umejri kishte marrë pjesë në Uhud si kafir dhe u plagos e mbeti mes të vrarëve. Pranë tij kaloi një burrë nga Ensarët, i cili e njohu, e vuri shpatën në barkun e tij derisa i doli nga shpina dhe pastaj e la. Kur ra nata dhe e kapi i ftohti, ai arriti në Mekë dhe u shërua. Më pas, ai dhe Safuan bin Umejje u takuan në Hixhr (pranë Qabes) dhe ai i tha Safuan bin Umejjes: Sikur të mos ishin fëmijët e mi dhe një borxh që kam, do të dëshiroja të isha unë ai që do ta vriste Muhamedin me dorën time. Safuani i tha: E si do të bësh? Ai tha: Unë jam një njeri vrapues që nuk më zë njeri, do të shkoj tek ai, do ta gjej të papërgatitur e pastaj do ta godas me shpatë, pastaj do t'ia mbath malit dhe nuk do të më zë askush. Safuani i tha: Atëherë fëmijët e tu dhe borxhi yt janë mbi mua. Ai doli, mprehu shpatën e tij, e lyeu me helm dhe pastaj u nis drejt Medines duke mos dashur gjë tjetër veçse vrasjen e Muhamedit - (s.a.v.s.). Kur mbërriti në Medine, e pa Omer bin el-Hatabi, gjë që e tmerroi dhe i erdhi rëndë, e u tha shokëve të të Dërguarit të Allahut - (s.a.v.s.) -: Pashë Vehbin që erdhi dhe ardhja e tij më dyshoi, ai është një njeri tradhtar, prandaj rrethojeni Pejgamberin tuaj - (s.a.v.s.). Muslimanët e rrethuan Pejgamberin - (s.a.v.s.) - dhe erdhi Vehbi e qëndroi para Pejgamberit - (s.a.v.s.) - e tha: Mirëmëngjes, o Muhamed. Ai tha: "Allahu na e ka zëvendësuar me diçka më të mirë se kjo". Ai tha: Mbaj mend që ti flisje me të dhe të pëlqente. Pejgamberi - (s.a.v.s.) - i tha: "Çfarë të solli?". Tha: Erdha të shpaguaj robërit tuaj. Tha: "Po kjo shpatë çfarë është?". Tha: Ah, ne i mbajtëm ato ditën e Bedrit por nuk na bënë dobi
dhe nuk patëm sukses. Ai tha: "Po ajo që i the Safuanit kur ishit në Hixhr: Sikur të mos ishin fëmijët e mi dhe borxhi im, do të isha unë ai që do ta vriste Muhamedin me dorën time?". Pejgamberi - (s.a.v.s.) - e njoftoi për lajmin, e Vehbi tha: Hah, si the? Ai ia përsëriti. Vehbi tha: Ti na tregoje lajme për njerëzit e tokës e ne të përgënjeshtronim, por po shoh se ti po tregon lajme nga banorët e qiellit; dëshmoj se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se ti je i Dërguari i Allahut. Pastaj tha: O i Dërguari i Allahut, më jep çallmën tënde. Pejgamberi - (s.a.v.s.) - ia dha çallmën e tij dhe ai u kthye sërish në Mekë. Omeri tha: Kur erdhi, ishte më i urryer për mua se derri, pastaj u kthye duke qenë më i dashur për mua se fëmija im».
E transmeton Taberaniu dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

14066 - Dhe nga Aban bin Selman, nga babai i tij Selmani, ka thënë: «Islami i Kubath bin Eshjem el-Lejthiut ishte kështu: Disa burra nga arabët dhe të tjerë erdhën tek ai dhe i thanë: "Vërtet, Muhamedi bin Abdylmutalibi ka dalë duke thirrur në diçka tjetër përveç fesë sonë." Atëherë Kubathi u ngrit dhe shkoi te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Kur hyri tek ai, ai i tha: "Setu, o Kubath!" Ai mbeti i shtangur, ndërsa i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha: "Ti je ai që ke thënë: 'Sikur të dilnin të gjitha gratë e Kurejshëve, do ta kthenin mbrapsht Muhamedin dhe shokët e tij'." Kubathi tha: "Pasha Atë që të dërgoi me të Vërtetën, këtë nuk e ka lëvizur gjuha ime, as nuk e kanë shqiptuar buzët e mia dhe as nuk e ka dëgjuar askush prej meje; nuk ishte gjë tjetër veçse diçka që më kaloi në mendje. Dëshmoj se nuk ka zot tjetër përveç Allahut, Një i Vetëm dhe pa ortak, dhe dëshmoj se Muhamedi është i Dërguari i Allahut dhe se ajo me të cilën ke ardhur është e Vërteta."»
E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Kebir' dhe 'el-Evsat', dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.
Unë them: Tashmë ka kaluar tregimi i Abbasit në betejën e Bedrit, dhe tregimi i Dhi el-Xhevshenit në betejën e Çlirimit.
Dhe hadithi i Xhabir bin Abdullahut në tregimin e Huzejme bin Thabitit, i cili ishte në karvanin e Hatixhes, te 'Axhajibul-Mahlukat'. Dhe hadithi i Abdullah bin Busrit në meritat e tij, e të tjerë si këta.

14067 - Dhe nga Omeri transmetohet se ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.): "Vërtet Allahu i Madhëruar ma ka ngritur (shfaqur) botën, kështu që unë po e shikoj atë dhe çdo gjë që do të ndodhë në të deri në Ditën e Kiametit, sikur po shikoj në këtë shuplakën time; një shfaqje e qartë që Allahu ia bëri të qartë Pejgamberit të Tij (s.a.v.s.) ashtu siç ua bëri të qartë pejgamberëve para tij".
Transmeton Taberaniu dhe burrat e tij janë konsideruar të besueshëm përkundër dobësisë së madhe që gjendet te Said bin Sinan el-Rehavi.

14068 - Dhe nga Ebu Bekre transmetohet se ka thënë: «Kur u dërgua i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), Kisra i dërgoi mesazh guvernatorit të tij në tokën e Jemenit dhe arabëve që ishin nën të, i cili quhej Badham: 'Më ka arritur lajmi se një njeri ka dalë tek ti dhe pretendon se është Pejgamber. Thuaji atij që të heqë dorë nga kjo, ose do të dërgoj tek ai dikë që
do ta vrasë atë ose do të vrasë popullin e tij.' Ai tha: Atëherë i dërguari i Badhamit erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe ia tha këtë, e i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Sikur kjo të ishte diçka që e bëj nga vetja ime, do të hiqja dorë, por Allahu i Madhëruar më ka dërguar mua." I dërguari qëndroi tek ai, dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha: "Vërtet, Zoti im e ka vrarë Kisrën dhe nuk do të ketë më Kisra pas kësaj dite, dhe e ka vrarë Qesarin dhe nuk do të ketë më Qesar pas kësaj dite." Ai tha: Kështu ai e shënoi thënien e tij në orën që i foli, në ditën që i foli dhe në muajin që i foli, pastaj u kthye te Badhami dhe doli se Kisra kishte vdekur dhe Qesari ishte vrarë.»
E ka transmetuar Taberaniu, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut, përveç Kethir bin Zijadit, i cili është i besueshëm (thika), dhe te Ahmedi gjendet një pjesë e tij, ashtu si edhe te Bezzari.

14069
- Dhe nga Khurejm bin Evs, i cili ka thënë: E kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke thënë: "Kjo Hira e bardhë më është shfaqur mua, dhe kjo është Shejma, vajza e Bukajle el-Ezdijes, mbi një mushkë ngjyrë hiri, e mbuluar me një vello të zezë". Thashë: O i Dërguari i Allahut, nëse hyjmë në Hira dhe e gjej atë në këtë gjendje, a do të jetë ajo e imja? Ai tha: "Ajo është e jotja". Më pas arabët u kthyen nga feja (u bënë murtedë), por askush nga fisi Tajj nuk u kthye. Ne luftonim fisin Kajs për Islamin, e prej tyre ishte Utbe bin Hisn, dhe luftonim Tulejha bin Khuvejlid el-Fak'asiun. Khalid bin Velidi na lavdëroi dhe ndër ato që tha për ne ishte:
Allahu e shpërbleftë fisin Tajj në vendet e tyre me shpërblimin më të mirë në fushëbetejën e heronjve.
Ata janë njerëzit e flamujve të bujarisë dhe dhuntisë, kur era e ftohtë e veriut i përkul të gjitha çadrat.
Ata e goditën fisin Kajs për hir të fesë, pasi ata i ishin përgjigjur thirrësit të errësirës dhe verbërisë.
Më pas Khalid bin Velidi u nis drejt Musejlemes dhe ne shkuam me të. Kur mbaruam me Musejlemen dhe shokët e tij, u drejtuam nga ana e Basrës. Takuam Hurmuzin në Kadhimah me një ushtri të madhe, dhe askush nuk ishte armik më i madh i arabëve sesa Hurmuzi. Ibn Velidi doli para tij dhe e ftoi në dyluftim. Hurmuzi doli para tij dhe Khalidi (r.a.) e vrau atë. Ai i shkroi për këtë Ebu Bekrit (r.a.), i cili ia dha atij plaçkën e tij të luftës. Kapela e Hurmuzit vlerësohej me njëqind mijë dërhemë, sepse persianët, kur një burrë arrinte pozitë të lartë mes tyre, ia bënin kapelën e tij me vlerë njëqind mijë dërhemë. Më pas udhëtuam nëpër një rrugë derisa hymë në Hira. E para që na doli përpara ishte Shejma, vajza e Bukajles, mbi një mushkë të saj ngjyrë hiri, me një vello të zezë, ashtu siç kishte thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Unë u kapa pas saj dhe thashë: Këtë ma ka dhuruar i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Khalidi më kërkoi dëshmi për këtë, dhe unë ia solla dëshminë. Ai ma dorëzoi atë mua. Vëllai i saj, Abdyl Mesihu, zbriti tek ne dhe më tha: Shitma atë mua. Unë i thashë: Për Allahun, nuk ia ul çmimin asgjë nga dhjetë qindëshe (një mijë). Ai më dha një mijë dërhemë. Më pas më thanë: Sikur të thoshe njëqind mijë, ai do t'i jepte. Unë thashë:
Nuk e kisha menduar se ka pasuri më shumë se dhjetë qindëshe". Më ka arritur në një hadith tjetër se dy dëshmitarët ishin Muhamed bin Mesleme dhe Abdullah bin Omer.
E ka transmetuar Taberaniu.

14070 - Dhe nga Aishja transmetohet se ka thënë: «Ishte një ditë e vitit kur gratë e Pejgamberit (s.a.v.s.) mblidheshin tek ai gjatë gjithë ditës deri në natë. Ajo tha: Dhe në atë ditë ai tha: "Më e shpejta prej jush që do të më bashkohet (pas vdekjes) është ajo që e ka dorën më të gjatë". Ajo tha: Atëherë ne filluam të masnim duart tona me njëra-tjetrën se cila prej nesh e kishte dorën më të gjatë. Ajo tha: Seuda ishte ajo me dorën më të gjatë, por kur vdiq Seuda, ne e morëm vesh se ajo kishte qenë më e gjata me dorë në mirësi dhe sadaka. Ajo tha: Ndërsa Zejnebi milte lesh dhe ua jepte njësive ushtarake të Pejgamberit (s.a.v.s.), me të cilin ata qepnin dhe ndihmoheshin në betejat e tyre. Ajo tha: Dhe në atë ditë ai tha: "Si do të jetë puna e njërës prej jush, mbi të cilën do të lehin qentë e Hauabit?"». Unë thashë: Një pjesë e tij është në Sahih.
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Eusat' dhe burrat e tij janë konsideruar të besueshëm, ndonëse te disa prej tyre ka dobësi.

14071 - Dhe nga Umm Seleme (r.a.) transmetohet se ka thënë: «Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) hyri tek unë, tha: "O Umm Seleme, unë i kisha dërguar Nexhashiut dhuratë misk dhe një rrobë (hulle), por unë nuk mendoj tjetër veçse se ai ka vdekur dhe nuk mendoj tjetër veçse se dhurata ime do të më kthehet mbrapsht". Ajo tha: Dhe ndodhi ashtu siç tha i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), kështu që ai u dha grave të tij nga një uki misk secilës, ndërsa pjesën tjetër të miskut dhe rrobën (hulle) m'i dha mua».
E transmeton Taberaniu. Nëna e Musa bin Ukbes nuk e njoh atë. Muslim bin Halid ez-Zinxhiun e ka konsideruar të besueshëm Ibn Meini dhe të tjerë, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë burra të Sahihut. Unë them: Tashmë ka kaluar hadithi i Umm Kulthumit me këtë tregim te kapitulli i dhuratave në shitblerje nga Musnedi i Imam Ahmedit dhe të tjerëve.

14072 - Prej Ebu Hurejres transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Do të shkatërrohet Kisra (Kosi) dhe nuk do të ketë më Kisra pas tij, sepse ai thotë: 'Unë jam mbreti i mbretërve'. Dhe do të shkatërrohet Kejseri (Cezari) e nuk do të ketë më Kejser pas tij, sepse ai thotë: 'Unë jam mbreti i mbretërve'".
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Evsat' dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

14073 - Dhe nga Ebu Seid el-Hudrij (r.a.) ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.):
"Kur të shkatërrohet Kisra (Kisra i fundit i fuqishëm), nuk do të ketë më Kisra pas tij, dhe kur të shkatërrohet Çezari, nuk do të ketë më Çezar pas tij. Pasha Atë në dorën e të Cilit është shpirti im, thesaret e tyre do të shpenzohen në rrugën e Allahut".
E ka transmetuar Taberaniu në 'es-Sagir' dhe 'el-Eusat' nga shehu i tij Ubejd bin Kethir et-Temmar, i cili është i braktisur (metruk).

14074 - Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: «Doli tek ne i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ndërkohë që na kishte mbuluar një re prej së cilës ne shpresonim (shi), e ai tha: "Me të vërtetë, engjëlli i cili e nget atë, ose e nget këtë re, hyri tek unë, më dha selam dhe më njoftoi se ai po e nget atë drejt luginës së filanit"».
Transmeton el-Bezzari dhe burrat e tij janë të besueshëm.

14075 - Dhe nga Rafi'i i cili ka thënë: «Er-Rahhal ibn Ganmuvejh kishte një përkushtim (hushu), një lidhje me leximin e Kuranit dhe një mirësi në atë që shihte i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) diçka të mahnitshme. Një ditë, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) doli para nesh ndërsa Er-Rahhali ishte i ulur me ne bashkë me një grup njerëzish dhe tha: "Njëri prej këtij grupi është në Zjarr". Rafi'i tha: Pashë njerëzit dhe aty ishin Ebu Hurejre ed-Devsi, Ebu Erva ed-Devsi, et-Tufejl bin Amr ed-Devsi dhe Er-Rahhal ibn Ganmuvejh. Fillova të shikoj e të mrekullohem duke thënë: Kush është ky fatkeq? Kur ndërroi jetë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), fisi Benu Hanife u rrebelua (u bënë murtedë). Pyeta: Çfarë bëri Er-Rahhal ibn Ganmuvejh? Thanë: U sprovua (ra në fitne), ai është ai që dëshmoi për Musejlimen kundër të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) se ai (Pejgamberi) e kishte bërë atë ortak në çështje pas tij. Atëherë thashë: Ajo që ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) është e vërteta. Dhe ai e dëgjoi Er-Rahhalin duke thënë: Dy desh u goditën me brirë, dhe më i dashuri prej tyre për ne është dashi ynë».
E ka transmetuar et-Taberaniu dhe ka thënë në të: Er-Rahhal me shkronjën 'ha' të pa-pikëzuar dhe me teshdid, kështu ka thënë el-Vakidi dhe el-Medaini, dhe i ka ndjekur ata Abdulgoni bin Said, por ka gabuar në këtë. Shumica kanë thënë: Ai është me shkronjën 'xhim' (Er-Raxhal), siç thonë ed-Darakutni dhe Ibn Makula. Në isnadin e këtij hadithi është el-Vakidi, i cili është i dobët (daif).

14076 - Dhe nga Evs b. Halidi i cili ka thënë: «Kur shkoja te Ebu Mahdhureh, ai më pyeste për një burrë, dhe kur shkoja te ai burri, ai më pyeste për Ebu Mahdhureh. I thashë Ebu Mahdhureh: 'Kur vij te ti, më pyet për filanin, dhe kur shkoj te filani, ai më pyet për ty.' Ai tha: 'Unë, Ebu Hurejre dhe filani ishim në një shtëpi, dhe Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "I fundit prej jush që do të vdesë, do të jetë në Zjarr." Pastaj vdiq Ebu Hurejre, pastaj vdiq Ebu Mahdhureh, e pastaj vdiq ai burri.»
E ka transmetuar Taberaniu, dhe nga Evs b. Halidi nuk ka transmetuar askush tjetër përveç Ali b. Zejdit, dhe për të dy ka diskutime (nga dijetarët), ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë burra të Sahihut.

14077 - Dhe nga Ebu Junusi i cili ka thënë: «Isha tregtar në Medine dhe kur vija në Medine, Ebu Hurejra më pyeste për Semure bin Xhundubin, ndërsa kur vija në Basra, Semurja më pyeste për Ebu Hurejrën. Ebu Hurejra tha: Ishim shtatë veta në një shtëpi kur hyri tek ne i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe tha: "Ai që vdes i fundit prej jush, do të jetë në zjarr". Nuk mbeti askush tjetër përveç meje dhe Semures. Thashë: Ndoshta ai kishte për qëllim zjarrin e kësaj bote, sepse Semurja vdiq në atë mënyrë, e Allahu e di më së miri».
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Evsat', dhe në të është Ali bin Zejd bin Xhud'an, i cili është konsideruar i besueshëm por ka edhe dobësi, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë burra të Sahihut.

14078 - Dhe nga Xhabir bin Semureh (r.a.) ka thënë: E kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke thënë: "Do të dalë udhëtarja (gruaja me deve) nga Medina derisa të hyjë në el-Hirah, duke mos pasur frikë askënd përveç Allahut".
E transmeton et-Taberaniu dhe el-Bezzari, dhe burrat e el-Bezzarit janë burra të Sahihut, përveç Ahmed bin Jahja el-Ewdit, i cili është i besueshëm (thikah).

14079 - Dhe nga Ebu Xhuhejfe - sipas asaj që dinë disa transmetues - ka thënë:
I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Do t'ju hapet juve bota (pasuria e saj) derisa t'i dekoroni shtëpitë tuaja ashtu siç dekorohet Qabeja". Ne thamë: Edhe pse do të jemi në fenë tonë? Ai tha: "Po". Ne thamë: A do të jetë ajo ditë më e mirë se sot? Ai tha: "Përkundrazi, ju sot jeni më mirë se atë ditë".
E transmeton Taberaniu dhe burrat e tij janë të besueshëm.

14080 - Dhe nga Hudhejfe transmetohet se ka thënë: E kam dëgjuar Pejgamberin (s.a.v.s.) duke thënë: "Në umetin tim do të ketë një burrë që do të flasë pas vdekjes".

Unë them: Tashmë ka kaluar hadithi i Nu'man bin Beshirit rreth atij që foli pas vdekjes në kapitullin e Hilafetit, te katër kalifët.

14081 - Nga Ebu Seid el-Hudriu ka thënë: «Ujku sulmoi një dele dhe e mori atë, por bariu e ndoqi dhe ia rrëmbeu atij. Atëherë ujku u ul mbi bishtin e tij dhe tha: A nuk i frikësohesh Allahut që më rrëmben rrizkun që Allahu i Madhëruar ma dërgoi mua? Bariu tha: Çudi e madhe, një ujk i ulur mbi bishtin e tij po më flet me fjalë njerëzish! Ujku tha: A të të tregoj diçka edhe më të çuditshme se kjo? Muhamedi (s.a.v.s.) në Jethrib (Medinë) po u tregon njerëzve lajmet e asaj që ka kaluar. Ai tha: Atëherë bariu erdhi duke i prirë delevet e tij derisa hyri në Medinë, i la ato në një cep të saj, pastaj erdhi te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe e njoftoi atë. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) urdhëroi që të thirrej: 'Es-salatu xhamiah' (Namazi po fillon), pastaj doli dhe i tha beduinit: 'Tregoju atyre'. Ai u tregoi atyre, e atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: 'Ka thënë të vërtetën! Pasha Atë në dorën e të Cilit është shpirti i Muhamedit, nuk do të bëhet Kiameti derisa bishat t'u flasin njerëzve, t'i flasë njeriut maja e kërbaçit të tij dhe rripi i nallaneve të tij, dhe kofsha e tij ta njoftojë për atë që ka bërë familja e tij pas tij'». Unë thashë: Te Tirmidhiu gjendet një pjesë nga fundi i tij.
E ka transmetuar Ahmedi.

14082 - Dhe në një transmetim tjetër: Nga Ebu Seidi gjithashtu transmetohet se ka thënë: «Ndërsa një burrë nga fisit Eslem ishte me një kope të vogël delesh të tij, duke i kullotur ato në shkretëtirën e Dhi el-Hulejfes, kur papritmas një ujk u hodh mbi to dhe rrëmbeu një dele nga kopeja e tij. Burri i bërtiti dhe e gjuajti me gurë derisa e shpëtoi delen prej tij». Pastaj përmendi të ngjashmen me të.
E transmeton Ahmedi dhe el-Bezzari në mënyrë të ngjashme me shkurtime, dhe burrat e njërit prej zinxhirëve të transmetimit të Ahmedit janë burrat e Sahihut.

14083 - Dhe nga Ebu Hurejre transmetohet se ka thënë: «Erdhi një ujk te një bari delesh dhe mori prej tyre një dele, ndërsa bariu e ndoqi derisa ia mori atë. Ai tha: Atëherë ujku u ngjit mbi një kodër, u ul mbi vithet e tij, nxori një psherëtimë dhe tha: Ti u vure pas rrizkut që ma dha Allahu dhe ma more atë mua? Bariu tha: Për Allahun, nuk kam parë kurrë si sot një
ujk që flet!! Ujku tha: Më e çuditshme se kjo është një burrë mes palmave midis dy Haremeve, i cili ju njofton për atë që ka kaluar dhe për atë që do të ndodhë pas jush. Burri ishte çifut, kështu që erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe e njoftoi atë, ndërsa Pejgamberi (s.a.v.s.) e vërtetoi dhe tha: "Vërtet, këto janë shenja prej shenjave para Kiametit. Së shpejti do të vijë koha kur njeriu do të dalë dhe nuk do të kthehet derisa nallanet e tij dhe kamxhiku i tij ta njoftojnë për atë që ka bërë familja e tij pas tij". Unë thashë: Kjo gjendet në Sahih në formë të shkurtuar.
E ka transmetuar Ahmedi dhe burrat e tij janë të besueshëm.

14084 - Prej Ebu Hurejres, nga Pejgamberi (s.a.v.s.), i cili ka thënë ngjashëm me të - domethënë ngjashëm me hadithin para tij - dhe shtoi në të: «Dhe se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u fal një ditë namazin e mëngjesit, pastaj tha: "Ky është ujku, e çfarë është ujku? Erdhi tek ju t'ju kërkojë që t'i jepni ose ta bëni pjesëmarrës në pasuritë tuaja". Atëherë një burrë e gjuajti me gur, e ai kaloi ose u largua duke ulëritur».
E ka transmetuar El-Bezzari dhe ka thënë: Këtë që ka shtuar Xheriri, nuk dimë që dikush tjetër ta ketë transmetuar përveç tij, dhe burrat e tij (zinxhiri) janë burrat e Sahihut, përveç Zijad bin Ebil-Evber, i cili është i besueshëm.

14085 - Nga Ibn Umeri ka thënë: «Ishim me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në një udhëtim, kur u afrua një beduin. Kur u afrua, Pejgamberi (s.a.v.s.) i tha: "Ku po dëshiron të shkosh?". Ai tha: Te familja ime. Ai tha: "A dëshiron ndonjë mirësi?". Ai tha: Çfarë është ajo? Ai tha: "Të dëshmosh se nuk ka zot tjetër përveç Allahut, Një i Vetëm dhe pa ortak, dhe se Muhamedi është robi dhe i Dërguari i Tij". Ai tha: Kush dëshmon për këtë që po thua? Ai tha: "Kjo pemë". Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e thirri atë, ndërsa ajo ishte në anë të luginës, dhe ajo erdhi duke çarë tokën derisa doli para tij. Ai e mori atë si dëshmitare tri herë, dhe ajo dëshmoi se ai ishte ashtu siç tha. Pastaj ajo u kthye në vendin ku ishte mbjellë, ndërsa beduini u kthye te populli i tij dhe tha: Nëse më ndjekin, do t'i sjell te ti, përndryshe do të kthehem te ti dhe do të jem me ty».
E ka transmetuar Taberaniu dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut. Gjithashtu e kanë transmetuar Ebu Jala dhe Bezzari.

14086 - Nga Omer ibn el-Hattabi rreth hadithit të hardhucës (ed-dabb): «Se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte në një tubim me shokët e tij, kur erdhi një beduin nga fisi Beni Sulejm, i cili kishte gjuajtur një hardhucë dhe e kishte futur në mëngën e tij, duke shkuar me të drejt shtëpisë së tij.
Ai pa një grup njerëzish dhe pyeti: Rreth kujt është mbledhur ky grup? Ata i thanë: Rreth këtij që pretendon se është Pejgamber. Ai çau përmes njerëzve, pastaj iu drejtua të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe i tha: O Muhamed, gratë nuk kanë mbartur ndonjë me gjuhë më gënjeshtare se ti dhe më të mangët. Sikur të mos ishte se arabët do të më quanin të nxituar, do të nxitoja drejt teje e do të të vrisja, dhe me vrasjen tënde do t'i gëzoja të gjithë njerëzit. Omeri tha: O i Dërguari i Allahut, më lër ta vras! I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "A nuk e di se i buti pothuajse bëhet pejgamber?". Pastaj beduini iu drejtua të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe tha: Pasha Latin dhe Uzën, nuk të besoj ty! I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha: "O beduin, çfarë të shtyu të thuash atë që the, duke thënë diçka që nuk është e vërtetë dhe duke mos respektuar tubimin tim?". Ai tha: Edhe po më flet? - duke e nënçmuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) - Pasha Latin dhe Uzën, nuk të besoj derisa të të besojë kjo hardhucë! Atëherë e nxori hardhucën nga mënga e tij, e hodhi para të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe tha: Nëse kjo hardhucë të beson ty, do të të besoj edhe unë. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "O hardhucë!". Hardhuca i foli me një gjuhë arabe të qartë që e kuptuan të gjithë njerëzit: Të përgjigjem dhe jam në shërbimin tënd, o i Dërguari i Zotit të botëve! I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) pyeti: "Kë adhuron?". Ajo tha: Atë, Arshi i të Cilit është në qiell, pushteti i të Cilit është në tokë, rruga e të Cilit është në det, mëshira e të Cilit është në Xhenet dhe dënimi i të Cilit është në Zjarr. Ai tha: "E kush jam unë, o hardhucë?". Ajo tha: Ti je i Dërguari i Zotit të botëve dhe vulosësi i Pejgamberëve. Ka shpëtuar ai që të vërteton dhe ka dështuar ai që të përgënjeshtron. Atëherë beduini tha: Dëshmoj se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se ti je vërtet i Dërguari i Allahut. Pasha Allahun, erdha te ti dhe nuk kishte mbi faqen e dheut njeri më të urryer për mua se ti, por pasha Allahun, tani ti je më i dashur për mua se vetja ime dhe fëmija im. Të kam besuar me qimet e mia, lëkurën time, brendësinë time, jashtësinë time, fshehtësinë dhe hapësirën time. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha: "Falënderimi i takon Allahut që të udhëzoi në fenë që lartësohet e nuk lartësohet mbi të. Allahu i Madhëruar nuk e pranon atë pa namaz, dhe namazi nuk pranohet pa Kuran". Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ia mësoi (El-Hamdu-në) dhe ﴿Kul huvallahu ehad﴾ [el-Ihlas: 1]. Ai tha: O i Dërguari i Allahut, nuk kam dëgjuar në poezitë el-Besit e as në er-Rexhez diçka më të bukur se kjo. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Kjo është fjala e Zotit të botëve dhe nuk është poezi. Nëse lexon ﴿Kul huvallahu ehad﴾ [el-Ihlas: 1] një herë, është sikur të kesh lexuar një të tretën e Kuranit. Nëse e lexon ﴿Kul huvallahu ehad﴾ [el-Ihlas: 1] dy herë, është sikur të kesh lexuar dy të tretat e Kuranit. E nëse e lexon ﴿Kul huvallahu ehad﴾ [el-Ihlas: 1] tri herë, është sikur ta kesh
lexuar të gjithë Kuranin". Beduini tha: Sa Zot i mirë! Zoti ynë pranon pak dhe jep shumë. Pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Jepini beduinit!". I dhanë aq shumë saqë e pasuruan. Abdurrahman ibn Aufi tha: O i Dërguari i Allahut, unë dëshiroj t'i jap një deve me të cilën të afrohem tek Allahu i Madhëruar, më e mirë se devetë e beduinëve, dhe ajo është barrëse. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Ti përshkrove atë që do të japësh, ndërsa unë po të përshkruaj atë që do të të japë Allahu i Madhëruar si shpërblim". Ai tha: Po. Tha: "Për ty do të ketë një deve prej margaritari të gërmuar, këmbët e së cilës janë prej smeraldi të gjelbër, qafa prej krizoliti të verdhë, mbi të cilën ka një shtëpizë (hevdexh), dhe mbi shtëpizë ka mëndafsh të hollë e të trashë. Ajo do të kalojë me ty mbi Sirat si rrufeja e shpejtë". Beduini doli nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe u takua me një mijë beduinë mbi një mijë kafshë, me një mijë heshta dhe një mijë shpata. Ai u tha: Ku po shkoni? Ata thanë: Do të luftojmë këtë që gënjen dhe pretendon se është pejgamber. Beduini tha: Unë dëshmoj se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se Muhamedi është i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Ata i thanë: A u largove nga feja? Ai u tha: Nuk u largova. Dhe u tregoi këtë hadith, kështu që të gjithë thanë: La ilahe il-lallah Muhamedun Resulullah. Kjo i arriti Pejgamberit (s.a.v.s.) dhe ai doli t'i priste me rrobën e tij. Ata zbritën nga kafshët e tyre dhe puthnin atë që shihnin prej tij duke thënë: La ilahe il-lallah Muhamedun Resulullah. Ata thanë: Na urdhëro me urdhrin tënd, o i Dërguari i Allahut. Ai tha: "Hyni nën flamurin e Halid ibn el-Velidit". Tha: Nuk ka pasur asnjë nga arabët që të kenë besuar një mijë veta së bashku përveç Beni Sulejmit».
E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Sagir' dhe 'el-Eusat' nga shejhu i tij Muhamed ibn Ali ibn el-Velid el-Basri. Bejhekiu ka thënë: Barra e këtij hadithi bie mbi të. Unë (Hejthemiu) them: Ndërsa pjesa tjetër e transmetuesve të tij janë transmetues të Sahihut.

14087 - , nga Enes bin Maliku ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kaloi pranë një grupi njerëzish që kishin gjuajtur një gazelë dhe e kishin lidhur atë pas shtyllës së një çadre. Ajo tha: O i Dërguari i Allahut, unë kam lindur dy të vegjël (këlyshë gazele), andaj kërko leje për mua që t'i ushqej ata me qumësht e pastaj të kthehem. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Lirojeni atë derisa të shkojë te dy të vegjlit e saj, t'i ushqejë e pastaj të kthehet te ju". Ata thanë: Kush na garanton për këtë, o i Dërguari i Allahut? Ai tha: "Unë". Atëherë e zgjidhën dhe ajo shkoi, i ushqeu e pastaj u kthye tek ata, dhe ata e lidhën përsëri. Ai tha: "A ma shisni atë?". Ata thanë: O i Dërguari i Allahut, ajo është për ty. Atëherë ata e lanë të lirë dhe ajo iku».

E transmeton Taberaniu në 'el-Evsat', dhe në zinxhirin e tij është Salih el-Murri, i cili është i dobët.

14088 - Dhe nga Umm Seleme transmetohet se ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte në shkretëtirë kur dëgjoi një thirrës duke e thirrur: O i Dërguari i Allahut! Ai u kthye por nuk pa askënd, pastaj u kthye përsëri dhe pa një gazelë të lidhur, e cila tha: Afrohu tek unë o i Dërguari i Allahut. Ai iu afrua dhe i tha: "Çfarë nevoje ke?". Ajo tha: Unë kam dy të vegjël në këtë mal, andaj më liro që të shkoj t'i ushqej me qumësht e pastaj të kthehem tek ti. Ai tha: "A do ta bësh këtë?". Ajo tha: Allahu më dënoftë me dënimin e tagrambledhësit (ashshar) nëse nuk e bëj. Atëherë ai e liroi, ajo shkoi dhe i ushqeu dy të vegjlit e saj, pastaj u kthye dhe ai e lidhi përsëri. Atëherë u zgjua beduini (pronari i saj) dhe tha: A ke ndonjë nevojë o i Dërguari i Allahut? Ai tha: "Po, ta lirosh këtë". Ai e liroi dhe ajo doli duke vrapuar e duke thënë: Dëshmoj se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se ti je i Dërguari i Allahut».
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në zinxhirin e tij është Agleb bin Temim, i cili është i dobët.

14089 - Nga Ibn Abbasi transmetohet se një grua nga hebrenjtë i dhuroi të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) një dele të helmuar. Ai dërgoi njerëz tek ajo dhe e pyeti: "Çfarë të shtyu të bëje atë që bëre?". Ajo tha: "Dëshirova - ose desha - që nëse je Pejgamber, Allahu i Madhëruar do të të njoftojë për këtë, e nëse nuk je Pejgamber, t'i çliroj njerëzit prej teje". Ai tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), sa herë që ndiente diçka nga ai (helmi), bënte hixhame. Ai tha: Një herë udhëtoi dhe kur hyri në ihram, ndjeu diçka nga ai (helmi) dhe bëri hixhame.
E ka transmetuar Ahmedi dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut, përveç Hilal bin Hababit, i cili është i besueshëm.

14090 - Dhe nga Enesi transmetohet se ka thënë: Ngjashëm me të, por shtoi në të: "Një grua çifute i dhuroi të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) një dele të pjekur. Kur ai zgjati dorën drejt saj për të ngrënë, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: 'Një pjesë nga gjymtyrët e saj po më njofton se ajo është e helmuar'. Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u përmbajt dhe u përmbajtën edhe ata që ishin me të. Ai dërgoi njerëz te gruaja çifute dhe i tha: 'Çfarë të shtyu ta prishje atë pasi e rregullove?'. Ajo tha: 'Desha të dija nëse je Pejgamber, sepse ti do ta merrje vesh këtë, e nëse nuk do të ishe Pejgamber, do t'i çliroja njerëzit prej teje'."
E transmeton El-Bezzari, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut, përveç Mubarek bin Fedales, i cili është i besueshëm por edhe i dobët.

14091 - Dhe nga Ebu Seid el-Hudrij transmetohet: «Një grua çifute i dhuroi të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) një dele të pjekur. Kur njerëzit shtrinë duart e tyre, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Ndaluni, sepse një pjesë e gjymtyrëve të saj po më njofton se ajo është e helmuar". Atëherë ai dërgoi njerëz te pronarja e saj (dhe e pyeti): "A e helmove këtë ushqimin tënd?". Ajo tha: Po. Ai tha: "Çfarë të shtyu ta bëje këtë?".
Ajo tha: Desha që nëse do të ishe gënjeshtar, t'i shpëtoja njerëzit prej teje, e nëse do të ishe i vërtetë, e dija se Allahu i Madhëruar do të të njoftonte për këtë. Atëherë ai shtriu dorën e tij dhe tha: "Hani me emrin e Allahut". Ai (Ebu Seidi) tha: Hëngrëm dhe përmendëm emrin e Allahut, dhe nuk e dëmtoi askënd prej nesh».
E ka transmetuar el-Bezzari dhe burrat e tij janë të besueshëm.

14092 - Dhe nga Ka'b b. Malik transmetohet se një grua çifute i dhuroi të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) një dele të pjekur në Hajber. Ai i tha asaj: "Çfarë është kjo?". Ajo tha: "Kjo është dhuratë", duke u ruajtur që të mos thoshte se është sadaka. Ai hëngri dhe hëngrën edhe shokët e tij, pastaj u tha atyre: "Ndaloni!". Pastaj i tha gruas: "A e ke helmuar këtë dele?". Ajo tha: "Kush të tregoi?". Ai tha: "Kjo kockë e kofshës së saj", të cilën e mbante në dorë. Ajo tha: "Po". Ai tha: "Përse?". Ajo tha: "Thashë me vete: Nëse je gënjeshtar, njerëzit do të shpëtojnë prej teje, e nëse je pejgamber, nuk do të të dëmtojë". Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) bëri hixhame dhe i urdhëroi shokët e tij e bënë hixhame, por disa prej tyre vdiqën. Ez-Zuhriu ka thënë: "Gruaja u bë muslimane, por thuhet se ai e vrau atë".
E transmeton et-Taberaniu, dhe në zinxhirin e tij është Ahmed b. Bekr el-Balisi, të cilin Ibn Hibbani e ka konsideruar të besueshëm por ka thënë: "Gabon", ndërsa Ibn Adiu e ka konsideruar të dobët; pjesa tjetër e transmetuesve janë transmetues të Sahihut.

14093 - Dhe nga Jahja bin Abdurrahman bin Lebibe, nga babai i tij, nga gjyshi i tij, i cili ka thënë: «Të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) i dhuruan një dele të pjekur me helm. Ai dhe Bishr bin el-Bera bin Ma'rur hëngrën prej saj dhe u sëmurën rëndë. Më pas Bishri vdiq. Kur ai vdiq, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dërgoi njerëz te gruaja çifute që ia kishte dhuruar atë dhe i tha: "Çfarë na dhe për të ngrënë, mjerë ti?". Ajo tha: Të dhashë helm. Ai tha: "Çfarë të shtyu ta bëje këtë?". Ajo tha: Të dëgjova duke folur, e nëse do të ishe Pejgamber, e dija se ai nuk do të të dëmtonte, e nëse do të ishe ndryshe nga kjo, dëshiroja t'i çliroja njerëzit prej teje. Pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) urdhëroi për të dhe ajo u ekzekutua (u kryqëzua)».
E transmeton Taberaniu. Ky Jahja, nëse është djali i Ebi Lebibes, edh-Dhehebiu e ka përmendur atë në el-Mizan, e nëse është djali i Lebibes, atëherë nuk e njoh atë.

14094 - Dhe nga Ammar bin Jasiri transmetohet se ka thënë: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) nuk hante nga dhurata derisa ta urdhëronte dhuruesin e saj që të hante prej saj, kjo për shkak të deles që iu dhurua atij në Hajber".
E ka transmetuar El-Bezzari nga shejhu i tij Ibrahim bin Abdullah el-Mahremi, të cilin e ka konsideruar të besueshëm El-Ismaili, ndërsa e ka dobësuar Ed-Darekutni, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh. Unë them: Kjo tashmë është përmendur në betejën e Hajberit nga murseli i Urves.

14095 - Nga Xhabiri transmetohet: "Se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e urdhëroi diellin, kështu që ai u vonua për një kohë gjatë ditës".
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Evsat' dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14096 - Dhe nga Esma bint Umejs transmetohet: "Se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) fali drekën në Sahba, pastaj e dërgoi Aliun për një nevojë. Ai u kthye pasi Pejgamberi (s.a.v.s.) kishte falur ikindinë. Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) e vendosi kokën e tij në prehrin e Aliut dhe fjeti, ndërsa ai nuk e lëvizi derisa perëndoi dielli. Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: 'O Allah, vërtet robi Yt Aliu e ka mbajtur veten për Pejgamberin e Tij, andaj ktheja atij diellin'. Esmaja tha: 'Dhe dielli lindi përsëri derisa qëndroi mbi male dhe mbi tokë. Aliu u ngrit, mori abdest dhe fali ikindinë, pastaj ai (dielli) perëndoi përsëri në Sahba'."

14097 - Dhe në një transmetim tjetër prej saj gjithashtu, ajo ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), kur i zbriste shpallja (uahji), pothuajse i bëhej si gjendje të fikti. Një ditë i zbriti shpallja ndërsa ai ishte në prehrin e Aliut, dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha atij: "A e fale ikindinë?". Ai tha: Jo, o i Dërguari i Allahut. Atëherë ai iu lut Allahut dhe Ai e ktheu diellin për të derisa ai e fali ikindinë. Ajo tha: E pashë diellin që lindi pasi kishte perënduar, kur u kthye, derisa ai e fali ikindinë.

Të gjithë këtë e ka transmetuar Taberaniu me disa zinxhirë transmetimi, dhe burrat e njërit prej tyre janë burrat e Sahihut, përveç Ibrahim bin Hasanit i cili është i besueshëm (thika) pasi e ka konsideruar të tillë Ibn Hibbani, ndërsa Fatime bint Ali bin Ebi Talib nuk e njoh (nuk kam informacion për të).

14098 - Nga Katade bin en-Nu'man ka thënë: «Iu dha dhuratë i Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) një hark, dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ma dha atë mua ditën e Uhudit. Unë gjuajta me të para të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) derisa iu thye skaji i tij, dhe nuk lëviza nga vendi im përballë fytyrës së të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), duke i pritur shigjetat me fytyrën time. Sa herë që një shigjetë prej tyre anonte drejt fytyrës së të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), unë anoja fytyrën dhe kokën time për të mbrojtur fytyrën e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) pa gjuajtur asnjë shigjetë. E fundit prej tyre ishte një shigjetë nga e cila më doli bebja e syrit mbi faqen time dhe njerëzit u shpërndanë. E mora beben e syrit me pëllëmbën time dhe vrapova me të në dorë te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Kur e pa i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), sytë e tij u mbushën me lot dhe tha: "O Allah, vërtet Katadeja e mbrojti Pejgamberin Tënd me fytyrën e tij, prandaj bëje këtë syrin e tij më të bukurin dhe me shikimin më të mprehtë." Dhe ai u bë syri i tij më i bukur dhe me shikimin më të mprehtë.»

E transmeton et-Taberaniu dhe Ebu Ja'la, dhe teksti i tij është: Nga Katade bin en-Nu'man se syri i tij u lëndua ditën e Bedrit, dhe bebja e tij rrodhi mbi faqe. Deshën ta prernin atë, por e pyetën të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) dhe ai tha: "Jo". Ai e thirri atë, e shtyu beben e syrit me pëllëmbën e tij, dhe pas kësaj ai nuk e dinte se cili prej syve të tij ishte lënduar.
Në isnadin e et-Taberaniut ka njerëz që nuk i njoh, ndërsa në isnadin e Ebu Ja'la është Jahja bin Abdil-Hamid el-Himmani, i cili është i dobët.

14099 - Dhe nga Abdurrahman bin el-Harith bin Ubejde, nga gjyshi i tij, i cili ka thënë: «Syri i Ebu Dherrit u lëndua në ditën e Uhudit, kështu që Pejgamberi (s.a.v.s.) pështyu në të dhe ai u bë syri i tij më i shëndoshë».
E ka transmetuar Ebu Jala, dhe në të është Abdulaziz bin Imran, i cili është i dobët.

14100 - «Dhe nga një burrë prej Selaman bin Seidit, nga nëna e tij, se daja i saj Habib bin Furejka i ka treguar asaj se babai i tij e nxori atë te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ndërsa sytë e tij ishin të bardhë e nuk shihte asgjë me ta. Ai e pyeti se çfarë e kishte goditur, e ai tha: 'Isha duke u kujdesur për devetë e mia, kur këmba ime shkeli mbi vezët e një gjarpri dhe m'u dëmtua shikimi'. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) fryu në sytë e tij dhe ai filloi të shihte. E kam parë atë duke futur perin në gjilpërë edhe pse ishte tetëdhjetë vjeç, ndërkohë që sytë e tij ishin ende të bardhë».
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh. Tashmë ka kaluar hadithi i Rifa'as për betejën e Bedrit nga rruga e Bezarit dhe Taberaniut në 'El-Evsat'.

14101 - Nga Makhlad bin Akabah bin Shurahbil, nga gjyshi i tij Abdurrahmani, nga babai i tij i cili ka thënë: «Erdha te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ndërsa në pëllëmbën e dorës sime kisha një tumor (gungë). I thashë: O i Dërguari i Allahut, kjo gungë më ka shkaktuar ënjtje dhe po më pengon të kap dorezën e shpatës dhe frerin e kafshës. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Afrohu tek unë". U afrova dhe e hapa (dorën), ai fryu në pëllëmbën time, pastaj vendosi dorën e tij mbi gungë dhe vazhdoi ta shtypte derisa e largoi dorën prej saj, dhe nuk pashë më asnjë gjurmë të saj».
E ka transmetuar Taberaniu. Makhladin dhe ata mbi të nuk i njoh, ndërsa pjesa tjetër e transmetuesve janë transmetues të Sahihut.

14102 - «Nga Abdullah bin Unejsi ka thënë: El-Mustenir bin Rizam el-Jehudi më goditi në fytyrë me një shkop prej druri shevhat, duke më shkaktuar një plagë në kokë (munekkileh ose me'mumeh). E solla atë te Pejgamberi (s.a.v.s.), i cili e zbuloi atë, fryu mbi të dhe nuk më mbeti asnjë shenjë prej saj».
Transmeton et-Taberaniu, dhe në zinxhirin e tij është Abdulaziz bin Imran, i cili është i dobët.

14103 - «Nga Suvejd bin Zejd ka thënë: E pashë Ebu Dherrin duke ndenjur vetëm në xhami, kështu që e shfrytëzova rastin
dhe u ula pranë tij e i përmenda Osmanin. Ai tha: Nuk do të them për Osmanin kurrë asgjë tjetër përveç të mirës, për shkak të diçkaje që kam parë te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Unë i ndiqja momentet e vetmisë së të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe mësoja prej tij. Një ditë shkova dhe pashë se ai kishte dalë, kështu që e ndoqa. Ai u ul në një vend dhe unë u ula pranë tij. Ai tha: "O Ebu Dherr, çfarë të solli këtu?". Tha: Thashë: Allahu dhe i Dërguari i Tij. Tha: Pastaj erdhi Ebu Bekri, dha selam dhe u ul në të djathtë të Pejgamberit (s.a.v.s.). Ai i tha: "Çfarë të solli o Ebu Bekër?". Tha: Allahu dhe i Dërguari i Tij. Tha: Pastaj erdhi Omeri dhe u ul në të djathtë të Ebu Bekrit. Ai tha: "O Omer, çfarë të solli?". Tha: Allahu dhe i Dërguari i Tij. Pastaj erdhi Osmani dhe u ul në të djathtë të Omerit. Ai tha: "O Osman, çfarë të solli?". Tha: Allahu dhe i Dërguari i Tij. Tha: Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) mori shtatë ose nëntë guralecë dhe ata bënë tesbih në dorën e tij, saqë u dëgjova atyre një zhurmë si zhurma e bletëve. Pastaj i uli dhe ata heshtën. Pastaj i vendosi në dorën e Ebu Bekrit dhe ata bënë tesbih në dorën e tij, saqë u dëgjova atyre një zhurmë si zhurma e bletëve. Pastaj i uli dhe ata heshtën. Pastaj i mori dhe i vendosi në dorën e Osmanit dhe ata bënë tesbih në dorën e tij, saqë u dëgjova atyre një zhurmë si zhurma e bletëve. Pastaj i uli dhe ata heshtën».
E ka transmetuar El-Bezzari me dy zinxhirë transmetimi, dhe burrat e njërit prej tyre janë të besueshëm, ndërsa te disa prej tyre ka dobësi.
Thashë: Tashmë ka kaluar në kapitullin e Hilafetit një rrugë tjetër për të, po ashtu nga Ebu Dherri, dhe Ez-Zuhriu ka thënë në të: Domethënë Hilafeti.
E ka transmetuar Et-Taberaniu në 'El-Evsat' dhe ka shtuar në njërën prej dy rrugëve të tij: «E dëgjonte tesbihun e tyre kushdo që ishte në rreth te secili prej tyre, dhe tha: Pastaj na i dha neve, por nuk bënë tesbih me asnjërin prej nesh».

14104 - Nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: «Një ditë, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u zgjua dhe tha: "A ka ujë?". Ata thanë: Jo. Ai tha: "A ka ndonjë calik (shën)?". Ata sollën një calik dhe e vendosën përpara të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.). Ai vendosi dorën mbi të, pastaj hapi gishtat e tij dhe uji burroi nga gishtat e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) sikurse (uji nga) shkopi i Musait. Ai tha: "O Bilal, thirri njerëzit për abdest!". Ata erdhën dhe morën abdest nga hapësira midis gishtave të të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.). Synimi i Ibn Mes'udit ishte të pinte. Pasi morën abdest, ai ua fali atyre namazin e sabahut, pastaj u ul me njerëzit dhe tha: "O ju njerëz, kush ka besimin më të mahnitshëm?". Ata thanë: Engjëjt. Ai tha: "E si të mos besojnë engjëjt kur ata e shohin çështjen (shpalljen)?". Ata thanë: Atëherë pejgamberët, o i Dërguari i Allahut. Ai tha: "E si të mos besojnë pejgamberët kur shpallja u zbritet atyre nga qielli?". Ata thanë: Atëherë shokët e tu, o i Dërguari i Allahut. Ai tha: "E si të mos besojnë
shokët e mi kur ata shohin atë që shohin, por njerëzit me besimin më të mahnitshëm janë një popull që do të vijnë pas meje, të cilët më besojnë mua edhe pse nuk më kanë parë, dhe më vërtetojnë mua edhe pse nuk më kanë parë; ata janë vëllezërit e mi».
E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Kebir' dhe 'el-Eusat' në mënyrë të shkurtuar, Bezzari në mënyrë të shkurtuar dhe Ahmedi, përveç se ai ka thënë: «Dhe shpërthyen burime nga midis gishtave të tij». Në zinxhirin e tij është Ata bin es-Saib, i cili ka pasur përzierje (të memories).

14105 - Dhe nga el-Bera bin Azib ka thënë: «Ishim me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në një udhëtim dhe arritëm te një pus me pak ujë. Ai tha: Në të zbritën gjashtë persona, unë isha i gjashti i tyre për të nxjerrë ujin. Ai tha: Na u lëshua një kovë. Ai tha: Ndërsa i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte në buzë të pusit. Ai tha: Ne mbushëm në të gjysmën e saj ose afërsisht dy të tretat e saj, dhe ajo u ngrit te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). El-Bera tha: Erdha me enën time për të parë nëse do të gjeja diçka për ta futur në fytin tim, por nuk gjeta asgjë. E ngrita kovën te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), ai e futi dorën e tij në të dhe tha atë që deshi Allahu të thoshte, pastaj kova na u kthye me atë që kishte brenda. Ai tha: Pashë personin tonë të fundit që u nxor me forcë nga frika e mbytjes. Ai tha: Pastaj uji rrodhi, domethënë u bë si lumë.» Unë them: Kjo është në Sahih me shkurtim të madh në betejën e Hudejbijes.
E transmeton Ahmedi dhe Taberaniu, dhe burrat e tyre janë burrat e Sahihut.

14106 - Dhe nga Enes bin Maliku transmetohet: «Se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) përgatiti një ushtri kundër idhujtarëve, në mesin e të cilëve ishin Ebu Bekri dhe Omeri. Ai i urdhëroi ata dhe të gjithë njerëzit duke u thënë: "Shpejtoni marshimin; sepse mes jush dhe idhujtarëve ka ujë. Nëse idhujtarët arrijnë të parët te ai ujë, kjo do të jetë e vështirë për njerëzit dhe do të keni etje të madhe, ju, kafshët tuaja dhe devetë tuaja të udhëtimit". I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) mbeti pas me tetë persona, ku ai ishte i nënti, dhe u tha shokëve të tij: "A dëshironi të pushojmë pak e pastaj t'i arrijmë njerëzit?". Ata thanë: Po, o i Dërguari i Allahut. Pushuan, por nuk i zgjoi asgjë tjetër përveç nxehtësisë së diellit. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe shokët e tij u zgjuan dhe ai u tha atyre: "Ngrihuni dhe kryeni nevojat tuaja". Ata e bënë këtë dhe pastaj u kthyen tek i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u tha atyre: "A ka ndonjëri prej jush ujë?". Një burrë prej tyre tha: O i Dërguari i Allahut, kam një enë abdesti (mid'atun) ku ka pak ujë. Ai tha: "Sille atë". Ai e solli tek i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), i cili e fshiu atë me pëllëmbët e tij, u lut për bereqet dhe pastaj u tha shokëve të tij: "Ejani dhe merrni abdest". Ata erdhën dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) filloi t'u hidhte ujë derisa morën abdest. Një burrë prej tyre thirri ezanin dhe ikametin. Ai tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u priu atyre në namaz dhe i tha pronarit të enës së abdestit: "Ruaje mirë
enën tënde, sepse ajo do të ketë një lajm (rëndësi) të madhe". I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe shokët e tij hipën në kafshët e tyre para njerëzve të tjerë dhe ai u tha shokëve të tij: "Çfarë mendoni se kanë bërë njerëzit?". Ata thanë: Allahu dhe i Dërguari i Tij e dinë më mirë. Ai tha: "Në mesin e tyre janë Ebu Bekri dhe Omeri, dhe ata do t'i udhëzojnë njerëzit". Njerëzit arritën, por idhujtarët kishin arritur të parët te ai ujë, kështu që kjo ishte e vështirë për njerëzit dhe ata kishin etje të madhe, si dhe devetë e kafshët e tyre. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Ku është pronari i enës së abdestit?". Ai tha: Ja ku jam, o i Dërguari i Allahut. Ai tha: "Sille enën tënde". Ai e solli atë dhe në të kishte pak ujë, e ai u tha të gjithëve: "Ejani dhe pini". I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) filloi t'u hidhte ujë derisa pinë të gjithë, u dhanë ujë kafshëve dhe deveve të tyre, dhe mbushën çdo enë lëkure, kosh dhe calik. Pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe shokët e tij u nisën drejt idhujtarëve. Allahu dërgoi një erë që goditi fytyrat e idhujtarëve, Allahu i Madhëruar zbriti ndihmën e Tij dhe u dha mundësinë t'i sulmonin nga pas. Ata vranë shumë prej tyre, zunë shumë robër, morën shumë plaçkë lufte dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe njerëzit u kthyen të paprekur dhe të shëndoshë».
E transmeton Ebu Jala, dhe në të është Said bin Sulejm ed-Dabbi, të cilin Ibn Hibbani e ka konsideruar të besueshëm por ka thënë: gabon, ndërsa të tjerët e kanë konsideruar të dobët. Burrat e tjerë të zinxhirit janë burra të Sahihut.

14107
- Dhe nga Abdurrahman bin Ebi Lejla, nga babai i tij, i cili ka thënë:
«Ishim me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në një betejë dhe na goditi një etje e madhe. Ia shprehëm këtë të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe ai tha: "A ka mbetur pak ujë në ndonjë enë lëkure?". Një burrë i solli një mbetje uji në një enë lëkure. Pejgamberi (s.a.v.s.) hapi një gropë në tokë, vendosi mbi të një copë lëkure dhe vendosi pëllëmbën e tij mbi tokë, pastaj i tha pronarit të enës: "Derdhe ujin mbi pëllëmbën time dhe përmend emrin e Allahut". Ai e bëri këtë. Ebu Lejla tha: Pashë ujin duke buruar nga mes gishtave të të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) derisa njerëzit u ngopën me ujë dhe u dhanë të pinin edhe kafshëve të tyre të udhëtimit».

Në isnadin e tij është: Khalid bin Nafi' el-Esh'ari, të cilin e kanë konsideruar të dobët Ebu Zur'ah, Ebu Davudi dhe en-Nesa'i. Ebu Hatimi ka thënë: Nuk është i fortë, por hadithi i tij shënohet. Prej tij ka transmetuar Ahmed bin Hasr, dhe është e njohur se të gjithë mësuesit e tij ishin të besueshëm sipas tij. Unë them: Tashmë ka kaluar hadithi i Zijad bin el-Harith es-Suda'i dhe hadithi i Hibban bin Buh es-Suda'i te kapitulli mbi urrejtjen e udhëheqjes (el-imarah).

14108 - Dhe nga Ebu Rexha'i i cili ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) doli derisa hyri në një kopsht të njërit prej Ensarëve, i cili po ujiste në të. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha: "Çfarë do të më japësh nëse ta ujis këtë kopshtin tënd?". Ai tha: Unë po përpiqem ta ujis, por nuk po mundem.
I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha: "A do të më japësh njëqind hurma që t'i zgjedh unë nga hurmat e tua?". Ai tha: Po. Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) mori kovën e madhe dhe nuk kaloi shumë kohë derisa e ujiti atë, saqë njeriu tha: Ma mbyte kopshtin tim (me ujë). Pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) zgjodhi njëqind hurma. Tha: Hëngri ai dhe shokët e tij derisa u ngopën, pastaj ia ktheu atij njëqind hurmat ashtu siç i mori prej tij».
E ka transmetuar Taberaniu dhe burrat e tij janë konsideruar të besueshëm, ndërsa për Ebu Imranin është përmendur biografia.

14109 - Nga Aliu transmetohet se ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) mblodhi djemtë e Abdylmutalibit, mes të cilëve kishte burra që secili prej tyre hante një dele të re (xhidhe'ah) dhe pinte një farak (enë e madhe). Ai u përgatiti atyre një mud (masë e vogël) ushqim dhe ata hëngrën derisa u ngopën, ndërsa ushqimi mbeti ashtu siç ishte, sikur të mos ishte prekur fare. Pastaj kërkoi një enë me pije dhe ata pinë derisa u ngopën, ndërsa pija mbeti sikur të mos ishte prekur e as pirë fare. Atëherë ai tha: "O bijtë e Abdylmutalibit, unë jam dërguar te ju posaçërisht dhe te njerëzit në përgjithësi. Ju e patë nga kjo shenjë atë që patë, prandaj kush prej jush do të më japë besën që të jetë vëllai im dhe shoku im?". Aliu tha: Askush nuk u ngrit tek ai. Unë u ngrita, ndonëse isha më i riu prej tyre. Ai më tha: "Setu!". Kjo u përsërit tri herë, ku çdo herë unë ngrihesha e ai më thoshte: "Setu!", derisa herën e tretë ai goditi me dorën e tij mbi dorën time (për besëlidhje)».
E transmeton Ahmedi dhe burrat e tij janë të besueshëm.

14110 - Dhe nga Aliu transmetohet se ka thënë: «Kur zbriti: ﴿Dhe paralajmëro farefisin tënd më të afërt﴾ [esh-Shu'ara: 214], i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "O Ali, përgatit një kofshë dhensh me një sa' ushqim dhe mblidhmi djemtë e Hashimit". Ata atë ditë ishin dyzet burra, ose dyzet pa një burrë. Tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kërkoi ushqimin dhe e vendosi para tyre, e ata hëngrën derisa u ngopën, ndërkohë që kishte prej tyre që mund të hante një dele të tërë me gjithë garniturën e saj. Pastaj mori kupën dhe ata pinë prej saj derisa u ngopën - domethënë me qumësht. Disa prej tyre thanë: Nuk kemi parë kurrë diçka si kjo magji, e mendonin se ishte Ebu Lehebi ai që e tha këtë. Atëherë ai tha: "O Ali, përgatit një kofshë dhensh me një sa' ushqim dhe përgatit një enë me qumësht". Tha: E bëra këtë, dhe ata hëngrën ashtu siç hëngrën ditën e parë, dhe pinë ashtu siç pinë herën e parë, dhe mbeti tepricë ashtu siç mbeti herën e parë. Atëherë ai tha: Nuk kemi parë si sot në magji. Ai tha: "O Ali, përgatit një kofshë dhensh me një sa' ushqim dhe përgatit një enë me qumësht". E bëra këtë. Ai tha: "O Ali, mblidhmi djemtë e Hashimit". I mblodha ata, hëngrën dhe pinë, e i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i parapriu duke u thënë: "Cili prej jush do ta shlyejë borxhin tim?". Tha: Ai heshti, dhe njerëzit heshtën, pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e përsëriti fjalën, e unë thashë: Unë, o i Dërguari i Allahut.
Atëherë ai tha: "Ti o Ali, ti o Ali».
E ka transmetuar el-Bezzari dhe teksti është i tij, Ahmedi në mënyrë të shkurtuar, dhe et-Taberani në el-Evsat gjithashtu në mënyrë të shkurtuar. Burrat e Ahmedit dhe njëri prej zinxhirëve të el-Bezzarit janë burra të Sahihut, përveç Sherikut, i cili është i besueshëm.

14111
- «Dhe nga Ebu Ejubi i cili ka thënë: Përgatita për Pejgamberin (s.a.v.s.) dhe Ebu Bekrin ushqim aq sa u mjaftonte atyre të dyve, dhe ua solla atë. Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më tha: "Shko dhe më thirr tridhjetë nga paria e Ensarëve". Kjo më erdhi rëndë dhe thashë: Nuk kam asgjë më shumë për të shtuar. Sikur u hutova, por ai tha: "Shko dhe më sjell tridhjetë nga paria e Ensarëve". I ftova ata dhe erdhën, e ai tha: "Hani". Hëngrën derisa u ngopën, pastaj dëshmuan se ai është i Dërguari i Allahut, pastaj i dhanë besën para se të dilnin. Pastaj tha: "Shko dhe më thirr gjashtëdhjetë nga paria e Ensarëve". Ebu Ejubi tha: Për Allahun, unë isha më bujar me gjashtëdhjetë sesa isha me tridhjetë. Tha: I ftova ata dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Ndaluni (shërbehuni)". Hëngrën derisa u ngopën, pastaj dëshmuan se ai është i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), pastaj i dhanë besën para se të dilnin. Pastaj tha: "Shko dhe më thirr nëntëdhjetë nga Ensarët". Unë isha edhe më bujar me nëntëdhjetë e gjashtëdhjetë sesa isha me tridhjetë. Tha: I ftova ata dhe hëngrën derisa u ngopën, pastaj dëshmuan se ai është i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), pastaj i dhanë besën para se të dilnin. Nga ai ushqimi im hëngrën njëqind e tetëdhjetë burra, të gjithë prej Ensarëve».
E transmeton Taberaniu dhe në zinxhirin e tij ka transmetues që nuk i njoh.

14112 - Dhe nga Ebu Hubejsh el-Gifari transmetohet se ai ishte me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në betejën e Tihames, derisa kur ishim në një tendë, i erdhën sahabët dhe i thanë: "O i Dërguari i Allahut, na ka lodhur uria, na jep leje për devetë e kalërimit t'i hamë." Ai tha: "Po." Për këtë u njoftua Omer ibn el-Hatabi (r.a.), i cili erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe i tha: "O i Dërguari i Allahut, çfarë bëre? I urdhërove njerëzit t'i therrin devetë e kalërimit, po mbi çfarë do të kalërojnë?" Ai tha: "E çfarë mendon ti, o biri i Hatabit?" Tha: "Mendoj t'i urdhërosh ata të sjellin tepricat e ushqimeve të tyre, t'i mbledhësh në një enë, e pastaj t'i lutesh Allahut për ta." Ai i urdhëroi ata, dhe ata i vendosën tepricat e ushqimeve të tyre në një rrobë, pastaj ai u lut për ta. Pastaj tha: "Sillni enët tuaja." Dhe çdo njeri prej tyre e mbushi enën e tij. Pastaj urdhëroi për nisje, dhe kur kaluan e pritën, zbritën; zbriti ai dhe zbritën bashkë me të, dhe piu nga uji i qiellit (shiut). Atëherë erdhën tre persona; dy u ulën me Pejgamberin (s.a.v.s.), ndërsa tjetri u largua duke u shmangur. Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "A t'ju njoftoj për tre personat? Sa i përket të parit, ai u turpërua nga Allahu, ndaj Allahu u turpërua prej tij. Sa i përket tjetrit,
ai erdhi i penduar, ndaj Allahu ia pranoi pendimin. Ndërsa tjetri u shmang, ndaj Allahu u shmang prej tij."
E transmeton el-Bezzari dhe et-Taberaniu në 'el-Evsat' dhe shtoi: "Çfarë mendon ti o biri i Hatabit?" Ai tha: "Mendoj t'i urdhërosh ata, ndërkohë që ti ke mendimin më të mirë." Dhe shtoi gjithashtu: "Zbriti Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe zbritën bashkë me të, dhe pinë nga uji ata dhe kafshët, pastaj u mbajti hutbe për tre personat." Dhe e përmendi hadithin, ndërsa burrat e tij (transmetuesit) janë të besueshëm.

14113 - Dhe nga Omer bin el-Hattabi ka thënë: «Ishim me Pejgamberin (s.a.v.s.) në një betejë dhe thamë: O i Dërguari i Allahut, armiku është i pranishëm dhe ata janë të ngopur, ndërsa njerëzit janë të uritur. Ensarët thanë: A t'i therrim devetë tona që mbartin ujë e t'i ushqejmë njerëzit? Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Kush ka tepricë ushqimi, le ta sjellë atë". Atëherë njerëzit filluan të sillnin nga një mudd, një sa'a, më shumë apo më pak, derisa i gjithë ushqimi i ushtrisë u bë rreth njëzet e ca sa'a. Pejgamberi (s.a.v.s.) u ul pranë tij dhe u lut për bereqet, pastaj tha: "Merrni dhe mos plaçkitni". Njerëzit filluan të merrnin në thasët dhe strajcat e tyre, dhe morën në enët e tyre, derisa njeriu lidhte mëngën e këmishës së tij dhe e mbushte atë. Ata mbaruan, ndërsa ushqimi mbeti ashtu siç ishte. Pastaj Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Dëshmoj se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se unë jam i Dërguari i Allahut; nuk vjen me këtë dëshmi asnjë rob i sinqertë, vetëm se Allahu do ta mbrojë atë nga nxehtësia e Zjarrit».
E ka transmetuar Ebu Jala në 'es-Sagir' dhe 'el-Kebir', dhe në të është Asim bin Ubejdullah el-Umari, të cilin el-Ixhli e ka konsideruar të besueshëm, ndërsa një grup tjetër e ka konsideruar të dobët, kurse pjesa tjetër e burrave të tij janë të besueshëm. Unë them: Tashmë ka kaluar hadithi i Ebu Amres rreth imanit në kapitullin e parë.

14114 - Dhe nga en-Nu'man bin Mukarrin ka thënë: Erdhëm te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) me katërqind njerëz nga Muzajneh, dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) na urdhëroi me urdhrin e tij. Disa nga njerëzit thanë: O i Dërguari i Allahut, nuk kemi ushqim për t'u furnizuar. Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) i tha Omerit: "Furnizoji ata". Ai tha: Nuk kam asgjë përveç një teprice hurmash, dhe nuk mendoj se do t'u mjaftojë atyre për asgjë. Ai tha: "Shko dhe furnizoji ata". Na çoi në një dhomë të sipërme, dhe aty kishte hurma si një deve e re ngjyrë hiri. Ai tha: Merrni, dhe njerëzit morën aq sa kishin nevojë. Ai tha: Unë isha i fundit i njerëzve. Tha: U ktheva dhe nuk pashë të mungonte as vendi i një hurme, ndërkohë që prej saj ishin furnizuar katërqind burra.
E transmeton Ahmedi dhe Taberaniu, dhe burrat e Ahmedit janë burrat e Sahihut.

14115 - Dhe nga Dukejn bin Said el-Khath'ami ka thënë: «Shkuam te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ndërsa ne ishim katërqind e dyzet veta për t'i kërkuar ushqim. Pejgamberi (s.a.v.s.) i tha Omerit: "Çohu dhe jepu atyre". Ai tha: O i Dërguari i Allahut, nuk kam asgjë përveç asaj që më mjafton mua dhe fëmijëve për verim (kajz) - Vakiu tha: El-Kajz në gjuhën e arabëve janë katër muaj - Ai tha: "Çohu dhe jepu atyre". Omeri tha: O i Dërguari i Allahut, dëgjoj dhe bëj bindje.
Tha: Atëherë Omeri u ngrit dhe ne u ngritëm me të, na ngjiti në një dhomë të tijën, nxori çelësin nga dhoma e tij dhe hapi derën. Dukejni tha: Kur ja, në dhomë kishte hurma sa një deve e vogël që rri shtrirë. Ai tha: Urdhëroni. Tha: Secili prej nesh mori aq sa kishte nevojë dhe sa dëshironte. Tha: U ktheva dhe isha ndër të fundit e tyre, e dukej sikur nuk i kishim pakësuar as edhe një hurmë të vetme». Unë (autori) them: E ka transmetuar Ebu Davudi një pjesë të tij.
E ka transmetuar Ahmedi dhe Taberaniu, dhe burrat e tyre janë burrat e Sahihut.

14116 - Dhe nga Uathile b. el-Eska' (r.a.) ka thënë: Isha në mesin e njerëzve të Suffes, kur një ditë më thirri i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) me një copë bukë, të cilën e thërrmoi në një enë, hodhi në të ujë të ngrohtë, pastaj shtoi dhjamë, e përziu mirë, e rregulloi dhe tha: "Shko dhe më sjell dhjetë veta, ku ti të jesh i dhjeti i tyre". I solla ata dhe ai tha: "Hani, dhe hani nga pjesa e poshtme e saj e mos hani nga pjesa e sipërme, sepse bereqeti zbret në pjesën e sipërme të saj". Ata hëngrën prej saj derisa u ngopën. Unë them: Te Ibn Maxhe gjendet një pjesë nga fundi i tij.
E transmeton Ahmedi dhe burrat e tij janë të besueshëm.

14117 - Dhe nga Uathile b. el-Eska' gjithashtu transmetohet se ka thënë: Isha nga njerëzit e Suffes, dhe shokët e mi u ankuan nga uria e më thanë: O Uathile, shko te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe kërko ushqim për ne. Shkova te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe i thashë: O i Dërguari i Allahut, shokët e mi u ankuan nga uria. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha Aishes: "A ke diçka?" Ajo tha: O i Dërguari i Allahut, nuk kam asgjë përveçse disa thërrime buke. Ai tha: "Më i sjell ato." Ajo i solli në një trastë lëkure, pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kërkoi një enë dhe e zbrazi bukën në të, pastaj filloi ta rregullonte therrid-in (bukë e thyer me lëng) me dorën e tij, dhe ajo shtohej derisa ena u mbush. Atëherë tha: "O Uathile, shko dhe sill dhjetë nga shokët e mi, e ti je i dhjeti i tyre." Shkova dhe solla dhjetë nga shokët e mi, ku unë isha i dhjeti, e ai tha: "Uluni dhe merrni me emrin e Allahut, hani nga anët e saj dhe mos merrni nga maja e saj; sepse bereqeti zbret nga maja e saj." Hëngrën derisa u ngopën, pastaj u ngritën, ndërsa në enë kishte mbetur aq sa kishte pasur në fillim. Pastaj ai filloi ta rregullonte me dorën e tij, dhe ajo shtohej derisa u mbush. Tha: "O Uathile, shko dhe sill dhjetë të tjerë nga shokët e tu." Solla dhjetë e ai tha: "Uluni." Ata u ulën dhe hëngrën derisa u ngopën, pastaj u ngritën. Ai tha: "Shko dhe sill dhjetë të tjerë nga shokët e tu." Shkova dhe solla dhjetë e ata bënë të njëjtën gjë. Ai tha: "A ka mbetur kush?" Thashë: Po, edhe dhjetë. Tha: "Shko dhe i sill." Shkova dhe i solla e ai tha: "Uluni." Ata u ulën dhe hëngrën derisa u ngopën, pastaj u ngritën, ndërsa në enë mbeti aq sa kishte qenë. Pastaj tha: "O Uathile, dërgoja këtë Aishes."

14118 - Dhe në një transmetim: Isha në Suffe dhe ata ishin njëzet burra. Pastaj përmendi të ngjashmen me të, përveç se ai tha: Ata thanë: Këtu ka një copë bukë dhe pak qumësht.
Të gjithë këtë e ka transmetuar Taberaniu me dy zinxhirë transmetimi dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14119
- «Dhe nga Ebu Talha transmetohet se ka thënë: Hyra në xhami dhe pashë në fytyrën e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) urinë. Dola derisa erdha tek Umm Sulejmi - e cila është nëna e Enes bin Malikut - ajo ishte nën kurorën e Malik bin Ebi Enesit, dhe i thashë: O Umm Sulejm, unë pashë në fytyrën e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) urinë, a ke diçka? Ajo tha: Kam diçka, dhe bëri shenjë me pëllëmbën e saj. Unë i thashë asaj: Përgatite dhe bëje mirë. Pastaj e dërgova Enesin te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe i thashë: Pëshpëriti në vesh dhe ftoje. Kur u afrua Enesi, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "A të dërgoi babai yt të na ftosh, o biri im?". Tha: Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u tha shokëve të tij: "Shkoni me emrin e Allahut". Tha: Enesi u kthye duke vrapuar derisa erdhi te Ebu Talha dhe i tha: Ky është i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) që po vjen te ti bashkë me njerëzit. Tha: Dola derisa e takova të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) te dera, në pushimoren e shkallëve, dhe i thashë: O i Dërguari i Allahut, çfarë na bëre? Unë vetëm se pashë urinë në fytyrën tënde, andaj përgatitëm diçka që ti të haysh. Ai tha: "Hyr dhe gëzohu".
Tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e mori atë (ushqimin), e mblodhi në enë me dorën e tij, pastaj e rregulloi dhe tha: "A ka ndonjë gjë?", sikur e kishte fjalën për yndyrë (lëng). Tha: I sollën shakullin e tyre në të cilin kishte diçka, ose nuk kishte asgjë. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) veproi me dorën e tij dhe derdhi prej tij gjalpë, pastaj tha: "Më futni brenda dhjetë e nga dhjetë". Hëngrën të gjithë derisa u ngopën, pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha për tepricën që mbeti: "Hani ju dhe familja juaj". Hëngrën dhe u ngopën».
E transmeton Ebu Jala dhe Taberaniu, i cili shton: E ata ishin rreth njëqind veta. Burrat e tyre (në zinxhirin e transmetimit) janë burrat e Sahihut.

14120
- «Dhe nga Enes b. Maliku transmetohet se ka thënë: Një ditë shkova te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe e gjeta të ulur me shokët e tij duke u folur atyre, ndërkohë që e kishte lidhur barkun me një gur. I thashë disave prej shokëve të tij: Pse i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e ka lidhur barkun? Ai tha: Prej urisë. Atëherë shkova te Ebu Talha – i cili ishte bashkëshorti i Ummu Sulejmit, bijës së Milhanit – dhe i thashë: O babai im, e pashë të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) se kishte lidhur barkun me një fashë. Disa nga shokët e tij e pyetën dhe ai tha: "Prej urisë". Ebu Talha hyri te nëna ime dhe i tha: A ka diçka (për të ngrënë)? Ajo tha: Kam disa thërrime buke dhe disa hurma; nëse na vjen Pejgamberi (s.a.v.s.) vetëm, do ta ngopim, por nëse vjen dikush me të, do të jetë pak për ta. Ebu Talha tha: Shko o Enes, qëndro pranë të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe kur të ngrihet, lëre derisa të shpërndahen njerëzit dhe ata që e ndjekin, e kur të qëndrojë te pragu i derës së tij, thuaji: Babai im të fton. Kështu veprova. Kur i thashë: Babai im të fton, ai u tha shokëve të tij: "O ju njerëz, ejani!". Pastaj më kapi për dore dhe më shtrëngoi, dhe u nis me shokët e tij derisa u afruan te shtëpia jonë. Ma lëshoi dorën, e unë hyra i trishtuar për shkak të numrit të madh të njerëzve që erdhën me të dhe thashë: O babai im, i thashë të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) atë që më the, por ai i ftoi shokët e tij dhe
t'i solli ata. Ebu Talha doli para tyre dhe tha: O i Dërguari i Allahut, unë dërgova Enesin të të ftonte vetëm ty, sepse nuk kisha aq sa për t'i ngopur këta që shoh. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Hyr, sepse Allahu i Madhëruar do t'i ngopë ata me atë që ke". I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) hyri me mua dhe tha: "Mblidhni atë që keni dhe pastaj silleni". Ata që ishin me të u ulën në paradhomë, ndërsa unë solla atë që kishim prej buke dhe hurmash dhe i vendosëm mbi rrogozin tonë. Ai u lut për bereqet në të, pastaj tha: "Më fut brenda tetë veta". Futem tetë veta te ai, ai vendosi pëllëmbën e tij mbi ushqim dhe tha: "Hani dhe përmendni emrin e Allahut". Ata hëngrën nga mes gishtave të tij derisa u ngopën. Pastaj më urdhëroi dhe futa tetë të tjerë, dhe kështu vazhdoi derisa hynë tetëdhjetë burra, ku secili prej tyre hëngri derisa u ngop. Pastaj më thirri mua, thirri nënën time dhe Ebu Talhën e tha: "Hani". Hëngrën derisa u ngopëm, pastaj e ngriti dorën e tij dhe tha: "O Ummu Sulejm, ku është ky (ushqim) në krahasim me ushqimin tënd kur e solle?". Ajo tha: Për babanë e nënën time, sikur të mos i kisha parë duke ngrënë, do të thosha se ushqimi ynë nuk është pakësuar aspak». Thashë: Enesi ka një hadith në Sahih me një kontekst tjetër.
E transmeton Taberaniu, dhe në të është Usame b. Zejd b. Eslemi, i cili është i dobët.

14121
- Dhe nga Enes b. Maliku transmetohet se ka thënë: «Ebu Talha erdhi tek Umm Sulejmi, nëna e Enes b. Malikut, ndërsa Ebu Talha ishte njerku i tij, dhe i tha: O Umm Sulejm, a ke diçka (për të ngrënë)? Sepse kalova pranë të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) ndërsa ai po u lexonte banorëve të Suffes suren en-Nisa, dhe ai kishte lidhur një gur mbi barkun e tij nga uria! Ajo tha: Kam pak elb, dhe e bloi atë. Thashë: Pastaj ai përmendi hadithin derisa tha: Atë ditë u nisën tetëdhjetë burra, dhe ai (Ebu Talha) më kapi për dore. Kur u afrova pranë shtëpisë, e tërhoqa dorën nga dora e tij, kështu që Ebu Talha filloi të më kërkonte nëpër shtëpi dhe më gjuante me gurë duke thënë: Më turpërove para të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.)! Pastaj ai doli tek ai dhe e njoftoi për lajmin, kështu që ai i urdhëroi ata dhe u ulën, pastaj hyri. Ne i sollëm atij bukën e pjekur dhe ai tha: "A ka ndonjë gjellë (për lyerje)?". Umm Sulejmi tha: O i Dërguari i Allahut, ne kishim një calik (me yndyrë) të cilin unë dhe Ebu Talha e kemi shtrydhur. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Silleni, sepse shtrydhja e të treve është më efikase se shtrydhja e të dyve". I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e mori atë dhe e shtrydhi me dorën e tij bashkë me ta, pastaj u lut për bereqet në të dhe tha: "Më thirrni dhjetë veta". Ata hëngrën derisa u ngopën dhe gromësinë». Pastaj përmendi hadithin, i cili gjendet në Sahih me një kontekst tjetër.
E transmeton et-Taberaniu në el-Evsat dhe isnadi i tij është hasen.

14122 - Dhe nga Xhabir bin Abdullahu (r.a.) ka thënë: Nëna ime përgatiti ushqim dhe tha: Shko te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe ftoje atë. Erdha te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe i pëshpërita duke i thënë: Nëna ime ka përgatitur diçka. Ai u tha shokëve të tij: "Ngrihuni". Me të u ngritën pesëdhjetë burra. Ai u ul te dera dhe Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "I futni brenda
dhjetë e nga dhjetë". Ata hëngrën derisa u ngopën, ndërsa mbeti pothuajse aq sa ishte në fillim.
E transmeton Taberaniu në 'El-Evsat' dhe burrat e tij janë konsideruar të besueshëm.

14123 - Dhe nga Ebu Hurejre (r.a.) ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më tha: "Mblidhmë shokët e tu". Fillova t'i ndjek ata në xhami, burrë pas burri duke i zgjuar, dhe erdhëm te dera e Pejgamberit (s.a.v.s.) e hymë brenda. Përpara nesh u vendos një pjatë e madhe me ushqim të përgatitur sa sasia e dy mudëve elb. Ai na tha: "Hani me emrin e Allahut (Bismilah)". I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha kur u vendos pjata: "Pasha Atë në dorën e të Cilit është shpirti i Muhamedit, familja e Muhamedit nuk ka asgjë tjetër përveç kësaj që po shihni".

Ne hëngrëm derisa u ngopëm, ndërsa në të kishte mbetur ende diçka, e ne ishim midis shtatëdhjetë deri në tetëdhjetë veta. I thashë Ebu Hurejres: Si ishte ajo pasi mbaruat? Ai tha: Ishte po aq sa kur u vendos, përveçse në të kishte gjurmë të gishtave.
E transmeton Taberaniu në 'El-Evsat' dhe burrat e tij (transmetuesit) janë të besueshëm.

14124 - Dhe nga Ebu Hurejre (r.a.) ka thënë: "Më iku darka një natë me Pejgamberin (s.a.v.s.) dhe më iku mundësia që të më ftonte dikush prej shokëve tanë. Fala jacinë, pastaj desha të flija por nuk munda, pastaj desha të falesha por nuk munda. Kur pashë një burrë te dhoma e Pejgamberit (s.a.v.s.), iu afrova dhe ai ishte Pejgamberi (s.a.v.s.) duke u falur. Ai u fal, pastaj u mbështet te shtylla ku po falej dhe tha: 'Kush është ky? Ebu Hurejre?'. Thashë: 'Po'. Tha: 'Të iku darka me ne sonte?'. Thashë: 'Po'. Tha: 'Shko te shtëpia dhe thuaj: Sillni ushqimin që keni'. Më dhanë një enë ku kishte asidë (një lloj ushqimi) me hurma. E solla te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe e vendosa para tij. Ai tha: 'Thirr njerëzit e xhamisë'. Thashë me vete: 'Mjerë unë nga kjo që shoh prej pakicës së ushqimit, dhe mjerë unë nga mosbindja (nëse nuk i thërras)'. Shkoja te njeriu që ishte në gjumë e zgjoja dhe i thosha: 'Përgjigju (ftesës)', dhe shkoja te njeriu që falej e i thosha: 'Përgjigju', derisa u mblodhën te Pejgamberi (s.a.v.s.). Ai i vendosi gishtat e tij në të, i shtypi anët e saj dhe tha: 'Hani me emrin e Allahut'. Hëngrën derisa u ngopën, dhe hëngra edhe unë derisa u ngopa. Ai tha: 'Merre o Ebu Hurejre dhe ktheja familjes së Muhamedit, sepse nuk ka te familja e Muhamedit ushqim që e ha ndonjë gjallesë tjetër përveç këtij, na e dhuroi një burrë prej Ensarëve'. E mora enën dhe e ngrita, kur pashë se ajo ishte ashtu siç ishte kur e vendosa, përveçse në të kishte gjurmët e gishtave të Pejgamberit (s.a.v.s.)".
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Evsat' dhe burrat e tij (transmetuesit) janë të besueshëm.

14125
- «Dhe nga Safija, bashkëshortja e Pejgamberit (s.a.v.s.), ka thënë: Erdhi i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) një ditë dhe tha: "A ke diçka, o bint Hujej, sepse jam i uritur?". Unë i thashë: Jo, pasha Allahun, o i Dërguari i Allahut, përveç dy mudëve (masë) miell. Ai tha: "Ziejeni atë". Ajo tha: E vendosa në tenxhere dhe e poqa, pastaj thashë: U poq, o i Dërguari i Allahut. Ai tha: "A di nëse ka diçka në calikun e vajit të bint Ebi Bekrit?". Unë thashë: Nuk e di, o i Dërguari i Allahut. Ai tha: Atëherë shkoi vetë derisa erdhi te shtëpia e saj dhe tha:
"A ka diçka në calikun tënd, o bint Ebi Bekrit?". Ajo tha: Nuk ka asgjë në të përveçse pak. Ai e solli atë vetë dhe i shtrydhi anët e tij në tenxhere, derisa pashë atë që doli, pastaj vendosi dorën e tij dhe tha: "Bismilah, thirri motrat e tua (bashkëshortet e tjera); sepse unë e di që ato ndjejnë të njëjtën gjë si unë". I thirra ato dhe hëngrëm derisa u ngopëm, pastaj erdhi Ebu Bekri dhe hyri, pastaj erdhi Omeri dhe hyri, pastaj erdhi një burrë. Ajo tha: Hëngrën derisa u ngopën dhe mbeti tepricë prej tyre».
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Evsat', dhe në të është Hudejxhibn Muavije, i cili është konsideruar i besueshëm pavarësisht dobësisë së tij, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë të besueshëm.

14126
- «Dhe nga Umm Enes bin Malik, e cila ka thënë: Ne kishim një dele, kështu që unë mblodha nga yndyra (gjalpi) i saj në një calik derisa e mbusha atë. Pastaj e dërgova atë me Rebiben dhe i thashë: O Rebibe, dërgoja këtë calik të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) që të shoqërojë ushqimin me të. Rebibe u nis derisa erdhi te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe tha: O i Dërguari i Allahut, ky është një calik me yndyrë që ta ka dërguar Umm Sulejm. Ai tha: "Zbrazeni calikun për të". Caliku u zbraz dhe iu dha asaj, kështu që ajo u nis. Kur erdhi Umm Sulejm, e pa calikun plot duke pikuar, dhe Umm Sulejm tha: O Rebibe, a nuk të urdhërova të shkoje te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.)? Ajo tha: Unë e bëra këtë, e nëse nuk më beson, shko dhe pyete të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.). Umm Sulejm u nis bashkë me Rebiben dhe tha: O i Dërguari i Allahut, unë të dërgova me të një calik me yndyrë. Ai tha: "Ajo e bëri, e solli atë". Ajo tha: Pasha Atë që të dërgoi me udhëzimin dhe fenë e vërtetë, ai është plot e po pikon yndyrë. Tha: Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha asaj: "A po çuditesh që Allahu të ushqeu ashtu siç ushqeve ti Pejgamberin e Tij? Ha dhe jep të tjerëve të hanë". Ajo tha: Erdha në shtëpi dhe e ndava nëpër enët tona aq e aq, dhe lashë në të sa për të ngrënë ne për një muaj ose dy muaj».
E ka transmetuar Ebu Jala dhe Taberaniu, përveç se ai ka thënë: Zejneb në vend të Rebibes. Në isnadin e tyre është Muhamed bin Zijad et-Terxhemi, i cili është el-Jeshkuri, dhe ai është gënjeshtar.

14127 - Dhe nga Umm Malik el-Ensarije transmetohet se ajo erdhi me një calik me tlyen (gjalpë) te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e urdhëroi Bilalin, i cili e shtrydhi atë, pastaj ia ktheu asaj. Kur u kthye, ajo pa se caliku ishte i mbushur plot. Atëherë erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe tha: "O i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), a ka zbritur diçka për mua?" Ai tha: "E çfarë është ajo, o Umm Malik?". Ajo tha: "Pse ma ktheve dhuratën?". Ai thirri Bilalin dhe e pyeti për këtë, e ai tha: "Pasha Atë që të dërgoi me të Vërtetën, unë e kam shtrydhur atë derisa u turpërova". Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Të qoftë bëre qofsh o Umm Malik, Allahu ta ka shpejtuar shpërblimin e saj". Pastaj e mësoi atë që pas çdo namazi të thotë: SubhanAllah dhjetë herë, el-Hamdulilah dhjetë herë dhe Allahu Ekber dhjetë herë.
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të ka një transmetues që nuk është emëruar, ndërsa Ata bin es-Saib është përzier (në memorien e tij), kurse pjesa tjetër e burrave të tij janë burra të Sahihut.

14128 - Dhe nga Umm Evs el-Behzijeh transmetohet se ajo mbushi një enë me gjalpë të saj dhe e dërgoi si dhuratë te Pejgamberi (s.a.v.s.). Ai e pranoi atë, mori çfarë kishte brenda saj dhe u lut për të për bereqet. Pastaj ia kthyen enën asaj ndërkohë që ishte e mbushur plot me gjalpë. Ajo mendoi se Pejgamberi (s.a.v.s.) nuk e kishte pranuar atë, kështu që erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.) duke bërtitur. Ai tha: "Tregojani asaj historinë". Ajo hëngri prej tij gjatë gjithë pjesës tjetër të jetës së Pejgamberit (s.a.v.s.), gjatë udhëheqjes së Ebu Bekrit, udhëheqjes së Omerit dhe udhëheqjes së Osmanit, derisa ndodhi ajo që ndodhi mes Aliut dhe Muaviut.
E transmeton et-Taberaniu, dhe në të është Ismet bin Sulejman të cilin nuk e njoh, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë të besueshëm.

14129
- Dhe nga Hamza bin Amër, i cili ka thënë: Ushqimi i shokëve të të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) qarkullonte nëpër duart e shokëve të tij, një natë te ky e një natë te ai. Ai tha: Një natë erdhi radha te unë, kështu që përgatita ushqimin e shokëve të të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe e lashë calikun (e yndyrës) pa e lidhur, dhe shkova me ushqimin tek ai. Ai lëvizi dhe u derdh ajo që ishte në të, kështu që thashë: Vallë, në duart e mia u derdh ushqimi i të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.)? Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Afroje atë". Unë thashë: Nuk mundem, o i Dërguari i Allahut. U ktheva në vendin tim dhe ja, caliku po bënte: kab kab. Thashë: Mjaft, u derdh ajo tepricë që kishte mbetur në të. Shkova ta shikoja dhe e gjeta se ishte mbushur deri në grykë. E mora dhe erdha te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe e njoftova, e ai tha: "Sikur ta kishe lënë, do të ishte mbushur deri në buzë e pastaj do të ishte lidhur".
E transmeton Taberaniu, dhe më parë është përmendur një rrugë tjetër e tij në betejën e Tebukut, ku thuhet: "Sikur ta kishe lënë, do të rridhte lugina me yndyrë". Burrat e këtij zinxhiri transmetimi këtu janë konsideruar të besueshëm.

14130 - Dhe nga Mes'ud bin Halidi transmetohet se ka thënë: «I dërgova të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) një dele, pastaj shkova për një punë timen. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ua ktheu atyre gjysmën e saj. Kur u ktheva te Ummu Hunas, bashkëshortja e tij, pashë se ajo kishte mish. I thashë: 'O Ummu Hunas, çfarë është ky mish?' Ajo tha: 'Këtë na e ktheu miku yt (s.a.v.s.) nga delja që i dërgove.' Ai tha: 'Përse nuk ua jep fëmijëve të tu ta hanë?' Ajo tha: 'Kjo është teprica e tyre, të gjithë i kam ushqyer.' E ata thernin dy apo tri dele dhe nuk u mjaftonin.»
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

14131 - Dhe nga Xhabiri transmetohet: «Një burrë nga Ensarët erdhi te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe i përmendi atij një mysafir, kështu që i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) urdhëroi për të gjysmë vesku (masë) elbi. Ata hëngrën prej tij për një kohë, pastaj ai e mori një ditë dhe e mati për të parë se sa kishte mbetur. Nuk kaloi shumë dhe ai u mbarua. Ai erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe ia përmendi këtë, e ai tha: "A e matët? Sikur të mos e kishit matur, do të mbetej kështu e kështu". Ose tha: "Gjatë gjithë jetës suaj"».
E transmeton el-Bezzari, dhe në të është Muhamed bin Ebi Lejla, i cili është i besueshëm por ka dobësi.

14132 - Dhe nga Ebu Hurejre (r.a.) ka thënë: «Erdhi një beduin te Pejgamberi (s.a.v.s.) për ta pyetur për diçka, kështu që ai hyri për të kërkuar diçka për të dhe gjeti një kafshatë në njërën prej dhomave të tij, e nxori atë dhe e thërrmoi në pjesë, pastaj vuri dorën mbi të e pastaj tha: "Hajë, o beduin". Beduini hëngri
dhe mbeti një tepricë prej saj, kështu që beduini filloi të ngrinte kokën e ta shikonte atë dhe thoshte: Ti je vërtet një njeri i mirë. Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Prano Islamin". Ai filloi të refuzonte Islamin dhe thoshte: Ti je vërtet një njeri i mirë».
E ka transmetuar El-Bezzari, dhe në të është Es-Serij bin Asim, i cili është gënjeshtar.

14133 - Prej Ebu Rafiut i cili ka thënë: «Për të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) u përgatit një dele e pjekur dhe ia sollën atë. Ai tha: "O Ebu Rafi, ma jep krahun!" dhe unë ia dhashë. Pastaj tha: "O Ebu Rafi, ma jep krahun!" dhe unë ia dhashë. Pastaj tha: "O Ebu Rafi, ma jep krahun!" Unë i thashë: O i Dërguari i Allahut, a ka delja më shumë se dy krahë? Ai tha: "Sikur të heshtje, do të më jepje krahë prej saj sa herë që të kërkoja." Tha: Dhe të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) i pëlqente krahu.»

14134 - Dhe në një transmetim: Iu dhurua atij një dele dhe ai e futi në tenxhere, pastaj hyri i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe tha: "Çfarë është kjo, o Ebu Rafi?" Unë thashë: Një dele që na u dhurua, o i Dërguari i Allahut, po e gatuajmë në tenxhere. Ai tha: "Ma jep krahun".
Transmeton Ahmedi dhe Taberaniu nga disa rrugë, dhe në disa prej tyre thuhet: "Më urdhëroi i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) që t'i pjek një dele dhe unë e poqa atë". Dhe e transmeton atë në El-Eusat shkurtimisht, dhe njëri prej zinxhirëve të Ahmedit është hasen (i mirë).

14135 - Dhe nga Selmā, gruaja e Ebu Rafiut, përcillet se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i dërgoi Ebu Rafiut një dele - kjo ishte në ditën e Hendekut, sipas asaj që di unë - kështu që Ebu Rafiu e poqi atë dhe e vendosi në një kosh, pastaj u nis me të dhe e takoi Pejgamberin (s.a.v.s.) i cili po kthehej nga Hendeku. Ai tha: "O Ebu Rafi, më jep krahun (e deles)". Unë ia dhashë. Pastaj tha: "O Ebu Rafi, më jep krahun". Unë ia dhashë. Pastaj tha: "O Ebu Rafi, më jep krahun". Unë ia dhashë. Pastaj tha: "O Ebu Rafi, më jep krahun". Ai tha: O i Dërguari i Allahut, a ka delja më shumë se dy krahë? Ai tha: "Sikur të heshtje, do të më jepje aq sa të kërkoja".
E transmeton Taberaniu dhe burrat e tij janë të besueshëm.

14136 - Dhe nga Ebu Ubejd transmetohet se ai kishte gatuar për të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) një tenxhere në të cilën kishte mish. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha: "Më jep krahun e saj". Unë ia dhashë, pastaj ai tha: "Më jep krahun e saj". Unë ia dhashë, pastaj ai tha: "Më jep krahun e saj". Ai (Ebu Ubejdi) tha: O i Dërguari i Allahut, sa krahë ka delja? Ai tha: "Pasha Atë në dorën e të Cilit është shpirti im, po të heshtje, do të më jepje krahë aq sa do të kërkoja".
E transmeton Ahmedi dhe Taberaniu, dhe burrat e tyre janë burra të Sahihut, përveç Shehr bin Haushabit, i cili është konsideruar i besueshëm nga më shumë se një dijetar.

14137 - Dhe nga Jahja bin Ebi Is'haku ka thënë: Më ka treguar një burrë nga Beni Gifar në mexhlisin e Salim bin Abdullahut, i cili ka thënë: Më ka treguar filani: «Se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i sollën ushqim, bukë dhe mish, e ai tha: "Më jep krahun". Iu dha një krah dhe e hëngri atë. Jahja tha: Nuk e di ndryshe vetëm se ka thënë kështu. Pastaj tha: "Më jep krahun". Iu dha një krah dhe e hëngri atë. Pastaj tha: "Më jep krahun". Atëherë ai tha:
O i Dërguari i Allahut, ato janë vetëm dy krahë. Ai tha: "Për babanë tënd, sikur të heshtje, do të vazhdoja të më jepeshin krahë prej tij sa herë që do t'i kërkoja"».
E ka transmetuar Ahmedi, dhe në të është një transmetues i paemërtuar.

14138 - Nga Ebu Umameh ka thënë: «Një grua me gjuhë të keqe (ofenduese), gjë që njihej prej saj, erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.) ndërkohë që ai kishte përpara mish të tharë (kadid) që po e hante. Pejgamberi (s.a.v.s.) mori një copë mishi të tharë që kishte nerva dhe e futi në gojë, duke e përtypur herë në njërin anë e herë në anën tjetër. Gruaja tha: O i Dërguari i Allahut, a nuk më jep edhe mua të ha? Ai tha: "Po". Dhe i dha nga ajo që kishte përpara. Ajo tha: Jo, përveç asaj që ke në gojë. Ai e nxori atë dhe ia dha, ndërsa ajo e futi në gojën e saj dhe vazhdoi ta përtypte derisa e gëlltiti. Pas kësaj, nuk u vërejt më tek ajo grua ajo gjendje që kishte më parë prej gjuhës së keqe dhe vrazhdësisë».
E transmeton Taberaniu, dhe në zinxhirin e tij është Ali bin Jezid el-Alhani, i cili është i dobët, dhe tashmë është përmendur një rrugë tjetër e tij.

14139 - Nga e bija e Habbabit, e cila ka thënë: «Habbabi doli në një ekspeditë ushtarake dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kujdesej për ne, aq sa na milte një dhi tonën. Ai e milte atë në një enë të madhe dhe ajo mbushej derisa derdhej. Ajo tha: Kur u kthye Habbabi, ai e moli atë dhe qumështi i saj u kthye në sasinë që ishte më parë. Ajo tha: Ne i thamë Habbabit: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e milte atë derisa ena jonë mbushej plot, ndërsa kur e moli ti, qumështi i saj u pakësua».
E transmeton Ahmedi dhe Taberaniu, dhe burrat e tyre janë burrat e Sahihut, përveç Abdurrahman bin Zejd el-Kaish, i cili është i besueshëm.

14140 - Dhe nga Kajs bin en-Nu'man es-Sekuni ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u nis bashkë me Ebu Bekrin (r.a.), duke u fshehur nga Kurejshët, dhe kaluan pranë një bariu. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "A ka ndonjë dele që është mbarësuar nga dashi?" Ai tha: Jo, por këtu është një dele të cilën e ka lënë pas dobësia (nuk ka qumësht). Ai tha: "Ma sjell atë." Ai ia solli, e ai ia fshiu gjirin e saj dhe u lut për bereqet, pastaj e moli dhe i dha të pijë Ebu Bekrit, pastaj e moli dhe i dha të pijë bariut, pastaj e moli dhe piu vetë. Bariu i tha: Për Allahun, nuk kam parë asnjë si ti, kush je ti? Ai tha: "Nëse të tregoj, a do ta mbash fshehtë për mua?" Ai tha: Po. Ai tha: "Muhamedi, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.)." Ai tha: Ai për të cilin Kurejshët pretendojnë se është i dalë feje (Sabi)? Ai tha: "Ata vërtet e thonë këtë." Ai tha: Atëherë unë dëshmoj se ti je i Dërguari i Allahut, dhe se këtë që bëre nuk mund ta bëjë askush përveç një të Dërguari. Pastaj i tha: A të ndjek? Pejgamberi (s.a.v.s.) i tha: "Sa për sot jo, por kur të dëgjosh se ne kemi triumfuar, atëherë eja tek ne." Dhe ai erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.) pasi ai triumfoi në Medine.»

E ka transmetuar Taberaniu, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

14141 - Dhe nga Umm Ma'bad transmetohet se ajo ka thënë: I dërgova Pejgamberit (s.a.v.s.) një dele shtëpiake, por ai e ktheu atë dhe tha: "Më kërko një dele që nuk milet".
E ka transmetuar Taberaniu, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut, përveç Hizam bin Hisham bin Hubajsh dhe babait të tij, e që të dy janë të besueshëm.

14142 - Dhe nga Sa'di, skllavi i liruar i Ebu Bekrit, i cili ka thënë: «Ishim me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) - mendoj se ka thënë: në një udhëtim - dhe ndaluam në një vend, e ai më tha: "O Sa'd, shko te ajo dhi dhe miletë atë". Unë e dija atë vend dhe aty nuk kishte asnjë dhi, por shkova dhe pashë se aty ishte një dhi me gjirin plot, kështu që e mola - (transmetuesi) tha: nuk e di se sa herë. Pastaj ia besova atë një njeriu dhe u mora me përgatitjen e udhëtimit, kështu që dhia iku. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më kërkoi dhe tha: "O Sa'd". Unë i thashë: O i Dërguari i Allahut, përgatitja e udhëtimit na mori kohë dhe dhia iku. Ai tha: "Dhinë e mori Zoti i saj".
E ka transmetuar Taberaniu dhe burrat e tij janë të besueshëm, dhe tashmë ka kaluar hadithi i Umm Ma'bedit në përshkrimin e tij dhe në hixhretin për në Medine nga disa rrugë.

14143
- «Nga Abdullah bin Mes'udi ka thënë: Ndërsa ishim me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në Mekë, dhe ai ishte me një grup shokësh të tij, kur tha: "Le të ngrihet me mua një burrë prej jush, dhe të mos ngrihet me mua asnjë burrë që ka në zemrën e tij qoftë edhe një grimcë mashtrimi". Tha: U ngrita me të dhe mora enën e lëkurës (idaveh) dhe nuk mendova tjetër veçse se ishte ujë. Dola me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) derisa kur ishim në pjesën e sipërme të Mekës, pashë disa silueta të zeza të grumbulluara. Tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më vizatoi një vijë e pastaj tha: "Qëndro këtu derisa të vij te ti". Qëndrova, ndërsa i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) shkoi drejt tyre dhe i pashë ata që po turfullonin drejt tij. Tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) bisedoi me ta gjatë gjithë natës, derisa erdhi tek unë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e më tha: "Ende je në këmbë, o Ibn Mes'ud?". I thashë: O i Dërguari i Allahut, a nuk më the: Qëndro derisa të vij te ti? Tha: Pastaj më tha: "A ke me vete ujë për abdest?". Tha: I thashë: Po. Tha: E hapa enën dhe kur ç'të shoh, ishte nebidh (lëng hurme). Tha: I thashë: O i Dërguari i Allahut, pasha Allahun, e mora enën dhe nuk mendova tjetër veçse se ishte ujë, por qenka nebidh. Tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Frut i mirë dhe ujë i pastër". Tha: Pastaj mori abdest me të. Kur u ngrit të falet, e arritën dy persona prej tyre dhe thanë: O i Dërguari i Allahut, ne dëshirojmë që të na prish në namaz. Tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i rreshtoi ata pas tij dhe pastaj u fal me ne. Kur mbaroi, i thashë: O i Dërguari i Allahut, kush janë këta? Tha: "Këta janë xhindët e Nasibinit, më erdhën për të gjykuar në disa çështje që kishin mes tyre, dhe më kërkuan furnizim, kështu që i furnizova". Tha: I thashë: O i Dërguari i Allahut, a ke diçka me vete që t'i furnizosh? Tha: "I kam furnizuar me bajgat (e kafshëve) që çdo bajgë që gjejnë ta gjejnë elb, dhe çdo kockë
që gjejnë ta gjejnë të mbuluar me mish". Tha: Me këtë rast, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ndaloi që të pastrohesh (pas nevojës) me kockë dhe me bajga».

Unë (autori) them: E ka transmetuar Ebu Davudi dhe të tjerë në mënyrë të shkurtuar. Dhe e ka transmetuar Ahmedi, dhe në zinxhirin e tij është Ebu Zejdi, skllavi i liruar i Amr bin Hurejthit, i cili është i panjohur (mexhhul).

14144 - Dhe prej tij transmetohet se ka thënë: «Na erdhi i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe tha: "Vërtet, jam urdhëruar t'u lexoj vëllezërve tuaj prej xhinëve, andaj le të ngrihet me mua një burrë, por të mos ngrihet asnjë burrë që ka në zemrën e tij sa një kokërr meli mendjemadhësi". U ngrita me të dhe mora një enë që kishte nebidh (lëng hurme), dhe u nisëm. Kur dolëm në vend të hapur, ai më vizatoi një vijë dhe më tha: "Mos dil prej saj, sepse nëse del prej saj, nuk do të më shohësh mua dhe as unë nuk do të të shoh ty deri në Ditën e Kiametit".

Tha: Ai u nis dhe u fsheh nga unë derisa nuk e pashë më. Kur zbardhi agimi, ai erdhi dhe më tha: "Të shoh ende në këmbë?". Thashë: Nuk jam ulur. Ai tha: "Çfarë do të kishte ndodhur sikur ta bëje?". Thashë: Kam pasur frikë se po dola prej saj. Ai tha: "Vërtet, sikur të dilje prej saj, nuk do të më shihje mua dhe as unë nuk do të të shihja ty deri në Ditën e Kiametit. A ke me vete ujë për abdest?". Thashë: Jo. Ai tha: "Po kjo enë çfarë ka?". Thashë: Ka nebidh. Ai tha: "Hurmë e mirë dhe ujë i pastër". Mori abdest dhe fali namazin. Kur e përfundoi namazin, iu afruan dy burra prej xhinëve dhe i kërkuan ushqim. Ai tha: "A nuk ju kam urdhëruar juve dhe popullit tuaj atë që ju bën dobi?". Ata thanë: Po, por dëshiruam që disa prej nesh të dëshmojnë namazin me ty. Ai tha: "Kush jeni ju të dy?". Ata thanë: Ne jemi nga banorët e Nasibinit. Ai tha: "Shpëtuan këta të dy dhe shpëtoi populli i tyre". Pastaj urdhëroi për ta bajgat dhe kockat si ushqim dhe mish.» Dhe e përmendi hadithin.
E transmeton Taberaniu, dhe në të është Ebu Zejdi dhe Kajs bin er-Rebi' gjithashtu, të cilin një grup dijetarësh e kanë konsideruar të dobët.

14145
- «Dhe nga Abdullah bin Mes'udi gjithashtu ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më kërkoi ta ndiqja natën e xhinëve, kështu që shkova me të derisa arritëm në pjesën e sipërme të Mekës. Ai vizatoi një vijë për mua dhe tha: "Mos lëviz". Pastaj u largua drejt maleve të xhinëve dhe pashë burra që zbritnin drejt tij nga majat e maleve, derisa ndërhynë mes meje dhe atij. Nxora shpatën dhe thashë: Do të godas derisa ta shpëtoj të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.), pastaj kujtova fjalën e tij: "Mos lëviz derisa të vij te ti". Tha: Dhe mbeta ashtu derisa zbardhi agimi. Erdhi Pejgamberi (s.a.v.s.) ndërsa unë isha në këmbë dhe tha: "A ke mbetur ende në atë gjendje?". Thashë: Edhe sikur të qëndroje një muaj, nuk do të lëvizja derisa të vije te unë. Pastaj e njoftova për atë që kisha ndërmend të bëja, e ai tha: "Sikur të kishit dalë, nuk do të ishim takuar unë dhe ti deri në Ditën e Kiametit". Pastaj gërshetoi gishtat e tij me gishtat e mi dhe tha: "Më është premtuar se do të më besojnë njerëzit dhe xhinët; sa u përket njerëzve, ata tashmë më kanë besuar, ndërsa xhinët i pe vetë". Tha: "Dhe nuk mendoj tjetër veçse se afati im (vdekja) është afruar". Thashë: O i Dërguari i Allahut, a nuk e lë zëvendës Ebu Bekrin? Ai u shmang nga unë, kështu që pashë se nuk ishte dakord. Thashë: O i Dërguari i Allahut, a nuk e lë zëvendës Omerin? Ai u shmang nga unë, kështu që pashë se nuk ishte dakord. Thashë: O i Dërguari i Allahut, a nuk e lë zëvendës Aliun? Tha: "Ai, pasha Atë që nuk ka zot tjetër përveç
Tij, nëse i jepni besën dhe i bindeni, do t'ju fusë të gjithëve së bashku në Xhenet».
Transmeton Taberaniu, dhe në të është Jahja bin Jala el-Eslemi, i cili është i dobët.

14146 - Nga Ibn Abbasi: «Një grua erdhi me djalin e saj te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe tha: O i Dërguari i Allahut, ai ka një lloj çmendurie (prekje nga xhindet), dhe kjo e kap atë gjatë ngrënies sonë, duke na e prishur ushqimin. Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ia fshiu gjoksin e tij dhe u lut për të, ai volli një herë dhe nga goja e tij doli diçka si një këlysh i zi, e pastaj u shërua».

14147 - Dhe në një transmetim: "Feth'a th'aten", që do të thotë: u kollit.
E transmeton Ahmedi dhe Taberaniu, dhe në të është Ferka el-Sebehi, të cilin e ka konsideruar të besueshëm Ibn Meini dhe el-Ixhli, ndërsa të tjerët e kanë konsideruar të dobët.

14148 - Dhe nga el-Wazi'i i cili ka thënë: «Erdha te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) bashkë me el-Eshexhin: el-Mundhir bin Ibn Asim, ose Amir bin el-Mundhir, dhe me ta ishte një burrë i sëmurë (i prekur nga xhindet). Kur arritën te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe e panë Pejgamberin (s.a.v.s.), ata u hodhën nga kafshët e tyre udhëtuese dhe ia puthën dorën atij. Pastaj zbriti el-Eshexhi, i lidhi kafshët e tyre, nxori çantën e tij dhe e hapi, pastaj erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe e përshëndeti. Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "O Eshexh, ti i ke dy cilësi që i do Allahu dhe i Dërguari i Tij: butësinë dhe maturinë". Ai tha: O i Dërguari i Allahut, a i kam fituar vetë ato, apo Allahu më ka krijuar me to? Ai tha: "Përkundrazi, Allahu të ka krijuar me to". Ai tha: Falënderimi i takon Allahut, i Cili më krijoi me dy cilësi që i do Allahu dhe i Dërguari i Tij. Atëherë el-Wazi'i tha: O i Dërguari i Allahut, unë kam me vete dajën tim që është i sëmurë, lute Allahun për të. Ai tha: "Ku është ai? Ma sillni këtu". Ai tha: Veprova me të ashtu siç veproi el-Eshexhi: i vesha rrobat e tij dhe e solla. Pejgamberi mori një pjesë të rrobës së tij (rida) dhe e ngriti aq sa pashë bardhësinë e sqetullës së tij, pastaj e goditi në shpinë. Ai tha: "Dil, o armik i Allahut". Atëherë ai u kthye dhe po shikonte me shikimin e një njeriu të shëndoshë».
E ka transmetuar Ahmedi dhe në të është Hind bint el-Wazi'i të cilën nuk e njoh, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë të besueshëm.

14149
- Dhe nga Umm Aban bint al-Wazi', nga babai i saj: Se gjyshi i saj, al-Wazi', u nis drejt të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe mori me vete një djalë të tij të çmendur, ose djalin e motrës së tij. Gjyshi im tha: Kur arritëm te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) në Medine, i thashë: O i Dërguari i Allahut, kam me vete djalin e vëllait tim - ose djalin e motrës sime - që është i çmendur, po ta sjell që t'i lutesh Allahut të Madhëruar për të. Ai tha: "Sillmëni atë". Shkova tek ai ndërsa ishte te kafshët e udhëtimit, e zgjidha, i hoqa rrobat e udhëtimit dhe i vesha dy rroba të bukura. E kapa për dore derisa e çova te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Ai tha: "Afroje tek unë dhe ktheja shpinën nga unë". Tha: Atëherë ai e kapi për rrobash nga lart dhe nga poshtë, dhe filloi t'i binte shpinës së tij derisa pashë bardhësinë e sqetullave të tij, dhe thoshte: "Dil, o armik i Allahut! Dil, o armik i Allahut!". Atëherë ai filloi të shikonte si një njeri i shëndoshë, jo siç shikonte më parë. Pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e uli para tij, u lut për të dhe ia fshiu fytyrën. Pas lutjes së të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), nuk kishte askënd në delegacion që ishte më i mirë se ai.
Transmeton Taberaniu, dhe Umm Aban, nuk ka transmetuar prej saj askush tjetër përveç Matarit.

14150 - Dhe nga Uthman bin Ebi el-As transmetohet se ka thënë: «Iu ankova të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) për harrimin e Kuranit, kështu që ai më goditi në gjoks me dorën e tij dhe tha: "O shejtan, dil nga gjoksi i Uthmanit". Pas kësaj, nuk kam harruar asgjë prej tij që kam dëshiruar ta mbaj mend».
E ka transmetuar et-Taberaniu, dhe në të është Uthman bin Bishr, të cilin nuk e njoh. Ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë të besueshëm.
Unë them: Ka hadithe me këtë kuptim, të cilat janë përmendur në vendet e tyre përkatëse.

14151 - Nga Sulejman bin Amër bin el-Ahvas el-Ezdi ka thënë:
Më ka treguar nëna ime: «Se ajo e ka parë të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke gjuajtur guralecët (el-Xhemre) nga fundi i luginës, ndërsa pas tij ishte një person që e mbronte nga njerëzit që të mos e godisnin me gurë, dhe ai thoshte: "O ju njerëz, mos vritni njëri-tjetrin, dhe kur të gjuani, gjuani me guralecë sa madhësia e kokrrës së bizes (hasal-khadhf)". Pastaj u kthye dhe i erdhi një grua me djalin e saj e i tha: O i Dërguari i Allahut, ky djali im e ka humbur mendjen, andaj lute Allahun për të. Ai i tha: "Më sill pak ujë". Ajo i solli ujë në një enë guri, ai pështyu në të, lau fytyrën e tij në të, pastaj u lut mbi të dhe tha: "Shko dhe laje atë me këtë ujë dhe kërko shërim nga Allahu".
Unë i thashë asaj: Më jep pak prej tij për këtë djalin tim. Mora pak prej tij me gishtat e mi dhe lyeja buzët e djalit tim, dhe ai u bë nga njerëzit më të mirë e më të devotshëm. Më vonë e pyeta gruan: Çfarë bëri djali i saj? Ajo tha: U shërua në mënyrën më të mirë».
Unë thashë: E ka transmetuar Ebu Davudi pjesën e gjuajtjes së gurëve.
E ka transmetuar Ahmedi dhe Taberaniu, dhe burrat e tij janë konsideruar të besueshëm, ndonëse te disa prej tyre ka dobësi.

14152 - Prej Aishes transmetohet se ka thënë: «Familja e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) kishte një kafshë të egër (të zbutur). Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dilte jashtë, ajo luante, vraponte me vrull dhe shkonte e vinte. Por, kur ndiente praninë e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), ajo ulej dhe qëndronte e qetë.
Nuk lëvizte fare për sa kohë që i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte në shtëpi, nga frika se mos e shqetësonte atë».
E transmeton Ahmedi, Ebu Jala, el-Bezzari dhe Taberaniu në 'el-Evsat', dhe burrat e Ahmedit janë burrat e Sahihut.

14153 - Prej Enes b. Malikut transmetohet se ka thënë: «Ishte një familje prej Ensarëve që kishin një deve me të cilën nxirrnin ujë, por ajo u egërsua dhe nuk i linte më ta hipnin. Ensarët erdhën te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe i thanë: 'Kishim një deve me të cilën nxirrnim ujë, por ajo u egërsua dhe nuk na lejon t'i hipim, ndërsa të mbjellat dhe hurmat janë tharë për ujë.' I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u tha shokëve të tij: "Ngrihuni". Ata u ngritën dhe hynë në kopsht, ku deveja ishte në një qoshe. Pejgamberi (s.a.v.s.) eci drejt saj. Ensarët i thanë: 'O i Dërguari i Allahut, ajo është bërë si qen i tërbuar dhe ne kemi frikë për ty nga sulmi i saj.' Ai tha: "Nuk kam asnjë rrezik prej saj". Kur deveja e pa të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.), erdhi drejt tij derisa ra në sexhde para tij. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e kapi atë për balli, më e nënshtruar se kurrë ndonjëherë, derisa e ktheu në punë. Shokët e tij i dhanë: 'O i Dërguari i Allahut, kjo është një kafshë që nuk ka mendje dhe të bën sexhde ty, ndërsa ne kemi mendje; ne kemi më shumë të drejtë të të bëjmë sexhde ty!' Ai tha: "Nuk i takon një njeriu t'i bëjë sexhde një njeriu tjetër. Sikur t'i takonte një njeriu t'i bënte sexhde një njeriu, do ta urdhëroja gruan t'i bënte sexhde burrit të saj, për shkak të madhësisë së të drejtës së tij ndaj saj. Sikur ai të kishte nga këmba e deri në majë të kokës një plagë që kullon qelb e gjak, e pastaj ajo t'i afrohej dhe ta lëpinte atë, nuk do ta përmbushte të drejtën e tij».

E transmeton Ahmedi dhe Bezzari, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut, përveç Hafs b. vëllait të Enesit, i cili është i besueshëm.

14154 - Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: «Një grup njerëzish erdhën te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe i thanë: O i Dërguari i Allahut, një deve e jona është tërbuar në një kopsht. Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) shkoi te ajo dhe i tha: "Eja". Ajo erdhi me kokë të ulur derisa ai e kapi për kapistre dhe ua dha pronarëve të saj. Ebu Bekri i tha: O i Dërguari i Allahut, sikur ajo e diti që ti je Pejgamber! Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Nuk ka askënd mes dy kodrave vullkanike (të Medines) që të mos e dijë se unë jam Pejgamber, përveç mohuesve nga xhindet dhe njerëzit»".
E transmeton Taberaniu, dhe burrat e tij janë të besueshëm, ndonëse te disa prej tyre ka dobësi.

14155
- Dhe nga Ibn Abbasi: «Një burrë nga Ensarët kishte dy deve meshkuj që u egërsuan, kështu që ai i futi ato në një kopsht dhe ua mbylli derën. Pastaj erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe dëshironte që ai të lutej për të, ndërkohë që Pejgamberi (s.a.v.s.) ishte ulur me një grup nga Ensarët. Ai tha: O i Dërguari i Allahut, kam ardhur për një nevojë; dy devetë e mia u egërsuan, i futa në një kopsht dhe ua mbylla derën, andaj dëshiroj që të lutesh për mua që Allahu t'i nënshtrojë ato për mua. Ai u tha shokëve të tij: "Ngrihuni me ne". Shkoi derisa arriti te dera dhe tha: "Hape". Burri u frikësua për Pejgamberin (s.a.v.s.), por ai tha: "Hape". Kur e hapi derën, ja, njëri nga devetë ishte
afër derës, dhe kur e pa Pejgamberin (s.a.v.s.), i ra në sexhde. Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Më sill diçka që t'ia lidh kokën dhe të ta dorëzoj". Ai solli një kapistall, ia lidhi kokën dhe ia dorëzoi atij. Pastaj eci drejt fundit të kopshtit te deveja tjetër, dhe kur ajo e pa, i ra në sexhde. Ai i tha burrit: "Më sill diçka që t'ia lidh kokën". Ia lidhi kokën dhe ia dorëzoi atij. Pastaj tha: "Shko, sepse ato të dyja nuk do të të kundërshtojnë më". Kur shokët e Pejgamberit (s.a.v.s.) e panë këtë, thanë: Këto janë dy kafshë që nuk kanë arsye dhe të ranë në sexhde; a nuk duhet të të biem ne në sexhde? Ai tha: "Nuk urdhëroj askënd t'i bëjë sexhde dikujt tjetër, e sikur të urdhëroja dikë t'i bënte sexhde dikujt, do ta urdhëroja gruan t'i bënte sexhde burrit të saj».

E ka transmetuar Taberaniu, dhe në zinxhirin e tij është Ebu Azze ed-Debbag, të cilin e ka konsideruar të besueshëm Ibn Hibbani, dhe emri i tij është El-Hakem bin Tahman, ndërsa pjesa tjetër e transmetuesve janë të besueshëm.

14156
- Dhe nga Jala b. Murrah (r.a.) transmetohet se ka thënë: «Kam parë nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tri gjëra që askush para meje nuk i ka parë dhe askush pas meje nuk do t'i shohë: Dola me të në një udhëtim, derisa kur ishim në një pjesë të rrugës, kaluam pranë një gruaje që ishte ulur me një fëmijë të saj. Ajo tha: 'O i Dërguari i Allahut, ky është një fëmijë që e ka goditur një sprovë, dhe na ka goditur edhe ne sprova prej tij; atë e zë (sëmundja) gjatë ditës nuk e di se sa herë.' Ai tha: 'Ma jep atë.' Ajo ia dha, dhe ai e vendosi midis tij dhe pjesës së përparme të shalës, pastaj ia hapi gojën dhe fryu në të tri herë, e tha: 'Bismilah, unë jam rob i Allahut, largohu o armik i Allahut.' Pastaj ia ktheu atë asaj dhe tha: 'Na tako në të kthyer në këtë vend dhe na trego se çfarë ka bërë.' Tha: Shkuam dhe u kthyem, dhe e gjetëm atë në atë vend me tri dele. Ai tha: 'Çfarë bëri fëmija yt?' Ajo tha: 'Pasha Atë që të dërgoi me të vërtetën, nuk kemi ndjerë asgjë prej saj deri në këtë orë, prandaj merri këto dele.' Ai tha: 'Zbrit dhe merr njërën prej tyre, ndërsa të tjerat ktheji.'

Tha: Dhe dola një ditë drejt kopshteve derisa kur dolëm në fushë të hapur, ai tha: 'Shiko, mjerë ti, a sheh diçka që më mbulon?' Thashë: Nuk shoh asgjë që të mbulon përveç një peme, por nuk mendoj se të mbulon. Ai tha: 'Po pranë saj?' Thashë: Një pemë si ajo ose afër saj. Ai tha: 'Shko te ato të dyja dhe thuaju: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ju urdhëron që të bashkoheni me lejen e Allahut.' Tha: Ato u bashkuan dhe ai kreu nevojën e tij, pastaj u kthye e tha: 'Shko te ato të dyja dhe thuaju: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ju urdhëron që secila prej jush të kthehet në vendin e vet.' Dhe ato u kthyen.

Tha: Dhe isha i ulur tek ai një ditë kur erdhi një deve duke vrapuar shpejt derisa u ul me qafën e saj para tij, pastaj sytë e saj rrodhën lot. Ai tha: 'Mjerë ti! Shiko e kujt është kjo deve? Ajo ka një hall.' Dola të kërkoja pronarin e saj dhe gjeta se i takonte një burri nga Ensarët, ndaj e thirra te ai. Ai tha: 'Çfarë ka kjo deveja jote?' Ai tha: Çfarë ka? Tha: Nuk e di për Allahun çfarë ka. Kemi punuar me të dhe kemi nxjerrë ujë me të derisa u bë e paaftë për ujitje, kështu që mbrëmë vendosëm ta therrim dhe ta ndajmë mishin e saj. Ai tha: 'Mos e bëj, m'a dhuro mua ose m'a shit.' Ai tha: Përkundrazi, ajo është e jotja o i Dërguari i Allahut. Tha:
Pastaj ai e shenjoi me shenjën e sadakasë dhe e nisi atë.»

14157 - Dhe në një transmetim: Nga Jala i cili ka thënë: Nuk mendoj se dikush ka parë nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më shumë se ajo që kam parë unë. Pastaj përmendi të ngjashme me të, përveçse ai i tha pronarit të devesë: "Çfarë ka deveja jote që ankohet për ty? Ajo pretendon se ti e ke lodhur në punë derisa u plak, e tani dëshiron ta therrësh."
Ai tha: Ke thënë të vërtetën, pasha Atë që të dërgoi me të vërtetën, vërtet kam dashur ta bëj këtë, por pasha Atë që të dërgoi me të vërtetën, nuk do ta bëj.

14158
- Dhe në një transmetim: Pastaj udhëtuam dhe ndaluam në një vend, ku Pejgamberi (s.a.v.s.) fjeti. Atëherë erdhi një pemë duke çarë tokën derisa e mbuloi atë, pastaj u kthye në vendin e saj. Kur u zgjua, ia përmenda këtë atij, e ai tha: "Ajo është një pemë që i kërkoi leje Zotit të saj - të Madhëruar e të Lartësuar - që t'i jepte selam të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), dhe Ai e lejoi atë".
E ka transmetuar Ahmedi me dy zinxhirë transmetimi, dhe Taberaniu në mënyrë të ngjashme, dhe njëri nga zinxhirët e Ahmedit i ka transmetuesit si transmetuesit e Sahihut.

14159 - Dhe Taberaniu ka thënë në një nga transmetimet e tij: «Atij i kaloi pranë një deve që kishte shtrirë qafën e saj përtokë dhe po rënkonte, e ai tha: "Më sillni pronarin e kësaj". Ai erdhi, e ai (s.a.v.s.) tha: "Kjo po thotë se u linda tek ata, më përdorën për punë derisa u rrita, e tani që u plakem, duan të më therrin".
Dhe ka thënë në të: "Nuk ka asgjë që nuk e di se unë jam i Dërguari i Allahut, përveç mohuesve - ose të prishurve - prej xhinëve dhe njerëzve».

14160 - Dhe nga Jala b. Murrah, nga babai i tij - Waki' ka thënë Murrah, domethënë eth-Thekafi, dhe nuk më ka thënë Murrah nga babai i tij: «Se një grua erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.) me një djalë të saj që kishte çmenduri (prekje nga xhindet), dhe Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Dil, o armik i Allahut, unë jam i Dërguari i Allahut". Tha: Dhe ai u shërua. Tha: Ajo i dhuroi atij dy desh, pak tlyen (gjalpë) dhe pak kumsht të tharë (akit).
Tha: Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Merre akitin, tlyenin dhe njërin nga deshtë, dhe ktheja asaj tjetrin"».
E ka transmetuar Ahmedi dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

14161 - Dhe me zinxhirin e tij të transmetimit nga Murrah, i cili ka thënë: «Isha me Pejgamberin (s.a.v.s.) në një udhëtim, ai ndaloi në një vend dhe tha: "Shko te ato dy pemë të vogla dhe u thuaj atyre: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ju urdhëron që të bashkoheni". Shkova te ato dhe u thashë, kështu që njëra prej tyre kërceu drejt tjetrës dhe u bashkuan. Pejgamberi (s.a.v.s.) doli dhe u fsheh pas tyre, kreu nevojën e tij, e pastaj secila prej tyre u kthye në vendin e vet».
E ka transmetuar edhe Ahmedi.

14162 - Dhe nga Jala bën Sijabeh ka thënë: «Isha me Pejgamberin (s.a.v.s.) në një udhëtim të tij, dhe ai dëshiroi të kryente nevojën e tij, kështu që urdhëroi dy palma të vogla dhe ato u bashkuan me njëra-tjetrën, pastaj i urdhëroi ato dhe ato u kthyen në vendet e tyre të mbjelljes.
Dhe erdhi një deve që godiste me qafën e saj në tokë dhe rënkonte derisa u lag gjithçka rreth saj, kështu që i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "A e dini se çfarë thotë deveja? Ajo pretendon se pronari i saj dëshiron ta therrë atë". Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) dërgoi njerëz tek ai dhe i tha: "A do të ma dhurosh atë mua?". Ai tha: O i Dërguari i Allahut, nuk kam pasuri më të dashur për mua se ajo. Atëherë ai tha: "Sillu mirë me të". Ai tha: Pa dyshim, dhe nuk do të nderoj asnjë pasuri timen ashtu siç e nderoj atë, o i Dërguari i Allahut. Dhe ai kaloi pranë një varri, banori i të cilit po dënohej, dhe tha: "Ai po dënohet për diçka që nuk ishte e madhe (për t'u lënë)". Pastaj urdhëroi për një degë palme dhe ajo u vendos mbi
varrin e tij, dhe tha: "Ndoshta do t'i lehtësohet atij për sa kohë që ajo mbetet e njomë».

E ka transmetuar Ahmedi dhe Taberaniu në mënyrë të ngjashme, përveç se ai ka thënë: Pastaj erdhi te dy varre. Dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14163 - Dhe nga Ebu Hurejre: «Se Pejgamberi (s.a.v.s.) hyri në një kopsht, dhe erdhi një deve e cila i ra në sexhde atij. Ata (shokët) thanë: Ne kemi më shumë të drejtë të të bëjmë sexhde ty. Ai tha: "Sikur të urdhëroja dikë t'i bënte sexhde dikujt, do ta urdhëroja gruan t'i bënte sexhde burrit të saj"».
E ka transmetuar el-Bezzari - ndërsa et-Tirmidhiu ka transmetuar një pjesë nga fundi i tij - dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14164 - Dhe nga Xhabir bin Abdullahu ka thënë: «U kthyem bashkë me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) nga një udhëtim, derisa arritëm te një kopsht prej kopshteve të Beni Nexharit, kur shohim se aty ishte një deve që nuk lejonte askënd të hynte në kopsht pa e sulmuar. Ai tha: Ia përmendën këtë gjë Pejgamberit (s.a.v.s.), kështu që ai erdhi derisa mbërriti te kopshti dhe e thirri devenë. Ajo erdhi duke e ulur buzën e saj në tokë derisa u gjunjëzua para tij. Ai tha: Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Më sillni një kapistall". E kapistalloi atë dhe ia dorëzoi pronarit të saj, pastaj u kthye nga njerëzit e tha: "Nuk ka asgjë mes qiellit dhe tokës që nuk e di se unë jam i Dërguari i Allahut, përveç të pabindurve prej xhinëve dhe njerëzve"».
E ka transmetuar Ahmedi, dhe burrat e tij janë të besueshëm, ndonëse te disa prej tyre ka dobësi.

14165 - Dhe nga Xhabir bin Abdullahu ka thënë: «Dolëm me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në betejën e Dhatur-Rika', derisa kur ishim në Harretu Vakim, u shfaq një grua beduine me djalin e saj, erdhi te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe tha: O i Dërguari i Allahut, këtë djalin tim e ka mposhtur shejtani. Ai tha: "Afroje tek unë". Ajo e afroi tek ai. Ai tha: "Hapja gojën". Ajo ia hapi, dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) pështyu në të, pastaj tha: "Largohu, o armik i Allahut, unë jam i Dërguari i Allahut". E tha këtë tri herë, pastaj tha: "Merre djalin tënd, nuk ka asgjë mbi të, dhe nuk do t'i kthehet më asgjë nga ajo që e godiste". Pastaj dolëm dhe ndaluam në një vend në shkretëtirën Dejmume, ku nuk kishte asnjë pemë. Pejgamberi (s.a.v.s.) i tha Xhabirit: "O Xhabir, shko dhe më gjej një vend" - domethënë për abdest - shkova dhe nuk gjeta veçse dy pemë të ndara, që po të bashkoheshin do ta mbulonin. U ktheva te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe i thashë: O i Dërguari i Allahut, nuk gjeta veçse dy pemë të ndara, që po të bashkoheshin do të të mbulonin. Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Shko te ato dhe u thuaj: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ju thotë: Bashkohuni". Dolëm dhe u thashë atyre, dhe ato u bashkuan derisa u bënë sikur të ishin në një trung të vetëm. Pastaj u ktheva dhe e njoftova Pejgamberin (s.a.v.s.), dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) doli derisa kreu nevojën e tij, pastaj u kthye dhe tha: "Shko te ato dhe u thuaj: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ju thotë: Kthehuni siç ishit". Dhe ato u kthyen. Pastaj ndaluam në një luginë prej luginave të Beni
Muharibit, dhe atij i doli përpara një burrë nga Beni Muharibi që quhej Gavreth bin el-Harith, ndërsa Pejgamberi (s.a.v.s.) kishte varur shpatën. Ai tha: O Muhamed, më jep këtë shpatën tënde. Ai e nxori dhe ia dha atij. Ai e tundi dhe e shikoi për një çast, pastaj iu drejtua Pejgamberit (s.a.v.s.) e tha: O Muhamed, kush të mbron prej meje? Ai tha: "Allahu më mbron prej teje". Atëherë dora e tij u drodh derisa shpata i ra nga dora. Pejgamberi (s.a.v.s.) e mori atë dhe tha: "O Gavreth, kush të mbron ty prej meje?". Ai tha: Askush, pasha babanë tim. Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "O Allah, na mjafto kundër Gavrethit dhe popullit të tij".
Pastaj u nisëm për t'u kthyer, dhe erdhi një burrë nga shokët e Pejgamberit (s.a.v.s.) me një fole zogu që e mbante, në të cilën kishte zogj të vegjël, ndërsa prindërit e tyre e ndiqnin dhe binin mbi duart e burrit. Pejgamberi (s.a.v.s.) iu drejtua atyre që ishin me të dhe tha: "A po çuditeni me veprimin e këtyre dy zogjve me zogjtë e tyre? Pasha Atë që më dërgoi me të vërtetën, Allahu është më i mëshirshëm me robërit e Tij sesa këta dy zogj me zogjtë e tyre". Pastaj u nisëm për t'u kthyer, derisa kur ishim në Harretu Vakim, na doli përpara ajo gruaja beduine - që kishte sjellë djalin e saj - me një calik me qumësht dhe një dele, dhe ia dha dhuratë atij. Ai tha: "Çfarë bëri djali yt? A e goditi diçka nga ajo që e godiste?". Ajo tha: Pasha Atë që të dërgoi me të vërtetën, nuk e ka goditur asgjë nga ajo që e godiste. Dhe ai e pranoi dhuratën e saj.
Dhe vazhduam, derisa kur ishim në një zbritje të Harres, erdhi një deve që po nxitonte dhe ai tha: "A e dini se çfarë tha kjo deve?". Ata thanë: Allahu dhe i Dërguari i Tij e dinë më mirë. Ai tha: "Kjo është një deve që erdhi tek unë të ankohet kundër zotërisë së saj; pretendon se ai ka lëruar me të prej vitesh, derisa kur u zgjebos, u dobësua dhe u moshua, ai deshi ta therrë. Shko o Xhabir te zotëria i saj dhe sille atë". Thashë: O i Dërguari i Allahut, nuk e njoh zotërinë e saj. Ai tha: "Ajo do të të udhëzojë tek ai". Tha: Ajo doli para tij duke ecur me qafë të shtrirë derisa më ndaloi në kuvendin e Beni Hatmes. Thashë: Ku është zotëria i kësaj deveje? Thanë: Kjo është deveja e filanit, birit të filanit. Shkova tek ai dhe i thashë: Përgjigjju të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.). Ai doli me mua derisa erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.), dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha: "Deveja jote po ankohet kundër teje, pretendon se ke lëruar me të për një kohë të gjatë derisa e zgjebose, e dobësove dhe u moshua, e tani deshe ta therrësh?". Ai tha: Pasha Atë që të dërgoi me të vërtetën, kjo është kështu. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha: "Ma shit mua". Ai tha: Po, o i Dërguari i Allahut. Ai e bleu prej tij, pastaj e la të lirë nëpër pemë derisa i doli gunga, dhe kur ndonjërit prej Muhaxhirëve ose Ensarëve i sëmurej ndonjë nga devetë e tyre të punës, ai ua jepte atë. Dhe qëndroi kështu për një kohë».
Muhamed bin Talha ka thënë: Beteja e Dhatur-Rika' quhej Beteja e Çudirave.
Them: Në Sahih është një pjesë e tij.
E ka transmetuar Taberaniu në El-Evsat, dhe Bezzari me shkurtim të madh, dhe në të është Abdul-Hakim
bin Sufjan, të cilin e ka përmendur Ibn Ebi Hatimi dhe nuk e ka kritikuar askush, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë të besueshëm.

14166 - Dhe nga Abdullah bin Mes'udi: Ai ishte me Pejgamberin (s.a.v.s.) në një udhëtim për në Mekë. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), kur dilte për të kryer nevojën, largohej aq shumë saqë nuk e shihte askush. Ai tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) pikasi dy pemë të larguara nga njëra-tjetra dhe tha: "O Ibn Mes'ud, shko te këto dy pemë dhe u thuaj atyre: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ju urdhëron të bashkoheni për të, që ai të fshihet pas jush". Atëherë njëra eci drejt tjetrës. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e kreu nevojën e tij, pastaj ato u kthyen në vendet e tyre. Pastaj vazhdoi derisa arritëm në rrugicat e Medines. Atëherë erdhi një deve duke vrapuar me shpejtësi derisa i bëri sexhde të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), pastaj qëndroi para tij dhe sytë i rrodhën lot. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Kush është pronari i kësaj deveje?". Thanë: Filani. Ai tha: "Thirreni atë". E sollën atë, dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha: "Ajo po ankohet për ty". Ai tha: O i Dërguari i Allahut, këtë deve e kemi përdorur për të nxjerrë ujë (për ujitje) që prej njëzet vitesh, pastaj deshëm ta therrim. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Ajo u ankua për këtë. Sa keq që e keni shpërblyer; e keni përdorur njëzet vjet derisa iu holluan kockat dhe iu hollua lëkura, e tani doni ta therrni? Ma shit mua". Ai tha: Përkundrazi, ajo është e jotja o i Dërguari i Allahut. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) urdhëroi për të dhe ajo u dërgua drejt kullotës (për t'u çlodhur). Shokët e tij i thanë: O i Dërguari i Allahut, kjo deve të bëri sexhde ty, ndërsa ne kemi më shumë të drejtë të të bëjmë sexhde. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "I kërkoj mbrojtje Allahut që dikush t'i bëjë sexhde dikujt tjetër. Sikur t'i urdhëroja dikujt t'i bënte sexhde dikujt tjetër, do ta urdhëroja gruan t'i bënte sexhde burrit të saj".
E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Evsat' dhe 'el-Kebir' në mënyrë të përmbledhur dhe të ngjashme, përveçse ai ka thënë: Në betejën e Hunejnit. Dhe ka shtuar në të: Pastaj njerëzit i zuri një etje e madhe. Ai më tha: "O Abdullah, kërko pak ujë për mua". I solla tepricën e ujit që gjeta në një calik, ai e mori dhe e derdhi në një enë druri, pastaj vendosi dorën në të dhe përmendi emrin e Allahut (Bismillah). Atëherë uji filloi të rridhte mes gishtave të tij. Njerëzit pinë dhe morën abdest sa deshën.
Dhe e ka transmetuar Bezzari në mënyrë të ngjashme. Në isnadin e 'el-Evsat' është Zem'ah bin Salih, i cili është konsideruar i besueshëm pavarësisht dobësisë së tij, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij hadithi i tyre është i mirë (hasen), por zinxhirët e të dyja rrugëve janë të dobët.

14167 - Dhe nga Aishja transmetohet: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte në një grup prej Muhaxhirëve dhe Ensarëve, kur erdhi një deve dhe i bëri sexhde atij. Shokët e tij thanë: 'O i Dërguari i Allahut, kafshët dhe pemët po të bëjnë sexhde ty, ndërsa ne kemi më shumë të drejtë të të bëjmë sexhde.' Ai tha: 'Adhuroni Zotin tuaj dhe nderoni vëllain tuaj.'"
Thashë: Dhe e përmendi hadithin.
E ka transmetuar Ahmedi dhe isnadi i tij është i mirë (xhejid).

14168 - Dhe nga Jala b. Umeje ka thënë: «Ndërsa po udhëtonim një ditë me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.), papritmas hasëm në një deve. Tha: Kur ajo e pa të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.), e ngriti kokën lart. Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "O Jala, shko te pronarët e kësaj deveje dhe bleje prej tyre, e nëse nuk ta shesin, thuaju: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ju porosit për të". Ata thanë: Për Allahun,
ne kemi nxjerrë ujë me të për njëzet vjet dhe kishim ndërmend ta therrnim nesër në mëngjes, por pasi i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) paska porositur për të, ne nuk do të kursejmë asgjë të mirë për të».
E ka transmetuar Taberaniu. Dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14169 - Dhe me zinxhirin e tij të transmetimit nga Jala, i cili ka thënë: "Ndërsa ishim me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në një udhëtim, pamë tri palma të vogla të shpërndara. Ai tha: 'O Jala, shko te ato palma dhe thuaju: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ju urdhëron që të bashkoheni me lejen e Allahut'. Ato ecën derisa u bënë në një trung të vetëm, dhe ai u fsheh pas tyre për të kryer nevojën e tij. Pastaj tha: 'O Jala, shko te ato dhe urdhëroji që të kthehen me lejen e Allahut'. Ato ecën derisa secila u kthye në vendin e vet".
E ka transmetuar Taberaniu.

14170 - Dhe nga Burejde transmetohet se ka thënë: «Erdhi një burrë te Pejgamberi (s.a.v.s.) dhe i tha: Më trego një shenjë (mrekulli). Ai i tha: "Shko te ajo pemë dhe thirre atë". Ai shkoi te ajo dhe i tha: Vërtet i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) të thërret ty. Ajo anoi nga çdo anë e saj derisa iu shkulën rrënjët, pastaj erdhi derisa mbërriti te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e urdhëroi atë që të kthehej. Burri u ngrit, i puthi kokën, duart dhe këmbët e tij, dhe u bë musliman».
E transmeton el-Bezzari, dhe në të është Salih bin Hibban, i cili është i dobët.

14171 - Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: «Erdhi një burrë nga fiset Beni Amir te Pejgamberi (s.a.v.s.), i cili merrej me mjekim dhe shërim, e i tha atij: O Muhamed, ti po thua disa gjëra, a dëshiron që të të mjekoj? Tha: Atëherë i dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e ftoi atë dhe i tha: "A dëshiron që unë të të tregoj ty (një shenjë)?". Ai tha: Po. Pranë tij kishte palma dhe pemë. Tha: Atëherë i dërguari i Allahut (s.a.v.s.) thirri një degë palme prej tyre, dhe ajo erdhi drejt tij, duke bërë sexhde e duke u ngritur, duke bërë sexhde e duke u ngritur, derisa arriti tek ai dhe qëndroi para tij. Pastaj i dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha asaj: "Kthehu në vendin tënd". Dhe ajo u kthye në vendin e saj. Atëherë ai tha: Pashë Allahun, nuk do të përgënjeshtroj kurrë asgjë që thua pas kësaj. Pastaj tha: "O Amir bin Sa'sa'ah, pasha Allahun, nuk do ta përgënjeshtroj atë për asgjë që thotë pas kësaj kurrë". Tha: El-Idhk do të thotë dega e palmës».

E ka transmetuar Ebu Jala, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut, përveç Ibrahim bin el-Haxhaxh esh-Shami, i cili është i besueshëm.

14172 - Dhe nga Omer ibn el-Hattabi: «Vërtet i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte në el-Haxhun, kur idhujtarët e kundërshtuan atë, andaj ai tha: "O Allah, më trego sot një shenjë që të mos më interesojë se kush më përgënjeshtron pas saj". Atëherë i erdhi (shpallja) e iu tha: Thirr një pemë. Ajo erdhi duke çarë tokën derisa arriti tek ai dhe e përshëndeti me selam, pastaj ai e urdhëroi atë dhe ajo u kthye. - Davudi tha: Tek vendi ku ishte mbjellë. Ndërsa Affani tha: Tek vendi i saj - Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Nuk më intereson se kush më përgënjeshtron pas saj nga populli im"».
E transmeton el-Bezzari dhe Ebu Jala, dhe isnadi i Ebu Jalas është hasen (i mirë).

14173 - Dhe nga Zejd bin Thabiti ka thënë: «Një mëngjes dolëm me të Dërguarin e Allahut - (s.a.v.s.) - derisa arritëm në një udhëkryq të rrugëve të Medines. Aty pamë një beduin që mbante devenë e tij për kapistre derisa u ndal para Pejgamberit - (s.a.v.s.) - ndërsa ne ishim rreth tij. Ai tha: Paqja, mëshira dhe bekimet e Allahut qofshin mbi ty, o Pejgamber. Pejgamberi - (s.a.v.s.) - ia ktheu selamin dhe tha: "Si u gdive?". Tha: Devejja rënkoi, dhe erdhi një burrë që dukej si roje. Roja tha: O i Dërguari i Allahut, ky beduin e ka vjedhur devenë. Tha: Devejja rënkoi për një çast dhe nxori një zë mallëngjyes, ndërsa i Dërguari i Allahut - (s.a.v.s.) - e dëgjoi me vëmendje rënkimin dhe zërin e saj. Kur deveja u qetësua, Pejgamberi - (s.a.v.s.) - u kthye nga roja dhe tha: "Largohu prej tij; sepse deveja dëshmoi kundër teje se ti po gënjen". Roja u largua, ndërsa Pejgamberi - (s.a.v.s.) - u kthye nga beduini dhe tha: "Çfarë thoshe kur erdhe tek unë?". Ai tha: Thashë - u bëfshin kurban për ty babai dhe nëna ime -: O Allah, dërgo salavate mbi Muhamedin derisa të mos mbetet asnjë salavat, o Allah, bekoje Muhamedin derisa të mos mbetet asnjë bekim, o Allah, dërgo selam mbi Muhamedin derisa të mos mbetet asnjë selam, o Allah, mëshiroje Muhamedin derisa të mos mbetet asnjë mëshirë. Atëherë i Dërguari i Allahut - (s.a.v.s.) - tha: "Vërtet Allahu - i Madhëruar dhe i Lartësuar - ma shfaqi këtë mua dhe deveja foli për pafajësinë e tij, dhe vërtet engjëjt e kanë mbushur horizontin».
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

14174 - Dhe nga el-Hakem bin el-Harith es-Sulemi ka thënë: Më dërgoi i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) për plaçkën e luftës, dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kaloi pranë meje kur deveja ime kishte ndaluar e nuk lëvizte, ndërsa unë po e godisja atë. Ai tha: "Mos e godit atë". Dhe Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Halle" (ec), dhe ajo u ngrit e eci bashkë me njerëzit.
E ka transmetuar et-Taberaniu, dhe burrat e tij janë të besueshëm.

14175
- «Nga Xhabir bin Abdullahu ka thënë: E humba devenë time një natë, dhe kalova pranë të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) ndërsa ai po shtrëngonte diçka për Aishen. Ai më tha: "Çfarë ke, o Xhabir?". Thashë: E humba devenë time, ose më iku deveja ime në një natë të errët. Tha: Atëherë ai më tha: "Kjo është deveja jote, shko dhe merre". Tha: Shkova drejt asaj që më tha, por nuk e gjeta. U ktheva tek ai dhe i thashë: Me babanë dhe nënën time (të flijohem), o i Dërguari i Allahut, nuk e gjeta. Tha: Ai më tha: "Kjo është deveja jote, shko dhe merre". Tha: Shkova drejt asaj që më tha, por nuk e gjeta. U ktheva tek ai dhe i thashë: Me babanë dhe nënën time, o i Dërguari i Allahut, jo pasha Allahun, nuk e gjeta. Tha: Ai më tha: "Prit pak". Derisa mbaroi, më mori për dore dhe u nis me mua derisa erdhëm te deveja. Ma dha atë dhe më tha: "Kjo është deveja jote". Tha: Njerëzit kishin ecur. Tha: Ndërsa po ecja mbi devenë time në radhën time, deveja ime ishte e ngadaltë.
Tha: Thashë: Ah, e mjera nëna ime, sikur të mos kisha tjetër veç kësaj deveje të ngadaltë! Tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) po ecte pas meje. Tha: Ai e dëgjoi atë që thashë. Tha: Më arriti dhe më tha: "Çfarë the më parë, o Xhabir?". Tha: E harrova atë që thashë. Tha: Thashë: Nuk thashë asgjë, o i Dërguari i Allahut. Tha: Pastaj mu kujtua çfarë thashë. Tha: Thashë: O i Dërguari i Allahut, (thashë) e mjera nëna ime që nuk kam tjetër veç kësaj deveje të ngadaltë. Tha: Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) e goditi fundshpinën e devesë me një kamxhik ose me kamxhikun tim.
Tha: Ajo u nis dhe u bë deveja më e shpejtë që kisha kalëruar ndonjëherë, saqë më tërhiqte frerin. Tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më tha: "A do të ma shesësh këtë devenë tënde?". Tha: Thashë: Po. Tha: "Për sa?". Thashë: Për një uki (onx). Tha: "Bakh bakh (të lumtë), sa shumë ujëmbajtëse ka në një uki!". Tha: Thashë: O i Dërguari i Allahut, në Medine nuk ka deve ujëmbajtëse që do të dëshiroja ta kishim në vend të saj. Tha: Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "E bleva për një uki". Tha: Zbrita nga shala në tokë. Tha: Ai tha: "Çfarë ke?". Tha: Thashë: Është deveja jote. Ai më tha: "Hip në devenë tënde". Tha: Thashë: Nuk është deveja ime, por është deveja jote. - Tha: Ne e kundërshtonim atë në një çështje dy herë, por nëse na urdhëronte për të tretën, nuk e kundërshtonim më -. Tha: Hipa në deve derisa erdha te halla ime në Medine. Tha: I thashë asaj: A e pe që ia shita devenë tonë ujëmbajtëse të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) për një uki? Tha: Nuk pashë që kjo t'i pëlqente asaj. Tha: Ajo ishte një deve ujëmbajtëse e shkëlqyer. Tha: Pastaj mora një fije peri dhe e lidha, pastaj e kapa për freri dhe e dërgova te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). E gjeta të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke qëndruar përballë një burri e duke biseduar me të. Thashë: Merre, o i Dërguari i Allahut, devenë tënde. Ai e mori për freri, pastaj e urdhëroi Bilalin e i tha: "Peshonja Xhabirit një uki dhe jepja plotësisht". Shkova me Bilalin dhe ai më peshoi një uki, dhe ma dha peshën e plotë. Tha: U ktheva te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ndërsa ai ishte ende në këmbë duke biseduar me atë burrin. Thashë: Ai më peshoi një uki dhe ma dha plotësisht.
Tha: Ndërsa ishte kështu, unë u nisa për në shtëpinë time pa e vënë re, kur ai thirri: "Ku është Xhabiri?". Thanë: Shkoi te familja e tij. Tha: "Arrijeni dhe më sillni atë". Erdhi i dërguari i tij duke vrapuar e tha: O Xhabir, të thërret i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Tha: Erdha, e ai tha: "Merre devenë tënde". Tha: Thashë: Nuk është deveja ime, ajo është deveja jote, o i Dërguari i Allahut! Tha: "Merre devenë tënde". Tha: Thashë: Nuk është deveja ime, ajo është deveja jote, o i Dërguari i Allahut. Tha: "Merre devenë tënde". E mora, dhe ai tha: "Për jetën time, nuk të blemë që të zbresësh prej saj (të mbetesh pa të)". Tha: Erdha te halla ime me devenë me vete dhe me ukinë. I thashë asaj: Çfarë mendon, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më dha një uki dhe ma ktheu devenë».
Unë (Hejthemiu) them: Ky hadith është në Sahih në formë të shkurtuar.
E ka transmetuar Ahmedi, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut, përveç Nubejh el-Anziut, të cilin e ka deklaruar të besueshëm Ibn Hibbani.
Unë them: Tashmë ka kaluar hadithi i Xhabirit rreth shlyerjes së borxhit të babait të tij, ndryshe nga tregimi i Sahihut rreth shlyerjes së borxhit për të vdekurin.

14176 - Prej Aliut - domethënë Ibn Ebi Talibit - ka thënë: "Na kam parë ditën e Bedrit kur ne kërkonim mbrojtje te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), ndërsa ai ishte më i afërti prej nesh me armikun, dhe ishte prej njerëzve me trimërinë më të madhe atë ditë".
Transmeton Ahmedi dhe Taberaniu në El-Evsat, dhe teksti i tij prej Aliut është: se ai "u pyet për qëndrimin e Pejgamberit (s.a.v.s.) ditën e Bedrit, e ai tha: Më i forti prej nesh ditën e Bedrit ishte ai që i kishte gjunjët pranë të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.)".

14177 - Dhe nga Enesi transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Jam dalluar mbi njerëzit me katër gjëra: me bujarinë, guximin..." Pastaj e përmendi hadithin, i cili është paraqitur më parë në kapitullin e martesës.
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Evsat' dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14178 - Prej Enesit transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "A t'ju njoftoj për më bujarin e bujarëve? Allahu është më Bujari i bujarëve, unë jam më bujari i bijve të Ademit, ndërsa më bujari prej tyre pas meje është njeriu që mëson një dije dhe pastaj e përhap dijen e tij; ai do të ringjallet në Ditën e Kiametit si një umet (popull) më vete, si dhe njeriu që sakrifikon veten e tij në rrugën e Allahut derisa të vritet".
E ka transmetuar Ebu Jala, dhe në të është Suvejd bin Abdilaziz, i cili është i braktisur (metruk).

14179 - Dhe nga Abdullah bin Ebi Bekri: «Se Ebu Esejdi thoshte: Dhe i Dërguari i Allahut - (s.a.v.s.) - nuk refuzonte asgjë që i kërkohej».
Thashë: E ka transmetuar Ahmedi në një hadith të gjatë që ka kaluar në betejën e Bedrit, dhe burrat e tij janë të besueshëm, përveç se Abdullah bin Ebi Bekri nuk ka dëgjuar nga Ebu Esejdi. Dhe Allahu e di më mirë.

14180 - Dhe nga Aliu (r.a.) ka thënë: "Kur Pejgamberi (s.a.v.s.) pyetej për diçka dhe dëshironte ta bënte atë, thoshte: 'Po'. E kur dëshironte të mos e bënte, heshtte; ai nuk thoshte për asgjë: 'Jo'."
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Evsat' në një hadith të gjatë në librin e lutjeve, dhe në të është Muhamed bin Kethir el-Kufi, i cili është i dobët.

14181 - Dhe nga Zejd b. Thabiti transmetohet se ka thënë: Erdhi te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) një burrë nga arabët dhe i kërkoi atij një tokë mes dy maleve, kështu që ai ia shkroi atë (ia dha me shkrim). Ai u bë musliman, pastaj shkoi te populli i tij dhe u tha atyre: 'Pranoni Islamin, sepse unë ju erdha nga një njeri që jep dhurata si ai që nuk i frikësohet varfërisë'.
Transmeton Taberaniu, dhe në të është Abdurrahman b. Jahja el-Udhriu, për të cilin është thënë: i panjohur (mexhhul), ndërsa pjesa tjetër e transmetuesve të tij janë konsideruar të besueshëm.

14182 - Dhe nga Er-Rubejji' bint Mu'auidh bin Afra' ka thënë:
«Më dërgoi Mu'auidh bin Afra' me një shportë me hurma të freskëta, mbi të cilat kishte kastravecë të vegjël me push, te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Pejgamberi (s.a.v.s.) i donte kastravecët. Atij i kishin ardhur disa stoli nga Bahrejni, kështu që ai mbushi dorën e tij me to dhe m'i dha mua.»

14183 - Dhe në një transmetim: "Më dha sa mbushja e pëllëmbës sime stoli ose ar".
Transmeton Taberaniu dhe ky tekst është i tij, si dhe Ahmedi në mënyrë të ngjashme dhe shtoi:
Tha: "Zbukurohu me këtë". Dhe isnadi i tyre është i mirë (hasen).

14184 - Dhe nga Ibn Umeri transmetohet se ka thënë: «E kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) kur shkoi te një shitës pëlhurash dhe bleu prej tij një këmishë për katër dërhemë. Ai doli duke e pasur atë veshur, kur takoi një burrë nga Ensarët i cili i tha: O i Dërguari i Allahut, më vish me një këmishë, Allahu të vështofte me rrobat e Xhenetit! Ai e hoqi këmishën dhe ia veshi atij, pastaj u kthye te pronari i dyqanit dhe bleu prej tij një këmishë tjetër për katër dërhemë, ndërsa i mbetën edhe dy dërhemë. Rrugës hasi në një vajzë të vogël (shërbëtore) që po qante, e ai i tha: "Çfarë të bën të qash?". Ajo tha: O i Dërguari i Allahut, familja ime më dha dy dërhemë që të blija miell me ta, por i humba. Pejgamberi (s.a.v.s.) ia dha asaj dy dërhemët e mbetur, pastaj ajo u kthye duke qarë përsëri. Ai e thirri dhe i tha:
"Pse po qan kur i more dy dërhemët?". Ajo tha: Kam frikë se do të më rrahin. Atëherë ai eci me të deri te familja e saj, dha selam dhe ata e njohën zërin e tij, pastaj dha selam përsëri, pastaj dha selam për herë të tretë dhe ata u përgjigjën. Ai tha: "A e dëgjuat selamin e parë?". Ata thanë: Po, por dëshiruam që të na shtoje nga selami yt. Çfarë të solli këtu, u flijofshin prindërit tanë për ty? Ai tha: "Kjo vajzë u frikësua se do ta rrihnit". Pronari i saj tha: Ajo është e lirë për hir të Allahut, për shkak të ecjes sate me të. Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i përgëzoi ata me mirësi dhe me Xhenet, e tha: "Vërtet Allahu i dha bereqet këtyre dhjetë (dërhemëve); Allahu e veshi Pejgamberin e Tij me një këmishë dhe një burrë nga Ensarët me një këmishë, dhe liroi me to një robëreshë. E falënderoj Allahun, i Cili na e rrizkoi këtë me fuqinë e Tij».
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të është Jahja bin Abdilah el-Bablutti, i cili është i dobët.

14185 - Dhe nga Umm Sunbuleh transmetohet se ajo i solli Pejgamberit (s.a.v.s.) një dhuratë, por bashkëshortet e tij refuzuan ta pranonin, duke thënë: "Ne nuk marrim." Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) i urdhëroi ato dhe ato e morën atë. Më pas, ai i dha asaj si pronë (iktā') një luginë, të cilën Abdullah bin Xhahshi e bleu më vonë nga Hasan bin Aliu.
E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Evsat', dhe në zinxhirin e tij është Amru bin Kajdhi, të cilin nuk e njoh, ndërsa pjesa tjetër e transmetuesve janë të besueshëm.

14186 - Dhe nga Aliu transmetohet se ka thënë: «U mblodhëm unë, Abbasi, Fatimja dhe Zejd bin Harithe te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Abbasi tha: O i Dërguari i Allahut, jam moshuar, kockat më janë dobësuar dhe shpenzimet më janë shtuar, ndaj nëse e sheh të arsyeshme të urdhërosh për mua kaq e kaq vesk (masë) ushqim, bëje. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Do ta bëjmë këtë". Fatimja tha: O i Dërguari i Allahut, nëse e sheh të arsyeshme të urdhërosh për mua ashtu siç urdhërove për axhën tënd, bëje. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Do ta bëjmë këtë". Zejd bin Harithe tha: O i Dërguari i Allahut, ti më ke pas dhënë një tokë prej së cilës siguroja jetesën, ndaj nëse e sheh të arsyeshme të ma kthesh atë, bëje. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Do ta bëjmë këtë»".
Pastaj përmendi hadithin, ndërsa pjesën tjetër të tij e ka transmetuar Ebu Davudi.
E ka transmetuar Ahmedi, Ebu Jala dhe el-Bezzari, i cili shtoi: «Unë thashë: O i Dërguari i Allahut, nëse e sheh të arsyeshme të ma besosh mua këtë të drejtë që Allahu ta ka caktuar në Librin e Tij prej këtij të pestit (humusit), që ta ndaj gjatë kohës sate në mënyrë që askush të mos debatojë me mua pas teje, bëje. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Do ta bëjmë këtë". I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ma besoi atë dhe unë e ndava gjatë jetës së tij, pastaj ma besoi Ebu Bekri (r.a.) dhe unë e ndava atë».
Dhe burrat e tyre (transmetuesit) janë të besueshëm.

14187 - Dhe nga Xhabiri transmetohet se ka thënë: «Kur u vra babai im, më thirri i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe më tha: "A i dëshiron dërhemët?". Thashë: Po. Atëherë ai tha: "Sikur të na vinte ndonjë pasuri, do të të jepja kështu dhe kështu". Tha: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) vdiq para se të më jepte, e kur u bë kalif Ebu Bekri (r.a.), i erdhi një pasuri nga Bahrejni dhe tha: Merr ashtu siç ka thënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) - mendoj se tha: për ty - dhe unë mora».

Unë thashë: Kjo është në Sahih me një kontekst tjetër.

E transmeton El-Bezzari dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14188 - Nga Ebu Hurejre transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Vërtet jam dërguar për të plotësuar moralet e mira".
E ka transmetuar Ahmedi dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.
E ka transmetuar El-Bezzari, përveç se ai ka thënë: "për të plotësuar moralet fisnike".
Dhe burrat e tij janë gjithashtu të tillë, përveç Muhamed bin Rizkullah el-Keludhanit, i cili është i besueshëm.

14189 - Dhe nga Safije bint Hujej ka thënë: «Nuk kam parë askënd me moral më të mirë se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). E kam parë atë kur më mori me vete nga Hajberi mbi pjesën e pasme të devesë së tij natën. Filloi të më zinte gjumi dhe koka ime godiste pjesën e pasme të shalës, ndërsa ai më prekte me dorën e tij duke thënë: "O ti, me avash o bint Hujej, me avash". Derisa kur arriti në es-Sahba, tha: "Vërtet unë të kërkoj falje ty o Safije për atë që u bëra njerëzve të tu, sepse ata më thanë kështu e më thanë ashtu"».
E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Evsat' dhe Ebu Jala në mënyrë të shkurtuar, dhe burrat e tyre janë të besueshëm, përveç se er-Rebi'un, djalin e vëllait të Safije bint Hujej, nuk e njoh.

14190 - Dhe nga Amr ibn el-Asi ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i drejtohej me fytyrën dhe bisedën e tij njeriut më të keq të popullit, duke e afruar atë me këtë veprim. Ai ma drejtonte fytyrën dhe bisedën e tij edhe mua, saqë mendova se isha njeriu më i mirë i popullit. Atëherë thashë: O i Dërguari i Allahut, a jam unë më i mirë apo Ebu Bekri? Ai tha: "Ebu Bekri". Thashë: O i Dërguari i Allahut, a jam unë më i mirë apo Omeri? Ai tha: "Omeri". Thashë: O i Dërguari i Allahut, a jam unë më i mirë apo Uthmani? Ai tha: "Uthmani". Kur e pyeta të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.), ai u largua prej meje, saqë dëshirova të mos e kisha pyetur fare».
Unë thashë: Një pjesë e tij gjendet në Sahih me një kontekst tjetër.
E ka transmetuar Taberaniu dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14191 - Dhe nga Ebu Hurejre transmetohet se ka thënë: «Sa herë që i është dhënë mundësia e zgjedhjes së të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) midis dy çështjeve, ai gjithmonë ka zgjedhur më të lehtën prej tyre».
E transmeton el-Bezzari dhe et-Taberaniu në el-Evsat, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

14192 - Dhe nga Ebu Hurejre transmetohet se: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) nuk ishte nga ata që, kur dikush ia kapte dorën, ai ta tërhiqte dorën e tij nga dora e tjetrit derisa ai person të ishte ai që e lëshonte atë. Gjithashtu, nuk shiheshin gjunjët e tij ose gjuri i tij të dilnin përpara gjunjëve të bashkëbiseduesit të tij. Dhe nuk kishte njeri që e përshëndeste me dorë (e takonte), e që ai të mos kthehej drejt tij me fytyrën e tij, e pastaj nuk e largonte atë derisa ai të përfundonte fjalën e tij."
Transmeton el-Bezzari dhe et-Taberaniu në 'el-Evsat', dhe isnadi i et-Taberaniut është hasen (i mirë).

14193
- Dhe nga Ebu Hurejre: «Se një beduin erdhi te i Dërguari i Allahut për t'i kërkuar ndihmë për diçka. Ikrimja tha: Mendoj se ishte për një gjak (shpagim). I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i dha diçka, pastaj tha: "A u tregova i mirë me ty?". Beduini tha: Jo, as nuk u tregove i mirë dhe as bujar. Disa nga muslimanët u zemëruan dhe u bënë gati të ngriheshin kundër tij. Por Pejgamberi (s.a.v.s.) u bëri shenjë atyre: "Përmbahuni". Kur Pejgamberi (s.a.v.s.) u ngrit dhe arriti në shtëpinë e tij, e thirri beduinin brenda dhe i tha:
"Ti erdhe te ne, na kërkove dhe ne të dhamë, e pastaj the atë që the". I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i dha edhe diçka tjetër dhe i tha: "A u tregova i mirë me ty?". Beduini tha: Po, Allahu të shpërbleftë me të mira ty, familjen dhe fisin tënd. Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) i tha: "Ti erdhe te ne, na kërkove dhe ne të dhamë, e pastaj the atë që the, dhe në shpirtrat e shokëve të mi ka mbetur diçka kundër teje për këtë. Prandaj, kur të vish, thuaj para tyre atë që the para meje, që t'u largohet ajo që kanë në gjokset e tyre". Ai tha: Po. Kur erdhi beduini, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Shoku juaj erdhi te ne, na kërkoi dhe ne i dhamë, e ai tha atë që tha. Ne e thirrëm dhe i dhamë përsëri, dhe ai pretendon se është i kënaqur, a është kështu?". Beduini tha: Po, Allahu të shpërbleftë me të mira ty, familjen dhe fisin tënd. Ebu Hurejre tha: Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Shembulli im dhe i këtij beduini është si shembulli i një njeriu që kishte një deve që i iku. Njerëzit e ndoqën atë, por nuk bënë gjë tjetër veçse ia shtuan trembjen. Atëherë i zoti i devesë tha: Më lini mua me devenë time, sepse unë jam më i butë me të dhe e njoh më mirë. I zoti i devesë u drejtua nga ajo, mori diçka nga bimësia e tokës dhe e thirri derisa ajo erdhi dhe iu bind, pastaj ia shtrëngoi shalën dhe hipi mbi të. Sikur t'ju isha bindur juve kur ai tha atë që tha, ai do të kishte hyrë në Zjarr».
E transmeton el-Bezzari, dhe në të është Ibrahim bin el-Hakem bin Aban, i cili është i braktisur (metruk).

14194 - Dhe nga Ibn Omeri ka thënë: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), kur përcillte një njeri, e kapte atë për dore dhe nuk ia lëshonte dorën derisa njeriu të ishte ai që ia lëshonte dorën Pejgamberit (s.a.v.s.)."
Transmeton el-Bezzari, dhe në të është Jezid bin Abdurrahman bin Umejje, të cilin nuk e njoh.
Dhe e transmeton et-Taberaniu në 'el-Evsat', dhe në të është Ibn Ebi Sulejm, i cili është mudellis, ndërsa pjesa tjetër e transmetuesve të tij janë konsideruar të besueshëm.

14195 - Dhe nga Enesi transmetohet se ka thënë: "I kam shërbyer të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) për nëntë vite, dhe ai kurrë nuk më tha për diçka që e urrente: 'Sa keq që e bëre këtë', e as nuk më tha për diçka që i pëlqente: 'Sa mirë që e bëre këtë'."
Unë thashë: Ky hadith gjendet në Sahih, por me një kontekst tjetër.
E ka transmetuar Ebu Jala nga shejhu i tij Sufjan bin Uekiu, i cili është i dobët (daif).

14196 - Dhe nga Enes b. Maliku gjithashtu transmetohet se ka thënë: "I kam shërbyer të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhjetë vjet dhe nuk kam njohur asgjë që ai ta ketë pëlqyer e asgjë që ta ketë kundërshtuar; ai ishte i kënaqur me atë që vinte nga Allahu. Edhe nëse ndonjëra nga gratë e tij thoshte: 'Sikur të bëje kështu e kështu', ai thoshte: 'Lëreni, sepse nuk ndodh asgjë përveç asaj që ka dashur Allahu (xh.sh.)'. Dhe nuk e kam parë të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) të hakmerret për veten e tij për asgjë, përveç nëse shkeleshin kufijtë e Allahut. Nëse shkeleshin kufijtë e Allahut, ai ishte njeriu më i zemëruar për hir të Allahut. Dhe sa herë që i ofroheshin dy çështje, ai zgjidhte më të lehtën prej tyre, përderisa në të nuk kishte zemërim të Allahut. E nëse në të kishte zemërim të Allahut, ai ishte njeriu më i largët prej saj".
Unë thashë: Një pjesë e tij gjendet në Sahih.
E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Evsat' dhe 'es-Sagir', dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

14197 - Dhe nga Muhaxhiri - maula i Umm Selemes - ka thënë: I kam shërbyer të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) për vite me radhë, dhe ai kurrë nuk më tha për diçka që bëra: Pse e bëre? As për diçka që e lashë: Pse e lave?
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

14198 - Dhe nga Muhamed bin Mesleme ka thënë: «U ktheva nga një udhëtim, dhe i Dërguari i Allahut - (s.a.v.s.) - mori dorën time dhe nuk ma lëshoi dorën derisa unë ia lëshova dorën atij».
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të është Xheld bin Ejubi i cili është i dobët.

14199 - Dhe nga Harixhe bin Zejd bin Thabit ka thënë: «Një grup njerëzish hynë te Zejd bin Thabiti dhe i thanë: Na trego diçka nga hadithi i të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.). Ai tha: E çfarë t'ju tregoj? Isha fqinji i tij, kështu që kur zbriste shpallja (uahji), ai dërgonte njeri të më thërriste dhe unë e shkruaja shpalljen. Kur ne përmendnim botën tjetër (ahiretin), ai e përmendte atë bashkë me ne; kur përmendnim dunjanë, ai e përmendte atë bashkë me ne; dhe nëse përmendnim ushqimin, ai e përmendte atë bashkë me ne. Të gjitha këto po jua tregoj për të».
E ka transmetuar Taberaniu dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14200 - Dhe nga Ebu Umame ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte nga njerëzit që qeshte më së shumti dhe me shpirtin më të mirë».
E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Kebir' dhe 'el-Evsat', dhe në të është Ali bin Jezid el-Alhani, i cili është i dobët.

14201 - Dhe nga Ebu Hurejre, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) ka thënë: "Unë bëj shaka, por nuk them asgjë tjetër përveç të vërtetës".

Ata thanë: Ti po bën shaka me ne, o i Dërguari i Allahut. Ai tha: "Unë nuk them asgjë tjetër përveç të vërtetës".

E ka transmetuar Taberaniu në El-Eusat, dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14202 - Dhe nga Xhabiri transmetohet se ka thënë: «Kur i vinte shpallja (uahji) të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) ose kur mbante ligjëratë, do të thoshe: Ai është paralajmërues i një populli të cilit po i vjen dënimi. E kur i kalonte kjo gjendje, do ta shihje atë si njeriun me fytyrën më të çelur, që qeshte më së shumti dhe me disponimin më të mirë».
Transmeton el-Bezzari dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14203 - Dhe nga Abdullah bin el-Harithi ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i rreshtonte Abdullahun, Ubejdullahun dhe Kuthajrin, bijtë e el-Abasit, pastaj thoshte: "Kush vjen i pari tek unë, ka këtë dhe këtë". Tha: Atëherë ata garonin drejt tij dhe i hidheshin mbi shpinë e mbi gjoks, ndërsa ai i puthte dhe i përqafonte».
E ka transmetuar Ahmedi dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14204 - Dhe nga Xhabir bin Abdullahu: «Se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) nuk kthehej kur ecte, dhe ndodhte që rrobja e tij të kapej pas ndonjë peme apo diçkaje tjetër, e ai nuk kthehej derisa ata t'ia ngrinin; sepse ata bënin shaka e qeshnin, dhe ishin të sigurt se ai (s.a.v.s.) nuk do të kthehej».
E ka transmetuar Taberaniu në El-Evsat, dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14205 - Dhe nga Imran bin Husajni ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte më i turpshëm se një virgjëreshë në dhomën e saj, dhe kur ai urrente diçka, ne e dallonim atë në fytyrën e tij».
Transmeton Taberaniu me dy zinxhirë transmetimi, dhe burrat e njërit prej tyre janë burrat e Sahihut.

14206 - Dhe nga Enesi transmetohet se ka thënë: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte më i turpshëm se virgjëresha në dhomën e saj, dhe kur ai urrente diçka, ne e vërenim atë në fytyrën e tij. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: 'Turpi është i tëri mirësi'."
E transmeton El-Bezzari, dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut, përveç Muhamed bin Omer el-Mukaddimit, i cili është i besueshëm.

14207 - Dhe nga Ibn Abbasi ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) lahej pas dhomave dhe nuk i është parë kurrë aureti i tij».
E ka transmetuar el-Bezzari dhe burrat e tij janë të besueshëm.

14208 - Nga Harb bin Surejxhi ka thënë: Më ka treguar një burrë nga Bel'adevijeh i cili ka thënë: Më ka treguar gjyshi im i cili tha: «U nisa për në Medine dhe ndalova te lugina, kur shoh dy burra që kishin mes tyre një dhi, dhe blerësi po i thoshte shitësit: "Tregohu i mirë me mua në shitblerje". Tha: Thashë me vete: Ky është Hashimiti që i ka humbur njerëzit, a është ky ai? Tha: Pashë dhe pashë një burrë me trup të bukur, ballëmadh, me hundë të hollë, me vetulla të holla, dhe nga gropa e fytit e deri te kërthiza e tij kishte si një fije të zezë, qime të zeza, dhe ishte i veshur me dy rroba të vjetra.
Tha: Ai u afrua tek ne dhe tha: "Es-selamu alejkum". Ne ia kthye selamun, dhe nuk kaloi shumë kur blerësi e thirri. Ai tha: O i Dërguari i Allahut, thuaji atij të tregohet i mirë me mua në shitblerje. Ai zgjati dorën e tij dhe tha: "Pasuritë tuaja ju i posedoni, unë shpresoj ta takoj Allahun - të Madhëruar - në Ditën e Kiametit pa më kërkuar askush prej jush diçka që i kam bërë padrejtësi në pasuri, as në gjak, as në nder, përveç me të drejtën e tij. Allahu e mëshiron atë njeri që është i lehtë në shitje, i lehtë në blerje, i lehtë në marrje, i lehtë në dhënie, i lehtë në shlyerjen e borxhit dhe i lehtë në kërkimin e borxhit". Pastaj ai vazhdoi rrugën, e unë thashë: Vallahi, do ta ndjek këtë sepse ai paska fjalë të bukura. E ndoqa dhe i thashë: O Muhamed! Ai u kthye drejt meje me tërë trupin e tij dhe tha: "Çfarë dëshiron?". I thashë: Ti je ai që i ke humbur njerëzit, i ke shkatërruar ata dhe i ke larguar nga ajo që adhuronin baballarët e tyre? Tha: "Ai është Allahu (që udhëzon ose sprovon)". Tha: Në çfarë thërret? Tha: "I thërras robërit e Allahut tek Allahu". Tha: I thashë: Çfarë thua? Tha: "Dëshmoj se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se unë jam Muhamedi, i Dërguari i Allahut, të besosh në atë që më është shpallur mua, të mohosh Latin dhe Uzanë, të falësh namazin dhe të japësh zeqatin". Tha: I thashë: E çfarë është zeqati? Tha: "I kthehet (pasuria) nga i pasuri ynë të varfrit tonë". Tha: I thashë: Sa gjë e mirë qenka kjo në të cilën thërret.
Tha: Betohem se nuk kishte në tokë asnjë frymëmor më të urryer për mua se ai, por nuk u largua derisa u bë më i dashur për mua se fëmija im, prindi im dhe se të gjithë njerëzit. Tha: I thashë: Tashmë e njoha (të vërtetën). Ai tha: "Tashmë e njohe?". Thashë: Po. Tha: "A dëshmon se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se unë jam Muhamedi, i Dërguari i Allahut, dhe beson në atë që më është shpallur?". Tha: Thashë: Po, o i Dërguari i Allahut. Unë shkoj te një burim uji ku mblidhen shumë njerëz, do t'i thërras ata në atë që më thirre mua, sepse unë shpresoj që ata të të ndjekin ty. Tha: "Po, thirri ata". Atëherë u bënë muslimanë njerëzit e atij burimi, burrat dhe gratë e tyre, dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ia fërkoi kokën atij».
E ka transmetuar Ebu Jala, dhe në të është një transmetues që nuk është emëruar, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë konsideruar të besueshëm.

14209 - Nga Ebu Hurejre ka thënë: «Xhibrili ishte ulur me Pejgamberin (s.a.v.s.) dhe shikoi drejt qiellit, kur po zbriste një melek. Xhibrili tha: Ky melek nuk ka zbritur kurrë që nga dita kur është krijuar e deri në këtë moment. Kur zbriti, ai tha: O Muhamed, Zoti yt më ka dërguar tek ti dhe ka thënë: A të të bëj mbret-Pejgamber apo rob-i dërguar? Xhibrili tha: Tregohu i thjeshtë para Zotit tënd, o Muhamed. Ai tha: Përkundrazi, rob-i dërguar».
E transmeton Ahmedi, el-Bezzari dhe Ebu Jala, dhe burrat e dy të parëve janë burra të Sahihut.

14210 - Dhe nga Aishja transmetohet se ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "O Aishe, sikur të dëshiroja, malet prej ari do të ecnin me mua. Më erdhi një melek, rripi i të cilit ishte sa Qabeja, dhe më tha: Zoti yt të dërgon selam dhe të thotë: Nëse dëshiron bëhu pejgamber rob, e nëse dëshiron bëhu pejgamber mbret?" Tha: "Atëherë shikova nga Xhibrili." Tha: "Ai më bëri shenjë që të jem modest." Tha: "Atëherë thashë: Pejgamber rob."
Tha: Pas kësaj, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) nuk hante më i mbështetur, duke thënë: "Haj siç han robi dhe ulem siç ulet robi."»
E ka transmetuar Ebu Jala dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14211 - Dhe nga Ibn Umeri transmetohet se ka thënë: «E kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) duke thënë: "Më ka zbritur një melek nga qielli, i cili nuk i ka zbritur asnjë pejgamberi para meje dhe nuk do t'i zbresë askujt pas meje, ai është Israfili, ndërsa pranë tij ishte Xhibrili (a.s.). Ai tha: Paqja qoftë mbi ty o Muhamed, unë jam i dërguari i Zotit tënd te ti, Ai më ka urdhëruar të të jap të zgjedhësh: nëse dëshiron të jesh pejgamber rob, apo nëse dëshiron të jesh pejgamber mbret? Atëherë pashë nga Xhibrili (a.s.), ndërsa Xhibrili më bëri shenjë: që të jem i thjeshtë (të zgjedh modestinë)". Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Sikur të kisha thënë: pejgamber mbret; malet do të ecnin me mua të shndërruara në ar"».
E transmeton Taberaniu, dhe në zinxhirin e tij është Jahja bin Abdilah el-Babluti, i cili është i dobët.

14212
- Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: "Ndërsa i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte me Xhibrilin (a.s.) duke biseduar, u ça horizonti i qiellit. Xhibrili filloi t'i afrohej tokës dhe të anohej, kur papritmas një melek u shfaq para Pejgamberit (s.a.v.s.) dhe tha: 'O Muhamed, Zoti yt të urdhëron të zgjedhësh midis të qenit një Pejgamber rob apo një mbret Pejgamber?' Xhibrili më bëri shenjë me dorën e tij: 'Të jesh i thjeshtë (modest)', dhe unë e kuptova se ai ishte këshilluesi im, ndaj thashë: 'Një rob Pejgamber'. Atëherë ai melek u ngjit në qiell. Unë thashë: 'O Xhibril, desha të të pyesja për këtë, por pashë gjendjen tënde që më pengoi nga pyetja. Kush është ky, o Xhibril?' Ai tha: 'Ky është Israfili. Allahu e krijoi atë që nga dita e krijimit të tij duke qëndruar para Tij me këmbët e bashkuara, nuk e ngre shikimin. Midis tij dhe Zotit janë shtatëdhjetë drita, asnjë prej tyre nuk mund t'i afrohet pa u djegur. Para tij është një Leuhi (Pllakë), dhe kur Allahu jep leje për diçka në qiell apo në tokë, ajo ngrihet dhe godet ballin e tij, e ai shikon. Nëse ajo është nga puna ime, ai më urdhëron mua; nëse është nga puna e Mikailit, ai e urdhëron atë; dhe nëse është nga puna e Melekut të Vdekjes, ai e urdhëron atë.' Thashë: 'O Xhibril, për çfarë je ti i ngarkuar?' Tha: 'Për erën dhe ushtritë.' Thashë: 'Për çfarë është Mikaili?' Tha: 'Për bimësinë dhe shiun.' Thashë: 'Për çfarë është Meleku i Vdekjes?' Tha: 'Për marrjen e shpirtrave. Dhe nuk mendova (kur zbriti ai melek) veçse se po ndodhte Kiameti. Ajo që pe tek unë nuk ishte gjë tjetër veçse frikë nga ndodhja e Kiametit'."
E transmeton Taberaniu dhe në të është Muhamed bin Ebi Lejla, të cilin një grup e kanë konsideruar të besueshëm, por ai ka memorizim të dobët. Burrat e tjerë të zinxhirit janë të besueshëm.

14213 - Dhe nga Ibn Abbasi tregohet se ai thoshte: «Vërtet Allahu i dërgoi Pejgamberit - (s.a.v.s.) - një melek prej melekëve bashkë me melekun Xhibril - (a.s.) - dhe meleku tha: O Muhamed, vërtet Allahu të jep të zgjedhësh mes të qenit Pejgamber rob apo Pejgamber mbret? Atëherë i Dërguari i Allahut - (s.a.v.s.) - u kthye nga Xhibrili - (a.s.) - si për t'u këshilluar, ndërsa ai i bëri shenjë: Të jesh i thjeshtë (modest). Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Përkundrazi, Pejgamber rob". Dhe nuk është parë i Dërguari i Allahut - (s.a.v.s.) - të hante i mbështetur derisa u bashkua me Zotin e tij».
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të është Bekije bin el-Velid i cili është mudelis.

14214 - Dhe nga Ibn Umeri transmetohet se ka thënë: "Iu dha zgjedhja të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) midis kësaj bote dhe botës tjetër, dhe ai zgjodhi botën tjetër".
E ka transmetuar Taberaniu dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14215 - Dhe nga Xhabiri transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Më janë dhënë çelësat e kësaj bote mbi një kalë laramon (bardhë e zi), mbi të cilin kishte një mbulesë prej mëndafshi të hollë (sundus)."
E ka transmetuar Ahmedi dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

14216 - Dhe nga Ebu Galibi transmetohet se ka thënë: I thashë Ebu Umames: Na trego një hadith që e ke dëgjuar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Ai tha: «Fjalimi i të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) ishte Kurani, ai e shtonte shumë dhikrin, e shkurtonte hutben, e zgjaste namazin dhe nuk ndiente mendjemadhësi e as nuk krenohej që të shkonte me të varfrin dhe të dobëtin derisa t'ia kryente nevojën e tij».
E ka transmetuar Taberaniu dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14217 - Dhe nga Ali bin Ebi Talibi: «Se Pejgamberi (s.a.v.s.) kalëronte një gomar të quajtur: Ufejr».
Transmeton Ahmedi, dhe në të është Ibn Is'haku i cili është mudellis.

14218 - Dhe nga Abdullah - domethënë Ibn Mes'udi - ka thënë: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kishte një gomar që quhej: Ufejr".
E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Kebir' dhe 'el-Evsat', dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14219 - Dhe nga Ebu Musa ka thënë: «I Dërguari i Allahut - (s.a.v.s.) - i hipte gomarit, vishte lesh, lidhte delen dhe i shërbente mysafirit».
E ka transmetuar Taberaniu dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut. Gjithashtu e ka transmetuar Bezzari në mënyrë të shkurtuar.

14220 - Dhe nga Xheriri: «Një burrë erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.) përballë tij dhe e zuri një dridhje. Atëherë Pejgamberi (s.a.v.s.) i tha: "Qetësohu; sepse unë nuk jam mbret, unë jam vetëm biri i një gruaje nga Kurejshët që hante mish të tharë (kadid)"».
E ka transmetuar Taberaniu në 'El-Evsat', dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

14221 - Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: «Nëse ndonjë burrë nga banorët e el-Avali-t e ftonte të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) në mes të natës për bukë elbi, ai i përgjigjej ftesës».
Transmeton Taberaniu në es-Sagir dhe el-Evsat, dhe burrat e tij janë të besueshëm, si dhe e transmeton në el-Kebir në formë të shkurtuar.

14222 - Dhe nga Ibn Abbasi (r.a.) ka thënë: «Ai (s.a.v.s.) ulej në tokë, hante mbi tokë, e lidhte delen vetë dhe i përgjigjej ftesës së skllavit për bukë elbi».
Transmeton Taberaniu dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14223 - Dhe nga Xhabiri: Se Pejgamberi (s.a.v.s.) «e pranonte ftesën e skllavit».
E transmeton el-Bezzari dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14224 - Dhe nga Omer ibn el-Hattabi: «Se një burrë e thirri Pejgamberin (s.a.v.s.) tri herë, dhe në secilën prej tyre ai iu përgjigj: "Lebejk, lebejk (Të përgjigjem, të përgjigjem)"».
E ka transmetuar Ebu Jala në el-Kebir nga shejhu i tij Xhubare ibn el-Mugallis, të cilin Ibn Numejri e ka konsideruar të besueshëm, ndërsa shumica e dijetarëve e kanë konsideruar të dobët, kurse pjesa tjetër e transmetuesve janë të besueshëm, transmetues të Sahihut.

14225 - Dhe nga Abdullah bin Xhubejr el-Huzaiu: «Se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) po ecte me disa njerëz nga shokët e tij dhe u mbulua me një rrobë (për t'u mbrojtur nga dielli). Kur e pa hijen e tij, ngriti kokën dhe pa se ishte një pëlhurë me të cilën ishte mbuluar, kështu që i tha atij: "Mjaft!". E mori rrobën dhe e uli, pastaj tha: "Unë jam vetëm një njeri si ju"».
E ka transmetuar Taberaniu dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

14226 - Dhe nga Ibn Umeri: Se Pejgamberi (s.a.v.s.) ka thënë: "«Unë jam vetëm një rob, ha ashtu siç han robi»".
E ka transmetuar el-Bezzari, dhe në të është Hafs bin Umare et-Tahi të cilin nuk e njoh, ndërsa pjesa tjetër e burrave të tij janë konsideruar të besueshëm.

14227 - Dhe nga Ebu Umame transmetohet se ka thënë: «Ishte një grua që fliste fjalë të turpshme me burrat dhe ishte e pahijshme në të folur. Ajo kaloi pranë Pejgamberit (s.a.v.s.) ndërkohë që ai po hante therrid (bukë me lëng mishi) mbi një rrobë të shtruar në tokë, dhe tha: Shikojeni këtë, ulet ashtu siç ulet skllavi dhe han ashtu siç han skllavi! Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "E cili skllav është më shumë skllav (i Allahut) se unë?". Ajo tha: Ai han dhe nuk më jep të ha. Ai tha: "Atëherë ha". Ajo tha: Ma jep me dorën tënde. Ai ia dha, e ajo tha: Më jep të ha nga ajo që ke në gojën tënde. Ai ia dha dhe ajo e hëngri, e pastaj atë e mbizotëroi turpi dhe nuk foli më kurrë fjalë të turpshme me askënd derisa vdiq».
E transmeton Taberaniu dhe isnadi i tij është i dobët.

14228 - Dhe nga el-Husejn bin Aliu ka thënë: "Na doni me dashurinë e Islamit; sepse i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: 'Mos më ngrini mbi hakun tim; sepse Allahu i Madhëruar më ka marrë për rob para se të më merrte për të dërguar'".
E ka transmetuar et-Taberaniu dhe isnadi i tij është hasen (i mirë).

14229 - Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Sikur të ftohesha për një këmbë bagëtie (shpatull), do të përgjigjesha".
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të është Abdullah bin el-Mu'emmel, të cilin Ibn Hibbani e ka konsideruar të besueshëm por ka thënë: gabon, ndërsa fjalët e Ibn Mainit për të janë të ndryshme, kurse pjesa tjetër e burrave të tij janë burra të Sahihut.

14230 - Dhe nga Hanzhaleh i cili ka thënë: «Erdha te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe e pashë atë të ulur këmbëkryq».
E ka transmetuar Taberaniu, dhe në të është Muhamed bin Uthman el-Kureshi, i cili është i dobët.

14231 - Dhe nga Enesi: «Se Pejgamberi (s.a.v.s.) eci në këmbë për shkak të shokut të tij të udhëtimit».
E transmeton El-Bezzari dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

14232 - Dhe nga Amir bin Rabia ka thënë: «Dola me Pejgamberin (s.a.v.s.) për në xhami, dhe iu këput rripi i nallanes së tij. Unë e mora nallanen e tij për ta rregulluar, por ai e mori atë nga dora ime dhe tha: "Kjo është një lloj privilegji (përparësie), dhe unë nuk e dua privilegjin (përparësinë)"».
E ka transmetuar El-Bezzari, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

14233 - Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: «Abbasi ka thënë: Thashë: Nuk e di se sa do të mbetet i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) mes nesh. Prandaj i thashë: O i Dërguari i Allahut, sikur të ndërtoje një tendë që të të bënte hije? Ai tha: "Do të vazhdoj të jem në mesin e tyre, duke më shkelur mbi thembra e duke më tërhequr rrobën time, derisa Allahu të më japë prehje prej tyre"».
E ka transmetuar el-Bezzari dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

14234 - Prej Enesit transmetohet se ka thënë: «Ishin njëzet të rinj nga Ensarët që qëndronin pranë të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) për nevojat e tij, kështu që kur ai dëshironte diçka, i dërgonte ata për atë punë».
Transmeton El-Bezzari, dhe në të ka transmetues që nuk i njoh.

14235 - Dhe nga Abdurrahman bin Aufi ka thënë: «Nuk ndaheshin nga Pejgamberi (s.a.v.s.) ose nga dera e Pejgamberit (s.a.v.s.) pesë ose katër prej shokëve të tij».
E ka transmetuar El-Bezzari, dhe në të është Musa bin Ubejde Er-Rabedhi, i cili është i dobët.

14236 - Dhe nga Ebu Sa'idi ka thënë: "Ne rrinim me radhë te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) nëse ai kishte ndonjë nevojë, ose na dërgonte për ndonjë çështje, kështu që shtoheshin vullnetarët dhe ata që kishin radhën. Atëherë doli tek ne i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ndërkohë që ne po bisedonim për Dexhallin, e ai tha: 'Çfarë është kjo bisedë e fshehtë?! A nuk ju kam ndaluar nga bisedat e fshehta (en-nexhwa)?!'".
E ka transmetuar el-Bezzari, dhe burrat e tij janë të besueshëm, ndonëse për disa prej tyre ka mospajtime.

14237 - Dhe nga Asim bin Sufjani: Se ai e ka dëgjuar Ebu Derdanë, ose Ebu Dherrin të ketë thënë: «I kërkova leje të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) që të fjetja te dera e tij, që të më zgjonte për ndonjë nevojë të tij, dhe ai më dha leje, kështu që fjeta një natë».
E ka transmetuar El-Bezzari dhe burrat e tij janë të besueshëm.

14238 - «Nga Muadh b. Xhebeli transmetohet se ka thënë: Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e dërgoi atë në Jemen, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) doli me të për ta porositur, ndërsa Muadhi ishte i hipur mbi kafshë e i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) po ecte pranë kafshës së tij. Kur përfundoi, tha: "O Muadh, ti mbase nuk do të më takosh më pas këtij viti, dhe mbase do të kalosh pranë kësaj xhamie time dhe varrit tim." Atëherë Muadhi qau me dënesë nga dhimbja për ndarjen me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.). Pastaj ai (Pejgamberi) u kthye me fytyrë nga Medina dhe tha: "Njerëzit më të afërt tek unë janë të devotshmit, cilëtdo qofshin ata dhe kudo që të jenë.".
E transmeton Ahmedi me dy zinxhirë transmetimi, dhe në njërën prej tyre thotë: nga Asim b. Humejd se Muadhi... dhe në të thuhet: Ai tha: "Mos qaj o Muadh, sepse të qarët - ose vërtet të qarët - është prej shejtanit". Burrat e dy zinxhirëve të transmetimit janë burrat e Sahihut, përveç Rashid b. Sa'dit dhe Asim b. Humejdit, të cilët janë të besueshëm (thikat).

14239 - Dhe nga Ibn Mes'udi transmetohet se ka thënë: «Isha me Pejgamberin (s.a.v.s.) natën e delegacionit të xhinëve, dhe kur u largua, ai psherëtiu. Unë i thashë: Çfarë ke? Ai tha: "Më është paralajmëruar vdekja ime, o Ibn Mes'ud».
Transmeton Ahmedi, dhe në të është Mina bin Ebi Mina, të cilin Ibn Hibbani e ka konsideruar të besueshëm, ndërsa shumica e dijetarëve e kanë konsideruar të dobët, kurse pjesa tjetër e transmetuesve të tij janë të besueshëm.

14240 - Dhe nga Ibn Abbasi ka thënë: «Kur zbriti: (﴿إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ﴾ [el-Nasr: 1]) i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Më është paralajmëruar vdekja ime". Me këtë nënkuptohej se ai do të ndërronte jetë në atë vit.
Transmeton Ahmedi, dhe në të është Ata bin el-Saib, i cili ishte i përzier (në memorien e tij).

14241 - Dhe nga Ibn Abbasi ka thënë: "Kur zbriti: ﴿إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ﴾ [en-Nasr: 1] derisa e përfundoi suren, ai tha: Iu njoftua i Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) vdekja e tij kur zbriti ajo, kështu që ai u angazhua me përpjekjen më të madhe që kishte bërë ndonjëherë në çështjet e botës tjetër. Dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha pas kësaj: 'Erdhi fitorja, erdhi ndihma e Allahut dhe erdhën banorët e Jemenit'. Një burrë tha: O i Dërguari i Allahut, e kush janë banorët e Jemenit? Ai tha: 'Një popull me shpirtra të ndjeshëm, me zemra të buta; besimi është jemenas dhe fikh-u (kuptimi i fesë) është jemenas'".
E ka transmetuar Taberaniu në 'el-Kebir' dhe 'el-Evsat' me disa zinxhirë transmetimi, dhe ka shtuar: "'Dhe urtësia është jemenase'". Dhe burrat e njërit prej zinxhirëve të tij janë burrat e Sahihut.

14242 - Dhe nga Ibn Abbasi transmetohet se ka thënë: «Kur zbriti surja ﴿إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ﴾ [en-Nasr: 1], i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) thirri Fatimen dhe i tha: "Më është lajmëruar vdekja ime". Ajo qau, e ai i tha: "Mos qaj, sepse ti je e para nga familja ime që do të më bashkohesh". Atëherë ajo qeshi. Disa nga gratë e Pejgamberit (s.a.v.s.) e panë atë dhe i thanë: Të pamë që qave e pastaj qeshe?! Ajo tha: Ai më tha: "Më është lajmëruar vdekja ime", andaj qava. Pastaj më tha: "Mos qaj, sepse ti je e para nga familja ime që do të më bashkohesh", andaj qesha».

E transmeton Taberaniu në 'el-Kebir' dhe 'el-Evsat', dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut, përveç Hilal bin Hababit, i cili është i besueshëm (thika), por tek ai ka një farë dobësie.

14243 - Dhe nga Umm Seleme transmetohet se ka thënë: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) para se të vdiste, thoshte shpesh: 'Subhanekall-llahumme ve bihamdike, estagfiruke ve etubu ilejke' (I Madhëruar qofsh o Allah dhe Ty të takon falënderimi, kërkoj falje prej Teje dhe te Ti pendohem). Thashë: O i Dërguari i Allahut, po të shoh që po thua shpesh: 'Subhanekall-llahumme ve bihamdike, estagfiruke ve etubu ilejke'. Ai tha: 'Unë jam urdhëruar me një çështje'. Pastaj lexoi: 'Kur të vijë ndihma e Allahut dhe çlirimi' [en-Nasr: 1]".
E ka transmetuar Taberaniu në 'es-Sagir' dhe burrat e tij janë burrat e Sahihut.

14244 - Dhe nga Ebu Seid el-Hudrij (r.a.) ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë në ditën e Çlirimit: "Kjo është ajo që më premtoi Zoti im". Pastaj lexoi: (Kur të vijë ndihma e Allahut dhe çlirimi), dhe tha: "Kur njerëzit të hyjnë në fenë e Allahut grupe-grupe, dhe feja e Allahut të triumfojë mbi të gjitha fetë, atëherë njerëzit janë mirë, dhe ne jemi mirë"».
E transmeton Taberaniu në el-Evsat, dhe burrat e tij janë të besueshëm.

14245 - Dhe nga Aisha: «Ajo thoshte: Se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) në sëmundjen e tij në të cilën ndërroi jetë, i tha Fatimes: "O bija ime, afrohu tek unë". Ajo u afrua tek ai dhe ai i foli fshehurazi për një kohë, pastaj ajo u largua duke qajtur, ndërsa Aisha ishte e pranishme. Pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) pas një kohe tha: "Afrohu tek unë o bija ime". Ajo u afrua tek ai dhe ai i foli fshehurazi për një kohë, pastaj ajo u largua prej tij duke qeshur.
Aisha tha: I thashë: O bija ime, më trego çfarë të tha babai yt fshehurazi? Fatimja tha: Më foli fshehurazi si një sekret, a mendove se do ta tregoja sekretin e tij sa ishte gjallë? Kjo i erdhi rëndë Aishas që të ishte një sekret pa të. Kur Allahu ia mori shpirtin atij, Aisha i tha Fatimes: O bija ime, a nuk më tregon për atë lajm? Ajo tha: Tani po. Më foli fshehurazi herën e parë dhe më njoftoi: "Se Xhibrili (a.s.) ia paraqiste atij Kuranin çdo vit një herë, dhe se këtë vit ma paraqiti Kuranin dy herë. Dhe më njoftoi: Se ai e kishte njoftuar atë se nuk ka pasur pejgamber që nuk ka jetuar sa gjysma e jetës së atij para tij. Dhe më njoftoi: Se Isai, biri i Merjemes, jetoi njëqind e njëzet vjet, dhe unë nuk e shoh veten vetëm se duke shkuar në krye të të gjashtëdhjetave". Kjo më bëri të qaj, e ai tha: "O bija ime, nuk ka nga gratë e muslimanëve grua me fatkeqësi më të madhe se ti, andaj mos ji më pak e durueshme se asnjë grua tjetër"». Thashë: Dhe e përmendi hadithin.
E ka transmetuar Taberaniu me një isnad të dobët, dhe e ka transmetuar Bezzari një pjesë të tij gjithashtu, dhe në burrat e tij ka dobësi.

14246
- Nga el-Abbas b. Abdylmutalibi transmetohet se ka thënë: "Pashë në ëndërr sikur toka po tërhiqej drejt qiellit me litarë të fortë, kështu që ia tregova këtë të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), e ai tha: 'Kjo është vdekja e djalit të vëllait tënd'."
E transmeton el-Bezzari dhe et-Taberaniu, dhe burrat e tyre janë të besueshëm.